karşılıklı olması elzem bir meseledir. insanların birbirini anlayamamasının temelinde sadece iletme çabası vardır. "iş" kısmının unutuyoruz çoğu zaman; çünkü hakikaten bir iş bu iş*.

iletişimin öğelerine bakalım ki neymiş takılı kaldığımız nokta herkes kendi için bir düşünsün:

kaynak: mesajı gönderen kişiyi* ifade eder. iletişimi başlatır. hepimizin tek yaptığı bu aslında :) şimdi ötesine bakmamız lazım.

alıcı: mesajı kime göndermek istiyorsanız o'dur.

mesaj: iletmek istediğimiz sözler, duygular, düşüncelerdir. mesaj oluşturma işi bir sanattır değerli yazarlar. sözlü ifadelerimizi her zaman beden dilimiz, jest ve mimiklerimiz destekler. sevdiğini söylerken size gülümsemeyen birinin verdiği mesaj şüphe yaratır. bazen sadece susmak bile ne kadar anlamlıdır değil mi? neler barındırır içinde, hangi fırtınalar kopar, hangi sevinci barındırır, hangi utancı saklar kimbilir...

kanal: mesaji gönderme biçimidir. mesajı gönderirken kullandığımız araçlardır. sesli öğeler, görsel yansımalar, telefon, televizyon, radyo...

bağlam: iletişimin gerçekleştiği ortamdır. ses, hava, ışık gibi fiziksel ortamlara ek olarak duygusal paylaşımların, yıkımların olduğu ortamı da düşünmeliyiz. gergin bir ortamda yapacağınız espri birinin gururuna dokunabilir, aman dikkat.

dönüt: alıcının mesajı aldığına dair verdiği ipucu yada cevaptır. bu direkt cevap olarak yapılabildiği gibi mavi tik olarak da yansıtılabilir.

pekala hepsini yapıyoruz, yaşıyoruz. peki iletişim kazasını nerede yaşıyoruz biz?
-------
öncelikle mesajlarımızı güzel hazırlamıyoruz. kullandığımız dil hep "sen" oluyor. suçlayıcı ve savunma haline getirecek cümleler kuruyoruz. sen yaptın, senin yüzünden diyoruz; ben bunu yapacak gücü kendimde bulamadim demek yerine.
bir de net cümleler kurun mesela. ben ima edeyim o anlasın demeyin, seviyorsanız söyleyin. bıraktığınız boşluklar keyfe göre doldurulmasın.
-------
bağlamı değerlendirmiyoruz. karşımızdaki başka duygularla savaşırken size gül atsın istiyorsunuz, bencillik yapıyorsunuz. her mesajin yeri ve zamanı vardır. öyle zaman yaşarız ki bir kelimemiz hiç beklenmedik tepkiye neden olur. halbuki her zaman yaptığın şey değil mi? ne oldu da bu kez ters tepti?
------
kanalları yönetemiyoruz. mesajı yazarken cümlenin sonuna koyacağımız bir emoji, yazının ve mesajın gücünü artırır. yani mümkün olduğu kadar etkili kullanmak lazım geliyor.
------
geribildirim hani nerede? bir mesaj geldiği vakit ona cevap vermek gerekir. geciktirmek de bir anlam ifade eder. cevapsız bırakmak ise şahsım adına saygısızlık barındırır. geribildirimi etkili kullanabilmek için mutlaka teyit etmemiz gerekir aldığımız mesajı. en çok yanlış anlaşılmalar hep bu yüzdendir. ben ne söyledim, o ne anladı dememek için hemen bir "did you mean...?*" geçin altyazıda :) doğru mu anladım, bunu mu demek istedin diye sormaktan çekinmeyin. kafanızda kurmaya çalıştığınız aslında iletilmek istenen olmayabilir.
------
yazarken epey yoruldum, uçuşan düşünceleri bir araya getirmek bir hayli zor oldu. laf lafı açar, asıl vermek istenen mesaj kaybolur gider. sonra oldu mu size iletişim kazası :) o sebepledir ki emniyetli davranmak gerek. kemerinizi takın efendim, kemer önemli.

bir arkadaşım bir gün aniden adresimi istemişti sonrasında seni çok seviyorum yazılı bir kutu çikolata gelmişti. özel bir gün değildi sadece içinden gelmişti dururken öyle beni hatırlamıştı, önemsemişti yani onun için değerliydim demek ki gerçekten o yüzden benim için çok ama çok özel bir hediyeydi.

boyuna göre zayıf
kumral dalgalı saçları olan
geniş alına sahip
iri kahverengi gözleriyle insanların odak noktası olabilen
kar beyaz dişlere sahip oval yüzlü bir adamdı cemal süreya

hatta nüfus cüzdanındaki adı cemalettin seber'di
ama o cemal süreyya olarak yazmak istemişti
üvercinka adını verdiği sevgilisiyle girdiği iddiada kaybeder bir tane y harfini
o günden sonra bir daha hiç ama hiç kullanmaz o diğer y harfini
işte borcuna bu kadar sadık güvenilir bir insandı süreya

erzincan doğumlu bir muhacirdi aslında
sürgün edilmişti ilerleyen yaşlarında
kitaplarından birisine verdiği ad gibi
uçurumda açan bir çiçekti cemal süreya

şairlik fikrine daha bebekken kapılır
annesin anlattığı hikayelere bayılır
kar tanesini yani annesini küçük yaşta kaybeder
"küçük kalbimdeki kuş ölmüştü" der

ilkokulda dergi çıkarır tüm yazıları eliyle yazarmış
dergiyi sadece ona hayran kızlar takip edermiş
sayıları da sevmezmiş süreya
saatin kaç olduğunu 5. sınıfta öğrenmişti daha
ama o yazmayı çok severdi
herkesin kompozisyon ödevini de yapardı

yazmak kadar okumayı da çok severdi
daha ilkokulda suç ve cezayı defalarca okudu
karamazov kardeşleri de beş kere okumuştu

şiir bi yana sporu da çok severdi
fenerbahçe fanatiğiydi
ama metin oktay'a da saygı duyardı

hep futbol oynardı arkadaşlarıyla
edebiyatçılar takımı ve tiyatrocular takımı
gol kralı hiç değişmezdi
hep orhan kemal olurdu

ortaokulda koşu yarışmasını kazandı
ilk dolma kalemini eline aldı
şiir dört bir yanına işlemeye başlamıştı

küçük kalbindeki kuş ölünce üvey anneye mahkum oldu
kardeşleri de o da sürekli dayak yer dururdu
hatta üvey annesi süreya'yı zehirlemeye bile çalıştı
yemeğine cam kırıkları bile attı

bir oğlu bir kızı vardı
oğlu memo emrah namı diğer kadıköylü kürt memo
ve kendisiyle yıldızları hiç barışmayan kızı ayça

oğlu memo'dan çok çeker
üşümesin diye papirüs dergilerini bile yakar
evdeki en değerli kitapları sahaflara satar memo
ama o ses etmez
fakat ölümüne yakın memo'dan dayak yer

parasız olduğu vakitler karaladığı şiirleri kızı ayçaya verir
bunları sakla ileride para eder der
ayça şiirlerin ne kadar saçma olduğunu söyler

kızının nikahında bulunamaz
çünkü habersiz nikahın olduğundan

izmir'e sık sık giderdi süreya
arkadaşlarına hep bir hanımla buluşması olduğunu söylerdi
her buluşmadan döndüğünde dalgın suskun ve üzüntülü olurdu
arkadaşları sorardı nereden böyle diye
süreya kızı ayça'nın yanından olduğunu söylerdi

kadıköy sahilinde yürürdü hep
önünü hep iliklerdi
neden mi
her an karşıdan fazıl hüsnü dağlarca gelebilir diye
hatta dağlarca onunla konuşmayınca
bugün ağam sudan soğuk bakıyor derdi

şairi şairden başkasının tanımadığına üzülürdü hep
bir gün duraktaki bir adamın yanına yaklaşır
adam pazar postası okuyordur
hem de onun şiirinin bulunduğu sayfayı
adama nasılsınız efendim ben cemal süreya diye yaklaşır
adam
memnun oldum ben de nuri pakdil der


*

otizmli bir çocuk ressamdır. istanbul'da bircok sergi açmıştır. artık sergilerini youtube üzerinden gezmek mümkün. memlekette olan güzel olaylardan nadir birtanesidir. bende buradan kendisinin duyurusunu yapmak istedim. sevgili kafa sözlük yazarları aşağıda birakacağım youtube kanalına abone olarak tuna'ya ve onu örnek olan birçok otizmli çocuğumuza destek verebilir.

sergi görüntüleri için buradan tık


şuraya bir fotoğraf bırakalım;

başlığı açan arkadaşım;olay sadece bi sözleşme değil.65 günde 67 kadın öldürülmüş.insanlarin can güvenligi yok.sen bunun üstüne gideceğine kalkıp da sözleşmeyi kaldırıyoruz dersen nasıl olsa bişey olmuyor diyen gözü dönmüş tipler daha fazla cesaret alır bundan.

antik döneme ait yazı türü.en bilineni mısır hiyeroglifleridir.

bunca yıldır bazı kişilerce çözülememiş olması tuhaf olan "sorunsal".

anlatayım ne istediklerini.

- derdi sadece seks olan erkeğin istediği şey daha azdır. yani sizin derdiniz de buysa işiniz kolay: bakımlı ve hoş görünmek, çekicilik, temizlik vesaire... bir de tabii "iş" bitiminde adama askıntı olmadan dönüp kendi hayatına gitmek.

normal bir ilişki isteyenlere gelirsek...

- mesela adam "bugün konuşmayalım" derse üstüne gidilmesin, onun altından başka anlamlar çıkarılmasın ister. sizin hiç mi olmuyor kafa dinlemek istediğiniz anlar? erkek de bir insan olduğuna göre, onun da buna ihtiyacı olabilir. üzerine gitmeyin.

- ilk tanıştığınızda neyse o olarak kalabilmek ister. kafanızda "şu birkaç huyu hoşuma gitmiyor ama nasılsa değiştiririm ben" düşüncesi varsa bundan vazgeçin. bazı basit şeyler dışında insanlar kolay kolay değişmez. kendinizden pay biçin. birisi gelip bambaşka bir kişiliğe bürünmenizi istese bunu yapabilir misiniz, yapmak ister misiniz? onlar neden istesin? bırakın yanınızda rahat etsin, "böyle yapsam, şunu desem sıkıntı çıkar mı?" diye düşünmesin.

- her yapılan şeyi beraber yapmak, her dakika toto totoya olmak istemez. arada yalnız kalmak, arada arkadaş ortamında takılmak ister. sevgili hemcinslerimin bu konuda ne yazık ki kötü bir ısrarcılığı var. her yere beraber gidelim, her işi beraber yapalım, her dakika beraber olalım... öyle bir dünya yok arkadaşlar! sizin kendi hayatınız yok mu? niye adamınkine dahil olmaya çalışıyorsunuz her alanda? onu tanımadan önce ne yapıyordunuz?

- size nasıl davranırsa davransın bunu kabullenmenizi istemez. size göre "ama seviyorum, ne yaparsa yapsın affederim" olabilir durum ama karşınızdaki erkeğe göre durum "amma da şahsiyetsiz insanmış bu" şeklinde görünür. kişiliğinizden ödün vermeyin, kendinize güveniniz olsun.

- adama güvenin. ördek yavrusu gibi takipte olmayın her yaptığı hareketi. güvenmiyorsanız zaten durmayın o ilişkide.

son olarak; her şeye evet demeyin. bir de güler yüzlü ve neşeli biri olun. depresif insanlardan kimse hoşlanmaz.

özet: ilginizi, sevginizi esirgemeyin ama dozunu da kaçırmayın.

var mı başka şeyler? tabii ki var. var mı bunlara uymayan, başka şeylere önem veren erkekler? o da var. fakat ana hatlarıyla genel olarak erkeklerin istediği şeyler bunlar. genellikle belirli bir yaş altı kadınlar buradakilerin tam tersini yapıyor. o yüzden de hiçbir ilişkileri düzgün gitmiyor. yaşla beraber de işte bu noktaya geliyorsunuz yavaş yavaş. *

gayrı nasıl biliyorsanız öyle yapın bu bilgilerden sonra.

evet. çokbilmişlik mode: off

haklı olarak "kimseyle uğraşamam. ben sadece beni olduğum gibi kabul edenle beraber olurum" diyene de saygımız sonsuz.

bir feyyaz yiğit eseri.

özellikle ülkenin gidişatını toplaya çıkara tarihi 1000 yılına düşürmesiyle insanı derin düşüncelere gark eder.
şöyle dolu dolu mana içeren boş işlere aç bırakıldık. günümüzün boş işleri dümdüz boş iş.


hayatımın nasıl değiştiğini soruyorlar,
bi gün evde oturuyordum dizi izliyordum salonda
cebime hiç tanımadığım bi numaradan mesaj geldi.
mesajda “faal misiniz?” yazıyordu, şaşırdım.
allah allah kim dedim bu hiç tanımadığım bi numara…
sadece faal olup olmadığımı merak ediyor,
cevap verdim, “faalim” dedim,
hemen geri döndü
“çok büyük bi projede etkin rol oynar mısınız?”
yani afalladım şimdi hani büyük projelere alışığım gerçi ama bi süredir faal değildim, şimdi bi anda etkin rol oynayabilir miyim bilmiyorum diye geri döndüm onlara.
vay efendim sen misin bunu diyen…
yerini biliyoz, adresini biliyoz, numaran bizde var, işte göreceksin sen, bilmem ne falan filan.
allah allah al başına belayı…
ben dizi izliyorum gayet keyfim yerinde,
hiç tanımadığım bi numara başıma bela oldu
bana yok etkin misin? faal misin? aktif rol oynar mısın? yerini biliyoruz falan filan…
dedim “sizi derhal şikayet ediyorum! hukuki işlem başlatacağım!”
bürokrasiyle aram hiç iyi olmadığı için, hani hukuki işlem nerden başlatılıyor falan, hiç bilmiyorum; kendi kendime başlatamam hukuki işlem*
hemen telefon defterimi çıkarttım, hani az çok bu işlerden anlayan bir arkadaşımı aradım,
dedim ki “böyle böyle bana bir telefon geldi, şey pardon bi mesaj geldi, mesajda faal misin diyo, evet dedim, etkin rol oynar mısın dedi, oynayamam deyince iş çığırından çıktı falan.
nasıl yapalım bunu,
ben bir hukuki işlem başlatmak istiyorum” dedim
bi durdu…
dedi ki,
sen boş ver huhuği işlemi.
allah allah!
şimdi biliyorsunuz, çok büyük bi havaalanı yapılacak.
şimdi onu istemiyorlar,
yani kim ister, istemiyorlar,
engel oluyorlar şimdi.
dünyanın en büyük havaalanı şimdi, nerden baksan türkiye 50 60 sene geriye gidiyor
önceden de oldu bu hani, dünyanın en büyük otobüs terminali yapılacaktı,
gene istemediler, istemiyorlar
yani engel oluyorlar istemiyorlar.
şimdi ordan topla ordan da bi 60 70 ekle.
şehir merkezine muazzam bi büfe yapılacaktı mesela,
tam yapılacak hani istemediler gene, istemiyorlar yani…
engel oldular.
ordan da bi 100 150 falan toplasan.
şimdi mesela bugünün tarihi 2014
ama hani türkiye’nin gerçek tarihi ne diye sorarsan
bin yılındayız.
bindeyiz şu anda biz
ama hani işin diğer tarafından da bakacak olursak misal şimdi yunanistan duysak mesela, çok büyük bi terminal yapacak,
nasıl bi şey hissedersin?
istemezsin yani,
sen de istemezsin yani,
şey dersin hani niye yapılıyor bu kadar büyüğü falan diye bi konuşulur aramızda, istemeyiz,
onlar çok büyük bi mesela çok büyük bi büfe yapacaklar mesela,
diyelim duyduk, yunanistanda,
sen ben vatandaş olarak, bi kötü hissederiz,
engel olmak isteriz ona, istemeyiz…
o yüzden anlıyorum.

(bkz: mutluluk) kelimesinin etimolojik tabanı olmaması.
(bkz: umut) kelimesinden türetilmiş olabileceği düşünülüyor.
mutlu olmak için gelecekten beklentiye girilmesine sebep olabiliyor, sıkıntılı bir kelime. ülkenin mutsuzluk sebebi bile olabilir.

uçurtma avcısı
suç ve ceza
fareler ve insanlar
şeker portakalı
sefiller
bin muhteşem güneş
mart menekşeleri
gündüz sefası
sınır

(bkz: formatın ırzına geçmek)

ahahaha, o işler öyle olmuyor be kardeşim. takma da gör bakalım neler oluyor dediğim başlık* önlerinde nota sehpasında notalar var onu takip ediyorlar.

albert camus’nün müthiş sembolik öğeler barındıran kült eseri. 1940’lı yıllarda cezayir’in oran şehrinde farelerin getirdiği veba salgınına karşı verilen mücadelenin romanı. kitabın başında vebanın, fareler aracılığı ile yayılmasının tasvir edildiği kısımlar inanılmazdır. imkânınız varsa eve kapandığımız bu günlerde mutlaka okuyun.

yukarıda da belirtmiştim romanın sembolik öğeler barındırdığını. dolayısıyla oran şehrinde gerçekte yaşanmamış olan bu salgın, almanların fransa’yı işgalini veya fransızların cezayir’i sömürgeleştirmesini simgeliyor. yazar, ikinci dünya savaşında avrupalıların nazilere kara veba ismini vermesinden etkilenmiştir. albert camus, roland barthes’a yazdığı bir mektupta romanının, nazilere karşı direnişin tam bir tarihçesi olmadığını ancak bundan da geri kalmadığını belirtmiş. romanı bu gözle okuyunca benim en çok ilgimi çeken karakter cottard oldu. romanın bir yerinde bu anti kahraman; “benim için açık ve net olan bir şey vardır o da veba ile içiçe yaşadığımdan bu yana kendimi daha iyi hissediyorum." der. bu karakter, fransa’nın işgali sırasında inanılmaz boyutlara ulaşan nazi işbirlikçilerini temsil ediyor. romanın sonunda veba ile mücadele kazanılınca cottard polis tarafından tutuklanır ve halk tarafından dövülür. nazi işgali bitince de işbirlikçiler yargılanır ve idama mahkum edilir.

fransa’nın naziler tarafından işgali, cezayir’in fransızlar tarafından işgali, istanbul’un ingilizler tarafından işgali gibi spesifik olaylar anlatılmış olsa sıradan tarihi bir roman okumuş oluruz. ancak yazar romanda öyle bir sembolik dünya kuruyor ki; tarihin herhangi bir döneminde, herhangi bir zaman diliminde yaşanabilecek tüm “saçmalıklara” cuk diye oturuyor kitap.

dünya'nın doğal uydusu.

her yıl dünyadan 3,8 cm uzaklaşır. uzak bir gelecekte yörüngeden çıkacak ve dünya'nın dengesi tamamen bozulacak. bunu göremeyeceğiniz için şanslıyız.

başımıza gelenlerden korkmadığımız için bütün korktuklarımız başımıza gelir.

aziz nesin .

“ bakıp çıkacağım” diye geldiğim, moderatörler tarafından sıcak ve samimi mesajlarla karşılandığım, okumaktan ve yazmaktan keyif aldığım, baktığım ama çıkmayacağım, yeni ve güzel bir platform.

bazen durdurduğun yer olur mutluluk; bazen gittiğin yol. neyin ne olduğunu zaman gösterecek. sabıra sığınmalıyım*

türkiye'de insanlara bile hayat hakkı tanınmıyor ki.

unutmam... beğenirim direkt. sürekli entry girmeye odaklanmamak lazim. biraz da okuyalım, kim ne yazmış.

kredi ile bedelli yapacak bireyin hali, başlık parasını birleştirince ağadan zam yiyen kibar feyzo misali.