zaman tüneli

tiktok ergen eğlendirir,

tiktoktan başka yere girmemiş birini instagrama salın adam neye uğradığını şaşırır seksizm ver, ırkçılık var, ırkçı adminler var varoğlu var tiktok u temiz tutacağız diye yırtındıkları için garipler what this shit diyip götüm götüm geri dönüyorlar.

erkek için kadın bedeni niye daha çekiciyse ondan.yasaklanan, bastırılan, gizlenen şeyler her zaman daha çekici gelmiştir insanoğluna.

şeytan da ibrahimi dinlerin bastırdığı, içgüdüsel ve kontrol edilemez olan yönümüzü temsil ediyor zaten.

ıkiside muhafazakar kadınların son zamanlarda para kazanma mekani oldu insanlar çok fazla fantezi seviyor

gerçek gurmeler bilir ki instagramdaki reelslerin hepsi tiktoktan çıkmadır.

nedense çok fazla çekici hale getirildi lucifer acaba kendi kafasına göre takıldığı için mi yasakları pek sallamadığı için mi yoksa şık bir tarzı olduğu için mi bilinmez ama insanların pek çok tarafından kabul edilen durum olmuştur ...

ınstagram, fotoğraf kültüründen geldi, estetik ve görsellik öncelikli.
tiktok, tamamen video üzerine kuruldu, eğlence ve özgünlük öncelikli.

düşün düşün bulamadım...

belki diyetisyenlik olabilir, bi tık işte.

bunun dışında hafife alınanabilecek meslek yok gibi.

en son iyi geceler mesajı aldığımda saftirikler hindistana gitmeye çalışırken amerikayı keşfetmişti.

çok gereksiz bir şey. biri diğerine sövdü diye savcı, hakim ve avukat olarak bizler toplanıp adama neden sövdüğünü, bunun hakaret kapsamına girip girmediğini, emsal kararları, karşılıklı yapılıp yapılmadığını ve bir haksız fiil karşısında yapılıp yapılmadığını tartışıp duruyoruz. tümüyle boş ve gereksiz bir mevzu, boşu boşuna kaynak ve zaman tüketiminden başka bir şey değil.
nefret söylemi kapsamına girmediği sürece, ifade özgürlüğünün kapsamı hakaret sınırlarına kadar genişletilmelidir. bu süreçlerin hiçbirine gerek yok.

hayatlar buralara bakarak geçiyor

" hepimiz bir mucizenin kırıntı­larını toplamaya gelmişiz. "

sf / 68

bizim büyük çaresizliğimiz ve sinek ısırıklarının müellifi gibi unutulmaz eserlere de imza atmış olan türk yazar barış bıçakçı imzalı 100 sayfalık eser olup 2016 yılında yayınlanmıştır.

bence hâletiruhiye açısından nuri bilge ceylan ya da zeki demirkubuz filmlerinden fırlamış izlenimi veren rıfat adlı 50 yaşında ve nihilist olduğunu düşünmenin olağan karşılanacağı bir adamı konu ediniyor.

bir hikâyesinin olması gerektiğine karar veriyor rıfat.

kitabımız kurgusal açıdan roman veya öykü türlerinden biraz farklı ilerliyor, bir sürü bölümlere ayrılmış ama her bölüm tamamen birbirinden bağımsız değil sanki,
rıfat gerçekten bir hayatının olup olmadığını merak ediyor gibiydi.

babası onun öz oğlu olduğundan şüphe ediyor kimi sayfada, kimi zaman sevgilisi onu terk etmiş, bazen de yeğeni ali ile felsefik konuşmalar içerisine giriyor, insanlarla hemen uzlaşamayan biri olduğu görülüyor rıfat'ın, ruhunda dikenleri var gibi duruyor ve bu dikenler sanki tüm sevdiklerine batıyor istemese de bazen.

rıfat'ın hayat karşısındaki şaşkınlığı, miskinliği, boşvermişliği de zaman zaman hissediliyor.

rıfat'ın başına gelen bir olay ile kitabın sonuna doğru yaklaşıyoruz...

şimdi ise kitapla ilgili kişisel fikirlerime geçiyorum;

konu açısından farklı bulduğum bir kitaptı ama umduğum kadar derin bulmadım,
çok ciddi bir şeyler yazmaktan ziyâde insana bir şeyler hatırlatmayı, sorgulatmayı ve düşündürmeyi amaçlayan bir kitap tadındaydı benim için.

barış bıçakçı aslında pek çok konuda saatlerce sohbet edilecek kadar donanımlı ve bu ülkenin, dünyanın, gerçeklerin, siyâsetin, felsefenin, acının, hayatın ne demek olduğunu hissettirir iken aynı zamanda bazı gerçekleri kendine özgü bir bakış açısıyla yansıtıyor.

bazı cümleleri bence oldukça etkileyiciydi.

okurken seçtiğim bazı cümleleri bırakarak burada bir son veriyorum.

sağ ve sol olmak üzere iki adettirler.

"epistemik çerçevenin" beni benden aldığı kesin dir. bilim zaten ilimdir.

yapay zeka hepimizi ele geçiriyor böyle böyle.

bejce bunları da koyalım
kedi kedidir sonuçta

bu da benim ufaklık mars bey.

bende bir tek başınalık var, çocukluğumdan beri büyüttüğüm.