oley be! iyi ki doğdun! tanımam etmem, coşkuyu görünce üstümde bir baskı hissettim.

sözlükte yeni yüzler gördükçe içimde oluşan heyecandır. sözlüğü sahiplendiğim için yeni yüzler görünce mutlu oluyorum tebessüm ediyorum içimden hoşgeldiniz len geçin oturun diyorum.

edit: kaç ay önce açmışım bu başlığı. büyük boş yapmışım. heyecanımı kaybettim artık heyecanlanmıyorum.

insan bir sözlükte tanışıp ne kadar sevip iyi ki diyebilirse karşılığıdır kendisi. yazdıkları okunur,
sohbeti hoştur,
esprileri güldürür,
magazinseverdir *,
sesi ısıtır,
samimidir hep var olsun. *

yazarların uyandığında aklına gelen ilk şey.*

- yol yabtı
- kılışdaroğluna mı güveneceksiniz
- köprü yabtı
- baraj yabtı
- tüp kuyruklarında beklerdik
- cehape zamanında her yer çöplüktü

hizliresim.com/ApsQ2w

herkesin gözler şahin gibi maşaallah. üç milyar milyon kilometreden milletin gözlerini görüyor. vücut yapısına bakıyorum ilk. en belirgin o gözüküyor çünkü. eğer bir insan gereğinden fazla kilolu veya zayıfsa bu kişinin vücuduna saygısı yok demektir bence.

bahane sunan arkadaşlara yalancı demiyorum ama:

rahmetsiz başkan george w. bush'un "ya bizimlesiniz, ya teröristlerle" demesi gibi illa bir taraftan olmaya zorlanıyoruz.
ama rahmetli malcolm x kardeş diyorki "ben gerçeğin peşindeyim, kimin söylediği önemli değil. ben adaletin peşindeyim, kim için veya kime karşı olduğu önemli değil."

dünyadaki hiçbir dert yeniden mutlu olma ihtimalinden büyük değil.

çok farklı faktörlere dayanır.

1) eğer yakınlarınızda bir teslimat noktası bulunuyorsa ve o teslimat noktasından almaya razıysanız kitap yurdu en iyi seçenektir.

2) eğer -varsa- tedarik süresi ve kargo süresi beklemeye sabrınız varsa bkm kitap gayet iyidir.

ya ikisini de yapabiliyorsa ? böyle bir kadın mantı yapamayan erkeği neden seçsin ¿

benim çevremde mi fazlaca var bilemiyorum. ama “mutluymuş” , “sevinçliymiş” , “hüzünlüymüş”, “sinirliymiş” gibi yapıyor çoğu insan. az önce derin bir depresiflikte konuşan arkadaşım instagram hikayesinde gayet eğleniyor. ya topluca bipolar olduk ya da göstermelik yaşıyoruz artık. anlayamıyorum.

birine akıl vermek nasihatte bulunmak; "bak ben şöyle şöyle bi şey yaşadım sonucu bu oldu memnun kalmadım ya da mutsuz oldum bu durumdan sen yapma" demesi kasıntılıktan ziyade çok şefkatli, çok olgun ve temiz bir tavır bence. tecrübe kadar pahalı bir şey yoktur kardeşlerim. biri bir şeyler yaşar, kendi aklıyla onu yorumlar, ders alır, acısını bilgiye dönüştürür ve diğerlerine bunu iştahla anlatırsa bu hamle içinde bırakın kötücüllük barındırmayı, hak edilmemiş bir değeri barındırır sadece. bence biraz haksızlık edilmiş şahsa. bilakis teşekkür edilmeliydi. hakikaten tecrübe çok değerlidir. hele ki sabırla, bütün hataları tek tek gizlemeden aktarmak büyük cesaret ister. herkesin mükemmel görünmek için kastığı bi çağda kollarını kocaman açıp; "ben yandım siz yanmayın" demek çok güzel bir tavır. layık olduğu muameleyse öfke, üstenci bir aşağılama değil de aklının bi köşesine o bilgiyi kazımak. kısacık ömürlerimiz var, ben bir doktor ne düşünür bilemem, sen bir öğretmen nasıl yaşar bilemezsin, öteki çöpçü nasıl inanır bilemez. bunları bize anlatan, kendini bütün açıklığıyla anlatan insanlar modern çağın kahramanlarıdır.

meja sen çok tatlı bi insansın. çok şefkatli, çok olgun, çok kendinden emin, çok bilgili, çok temiz. kasıntı olup olmaman önemli değil. birazcık kasıntılık hoş bile görünebilir.

şirin kızlardır. uzunlar da şirindir. boy önemsiz yani tabi perde asmıyorsanız.

gelsene dedi bana
kalsana dedi bana
gülsene dedi bana
ölsene dedi bana

geldim
kaldım
güldüm
öldüm
nazım hikmet, 1963

gerçekten de "neden bu nick?" diye sormadan edemiyorum. yorumlama gücünü, fikir üretme yetisini bir kilometreden belli eden başka bir nick olmalıydı zira kelimelerini ve cümlelerindeki yalın anlatımı biliyorsanız ne demek istediğimi de biliyorsunuz demektir.

iyi ki var gerçekten, okuyacağım bölüm konusunda da çok güzel bakış açıları sundu bana. teşekkür ediyorum. umarım hep yazar da bilgisinden mahrum etmez. *

baktım bergen'e kırmızı güllü, havuz kapatmalı sürpriz yapan bir allah'ın kulu yok, bende kendim için havuzu kapattırdım hahahahahahaha
şaka şaka kimse yoktu, bana özel olmuş gibi oldu.. sezonu - hayli geç de olsa- açma şerefime kimse teşrif etmedi. ama bir güzeldi ki sormayın... anın değil ama 15 dakika öncenin fotoğrafı.

sinekler ellerini ovuşturup kafalarından geçirme hareketini, uçarken yapışan molekülleri temizlemek için yaparlar.

hayat ; kişiye daha önceden yazılmış olanları, kişiye bahşedilen bazı insani özelliklerle birlikte tercih ve seçimlerden ibaret bir hale getirme oyunu sanki. bazen nefs ile bazen acı ya da tatlı tecrübelerle bir gökkuşağı edası gibi rengarenk bir şekle bürüme hali de ayrıca. kişi bu hayatının gökkuşağındaki renklerini çoğu kez kendi tercihleriyle boyuyor. bazen tüm olumsuzluklar birleşip tüm renkleri alıyor insan hayatından ve simsiyah bir hale eviriyor. ama o siyahlık baki mi ?

hiçbir şeyin baki olamayacağı gibi değil elbette. renklendirmek tekrar kendi ellerimizde. sürekli bir yokuşta hissedersek kendimizi o yokuşun bir inişi de olacağının idrakını yitiriveririz birden ve gökkuşağımızın karartısı devam eder. yaşadığımız anımızdan çalarız, bir daha geri gelmeyecek olan günlerimizden yeriz. anı yaşamayı öğrenmek, hayatın dümdüz bir yoldan ibaret olmadığını bilmek ve bu yolda bir taşa takılsak da aklımızı takıldığımız taşta bırakmamak bize anı yaşama yeteneğini bahşetmez sadece. aynı zamanda olgunluk merdivenlerimize bir basamak daha eklememize vesile olur.

zaman zaman kendimizi bir denizin içinde boğulmaya ramak kalmış bir halde de hissedebiliriz, ama bilmeliyiz ki çıkmak için çırpınmadığımız sürece boğulur ve duygusal yok oluşlarımıza bir de bedenen bir son ekleriz. o yüzden çırpınmaya devam etmeliyiz. ve bilmeliyiz ki biz çırpındıkça bize el uzatanlar da çok olacaktır.

şunu unutmamalı, dünya yuvarlak ve bizler istesek de kendi köşemize çekilemeyiz. iş, okul hayatı, ailemiz, sosyal çevremiz, toplum bizi hep iç içe yaşamaya zorlar. her ne kadar bazen kendimizi kalabalıklar içinde yalnız hissetsek de yazarak tüm duygularımızı, maskelerimizin altında gizlediklerimizi, hatalarımızı, keşkelerimizi, neden, nasıl ve niçinlerimizi bembeyaz bir kağıda dökerek bembeyaz sayfalar açabiliriz hayatlarımıza.

yazmak, çorak kalan topraklarımıza içimizdekileri bir yağmur gibi dökerek tekrar filizlendirmektir hayatı. unutmamalısın umutsuz ve mutsuz insan; mutsuzluk da mutluluk da öfke de kırgınlık da sevinç ve umut kadar yaşanılası kılar hayatı.

santral sisteme geçebilen organofosfat intoksikasyonu tedavisinde kullanılan kolinesteraz reaktivatörüdür.