büyük resmi görmüş yazarın başlığı. adam aydınlanmış.

acılarla beslenen insan modeli

neden acılardan beslenir insan?
ve neden her şey yolundayken rahatsız olur,
temcit pilavı gibi eski acıları,yaşanmışlıkları bugüne taşır taşır durur?
bilinçaltının gücünü hafife almayalım ve bir örnekle konuya açıklık getirelim istiyorum.
bütün hayatı boyunca mücadele etmiş,elinden geldiğince herkese yardım etmiş birini düşünelim.
yememiş yedirmiş giymemiş giydirmiş hani derler ya saçını süpürge etmiş biri olsun örneğimiz.
sözde kendini düşünmeden yaşayan örneğimiz acaba gerçekten kendini düşünmeden mi yaşamıştır hayatını?
yoksa bencilliği ile sadece kendini düşündüğü için mi gerçekleştirmiştir eylemlerini?
yaptığımız herhangi bir eylem ileride bize bir fayda getirecek düşüncesiyle yapılıyorsa yani işin içinde bir alışveriş varsa bu bir çıkar ilişkisidir.
ben ona saçımı süpürge ettim,yemedim yedirdim,giymedim giydirdim,bir dediğini iki etmedim,yokken var ettim ama ona hissettirmedim.
ne kadar ilahi davranışlar,ne kadar takdirde şayan.
peki ama sen bunları neden yaptın?
hadi gerçek amacını söyle bana.
hayatında bir defa da olsa sadece kendine dürüst davran ve gerçek amacın neydi onu söyle.
saygı görmek sayılmak mı?
aranıp sorulmak,el üstünde tutulmak mı?
ne vefakar ne iyi insan denilmek mi?
zorda kaldığında desteklenmek mi?
yoksa bunların hepsi mi?
iyi de sen bütün bunları yaparken karşındakini borçlandırdığını düşünmedin mi?
onu davranışlarınla ve belki de paranla,gücünle,aklınla ezdiğini.
ve çok daha önemlisi o gerçekten istiyor muydu senin onun için yaptıklarını ya da yaptım dediklerini?
soru üstüne soru ve cevap sadece sen de.
peki cevabı bulduğunda ne olacak?
bilinçaltında oluşturduğun kalıbı kırmış olacaksın,hayatını kendin olarak yaşayacaksın.
her şey yolundayken hayatında bir acı yaratmak istemeyeceksin.
çünkü zorluklardan ve zorlukların ardından gelen acılardan beslenmiyor olacaksın.
hayatını heba etmemiş olacaksın.
mutlu olacaksın.
daha ne olsun ki... *

müzik eşliğinde makyaj yapmak ya da sahil kenarında elinde kahven ve azıcık müzik ile denizi izlemek.

aslında yazar için açılan bir başlık. zeze bize ne çağrıştırıyor diye yazacakken şeker portakalı seven yazar diye tanım girecekken vazgeçtim. sonra bu daha makul geldi.

bir taşla iki kuş vurayım madem :

zeze : edebiyatı sevmesi beklenen yazarımız.

" her filmden kitaptan bir rol seçerdi, beğensin diye gelirse ölüm makyajsız gezmezdi."

bir sürü kaliteli bulduğum oyun vardır ancak sadece birisi gönlüme taht kurmuştur.
(bkz: cimri, -moliere-)

buradan ulaşabilirsiniz

ayrılık ne biliyor musun?
ne araya yolların girmesi
ne kapanan kapılar
ne yıldız kayması gecede, ne güz
ne ceplerde tren tarifesi
ne de turna katarı gökte
insanın içini dökmekten vazgeçmesi ayrılık!

kaybetmenin şekline bağlı olarak acıyı katlayan veya azaltan bir durum. eğer ölümden bahsediyorsak, kendince bile ölümü bekleyen insanların ölümüne belki daha kolay alışılıyor ama erken ve ani ölümler hele de intiharın kendini gösterdiği o buz gibi ölümler asla ve asla kolay kabullenilmiyor.

tüm sözlük benim gibi iş arayışındaysa, vah sözlüğün haline.

yazarın başına gelen talihsiz olay.
sözlükte bir kişinin ne kadar aşağlık olabileceğini göstermiştir. adamın aldığı nickten dolayı hakaret etmek nedir?

bakıyorum ama görmüyorum.
sormuyorum çünkü biliyorum. hiçbir şey bilmediğimi biliyorum.
duymuyorum zaten dinledim. ve anlamak istemediğim gerçeklerle yüzleştim.
fark etmiyor çünkü önemli olan o değil. bilincim kabul etmiyor.
zannettiğim şeylerle gerçekte olanlar arasındaki fark açıldıkça gerçek dünyaya s/açılma ve saçılanı toplamak daha zahmetli bir hal alıyor. doğaüstü ve gerçek bir şeylerin varlığı ilgi çekici. her şeyin mümkün olabildiği. güçlü bir inanç çok tesirli. zaman daralıyor. tik tak tik tak. labirentin de bir amacı var. kaybolmak.

başka yerlerde hemcinslerimi haksız gördüğüm konularda eleştirdim diye defalarca linç yedim ama umrumda değil. gerçekten aklım almıyor bazen bazı kadınları. yapmayin ya. kadın her zaman haklı değil işte. ınsanlar seçimlerini yaşar. sen böyle birisinin yanında sadece para için bir kaç gün bulun, sonra dayak yedim vırt zırt diye ağla. o da öldürülmezsen tabii.
üzülmem işte sana. kimse üzülmez.
bunlar yüzünden kadın haklarının anlaminın içi boşalıyor. gerçekten haksız yere, sırf maddi manevi gücü yetmediği için öldürülen kadınların davasının içi boşalıyor.
bu kadar mı açsınız? ıki kiyafet, lüks bir kaç yemek için nasıl içiniz alıyor bu adamları?
yazık.

çağan ırmak'ın senaristliğini ve yönetmenliğini üstlendiği; çetin tekindor, hümeyra'nın başrolünde olduğu 2011 çıkışlı dram filmi. ek olarak,
edit:imla.

kaliteli, bilgilendiren yazılarını okudukça mutlu oluyorum. kendisi tarafından tanımlarımın beğenilmesi de bir ayrı mutlu ediyor doğrusu. aklının hep duru, yüreğinin bal gibi kalması temennisiyle efeniim.

"sevgi neydi? sevgi iyilikti, dostluktu, sevgi emekti." diyen asya bize sevginin ne olduğunu öğretti.

külliyen yalandir. zira bobrek ciger gibi organlar ayri ayri cok para etmemektedir.. teker teker hesapladik da konusuyoruz. ve dedik ki biz adamin kendisini satip köle ticaretine atilalim. oncelikle evlendirme vaadiyle kandirdigim insanciklarin bir bölumune cocuklarimin bakimini yaptiriyorum. bir bolumunu yemek bulasik camasir isine yonlendirmekteyim. bir bolumunu de ciftlikte irgat niyetine kullaniyorum dogrudur. geri kalan kesimi de esin dostun isini gucunu yaptirmak icin calistirip para kazaniyorum. simdi hak verirsiniz ki dalak bobrek ciger satip adami elden cikarmaktansa, etinden sutunden tam manasiyla yararlanip para kazanmak daha zekice. simdi siz illimunati guclerden biri oldugumu da yazacaksiniz, o da dogrudur. roschild'larin akrabam oldugunu da yazarsaniz artik vallahi bozusuruz. bu kadari fazla ama...
(bkz: inanma satacaklar)

kitaplar.

kukumav kuşu.

aslında ne karşımızdakinin bizi sandığını sandığımız kadar az,
ne de kendimizi önemsediğimiz kadar fazlayız şu hayatta.
eğer yaşadıklarını hiç hak etmediğini düşünüyorsan önce dönüp bir kendine bakacaksın!
ne veriyor ve ne alıyorsun?
ya da ortada haksızlık ya da mutsuzluk yaratan bir durum varsa neden izin veriyorsun buna?
hâlâ?

feda ettiklerin...
yaşadığını sandıklarına değiyor mu?

sahi!
biz ne yaşıyoruz şu hayatta bilen var mı?