sinkaflı küfürler etmeden bu haber hakkında ne kadar yorum yapabilirim bilmiyorum. diplomamı yakmayı isteyecek kadar beni tiksindiren adalet sistemine mi arabasında ne işi varmış diye soracak kadar aptal insanlara mı bu şeref yoksununa mı neye sövsem içim rahat etmeyecek. şurada kendimizi de parçalasak bir halta yaramayacak olduğunu bilmek kadar çaresiz hissettiren bir şey yok. düşünüyorum bir yol, bir çıkış, bir şey, herhangi bir şey... yok hiçbir şey yok! sadece oturup dehşetle okumaktan başka, ağız dolusu sövmekten başka elimiz kolumuz bağlı öylece durmaktan başka bir şey yapamamak insanın midesini bulandırıyor. tecavüze uğruyor, yakılıyor, gömülüyor, çatıdan veya balkondan aşağı itiliyoruz; bir gece yarısı apartman boşluğunda bıçaklanıyor, sırf o an orada olduğumuz için boğazımız kesiliyor, akrabalarımız hatta iş arkadaşlarımız bazen tanımadığımız insanlar tarafından tacize uğruyor, dövülüyoruz sonra ne giydiğimizden tutun ne içtiğimize kadar suçlu bulunuyoruz. bizi öldürüyorlar ve hepimiz sadece izliyoruz. hayatımızı mahvediyorlar ve mahkeme utanmasa madalya takacak bu heriflere. utanmasalar, ellerine ödül tutuşturup tebrik edecekler. yazık, sadece çok yazık.

"meselâ bir barikatta dövüşerek
meselâ kuzey kutbunu keşfe giderken
meselâ denerken damarlarında bir serumu
ölmek ayıp olur mu?"

üst düzey mekan betimlemeleri, savaş hakkındaki çıkarımları ve insan psikolojisinin tasviri zor hâllerini muazzam bir biçimde okuyucuya aktarması sebebiyle sanıyorum ki hemingway'in başyapıtı olmaya adaydır. ortada barış rüzgarları eserken savaşın anlamsızlığı hakkında konuşmak kolay olmayabilir ama bir iç savaşın izlerini en derinine kadar aktaran bir kitapta savaşın anlamsızlığını ifade edebilmek tartışmasız bir şekilde saygıyı hak eder.

--- alıntı ---

"never think that war, no matter how necessary nor how justified, is not a crime. ask the infantry and ask the dead."

--- alıntı ---

bir süre kendi köşene çekildikten sonra güneşi görmenin daha faydalı bir düşünce olduğunu anlamaktır.

nutuk okuyanlar kadar kafasına taş düşesi insan beyanı.

şimdi ciddi ciddi tanım gireceğim yarısı bile boşa gidecek.

zamanı geldiğinde siha uçurma yetkisinde olanlar kahvede okey oynarken (ya da başka alternatiflerde olabilir kim bilir?) bakalım nutuk okuyanlar ne yapacak?

biri oyuncak içimizi gıcıklıyor der diğeri çıkıp nutuk okuyanlar bilmem ne bilmem ne der gerçekten merak ediyorum bu kafa neyin kafası?

sinirlenmiycem sinirlenmiycem sinirlenmiycem!!!

3000'li yıllarda yıldızlararası dolmuşlarda sıklıkla görebileceğimiz bir tiptir.

"kaptan beni şu kara deliğe tükürsene"
"kardeşim ileride ışıklar var ilerde indireceğim."
"eyvallah!"

bütün acıları ve göz yaşlarını örter. fikirleri ve eleştirileri gizler. mizah en güçlü işlevsel savunma ve iletişim mekanizmasıdır.

aynı zamanda bu şarkılar adam olmaz albümünden, hoş bir bülent ortaçgil şarkısı.

karaman hakkında bir şeyler yazılmasına bile şaşırıyorum. başka şehirden tanıştığım insanlar şehir olduğunu bile bilmiyor. hala konya-karaman mı diye soruyorlar.
ayrıca bir gün gelip görmek isteyen yazara tavsiyem , bir güne ihtiyacın yok yarım saat yeter burası için.

franz kafka’ya sormuşlar ne kadar yalnızsın diye, franz kafka kadar yalnızım demiş. o kadar işte.

günaydın sözlük.*
garip bir rüya ile uyanınca* daha fazlasını bünye kaldırmaz diyerek yarı uykulu gözlerle aranızdayım. ve fark ettim ki bengaripsengüzeldünyaumutlu * sayesinde her sabah baktığım bir günaydın sözlükalışkanlığım olmuş. *
sizin için bir de şiir bırakayım şuraya. *

"işim gücüm budur benim,
gökyüzünü boyarım her sabah.
hepiniz uykudayken.
uyanır bakarsınız ki mavi.” o. v.

tv karşısında zap yaparken, bilumum "kaldırıcı, büyütücü, kalınlaştırıcı, vites artırıcı" türünden reklamlarla köylülerin dolandırıldığı pipimsonik kanalları sırf kemal sunal filmi var diye izleyebilmektir. hatta o kemal sunal filmini 1576. kez izleyecek olacağımıza rağmen.

ilk fırsatta bir dümen çevirme ihtimali de vardır.

abla ya allah razı olsun. çokça hoşbulduk.çok teşekkür ederim. bunu yapan ilk insanın senin gibi kalemi güçlü,iyi biri olması ayrı bir mutluluk verdi bana. senin yazdıklarından ilerliyorum,başka bir espirisi yok benimkilerin. yüreğimden ne gelirse onu yazıyorum buraya, inşallah okuyanlara
bir fayda sağlayacak değerdedirler de kimsenin zamanından çalmış olmuyoruzdur.

içinde nefes almama bile izin verilmeyen şehir. oysa ben onu çok sevmiştim.

bir iletişim biçimi , duygu aktarım aracı. dünyayı kurtaracak şey.

popüler mitolojiden uzak, ismini az duyduğum
türk mitolojisinin su pınarlarında yaşayan peri kızları..
eski anlatımlara göre,
suyun başına gidince kendi huzurunu görmen için,
sana aksını en naif suretle gösterirmiş.

su ve pınar kenarlarında yaşar,
sarayları nehirlerin derinliklerinde bir taşın altında bulunmaktaymış.

kazak türkleri onlara "su perisi"
türkmenler "suv"
özbekler "su alvastisi" olarak tanımlamaktaymış.

beyaz giyimli ve cisimsiz varlıklar olarak bildirilen su iyeleri,
aynı zamanda kuş ve yılan kılığına girerek
insan yavrularını tehlikeden korurlarmış.

kimbilir.?
suyun koruyucu ruhuna olan dogmatik inancımız,
ve kutsallığına duymuş olduğumuz saygı tam olarak buradan gelmektedir..

yıllar önce barış manço'nun yaptığı, mehmet erdem' inde çok güzel yorumladığı
sarı çizmeli mehmet ağa şarkısı,

yeni türkü'nün
(bkz: cevriye hanım)

şarkısı gibi şarkılardır.
kıskandığım isimlerdir. *

şaka maka efsaneleşen bir adamın*, efsaneleşen bir şarkısıdır.

olmayan aşkın acısını yaşatır, uzaklara hasret çektirir. tek başına şu "ziyadesiyle şerdeyim" cümlesi bile içinizden geçer. abartmış olabilirim, kabul ama parça gerçekten enfes. tarzınıza uymuyor olabilir, anlıyorum ancak yeni tarzlara açıksanız kesinlikle dinlemelisiniz.