i am melting lannn melting yazar profili

acı, kan, gözyaşı, ter ve cinnet dolu bir günden sonra yatağıma geçtim uyumaya çalışıyorum zira epey uykusuzum.
bugün gerçekten ağzımdan alevler çıktığını gördümm, önüme geleni yakacaktım resmen. biri daha vardı onu yakıp kül etmek istedim ama durdum ya, durdum.
yaktıklarım, yakmaya çalıştıklarım, yakamadıklarım derken aşırı sakinim şu an.

kaybettiğimi hissediyorum. kazanacak bir şey kalmadı. kendim için bile savaşmayacağım artık. olan oldu, hayat bu, her şey insan için. ne kaderle, ne insanlarla, ne başıma gelen şeylerle çatışmayacağım artık.

burası da bana çok saçma gelmeye başlaadı yine. gerçek hayattan çok izole gibi herkes. inanılmaz dertler ve muhabbetler var. bir grup işe yaramaz insanların toplandığı ve kimsenin haberinin olmadığı bir kasaba gibi. lanetli bir kasaba.

hayatımın köklü değişimlere ve kararlara ihtiyacı var. ailem için sevdiklerim için kendimi yeterince üzdüm. olanı da kabullendim ve bununla yaşamaya alışıyorum. dünyanın sonuymuş gibi davranmaya gerek yok artık.
yanlış bir karar aldığımı düşünüyorum ama belki de yanılacağım. belki de hayatımın en doğru kararını veriyorumdur. onu da yaşayıp görmek istiyorum.
daha ne kadar kötü olabilir ki? ne kaybederim? hiçbir şey bence ya. zaten eksiye düştüm. bundan sonra giden her şey candan gider. gidiyorsa da gitsin anasını.
öf sıkıldım uyumam lazım.

(bkz: melting hariç de lan)

patron değilim ama altım bir kız var beni deli ediyor deli. sorumsuz, rahat, beceriksiz, torpille gelmiş, işini bildiğiniz yapamayan birisi. önceleri ona sert yapmakta çok zorlanırdım, güzellikle anlattım, tuzlukla anlattım ama yok bu kız torpiline güveniypr olacak ki işini berbat yapmaya devam ediyor. ben ona artık tabiri caizse boka davranır gibi davranıyorum. gözümde bir çöpten fazla değil.
patron olsam çoktan kovmuştum o ayrı. lan aklıma ne geldi? ikinci paragraf lezzzz goooo… (lezler için son çağrı)

şimdi bu kız benden nefret ediyordur, ona mobbing yaptığımı falan düşünüyordur. yani ortamlarda benden canavar gibi bahsediyordur. bütün çevresi benden nefret ediyordur oha ya…
“ben bok gibi iş yapıyorum bi halt bilmiyorum babamın torpiliyle buraya geldim” demez ki…

l parkı halletim hadi kutlayalım, ne diyor siz türkler?? heh cheerss???

l parktır… parkı nasıl yapacağımı düşünüyorum, tüm hesaplamalar tamam:
media.normalsozluk.com/up/2...

gidicem ve asla başaramayacağım… bana inanın…

ay çok gerginim imdat. birkaç saat sonra havalimanına gideceğim arabayı nasıl park edeceğimi düşünüyorum şaka değil… mevcut stresim yetmiyormuş gibi l park kabusunun stresine giriyorum. l park benim için çok zor ya. bak paralel parkı yer çok az bile olsa aşırı iyi yapıyorum ve zaten istanbul’da en çok kullanılan park bu ama l park beni öldürüyor.

olm ben sakinken zor yapıyorum bir de bu stresle nasıl yapacağım kafayı yiyeceğim. birkaç saat uyuyayım dedim parkı düşünmekten uyuyamıyorum…
hem gece, hem sanırım yağmur var ay imdat. of birinden yardım isteyeceğim ya. hatta ineceğim “abi kurban olim sen park et” diyeceğim. erkekler zaten araba konusunda yardım etmeye bayılıyorlar. çok biliyorlar ua anasını.
of evet biliyorlar….

beni hâlâ çok delirtiyor. üstteki yazarın ulaştığı bilgeliğe ulaşamadım. hatta bugün bunun üzerine çok düşündüm.
bir şeyi beklerken o şeyin iyi olma olasılığı olsa da olabilecek en kötü şeyi düşünüp ona dertlenmekten başka bir şey yapamıyor insan.

belki olay asla düşündüğümüz kadar kötü olmayacak ama korkuyorsun ve her haltı düşünüyorsun. insan sabredemiyor, bazı anlarda vakit geçmiyor bir an önce öğrenmek istiyorsun. zaten üzülüyorsun bari diyorsun ki durum netleşsin ona göre hareket edelim.
umut falan umrunda olmuyor en kötü ihtimale odaklanıp ona göre çözüm üretmeye başladın bile kafanda çünkü.
belirsizlik çok zor.

hiç öyle bir insan olmadım biliyor musunuz? lise zamanlarımda inanılmaz keko birisine aşık olmuştum dızoydu bildiğiniz bayağı da sürdü ilişkimiz. ona bile hiç tanımasaydım demem. iyi ki tanıdım hatta geçenlerde ona önemli bir işim düştü arayıp bulmak zorunda kaldım ve işimi halletti. hayat çok tuhaf gerçekten. yıllar yıllar sonra lise zamanlarındaki eski sevgilime işim düştü.
şu an iş güç konusunda ne yapıyor hâlâ dızo mu bilmiyorum konuşmadık orasını ama fotoğrafından gey vibe’ı aldım. şaka değil gey bence artık…

hayatıma kendi isteğimle aldığım ve sonrasında koptuğumuz hiç kimseyle kavgam yok. herkes bana bir şeyler kattı, ben katmışımdır. ben kırmışımdır, onlar kırmıştır bunlar hep olağan şeyler. herkesin yolu bahtı açık olsun kafasındayım ben.
benim bu hayatta kimseyle kavgam yok aslında. hayatımdaki en büyük zorlukları en yakınlarım çıkardı ama ben onlarla bile kavgalı değilim.

eski sevgilisinin arkasından konuşan insanın gözümde değeri sıfıra iner. bir abi var burda, burdan bir ablayla birlikte oldu. sonra ayrıldılar. abiyi masum ve delikanlı sandığım (ki bütün sözlük hâlâ öyle sanıyor) zamanlarda konusu olunca kadın hakkında iğrenç bir ithamda bulundu. o gün içimden dedim “abi sen şerefsizsin” ve zaten o günden sonra abi dışımdan da söylememi sağlayacak şeyler yaptı.

birlikteyken dünyanın en iyi insanı da ayrılınca niye kötü oluyor insanlar ben anlamıyorum. hele erkekler ağza alınmayacak şeyler söylüyor. nerden baksan adilik.

nasip.

mutlu olmak diye bir şey yok bir kere onu algılamak lazım. ancak ve ancak ahmaklar mutluluk kovalar. acı çekmiyorsan okey ya. çok okey hem de. hayatı yaşanılabilir kılmak için uğraşılabilir belki o da yani şey, acıyı öldürmeyecek kıvama getirebilmek falan.
kabul edeceksin, isyan etmeyeceksin, derdine şükredeceksin.
istersen etme anasını ne bok olacak? hadi kendini parala, ağla parçala kendini hadi ne değişecek?
sıfır.

belki gün gelecek şu an şikayet ettiğin dertlerini arar hale geleceksin umarım gelmez ama geliyor.
bu söylediklerim o kadar anlamsız geliyor ki şu an sana çünkü yaşamadın. kim ne derse desin yaşamadan anlaşılmıyor bazı şeyler.
hiç tatmadığın acılar var, haberinin bile olmadığı hayatlar ve şeyler…ilk tadınca diyorsun ki “bunu yaşayan insanlar nasıl baş etmiş bununla “ sonra bir bakıyorsun ki sen de baş etmeye başlamışsın.
hayat bu ya. depresif bir insan değilim ama hayat dört tarafı acılarla dolu bir yer.
ölüm var anasını bir kere daha ne olsun. sadece bu bile yeter mutsuz olmaya.
ay valla mutluluk da salaklık kimse kusura bakmasın.

oldum olası sabah neşesini şov bulmuşumdur. bu kadar eğlenecek ne var kuzum?
bir börekçideyim an itibarıyla bir buçuk adana böreği gömdüm ve hayatı sorguluyorum.
adana böreğini seviyorum. işte de kahvaltı yapabilirdim veya evde ama yok ya tek başıma kahvaltı yapmak istedim.

güzel giyinmek çok zor bir şey gerçekten bak. bugün şık olmak istedim sebebi yok içimden geldi ama o kadar zorlandım ki. neyi neyle giyeceğimi seçene kadar yüz tane kıyafet değiştirdim. sonuçtan memnunum ama süreçten değilim. şık oldum evet ama şu an kendimi aşırı kasıntı hissediyorum.
bu ben değilim ya, benim rahat giyinmem lazım.

gözlük de hiç yakışmıyor bence bana. taktım ve dışarıdan bi boka benziyor olabilirim ama o kadar bi bok değilmişim gibi hissediyorum ki şu an.
yok aga benim ruhum çok sefil.
günaydın mıymış? okey gnydn.

aptal olduğum konuları seçebilmek isterdim. bazı konularda çok aptal bazılarında ise hiç değilim.
biri bana bir şey dediği zaman o şeyin altındaki gerçek mesajı görüyorum ve bu çok yorucu.

söylenen her şeye inanmak isterdim. olumlu cümlelerden söz ediyorum. biri bana dünyanın en güzel kadınısın desin mesela o cümleye inanıp mutlu olmak isterdim ama biliyorum anasını dünyanın en güzel kadını değilim o yüzden iltifata sevineceğime iç sesimin “hadiktir ordan” demeleriyle uğraşıyorum.

geçenlerde patronum bana demişti ki:
“sana çok teşekkür ederim allah bana bir tane daha senin gibi çalışan nasip etsin” o sırada aa patronum beni övüyor diye sevinemiyorum mesela. “aynen benim gibi bir köle nasip etsin sana” diyorum ama içimden.
dışımdan ise dedim ki:
“evet benim gibi bir tane de erkek çalışana ihtiyacınız var” patron da durur mu yapıştırmış cevabı:
“sen 100 tane erkeğe bedelsin” bak ben buna da mutlu olmuyorum çünkü manipüle edildiğimi biliyorum. bana gaz veriyor ki daha çok kölelik yapayım ve yaparım…

istifa etmeyi düşünüyorum bu aralar. tamamen benimle ilgili bir durum. kendimi işe çok fazla veriyorum ve bu beni çok yoruyor artık. kendi işimmiş gibi dertlenip stres yapıyorum inanılmaz bir şekilde.
işimi mükemmel yapacağım diye parçaladım kendimi yeter çok çalıştım… yani benim verdiğim emeğin karşılığını hiçbir patron veremez bana. tamamen benim enayiliğimle ilgili bir durum.

bir yandan da çalışmasam kafayı yerim gibi. hayat beni zorladıkça işe veriyorum kendimi ve biraz olsun unutuyorum bazı şeyleri. vazgeçtim istifa etmeyeceğim…
kararsızım.

zor bir dönemindeyim. hayat hep zordu bence ama zorluk benimle ilgili olunca çok da yıkılmadım. hiç yıkılmadım hatta. sevdiklerinle sınanmak bambaşka bir zorluk ben bunu anladım bir kere daha.
eğer sevdikleriniz hastanede, mezarda ya da ne bileyim hapiste falan değilse her şey aşılır gibi geliyor bana.

dert küçümsemek değil bu. hayatın en acı ve değiştirilemez gerçekleri bunlar sadece geri kalan her şey kişinin yapısına bağlı. aşk acısı, varoluşsal taraklar ve de kürekler esamesi okunmaz yani.

kendimi güçlü ve başarılı buluyorum ama bugünlük. yarın çok ufak bir hata yapayım kendime deli gibi yükleneceğimden adım gibi eminim.
kendimi mal bulacağım, “senden zaten bir bok olmaz” diyeceğim. her şeyim doğru olmalı her şeyim.
yüz işten biri yanlış olsun doksan dokuz doğru beni ilgilendirmez, okyanusu geçip derede boğulmaktan nefret ederim.

modum çok çabuk düşer, kriz anlarını yönetirken çok panik olurum. o an beynim var ya savaş alanı gibi olur. gözümün önündekini göremem, çok basit bir şeyi bile kaçırabilirim ve kendimi böyle anlarda inanılmaz aptal hissediyorum.

çok yorgunum çünkü geçtiğimiz senelerde bu yorgunluğa sebep olan şeyler benim hayalimdi.
hayalimi gerçekleştirdiğime sevineceğime yorgunluğuma dert yanıyorum. insan böyledir, maldır mal insan.

hayat desen, inan yaşanılacak gibi değil. bir anlamı yok, evet hedeflerim var bunlar beni ayakta tutuyor ama bazen bir şey oluyor yaşanmaz hale geliyor hayat. sen planlar yapıyorsun kararlar alıyorsun ama hayatın planı başka, tepetaklak ediyor seni.
ve yine hayatın başka bir cilvesi de acın hiç geçmez sanıyorsun, hep en yüksek derecede çekeceksin sanıyorsun ama ateşin altını düşürüyor zaman.
yine yanıyorsun, yine ağlıyorsun ama ilk günkü gibi dolu dizgin değil.
ateşin altı düştü ama o ilk gün dibin tuttu bir kere, sen ne yaparsan yap yandın. is kokacaksın.
cümlelerin kokacak, gülüşlerin kokacak.

daha fazla “hoş geldin nick altısı” gelmeden affınıza sığınarak bana böyle seramoniler yapılmamasını rica ediyorum. ukalalık olarak algılamayın lütfen sadece sıkıcı bir döngü.
giderim gelirim yine gider yine gelirim cart curt.

bana itici geliyor mutlu da olmuyorum ve arkadaşlar birazcık hayatı olan herkes burdan gidecek gittiler de.
üç beş kişi kalacak onlar da birbirlerini yemekten birbirlerinin yüzünee bakamayacak hale gelecek.
teşekkür ederim.

üzülmemi durduramıyorum ya. üzülmeyi durduramıyorum.
üzülmeyi durduramamak nasıl bir his biliyor musunuz? böyle en diplerinize kadar canınızın acıdığını düşünün, müthiş bir sancı, hadi birazcık geçsin de nefes alayım dersiniz ama geçmiyor. bir saniye bile nefes aldırmıyor.

dün bayramdı, bilmiyorum hissetmedim, hissetmedik. aslında normal bir bayram sabahına uyandık ama hayat gerçekten bok gibi. o kadar yaşanılası gelmiyor ki artık sürekli acı, haksızlık, kötü haberler vs anasını hiçbir şey iyiye gitmiyor.

şunu anladım ki bana ne olursa olsun ben yıkılmıyorum ama sevdiğim insanlara bir şey olunca ben ölüyorum ve buna engel olamıyorum.
hayat işte. insan elinde olan derdi bile sevmeli sen tikim tonik bir şeye kendini kahredersen allah da sana okkalı bir dert gönderir al dert neymiş gör.
acı neymiş gör. gördük allahım sakin.

rüzgarı dinleyin çocuklar, rüzgar ne tarafa eserse o tarafa sürün tanımlarınızı.
linç rüzgarına katılın, yıkama yağlama rüzgarına katılın, çoğunluğun savunduğu fikrin rüzgarına katılın o fikir bok gibi bile olsa katılın. kendi fikri olanın ağzına tüküreyim. rüzgar diyorum çocuklaaaaar. dıgıdık dıgıdık sürün atlarınızı eşek olmayaaa.

29 yıl düşünüp yaptığım şaka…

allah rahmet eylesin. başınız sağ olsun.

offff z kuşağısınız ya… yorumlar hep z kuşağı yorumları…
ama yardınız teşekkür ederim. z kuşağı böyle yarıyor işte.
dinlemedim o yüzden çok güzel olduğuna eminim.
şaka bir yana öz güvenini tebrik ediyorum ben yapsam bana böyle yorumlar yapılsa kan çıkar sözlükte o yüzden hoş görünü de tebrik etmek zorundayım…