sedat peker'in yayın esnasında attığı twitler sorulsa keşke. ismail saymaz dışında hepsi süs biberi gibi duruyor. ismail saymaz bir kaç kez kafa kaldırdı susturuldu. susturan kişi sadece süleyman soylu değildi, ekip olarak çullandılar adama. diğerlerinin sormaya çalıştığı soruları da ilk olarak ismail saymaz sordu. tek bir istisnası varsa o da merdan yanardağ'ın söz alıp uzun uzun konuştuğu kısımdır.

çeşitli hastane, devlet kurumu ya da özel şirketlerde bulunan kutucuk.
yanında, duvara yahut kutuya monte edilmiş bir adet de spiralli kalem bulunur ki şikayet ya da önerisini dile getirmek isteyen vatandaş, kalemi olmadığı için yazmamazlık yapmasın. kağıt zaten mutlak şart.'bahane bulmayın diyorlar yani. ilgili kağıtları bölüm bölüm ayırıp oraya bıraktık, e kalem de var. lütfen bize yardımcı olun' alt metnini vurgulamaktadırlar, son tahlilde.

bütün kurumların bu kutularını istisnasız doldururum.altina adımı soyadını yazar imzamı çakarım. varsa telefon bilgilerimi de eklerim ki ilgili şikayetim ya da önerim için doğrudan bana ulaşabilsinler. bence tüm vatandaşlarımızın da kullanması lazım. yok yere ona buna şikayet etmek yersiz ve yararsızdır.

izmirlilerden linç yemeyeceksem eğer izmir bombası demek istiyorum. hiçbir numarası yok incecik bir hamurun içinde bir sürü çikolata var. çikolatayı direk kaşıkla ye.

madagaskar filminde 'kral julien' karakterini oynayan hayvandır.

kedimin günlük bakımını yapmaktır.

o da olmasa tümden çökeceğim sanırım.

can yayınları'ndan, orijinal adı murasaki suka-to no onna olan, natsuko imamura 'ya ait, ödüllü kısa bir roman. *

romanda sürekli mor etek giymesi nedeniyle ' mor etekli kadın" olarak anılan bir kadın ile onunla saplantılı bir biçimde arkadaşlık kurma çabasındaki birinin düşündürücü hikayesi konu ediliyor.

romanın başlarında bu saplantılı insanın kadının neredeyse 24 saatini yediğinden içtiğine, oturmasından kalkmasına kadar kayıt altına alması ve onun ağzından bütün bunların aktarılması bana biraz sıkıcı gelmiş olsa da hikaye ilerledikçe ve karakterlerin gelişiminin farkına vardıkça bu durum ortadan kalktı. daha sonra ise bu saplantının sonunun ve çevresinde gelişen olayların nereye varacağına dair oluşan merak duygusu
romanı oldukça sürükleyici bir hale getirdi.

yazarın iş hayatındaki yozlaşmalara, sosyal ilişkilere ve çıkar ilişkilerine yönelik saptamaları ise çok yerli yerinde taşı tam gediğine oturtacak kalitesiyle etkileyiciydi.

ayrıca parayı bulan ve aşk yaşayan bir kadının olumlu yöndeki değişimin kademe kademe aktarılması da oldukça hoştu.

*

yazarın iyi bir gözlemci, akıcı ve kolay anlaşılır bir üsluba sahip olduğu söylenebilir.

bana kalırsa güzel bir kitaptı, tavsiye ederim.

*

daha detaylı bilgi için :
canyayinlari.com/kitapdetay...

masumlar apartmanı'ndaki kapıcı bayram'a benzettiğim kurucumuz. yoldaş'tan daha çok sevilmeyi hak ediyor ama yoldaş kadar sevilmiyor, üvey evlat gibi...*

kafa sözlük yazarları: gülben
iko: kapıcı bayram
yoldaş: esat

ideal bir termodinamik çevrim.

bir sistem, termodinamik bir süreç sonunda ilk haline dönüyorsa bir çevrim gerçekleştirmiş demektir. bu sisteme iş verilebilir ya da sistem kendisi iş yapabilir.

bir ısı makinesinde, sistem 2 depo arasında ısı aktarımı yapabilir. sıcak depodan ısıyı çekip soğuğa aktaran bir makine, bu işlemin tam tersini de yapabilir. ancak sıcaktan soğuğa ısı aktarımı kendiliğinden de gerçekleşebilirken, tersini yapabilmek için makineye dışarıdan iş verilmelidir.

sistemin yalıtıldığını, sistemde ısı kaybı ve sürtünmenin olmadığını varsayarak inceleyelim.

ilk adımda sistem, sıcak depodan ısıyı çeker. sistem içindeki gaz genleşir ve piston yukarıya doğru itilir. bu durumda bir iş yapılmış olur. gaz basıncı düşer. depoyla temas kesilmediği için gazın sıcaklığı değişmez ama entropisi artar.

ikinci adımda gazın depoyla teması kesilir. gaz genleşmeye devam eder ve pistonu itmek için iç enerjisinden harcar. bu yüzden sıcaklığı biraz düşer.

üçüncü adımda, gaz soğuk depoyla temas ettirilir. piston aşağıya inmeye başlar. soğuk kaynağa ısı geçişi olur ve sistemin entropisi azalır.

son adımda gazın depoyla teması yine kesilir. sistemin dışında kalan çevre pistonu aşağıya iter ve iş yapar. gazın sıcaklığı ve iç enerjisi artar. entropi sabit kalır ve gaz ilk durumuna dönmüş olur.

ısak danielson - ending

kedimi bile çağırmam.
hayatımın her anı onlarla, burada da kardeşim falan da olmayıversin. sevgili yok. onu söylemiyorum bile...

kiminin doğuştan sahip olduğu kimine ise belli bir yaştan/yaşanmışlıklardan sonra yüklenen özelliktir. hayır diyebilmeyi öğrendikten sonra bir rahatlama geliyor insana, omuzlarından bir yük kalkmışçasına hafifliyor ve başkaları için değil kendisi için yaşamanın önemli olduğunun farkına vardırıyor.

dün inek sidiği içenler bugün bizi tehdit eder olmuş.

merak ettiğim düşüştür. sebebi nedir nedendir bilmiyorum.
eksi butonu gelmeli bu yüzden. ulan artılamıyorsan eksile bari okuduğunu bilelim.

uyumaya çalışıyorum ama olmuyor. aslında müziği kapatıp sözlükten çıkarsam ve beş dakika gözlerimi kapalı tutarsan uyuyakalırım zaten ama işime de gelmiyor. her gün bu paradoksu yaşamak zorundayım sanki.
umarım bu sabah alarmı kurduğum saatte uyanabilirim.
(alarmdan yarım saat önce uyandım kedimin mama krizi tuttuğu için)

çamlıca camii için yapılan masraf 290 milyon dolar. 20 bin öğretmenin 2 yıllık maaşı kadar. başka da bir şey demiyorum.

muhafaza etmekten gelir.

bu klişe tanımı niye yaptım? insanlar muhafazakarlığı sadece belli kavramların çatısına konumlandırır. dincilik, milliyetçilik, sağcılık. halbu ki muhafazakarlık sadece bu görüşler için yoktur, solculuk da muhafazakarlığa sokulabilir. önemli olan hangi görüş olduğu değil, o görüşü muhafaza etmektir.

ben bu entryi aşırı dinci muhafazakar ailenin normal çocuğu olarak yazıyorum. geçmişte klişe olarak sağcı ailenin solcu çocuğu olma evrelerinden de geçtim ama nihayetinde normal, dümdüz bir noktada konumlandım.

peki neydi beni dinci muhafazakar ideolojiden uzaklaştıran şey? klişe* olarak aile baskısından kaçmak mı? ergenlik döneminde belki bir tık etkili olmuştur ama değil. uzatma dediğinizi duyar gibiyim, hemen söyleyeyim efendim;

üniversiteli, eşek kadar adamken* aşırı dinci muhafazakar* ağır abi takılan evli abimin ve aynı ideolojideki eşinin evinde yanlışlıkla bulduğum çılgın seks oyuncaklarıydı. ceketimi asmak için gittiğim yatak odasında bulmuştum.

efendim neler yoktu orada.. bakın iki nokta ve üç nokta bırakmayı aşırı cringe bulan biri olarak koydum o iki noktayı. gerçekten neler yoktu..

benim diyen marjinalin kullanmadığı, belki haberinin bile olmadığı şeyler vardı yahu. pornolarda sürekli gördüğüm* ama kimsenin kullanmadığını, en azından yukarıda tarifini verdiğim tarz bir çiftin kesinlikle kullanmadığını düşündüğüm şeyler.

abi yaşadığım o şaşkınlığı böyle 2 paragraflık betimlemelerle falan gideremem. o yüzden müsadenizle biraz daha devam ediyorum.

o file çoraplı, burnu kaf dağında, her an tasmayi çıkarıp boğazına takip seni 4 ayak üstünde gezdirecek ve seni yalvarana kadar kırbaçlayacakmış gibi duran femme fatale tarzı takılan marjinal kızları,

kulağı küpeli, her gece o bar senin bu bar benim gezinen, her buluşmada farklı bir seks hikayesi anlatan, şeyi* nemli bir ortamdan* çıkmayan berkecanları düşünün. onların bile deneyimlemedigi tarz oyuncaklar diyorum. hadi belki bu kadar uç tipler deneyimlemiş olabilir, abartmayalım.

öyle işte efendim. takkeli bir tarikat müridi düşünün, veyahut ceketi sirtinda* gezen bir ocak reisi. şimdi de öyle bir tipi siyah rujlu bir kadın* tarafından kırbaçlanıp zevke gelirken hayal edin. hissiyatim benzer oldu. oyuncakların ise çoğu daha fena. kırbaç bile yanlarında oyuncak araba gibi kalıyor.

ihanete uğramış gibi hissettim yahu. bu kadar saçma ve kimseyi ilgilendirmeyen paragrafı yazma sebebim de buydu. yıllarca din üzerine paso vaaz dinlediğim, yaptığım her hareketi eleştiren, yapmak istediğim tonla şeyi de küçüklükten beri yaptığı bu tonla beyin yıkamaları yuzunden yapmamı engelleyen..* adam benim yalnızca pornolarda izleyebileceğim şeyleri gerçek hayatta yapıyormuş yahu. arada sırada haberlerde gördüğümüz, dini kimlikleriyle ön plana çıkıp bu kimliğe çok ters bir yaşantı süren ve bu yüzden de gündem olan insanlar.. bunların sayısı gerçekten de az değilmiş. zannettiğimizden çok daha fazlaymış.

giremiyorum abi o eve artık, hele o yatak odası yok mu.. önce o oyuncaklar geliyor gözümün önüne, sonra da paragraflarca betimlemesini yaptığım çift. en nihayetinde de tüm bu nesne ve öznelerin birleşip o odada nasıl eylemler gerçekleştirdikleri.

ceketi de çıkaramıyorum bu yüzden, biri üstümden* alırsa veriyorum, almazsa yaz günü bile olsa sırtımda kaliyor.

bu şekilde efendim. şayet buraya kadar okudu iseniz bari harcadığınız zaman bir işe yarasın umuduyla belki haddimi de aşarak bir tavsiye vermek istiyorum. aslında sürekli gördüğümüz tavsiye zaten, sadece pekiştirmiş olayım;

hiçbir ideolojiyi fazla sahiplenmeyin, muhafaza etmeyin. biz kendimizi paralarken o ideolojilerin toplumda ve dünyada ileri gelenleri hayal edemeyeceğimiz şeyler yapıyor.*

insanlar için, artık bir şey dememe gerek yok sanırsam. zerre güvenmeyin. bundan sonra diyanet işleri başkanının aslında ateist, pervin buldan'ın evinin duvarında bozkurt posteri, bahçeli'nin playlist'inde "ez kürdistanım" olduğunu öğrensem zerre şaşırmam.

hayatınızı yaşayın efendim. kimse ben dedim diye birden aydinlanip hayatını yasamaya başlamaz zaten de en azından halihazırda yaşayanlar daha bir güzel yaşasın. koyverin dincisine de solcusuna da kürtçüsüne de.

paşa gönlünüz dilerse bir dünya görüşünüz olsun, sadece muhafazakar olmayın. hepinizi seviyorum.*

(bkz: kimsenin okumadığı entryler)

depresyondan mütevellit ruhsal olarak sudan çıkmış balık gibi çırpınırken almanca dilbilgisi kitabını elimin tersiyle itip puhu tv* başına şahsiyet izlemek için oturmuşken kendimi izlerken bulduğum; türkçesi elveda berlin, almancası tschick, ingiliççesi goodbye berlin olan, fatih akın imzalı, wolfgang herrndorf'un en ünlü* kitabından uyarlanan bir şeyler. sanırım film ama umarım dizidir ve sezon sezon izlerim* çünkü hoşuma gitti. kardeşimin ki kendi on yaşında, dandik tabletinden bunu izlerken birden kapanıverdi. o yüzden tamamını izleyemedim ama filmde royal blood falan çalıyor.*



filmde klasik ezik bir velet var. über yakışıklı olmasına rağmen neden ezik anlayamıyoruz. klasik bir "anne babayı yetiştiren çocuk" duyarı kasılıyor. kendisi on dört yaşlarında. okulda klasik zorbalık var. sonra okula klasik bir tetikleyici geliyor. doğal olarak o da dışlanan bir tip. bir rus. almanların arasında bir rus. film orijinal adını bu sonradan gelen veletten alıyor. e tabii sonra bu ikisi dost olup tschick'in çaldığı eski model, ahı gitmiş vahı kalmış mavi bir lada niva'yla maceralara çıkıyorlar.



film işte tam buradan itibaren farklılaşıyor, klişeler daha fazla sürmüyor. bizim yakışıklı veledin dış ses karakterini de üstlendiği bir film. arada bir konuşuyor. türü: hafif dram, az daha fazla komedi, az biraz psikoloji, biraz ezik çocuğun parlayışı çok fazla huzur ve mesaj verelim... aile filmi işte. ama az biraz cinsellik olduğunu söyleyeyim de...



filmdeki asil oglanimiz belki bana bir seyler ogretmis olabilir. o ya da bu sebeplerden oyle ya da boyle farkli olabiliriz. ayni sebeplerden psikolojik olarak da birbirimizden farkli olabiliriz. kimilerimiz bezmis olabiliriz, sosyal olmayabiliriz, korkabiliriz, rus olabiliriz, lezbiyen olabiliriz... bunlar bizi dışlayanları haklı, bizi yaşamayı hak etmeyen bir pislik yapmaz. hepimizin güçsüz yanları olabileceği gibi güçlü yanları da var. yapmamız gereken şey o güçlü yanlarımıza oynamak.

bir kişi fatura ödeyemiyor, bundan korkuyor olabilir. resmi işlerin hepsini itici ve korkunç bulabilir. yirmi sekiz yaşına gelip, erkek olup o yaşına kadar tek kuruş kazanamamış olabilir.* herkes bunları onun yüzüne vuruyor olabilir. bu onun yüzüne vuranları haklı, onu aptal yapmaz. sadece zayıf olduğu konular var. mesela o da çok iyi resim çiziyordur. bu oldukça normal bir şey.

kızlar-erkekler yüzümüze bile bakmıyor gibi hissedebiliriz. bu, bu dusuncemizi gerçek, bizi çirkin yapmaz.

depresyona girebiliriz, kendimizi değersiz hissedebiliriz, yapmaya çalıştığımız şeylerin kısa vadede hiçbir b..a yaramaması ile hiddetlenip, o yapmamız gereken şeyi kendimize duyduğumuz bir hiddetle fırlatıp tüm benligimizle içimizdeki çocuğu; dizi izlemeye, yemek yemeye, şişeleri devirmeye, cinselliğe,uykuya verebiliriz. ama önünde sonunda böyle yaşanmayacağını, bu zorlukların hayatin tadı tuzundan ziyade ta kendisi olduğunu idrak edip, sindirip, kabullenip harekete geçmek zorundayız. aksi takdirde...

"aksi takdirde"den sonra ben başlıyorum işte. sonrasini anlatayım ama karamsarligi sevmiyorsan asagiyi okuma.

garibime giden durumdur. eğitim/öğrenim seviyesini kimsenin küçümseyecek biri değilim. lakin açıktan lise okuyup ama çok bilgili olduğunu gösteriş yaparak inandırmaya çalışan insanlar var. instagram içerisinde sırf iki çocuğu var 7-8 sene sonra sevgilisiyle evlenmiş diye fenomen edilmiş insanlar var. türkiye içerisinde o kadar çok güzel eğitimli yüksek derecelerle okullarından mezun olmuş insanların aldığı maaşlar veya işsizlikleri göz önünde bulundurunca gerçekten cahilliği nasıl besleriz adlı çalışma ortaya çıkmaktadır. verilen reklamlardan alınan paralar olsun, özel hayatları ve aile yapılarını göz önüne sokarak insanları özendirmeye çalışan aslında sosyal medya olmasa aç kalacaklarını düşünmekteyim.
(bkz: cahil cahili besliyor)