zaman tüneli

idam cezasında caydırıcılık yaratma maksadıyla gerçekleşmiş olduğunu söyleyebileceğimiz olaydır. nitekim hızlı ve acısız ölümler, sosyopat özellikler gösteren suçlularda pek bir tesir oluşturmuyor. bunların geneli zaten kendilerini ispatlayıp sonra kendi hayatlarına son verme eğiliminde olduklarından, hızlı bir ölüm onlar için bir cezadan çok kaçış gibi görülebiliyor. bu bağlamda zehirli iğne yerine kurşuna dizme yönteminin tercih edilmesi belki mahkumun daha çok acı çekmesini garanti etmez fakat infazın dışarıda bıraktığı intibayı daha vahşi bir noktaya çekeceği kesindir. bu da hem suçluları caydıracak hem de toplumun vicdanını rahatlatacak bir gelişme olabilir. neticede insanların adalet sistemine güvenini temin eden ve suçluları suç işlerken iki kere düşündüren yegane sebep "bu suçun bir karşılığı mutlaka var" hissiyatıdır.

işte kimisi gidiyor, sonra dönüyor ve "sözlük bitmiş" diyor.



kimisi ise hiç gitmiyor ve sözlükte yaban otları bitmesin diye mücadele ediyor; muhabbet etkinliği, kampanyası falan düzenliyor.

peki sen hangisindensin?

sözlük bitmiş mi? bit miymiş? sözlüğü pire yapıp sıçratabilecek olanlar da bizleriz. pire için yorgan yakmayalım. burası hala soğuk. yorgan mevsimini geçtik diyemem, yaşadığım yerde.

sen nerede yaşanıyor ve yaşatılıyorsun? sözlükteyse hayatsızsın zaten, fiks.

asıl hayatı gözlüklüler yaşıyor. hatta clark kent iki hayat yaşıyor. gözlüklüyken clark, gözlüksüzken süpermen.

yatay mimari... bizlik değil. biz kıç içi kadar yerlere gökdelenler dikmeyi tercih ederiz.

beş proceye bir daire. mantıklı.

zaman ne tuhaf şey.
bir yıl önce bugün gündemin olan kişi ya da şey, bir yıl sonra bugün hiçbir şey ifade etmiyor bazen.

bir yıl önce bugün yaptığın coşku dolu telefon konuşması, bir yıl sonra bugün telefonunfaki bir arşivden ibaret oluyor.

ama biliyor musun, sen bir yıl önce bugün ne yaptığını hatırlamasan da etin kemiğin bedenin ve zihnin hatırlıyor.

bugün melankoliktim birden içime mide bulantısı çöktü. sonra öylesine, normalde çok nadiren yaptığım, eski konuşmaları okurken bir yıl önce bugünün benim hayatımdaki önemi fark ettim.
bedenim benden önce fark etmiş tabii...

zaman tuhaf şey.

ben dedim sana " 3 dönüme 12 tane dikeriz, biri senin olur" diye ama, ohoooo. kime söylüyorum.*

doğayı sevmekle başlar. övün doğayı.

doğaya saygıdır.

(bkz: ne diyon la)

nerede mangırlar?
bir mangıra beş çizik kardeeeeşşiiimmmmm
ayrıca, abla diyen dillerini seveyim.

yirmi dakkaya 'uçkuru açılmadık başlıklar şov' başlar.

ama biz fanları olarak ''zugraca sorular radyo yayını'' da isteyebiliriz. belli olmasssss...

o son birayı içmeyecektin.*

bari buradan yürütelim sözlük kültürünü.
eeee sonra döndüm ve dedim ki,

,

el birliğiyle.

(bkz: türk alfabesindeki q harfi eksikliği)

yorgunluk birasının alacağı gerilme hali.

sessizliği inceden zorlayan ses düzeyi.

açarken pek bir beklentim yoktu. umduğumdan iyi durum komedisi. bölümler 10-20 dk arası değişiyor, sıkmıyor. her bölümde başka bir konu işleniyor. bence karakterlerin diyalogları hem eğlenceli hem de zaman zaman düşündürücü. 2 sezon bir film kadar sürede bitiyor. gülmeye hasret olduğumuz zamanda ilaç gibi.

başka bir şey olamazmışım herhalde. şans mı değil mi bilmiyorum.