duvara, direğe, refüje veya bir arabaya mutlaka girersin. mutsuz sonlu biter.

ölmeden önce de yaşamıyorduk.

40 yıl düşünsem aklıma gelmeyecek bir dert. daha benim nikah şahidim, hadi şahit neyse de damat belli değil onu dert etmiyorum.
allah başka dert vermesin..

en çok etkilendiklerimden biri halil ibrahim kardeşlerin hikayesidir.
vaktiyle birbirini çok seven iki kardeş varmış. büyüğü halil. küçüğü ise ibrahim. halil; evli ve çocuk babası. ibrahim ise bekârmış. ortak tarlaları varmış iki kardeşin... ne mahsul çıkarsa, ikiye pay ederlermiş. bununla geçinip giderlermiş. bir yıl, yine harman yapmışlar buğdayı… ikiye ayırmışlar. iş kalmış taşımaya. halil, bir teklif yapmış :
- ibrahim! kardeşim, ben gidip çuvalları getireyim. sen buğdayı bekle.
- peki abi demiş ibrahim. ve halil gitmiş çuval getirmeye. o gidince, düşünmüş ibrahim:
- abim evli, çocuklu. daha çok buğday lazım onun evine. böyle demiş ve kendi payından bir miktar atmış onunkine...az sonra halil çıkagelmiş.
- haydi ibrahim, önce sen doldur da taşı ambara demiş.
- peki abi..!
ibrahim, kendi payından bir çuval doldurup düşmüş yola...
o gidince, halil düşünmüş: demiş ki:
- çok şükür, ben evliyim, kurulu bir düzenim de var. ama kardeşim bekâr. o daha çalışıp, para biriktirecek. ev kurup evlenecek. böyle düşünerek, kendi payından atmış onunkine birkaç kürek...
velhasıl, biri gittiğinde, öbürü, kendi payından atmış diğerine.
bu, böyle sürüp gitmiş...
ama birbirlerinden habersizlermiş. nihayet akşam olmuş. karanlık basmış. görmüşler ki, bitmiyor buğdaylar. hatta azalmıyor bile...
hak teala bu hali çok beğenmiş.
buğdaylarına bir bereket vermiş, bir bereket vermiş ki...
günlerce taşımış iki kardeş, bitirememişler.
şaşmışlar bu işe...
aksine çoğalmış buğdayları.
dolmuş taşmış ambarları.

bugün "bereket" denilince, bu kardeşler akla gelir.
bu bereketin adı: halil ibrahim bereketidir...
alıntı
allah halil ibrahim sofralarının bereketini,huzurunu,birliğini versin cümlemize.

direnseler, savaşsalar bunlar amerikanın çine karşı oyunu der birileri, sessiz kalsalar çin onların neslini mahvediyor. iki ucu pis değnek.

okuyarak çenesini değil beynini doldurduysa, okuduklarını sorgulayıp özümsemiş kendine artı değer kattıysa, alıntılara değil öze meftunsa, konuşurken satır aralarında bak ben ne çok bilgiliyim diye baş baş bağırmıyorsa tadından yenmez. aksi halde koy g...ne rahvan gitsin. yorar cünkü.

-sen fena halde aşık olmuşsun evlat.
-aşık mı olmuşum? o niye öyle oldu ki acaba?
(bkz: leyla ile mecnun)

sözlük bağımlısı falan diyorlar ama ne ilgisi var bizimkisi tamamen yazma sevdası. burada yatıp kalkıyoruz diye hemen bağımlı mı olduk.

(bkz: başaramadık abi)*

sen sor yazar cevaplasın programına hoş geldiniz. sıradaki soruyu alalım.

bir konuda haklı çıkınca vermek istediğim bakınız. tv de konuşan ilahiyat profesörü itemi.

bi uyanıyorsun 2008 yılına dönmüşsün akşama çek cumhuriyeti türkiye maçı var
ülkede suriyeli yok
dolar 1.30

erkan oğur’dan dinleyip dinleyip zeyneplere yanılmasına sebep olan türküdür.

the godfather
burdan marlon brando’yu sevgi saygı ve rahmetle anıyoruz.

yazarın düşünce dünyasında, ruhunda, fikirlerinde mükemmel bir seyehate çıkmaktır. yazarın bütün hayatı boyunca fikirsel ve pskilojik gelişimine adım adım şahit olmaktır. dost olmaktır... selçuk baran ve albert camusile katıldığım bir gruptur... tüm kitaplarını da severek okumuştum. şimdi orhan kemal , samuel becket ve jean paul sartre var hedefimizde...

taklit edilen ve zamanla kazanılan bir olgudur. bir kazanımdır. davranış biçimidir. hiç bir insan anasından demir gibi bir irade ve cesaretle doğmaz. yetiştirilmesi, inancı ve düşünce tarzı cesaret denilen hasleti oluşturur.

narsist ebeveynlerle büyüyenler için dünyanın en zor şeyidir.. sizi sevilmediğinize, hatta sevilmeyi hak etmediğinize, sevilmeye değer biri olmadığınıza öyle bir inandırırlar ki sizi sevmeye çalışanlara, size iyi davrananlara hep şüpheyle bakarsınız. içinizde öyle bir kusurluluk hissi vardır ki hasbelkader sizi sevmek isteyenlere hep duvarlar örersiniz..adeta duruşunla, tavırlarınla "beni anam, babam sevmemiş, ben eksiğim, ben yanlışım, ben kusurluyum, beni sevmeyin zaten benim iç yüzümü bilsen sevmezsin beni" dersin.. içinde geçmek bilmeyen korku, utanç, suçluluk, yetersizlik ve değersizlik hisleri vardır. öncelikle bu hisleri sahiplerine iade edip kendi özünle buluşarak kendini sevmeye başlıyor insan..özümüz, değerli, yeterli ve sevilmeyi hak ediyor. bunları bilmek önemli ama insan alışmayınca bunlara inanmakta güçlük çekiyor ama ısrarla kendimize telkinler, olumlamalar yapmak ve pes etmemek, içimizdeki çocuğa annelik etmek boynumuzun borcu.. insan kendini ya yargılar ya da sever. yargı ve sevgi aynı anda olmuyor, ne zaman canım sıkılsa kendimi yargılarken buluyorum kendimi ve hemen yargılamaya son verip "kendimi olduğum gibi seviyorum, kabul ediyorum ve onaylıyorum " diyorum. böyle böyle kendimi sevmeyi öğreneceğim herhalde, galiba, sanırsam...

yok etmek için var eden sistem

sözlüğümüzün biricik ablası, çok sevilen yazarı köylü yazardan ironiler’in de bugün doğum günü. onunla aynı gün doğum günümü kutlayabilmek o kadar güzel kii*.kendisi gerçekten çok tatlı, samimi, güzel kalpli birisi. sözlükteki tanımlarıyla ve onu seven insanlardan hep duyduğumuz güzel şeylerle de çok yakından tanıyoruz ve seviyoruz bence hepimiz*. hayatında gerçekten çok mutlu olduğu, ailesiyle beraber huzurlu ve sağlıklı zaman geçirdiği bir yıl olur umarım onun için. en güzel dileklerim hep sizinle, iyi ki varsınız*.

trabzonlu sinderella.