gökten nâzire indi sihâm-i kazasına
nef'î kendi diliyle uğradı hakk'ın belâsına

(bkz: nef'i)

friends;
samimidir,
candır,
dosttur,
duygusaldır,
sıcak çikolata gibidir içinizi ısıtır,
moraliniz bozuk olduğunda size sarılır,
öyle nahiftir ki karakterlere bağlanırsınız.
ailenizin bir parçasıdır friends.

bu başlığın tanımı olmamalı dostlar...

yine başkalarının derdini düşünüyor bu yazarlar,bırakın onlar karar versin kime sığınacaklarına.

sene de 1 gün iyi ya da kötü aslında ailemizin kahramanı* olan babalarımızı anımsadığımız gün.

şimdi nereden başlasam bilemiyorum. değişik bir adamdı benim babam. öyle pamuklara sarıp sarmalamadı ama kimsesizde bırakmadı. arkamda hep gölgesini hissederdim. bu durum bazen korkutur bazen cesaret verirdi.
mesela seni seviyorum demezdi ama her gün arar saatlerce oradan burdan çene çalardı benle.

çok küçüktüm yani belki başkası çocuk olarak görüp muhatttap almazdı o yaşta ama o karşısına alır dükkanda ne yaptığını, demiri nasıl kaynattığını, tornadaki arızayı nasıl fark ettiğini, dükkana gelen adamın onu nasıl kazıklamaya çalıştığını anlatırdı. insanları da pek sevmezdi hep kızardım bu yönüne. herkesi eleştirir hep kötü yönlerini söylerdi beni de herkese överdi. o yaşlara daha gelmedim ama insanlar üzerinde yaptığı tespitleri bugün o kadar iyi anlıyorum ki. ben aşağılıyor diye kızarken meğer o durum tespiti, kişilik analizi yapıyormuş. *

bir gün dedemlerin evinde oturuyoruz. halamın kızı atıyla oynatmadı beni, itti. orda bir bakış attı bana ben hemen geri çekildim. kimse de demedi kızım bırak birazda kuzenin oynasın. * zaten hoş bizi aileden gibi görmezlerdi hiç. gittiğimiz zaman yalandan sevinirler sonra ne zaman kalkacağız diye gözlerimizin içine bakarlardı. neysem efem kalktık hemen normalde en az 1, 2 saat daha otururduk. çay koymuşlardı falan işte. babam işimiz var başka zaman dedi. onlarda pek ısrar etmedi zaten. ben hala içemediğimiz çaydayım yahu acaba yanında kek, kurabiye falan var mıydı diye düşünüyordum.* akşam vaktiydi babam evimizin yoluna dönmedi. kocaman ışıklı içinde koca koca oyuncakları olan bir dükkanın önünde durduk. beni bastı bir heyecan ama bir yandanda diyorum yok yahu işi vardır. elinde kocaman kırmızı bir atla geldi. sevincimi anlatamam. yahu dev gibi hem de kırmızı. ebrunun ki gibi gri değil. saatlerce inmedim üstünden nasılda mutlu olmuştum anlatamam.
edit: olaya konu olan at fotosu eklenmiştir.*

mahallenin çocuklarının anaları gelirdi dükkana 'kızın oğlumuzu dövmüş adam adam' derlerdi. bana bir kaş çatardı ben hemen kayıp. kadınlara da 'ne yapayım ben hanımlar benim ki kız sizin ki erkek dayak yemeselermiş' deyip gülerdi. 'aaa adama bak bir de arka çıkıyor' derler söylene söylene giderlerdi. ben de sakladığım yerden bir süre çıkmazdım. çıktığımda ters ters bakar hadi eve derdi. arkamdan güldüğüne yemin edebilirim ama kanıtlayamam.

sabahları yatağıma gelir yatar sıkı sıkı sarardı beni. ben hiç sevmezdim bunu. bazende kolumdan tutup zorla kucağına oturturdu. bu tabi ergen dönemlerim sevgi bu mu bu mu yani derdim kendi kendime. arkadaşlarımın babaları nasıl bir de benim kine bak. kendi şımarıklığımı onun sevgisizliğine yorardım. şimdi düşünüyorum evet bana bir kere bile seni seviyorum demedi ama hep yanımda arkamda durdu.

ailenin en küçüğüyüm benle ilgili bir olay olduğunda tüm kardeşler bu olayda söz sahibi olmak isterdi. karşı çıkanlar, hareketlerimi onaylamayanlar, gittiğim yerlere karışmaya çalışanlar falan filan. * 'ben ölmedim onlar geri dursun benim asabımı bozmasınlar şu kız onlardan küçük kıskanmayı bıraksınlar artık' derdi. * *
babamla farklı bir ilişkimiz vardı. sınırlarımız vardı birbirimize karşı ama ihtiyacımız olduğu an birbirimizin yanındaydık. aile içinde bu durum hep sorgulandı babam banuyu kayırıyor kavgaları çıktı. yahu ben adam için torunu gibiydim. benle yaşıt yeğenlerim var düşünün. ben doğduğumda bazı ablalarım evliymiş. sizle olan ilişkisiyle benle olan ilişkisi bir olabilir mi acaba? ayrıca genç babayla ortayaşlı baba arasında fark olur her zaman. genç daha çok çalışır daha çok yorgun olur yeri gelir eve geldiğinde çoluk çocuğu görmez bile. artık orta yaşlar emekliliğe hazırlıktır. tempo düşer evle çocuklarla daha fazla zaman geçirilir. yani fark bana tavrı değil beni tanımasıyla alakalı. sizi tanıyacak, iletişim kuracak kadar kalmamış evde adamcağız napsın. ee şimdi koca insanlarsınız benimle olan diyalogu sizle nasıl olsun. ben asi bir kızdım kendisine benziyordum o da bunu fark edip biraz taktik değiştirmiş olmalı. ee yaşın verdiği olgunlukta var artık aynı olaya aynı tavrı bile vermiyoruz yaşımız biraz ilerlediğinde. neyse efem çok uzattım bitiriyorum.*

ben hep senin küçük kızın olarak kalacağım...
ne elini tutabileceğim bundan sonra ne parka gidebileceğim seninle!
ama ben hep senin o küçük yaramaz kızın olarak kalacağım...
ister 33 ister 63 yaşına geleyim bu değişmeyecek!
babalar günün kutlu olsun. seni seviyorum babacığım...
hep benimle kal, hep kalbimde...
hasretle... *

meriç: 'kuş iskeleti' anlamına gelen sözcüktür.

abi nerede kaldınız? dünyanın içine ettiler içine.

tembellik gibi geliyordu "ne var ya yukarı adresi yazıp istediğim siteye girerim" diyordum (20 sene önce). sonra tabi adres çubuğundan arama başlayınca kaptırdım kendimi, özgürlüğümü, hür irademi. motor.

yakın gelecekte gerçek diploma sahibi olanların küçümseneceğini gösteren olay. sonuçta çoğunluk kimden yanaysa onun borusu ötüyor.

başkalarının evlerine ait pencerelerden görülen manzarayı merak ediyorsanız müthiş bir site önereceğim size.
bu sitede dünyanın herhangi bir yerinden, herhangi bir evin penceresinden dışarı bakabiliyorsunuz,müthiş bir şey.
buradan

nomofobi, cep telefonu ile sağlanan iletişimden kopmaktan aşırı korkma anlamına geliyor. cep telefonundan mahrum kalma korkusu da diyebiliriz. modern çağın yeni hastalıklarından biri olarak hayatımızda yer ediyor. akıllı telefon kullanımıyla da oldukça yaygınlaşmaya başlamış.

bu benim. her seferinde zeytin yağı gibi üste çıkarım konuya çarpıtıp değiştirip haklı çıkarım. kaos seviyorum napim.

istiyoruz, çünkü iyi reklam yapıyorlar. ayrıca eşyaların sınıfsal simgeler olması da çok etkili bunda! starbucksa gidince modern gözükeceğini bilmek, hissetmek gibidir bu. oturduğunuz semt bile etkili bunda, sınıfsal simgeler.

karttaki parayı dalavere yöntemiyle nakite çevirip parayı ezeceğinizden eminim ama kanıtlayamam.

gelişmemiş toplumlarının geleneğidir. ortadoğu halklarında sıkça rastlanmasının sebebi eğitimsizlikten ileri gelir. çoğunlukla linci başlatan taraf olayı da manipüle eden taraftır. akl-ı selim'i değil kendi tarafının haksızda olsa haklılığını savunduran ilkel bir reflekstir. özellikle sosyal medyada yapılanı henüz gelişim evresindeki gençlerde umutsuzluğa, özgür düşünceye ket vurulmasına ve hatta intihara kadar götürebilir.

rhipsalis cassutha kaktüs, rhipsalis in bir çok çeşidinden biridir.
yaygın olarak ökseotu kaktüsü, spagetti kaktüsü gibi adları ile de bilinir.

bilinen kaktüsler den farklıdır.epifit kaktüs çeşididir. (epifit bitki , başka bir bitkiye tutunan, asalak olmayan)toprağın dışında da yaşamaya alışkındır.
yüksek nemi ve çok aydınlık ortamları severler. (direk güneş ışığından sakınılmalıdır )
dikensiz,uzun, etli, yeşil olup, 1mt ile 4 mt. arasında uzunluğu olur. çok küçük sarı veya beyaz renkli çiçekleri olup, neredeyse yıl boyunca açar.
spagetti saçlı leyla kız

zarif ve sarkık görüntüleriyle asma saksılarda ya da sepetlerde , yeşil renkleri ve minik çiçekleri ile göze hoş geldiğinden, güzel bir dekor oluşturur.

-benimlen evlenir misin?
+ oha çeyrek taktı nannn!

düz adam...

imgyukle.com/i/YOIM30

parasız olduğu andır.

bir shot'la iki kuş gibisi yoktur!

bu 2 grup son yıllarda ülkenin başına bela olan her taşın altından çıkan kesim olması nedeniyle iktidar partisi için harika bir propaganda aracı olmuştur. yapılan çoğu eylemi sabote edip illegal yollara başvurmalarının yanı sıra sağa sola saldırıp hak hukuk adaletten bahsederler. kendilerini anarşist ve marjinal zanneden bu heyecanlı çocuklar iktidar partisinin eline her seferinde koz vermekten öteye gidemiyorlar. adamların kendilerine faydası yok ülkeye mi olacak. bunlar her şeyi ben biliyorum havasında takılan, hiç bir şekilde itiraz kabul etmeyen, her koşulda sorgusuz sualsiz söyledikleri doğru olan kesim oldukları için faşist nasıl olunur dersi veriyorlar.

"zamanın iki yüzü var, iki boyutu. uzunluğunu güneşin seyri belirliyor, derinliğini ise tutkular."

amin maalouf'un muhteşem bir eseridir semerkand. öyle bir kitaptır ki okuyucuya bir zaman yolculuğu sunar adeta. 1072'de ömer hayyam'ın rubaiyat adlı eserini yazmasından başlayan yolculuk, 1912'de titanic'de son buluyor. maalouf bu romanında; ömer hayyam, hasan sabbah ve nizamülmülk gibi üç önemli şahsiyeti buluşturuyor.

bir anda kendinizi iran devrimi'nde bulurken başka bir anda ömer hayyam'ı rubaileri yazarken izliyorsunuz. hasan sabbah'ı, nizamülmülk'ü, haşhaşileri adeta gözlerimizin önüne seriyor amin maalouf.
ilk sayfasından itibaren sıkılmadan okuduğum, bitmesin istediğim mükemmel bir romandı. kitapta tasvirler ve anlatım okuyucuyu adeta semerkand sokaklarında gezintiye çıkarıyor. tarihsel bağlantılar ve hayyam, hasan sabbah, nizamülmülk gibi büyük tarihi şahsiyetler harika bir şekilde kurgulanmış. tüm bunların ışığında kesinlikle okunması gerektiğini düşündüğüm bir kitap diyebilirim.

bu kitaptan sonra karakterler üzerinden ilerlemek isteyenlerin ömer hayyam'ın rubailer eserini, nizamülmülk'ün siyasetnamesi'ni ve vladimir bartol'un fedailerin kalesi alamut adlı eserlerini okumalarını tavsiye etmek isterim.