yazar arkadaş ekşi sözlükten gelmiş sanırım. öğretmenlere laf söylemek moda haline geldi. çok güzel böyle devam edin. zaten itibarsız bir meslek . daha da aşağı çekin. çocuklarınızı da bu kadar küçümsediğiniz bir meslek grubuna emanet etmeyin.

şiirin adı: içimdeki bsen

tür: gilisel kisişim mavrası

kalabalığın kaçınılmaz yalnızlığının tamircisiysem, okunması ve lakin anlaşılması zor olmayan bir kaynak eleştirisine maruz kalıyorsam, kişisel sebeplerden ötürü yaşamaya devam etmek zorundaysam, kendimde değilim demektir.

çiçeklerin dilinde seviyorum demek isterdim seni. senin, bulutların içinde kaybolmak gibiydi gözlerin. senin, denize yada doğaya kaçışın izlerini anımsatan sesinle bakıyorum bu hayata. klişelerin daha bir klişe olduğunu ispatlamak değil derdim. yinede benim toprağımda filizlenmeli senin köklerin. bencilce seviyorum seni her şeyinle kendime dolanıp sıkmalıyım ikimizi bir boğumda. bizde her şey biraz manyakça bütün bir saygımla nefret edebilmem gerek, samimi ve içten bir nefreti herkes hakeder. göğün benzersiz hikayesi gibisin şimdi, geceleri doğuyor gündüzleri kayboluyorsun mevsimlerce sarhoşsun derken bayılıyorsun ve çıplak bir şekilde mağaramda güzelce uyuyorsun.

asil duruştur.

ben denizlerin, mavi oluşunu mürekkep balığına bağlar dım ,ahtapotlar mürekkepleri ni denize boşaltıyor deniz ondan mas mavi oluyor,zannederdim.

(bkz: vay anam vay neler dönmüş serhat ya)

kedi...

karbondioksidi oksijene çevirecek fabrikalar olmadığına göre, elde imkan varken mutlaka ağaç dikilmeli.

tercih yapmak çok zor olsa da benim için budur:

beni sevin. 100 karma falan hikaye, istihbarattan aldığım bilgilere göre yazar olmak için beni sevmeniz gerekiyormuş. kesin bilgi.

sustum, sustum, sustum ama artık yeter. bu adama daha ne kadar müsamaha gösterilecek anlamıyorum? bana gırla küfür etti. sebep ne mi?

gelen mesajlar üzerine toplu açıklama:

kaymak her yeni gelene yazdığı gibi banada yazmıştı ta ocak ayında. iyi birine benziyo dedim arkadaş oldum. max bir hafta anca sürmüştür. bana olan tüm kini ve nefreti telegram grubuna getirdiğim arkadaş sevgilisinide getirdi diye. neymiş arkadaş ortamıymış aşk meşk yasakmış. bu nasıl bir sığlıktır? çıktım gruptan. o gün bu gündür saplantılı gibi sataşıp durdu bana. küfürler etti kendi nickaltında benim adımı vererek. ben ona hala normal cevaplar verdim, hiç bir hakarette bulunmadım. çünkü ruh haline acıyorum.

kendisini eleştiren bir şahsın entrysinde hiç bir hakaret yoktu ve beğendim diye bana methiyeler düzdü kaymak. neymiş o yazar başka bir entrysinde annesine küfretmiş bunun. ben herkesin sicilini araştıracak kadar işsiz miyim? annesine edilen küfürü beğendiğimi yazdı. öyle olmadığı halde! ki kendisi başka insanların ölmüş annelerine hadsizce küfrediyor.

insanlara karşı sürekli bir algı yarattı hakkımda. hala devam ettiğine dair de kanıtım var. buraya koymayacağım.

“kadın beyanı esastır” ben erkek miydim? neden bana küfredildiğinde ceza verilmedi? beni ifşalamakla tehdit eden bu adam (neyle ifşalayacaksa zaten yazıyorum her şeyi entrylere) özel hayatımı kendi discord grubunda herkese anlatıyor. şu yaşta, medeni hali şöyle, şu ülkede yaşıyor vs…

sen kimsin? sana mı kaldı?

limonlu ekşili ben çocuklarımı da paylaştım, yoldaş ifşalayana ceza versin demiş. seninki çocuk benim ki ne? sizi ifşalayan ben değilim. bana da başka yerden ulaştı neler konuştuğunuz. yok sudoku şunu yazmış yok bunu demiş, şunla arkadaş olmuş. sizene lan?

bir de dertleşme grubu, hepimiz çalışan insanlarız denilmiş. hele hele. çalıştığınız halde bu denli örgütlenebilecek kadar boş vaktiniz varsa ne güzel, ne iyi. bir de salağa yatmaları yok mu? ayyy içimi bayıyorsunuz gerçekten.

her ceza alan arkadaşının hesabından gelsin yazsın? ne anladık o cezadan?

son olarak; benim de arkadaş grubum var. aşk meşkte serbest üstelik hahahhahah. ve bu entrynin yazılmasına müsade eden sütlü tarhana benim grubuma geldiğinde ben onun kaymakla arkadaş olduğunu bildiğim halde ötekileştirmedim. gayette iyi davrandım herkes biliyor. “ölü sevici” diyecek kadar gözünüz döndü mü gerçekten? üstelik benim size hiç bir şey yapmadığım halde?

bu adam burada istediği gibi at koşturmaya devam edecek mi tayfası ile? buna nereye kadar müsade edilecek ben bunu bilmek istiyorum. kaymakla olan tartışmamızdan rahatsız olan “onlarca” yazar varmış ya? bu ateşi harlayan ben değilim. görün.

bitse de gitsek.

şu yaşıma geldim yaratıcı sıfatıyla bir kez bile halimi hatırımı sormadi. bir eksiğim gedigim, ihtiyacım var mı merak etmedi. oğlum niye bütün gün sözlükte sürtüyon, çık dolaş, biraz hava al demedi. aynı babam. teessüf ediyorum kendisine. kırgınım.

erdal beşikçioğlu, halil ergün, bedia begovska, ertan saban, bülent şakrak, belçim bilgin, luran ahmeti* gibi oyuncuların yer aldığı makedon-türk ortak yapımı sosyal drama filmi.
çocukluk travmalarının insan hayatını nasıl etkilediğini görebileceğimiz, insan kaçakçılığından tecavüze, cinayetten kadına şiddete, kumara aklınıza gelen her kötülüğü 1 saat 34 dakikaya sığdırmışlar, izlerken mideme kramp girdi.
ahım şahım bi oyunculuk yok ama sahneler etkileyiciydi. son 4 dakikası mutlu bitse de bir buçuk saat acı çektim.

başka ne denir öğrenmek istiyorum açıkçası. şuan en yakın arkadaşıma nasıl hitap edeceğimi bilmiyorum.

çifte minareli medrese - erzurum

vallahi klas hareket...

"insan yaşadığı yeri niye sever?
başka çaresi yoktur, onun için sever."

vizontele.

burası artık normal bir sözlük, hayırlı olsun. ponçik şeyler, pollyannacılık vs vs daha bir normalleşir umudumla bu satırları yazıyorum. * selam olsun yazar dostlarıma...