zaman tüneli

yerini hiçbir şey tutmuyor. aşk değil, para değil, başarı değil belki. hepsi güzel şeyler ama özgür değilsen herşeyin tadı yarım kalıyor. en sevdiğin insanın yanında bile özgürlüğünü kaybettiğinde bir süre sonra nefes alamamaya başlarsın.

bence özgürlük ekmek gibi, su gibi bir ihtiyaç.. yokluğu ilk anda anlaşılmıyor belki ama eksildikçe insanın içinden bir şeyler çürümeye başlıyor. kendi kararlarını verememek, gitmek istediğin yere gidememek, istemediğin şeylere katlanmak, hayatının direksiyonunda oturamamak... bunlar insanı yavaş yavaş tüketiyor.

o yüzden bazı insanlar özgürlüğü için rahatından vazgeçer. bazen paradan, bazen ilişkilerden, bazen de büyük fırsatlardan. dışarıdan bakınca anlamsız geliyor olabilir ama aslında çok basit. insan bazen kaybetmeyi göze alıyor çünkü kendini kaybetmek istemiyor.

bu 30 saniye ya da 10 dakikaya kadar sürebiliyor. hani insan şunu düşünüyor. kalp gidince beyin de gidiyor. hayır, kalp gidince beyin daha fazla çalışıyor. hani ölümden dönenler anasını, babasını, dedesini, yani yakınındaki ölenleri gördüklerini anlatıyorlar, birde canlı vaziyette, yakınındaymışcasına, seslerini duyduklarını söylüyorlar, halüsinasyon gibi. hatta rahat ve mutlu olduklarını, ağırlıklarının azaldığını anlatıyorlar. hepsinin anlattıkları ortak, yaprağın daha yeşil, kırmızı rengin daha kırmızı olduğunu. yani bilinç yüksek frekansta. mesela rüyalar 20 saniye ama biz sanki 2 günmüş gibi yaşarız o rüyayı. işte bu da bunun gibi. 15, 20 dakika 1 saat gibi gelecek. ölmüşleriniz, çocukluğunuz, pişmanlığınız, tabi bu ilk dakikalar aktif, sonrası da sönüp gidecek. kalp durduktan sonraki beyin 1 saat boyunca korkunç derece aktif. beyin de öleceğini biliyor ve son çırpınışlar içinde. yani hayat film şeridi gibi akacak bu süre içinde.

bugünün pek de yaşadığı söylenemeyenleri.

yaklaşık 4-5 ay önce başıma gelen mevzudur. 2020'de bir milletvekiline attığım tweetten dolayı 6 sene sonra şikayetçi olmuş benden o kişi. ifadeyi verdim, sağolsun savcı bey takipsizlik kararı vermiş, yazdığım şeyde haklıydım ve doğrudan şahsına değil, fikrine biraz argo yaklaşmıştım sadece.

sayın unbekannteperson yazarımız hukuki bir analizi sade dille çok doğru özetlemiş. asıl sorun şu: hukuk niyeti değil eylemi yargılar. bu bazen adaleti sağlar, bazen tersine çevirir.

bahsedilen her kimse önce arıyı dürtüyor, sonra 'arı beni soktu' diye canlı yayın açıyor. kameraya girene kadar şeytan, kameradan sonra melek olmuş.

eski bir dostla karşılaştım bugün. iyi geldi. insanın kendini anlatmak zorunda kalmadığı insanlar çok az çünkü. bazıları vardır, iki cümle kurarsın, gerisini zaten bilir. nerede kırıldığını, neye sevindiğini, hangi konuda yalan söylediğini bile yüzünden okur. biraz da güven veriyor bu.

uzun zamandır hissetmediğim bir şeydi sanırım. biri tarafından tanınmak. gerçekten tanınmak. anlattığın şeyden değil olayın arkasındaki kadından haberdar olunması falan..

ama işte, madalyonun diğer yüzü de var. yeniden bir the truman show hissi istemiyorum hayatımda. her hareketimin izlendiği, her düşüncemin önceden tahmin edildiği, kendime ait bir alanın kalmadığı bir düzen değil aradığım. tanınmak güzel de, bazen insan kendine bile sürpriz kalabilmeli.

o yüzden mutluyum ama temkinli de. geçmişten gelen dostlukların sıcaklığı başka. yine de bugünlerde aradığım şey büyük fırtınalar, büyük heyecanlar değil. kendi halimde, dalgasız bir denizin üstünde yüzmek gibi bir hayat. kimseye bir şey ispat etmeden, kimsenin hikayesine dönüşmeden. sadece sakin. sadece huzurlu. galiba en çok ona ihtiyacım var..

180 derece ile 90 derece arasında çeşitli değerlerde. aktiviteye göre değişiyor.

fazla abartıyoruz sanki.
tamam iyi takımız da o kadar da değil. ikinci tur başarı bana göre.

bana çok umut veren bir jenerasyon var bu sefer elimizde birlikte oynamaya da alıştılar gibi
kaleci güven veriyor
defans tandemi biraz ağır ama pozisyon bilgisi yüksek ve yırtıcı defanslar
orta saha zaten şu an dünya klası
kanatlar alev alev
bitiricilikte bir tık sıkıntı yaşarız gibi ama kağıt üstünde çok iyi takımız lan

onlardan biri de benim şüphesiz. ailenin kadınları 90'a dayanıyor. bu ümit verir mi bilmem.

ben turnuvaya damga vuran takımlardan birisi olacağımıza inanıyorum. her ne kadar adaletsiz bir kadro seçimi yapıldığını görmüş olsam da milli takımı sevmekten vazgeçemiyorum.

danimarka ligi'nde yılın oyuncusu seçilen aral şimşir ve fransa'da yılın kalecisi seçilen berke'nin kadroda olmayıp mert günok ve irfan can gibi kendi takımlarında bile süre bulamayan adamların kadroda olması dilime kötü küfürler getiriyor.

herşeye rağmen bizim çocuklara güveniyorum, onlarda karakter var birlikte ruh koyabiliyorlar sahaya avrupa şampiyonası çeyrek finalinde alçak bir fransız hakem sayesinde elenmiştik. yine böyle kahpe pusulara denk gelmezsek daha ileri gidebiliriz.

merhaba, seni gördüğüme sevindim..

norveççe ve danimarkacayla çok yakın. bu üç dili konuşanlar birbirini büyük ölçüde anlayabilir. ingilizceyle de akraba ama uzak akraba.

aslında bu dava türü son zamanlarda şöyle öne çıktı kötü olan biri masumu tahrik ediyor ona küfür ediyor saldırıyor sonra kamera açıyor masum kendini savunurken onu kayda alıyor tüm küfürler kayda alındığı için sanki masum olan o kötü adammış gibi görüyorlar ve masum ceza alıyor kötü masuma oynayabiliyor. ama kızdırıcı ve kötü olan şey şu ki masum olayın akışını anlatarak gerçeği söylese dese şöyle böyle delili olan doğru söylüyor diyorlar masum haklıyken haksız olabiliyor mantık şuna benzedi adama sıkan değil de sanki yaralanan suçlu gibi vs ki o yüzden kimse bu davayı sevmiyor

kadın o kadar asil ve güzel ki aşık olmak için izin istersin.

şalom şalom yerine şebom şebom diye selamlaşan insan grubudur.

bağlı olduğumuz şeylerden sıyrılarak gerçekleştireceğimize dair yaygın bir inanış var. bu doğru olmakla birlikte sıyrılmamız gereken şeylerin kazanımlar, etiketler, sevgiler olması daha çok konuşuluyor. bir insan özgür olmak istiyorsa öfkesinden de sıyrılmalıdır. özgürlük için gereken bu öfkeden kurtulma gerekliliği bugün okuduğum en çarpıcı şey oldu.

şebom iyidir hoşdur..