kişinin kendini denetlemesi, derin muhasebede bulunması.

içimde bir gram bile vicdan kalmadı fakat son bir sevgi tohumu kaldı ve o tohumu yeşillendirip eski iyi halimi yakalamaya çalışıyorum. gücüm de kalmadı pek. her gün kendime yalvarıyorum o tohumu kurutma diye ama bu yeşerme için de yine başka bir şeyi bekliyorum. son bir çabam, umudum kaldı. o da olmazsa asla eskisi gibi olamayacağımdan korkuyorum.

kurt vonnegut’ın tanımlanması çok zor olan ve kişiden kişiye değişiklik gösterebilecek bir kavramı kendi dehasının eşsiz ışığıyla açıklama denemesidir.

kurt vonnegut dünya edebiyatında yeri doldurulamayacak yazarlar listesinin en tepesinde muzip bir tavırla durmaya devam etmektedir ölümünün üzerinden geçen on beş yılla birlikte.

kendisi mutlu muydu bilmiyorum. dresden de yapılan doygunluk bombardımanı sırasında oradaydı. bir mezbahadaki et dolabında ölümün kendini teğet geçmesini bekledi. enkazın altında çıktığında içinde yaşadığı şehir yerle birdi, hatta artık öyle bir şehir yoktu.

ailevi sorunlar da yaşadı. annesinin intiharı mesela. kanserden ölen kız kardeşinin çocuklarına sahip çıktı. evlendi, boşandı ve yeniden evlendi.

kitaplar yazdı. bazıları başarısız oldu, aslında başarısız oldu diyemeyiz. insanlar başarılı kitaplarının farkına varamadı.

ve bunların hepsine rağmen elinde olanlarla yetinmeye çalıştı. sahip olduklarının kendine kafi gelmesi için kendi kendine telkinlerde bulundu belki de. ve her konuda olduğu gibi bu konuda da haklıydı kurt vonnegut:

mutluluk, sahip olduklarının kafi olduğu bilgisidir.

çölde kutup ayısına denk gelmek gibidir.

sözüm söz. her kim olacaksa 101. kişi kendisine kitap hediyem olsun.

işkence, oturmak yasak. hem kasaya koşmanız hem mal atmanız hem de müşteri ile ilgilenmemiz lazım. envanter zamanlarını söylemiyorum bile 5 gün boyunca eve sadece 3/4 saat uyumaya gidiyordum. ağzıma açmak istemediğim bir konu burada çalışmak. gerçi yaza tekrar çalışırım ama insanı şartlar değil gerçekten.

çoğunlukla kötü insanların silahı olan durum. mesela okuldakilere diyorum kopya çekmemeliyiz hakkımız olmayan bir puanı almamamız lazım aldığım cevap 'duyar kasma' oluyor. bazı insanlar o kadar insanlıktan çıkmış ki bu tarz savunmalara girmek çok kolay onlar için.

beğenilmeyi seven ama beğenmeyen.
beğenilince utanan.

neye göre dandik? kime göre dandik? diye sorarlar adama.

herkes aynı zevke sahip olmak zorunda mı? adama güzel geliyordur beğenmiştir.

ama tabii kanımızda var başarılı olan her şeye bir şekilde b*k sıçratmak.

tanım: entrylerine fazla beğeni gelmediği için ağlayan yazar beyanı.*

kendisi ile hoş sohbetimiz sırasında fark ettim ki; çok güzel bir kalbi var.
her şeyin gönlünüzce olmasını dilerim. sözlükte, daha önemlisi bu hayatta daim olun, sizin gibi insanlara ihtiyaç var her zaman.

biraz geç bir tanım oldu ama; anca...

kullanılması gereken buton. arkadaşlar kullanın bir zahmet beğeneni öpmüyorlar yani sjsjsjsj. ben bol bol kullanıyorum daha bişey olmadı bana kanlı canlı tek parça halinde hayattayım.

genelde izin vermeyenler sapık zihniyetine sahip kişilerdir ve kız çocuklarını okutmayıp, "garıma gadın dohtor bahsın, yohsa bahmasın" diyen cahillerdir. hiç bir mesleğin cinsiyeti yoktur, mesleklere cinsiyet yükleyenlerin de yukarıdaki örnekten bir farkı yoktur.

allah
sağlık
para
afiyet
versin
amin

bu klişeyi tekrarlayalım da başkentli olduğumuz belli olsun.

edebiyat camiasına adına üzücü olan durumdur.

bakın size neler sayacağım ve çok tanıdık gelecek.

neşet ertaş, frida kahlo, salvador dali, şener şen, ahmet kaya, stefan zweig, haluk bilginer, sezen aksu, albert camus, edgar allan poe, dil çıkarmış einstein, audrey hepburn, franz kafka ve nicesi...

nereden tanıdık peki? nereden nereden?

çünkü şu ite kaka giden edebiyat dergisi sektörünün, her ay ısıtıp ısıtıp önümüze koyduğu, metalaşmış, çarkın bir parçası haline gelmiş simalar bu isimler.

şahsen ben yoruldum, iğrendim, bıktım.

sapık trollerin başına gelmesini istediğim durumdur. buraya anonim kimliklerle yazılan onca şey gerçek hayatta söylenip yazılsa direkt davalıklar. sözlükte tüm kurallara uyularak yapılan sapıklıklar sadece sözlük için yazı değeri taşıyor. yazarların rahatsız olması ve bu durumdan kimsenin umrunda olmamasıda absürt bir durum. şu an görünmüyoruz ve duyulmuyoruz ama şu bilinsin ki bir çok yazar bu bel altı edebiyatından hoşlanmıyor çünkü çirkin. engelleyin geçin diyorlar peki siz gercekte yaşarkende mi insanların üzerine bir tuş ile basıp engelleyip gecebiliyorsunuz.bu da buranın bir gerçeği neden görmezlikten geleyim.

sarı bıyık ve kaleci saçlı adam efsanedir.

öyle hissedilerek yazılmış ki, köpeği öldürdükleri bir sahnede hüngür hüngür ağlamıştım.
sanki gerçekten yanımda bir köpek öldürülüyormuş gibi hissettiydim orayı, 32 yılda inşa edilmiş bir başyapıt. yaşar kemal' in ruhu şad olsun.

"beni bir gün unutacaksan, bir gün bırakıp gideceksen, boşuna yorma; boş yere mağaramdan çıkarma beni. alışkanlıklarımı, özellikle yalnızlığa alışkınlığımı kaybettirme boşuna. tedirgin etme beni. bu sefer geride bir şey bırakmadım. tasımı tarağımı topladım geldim. neyim var neyim yoksa ortaya döktüm. beni bırakırsan sudan çıkmış balığa dönerim. bir kere çavuş olduktan sonra bir daha amelelik yapamayan zavallı köylüye dönerim." *

ya ne takıntılı insanlarsınız, kişi orada tipinde serseri havası olan insanlarda böyle olaylar, vakalar daha çok oluyor diye fikrini dile getirmiş, yok salaklığı mı kalmış gerizekalılığı mı kalmış. ana tema burda kızın boğazını kesecek kadar canileşen bir mahluk. riski sıfıra indiremezsiniz ama azaltabilirsiniz, biraz olsun insanları tanımaya çalışın, karakterinizi ayaklar altına almayın.

bu kadar mütevazı olma yeğen! dediğim gerçektir.