bazı gidişler sevgisizlikten değil, çaresizliktedir. sevmek bazen yetmiyor. hatta sevmek çoğu zaman yetmiyor. saygı, saygı, saygı... tüm ilişkilerin kökünde olmazsa olmazdır. saf sevgi diye kurulan çoğu ilişkinin hırsı vardır, sevgiye güvenme hırsı. bu hırs sevgiyi gösterene sınanma olarak döner. seven alttan alır sevilen sevgiden güç alarak haddinden fazlasına talip olur. sonra ne mi olur? kendini değersiz hisseden bir tükenmişlik. o yüzden ilişkiler kangren olmadan bitmeli. bu noktaya gelinmek istemiyorsa insanlar “saygı”yı sevginin önüne koymalı. unutmayın! herkesi sevmek zorunda değilsiniz ama saygı duymak zorundasınız. bir gün sevgi biterse kaliteli bitsin diye saygı köklerden gelmeli.

ne mutlu türküm diyene diyerek ırkımdan aşırı derece gurur duyuyorum. türk olmak herkese nasip olmaz, mutluyum ki o şanlılardan oldum. her ırka da saygı duyuyorum. kimse ırkını seçemez ve herkes ırkını yükseltmekle görevlidir.

şampiyonuz! *

here, take a seat yeğenim.

kafa sözlük yazarları fakir midir bilemem ama bir çoğunun kalbi çok zengin. bu başlığı açan yazarımızın ise cebi dolu olabilir ancak ruhu fakir.

anadolu'da bir söz vardır, çocuğuyla kocasını çok övenin yüzü yere çabuk düşer.
hepimizin çocuğu her şeyi yapar çünkü.
annesinin yanında küfür etmez ama arkadaşlarının yanında küfürbaz olabilir.
ailesiyle beraberken suspus olan çocuk başka yerde çok konuşabilir.
insan en çok çocuğuna kördür, en çok darbeyi de ondan alır aslında.

şahsenem- gözyaşlarım anlatır

burada dizi hakkında pek birşey yazmıyor. spoiler ya da sıkıcı dizi film yorumu yok. ona göre okuyunuz.

harika final, hariiiiikaaaaaaaaaaaaaaa.

sanırım bu diziyi ilk izlediğimde 2. bölümü yeni yayınlanmıştı. lise 2 veya 3'e gidiyordum. o zamanda bayılmıştım kendisine. zaten başrolde bulunan rami malek abiyi müzede bir gece filminden biliyordum. dünya'nın en iyi filmi olduğu için değil bu arada evde cd'si vardı. çevirip çevirip izlerdim. o filmi kaç defa izlemişimdir hatırlamıyorum bile. pardon ilkokuldaydım ortaokulda bizim eve net gelmişti.

2. sezonun ortalarında filan biranda izlemeyi bıraktım ben bu diziyi. neden bıraktığımı bilmiyorum. galiba sıkılmıştım.

geçen gün netflixte görünce tekrar izleyesim geldi. kaldığım yeri hatırlamadığım ve görsel hafızama (isimleri, okuduğum yazıları çok rahat unuturum ama gördüğüm birşeyi asla ama asla unutmam) aşşırı derecede güvendiğim için son sezonu izlemeye başladım. harikaydı.

şimdi burda uzun uzun dizi eleştirisi yapacak değilim. zaten dizi biteli 2 seneden fazla olmuş. yazılan yazılmış, okunan okunmuştur ama...

sonunu bu kadar iyi toparlamalarını beklemiyordum. son zamanlarda klişe olmayan diğerlerinden ayrılan bir son olmuş. belirli bir sayıda film izlemiş herkes bilir. taa yunan tragetyasından beri tüm hikayeler aslında aynıdır. o yüzden hikayeden çok anlatıcının hikayeyi anlatma şekli için dizi film izleriz. yönetmenler işte bu yüzden önemlidir. film ve dizileri hikayesi, oyuncuları veya görsel efektleri için değil yönetmenin anlatma şekli için izleriz. çoğu kişi bunu bilmez. zaten sinefillik denilen kavramda diğer izleyicilerden burda ayrılıyor. neyse sinema ve televizyon dersi verecek değilim.

kısaca finali mükemmel olan dizi.

afrika'nın batısında bulunan gine bissau ülkesinin başkentidir.

unutamadığım, güneş batarken ardından tepelerin uyku vakti geldi teletabilerin cümlesiyle biten çocuk programı.

üslup,aşırı makyaj,abartı giyim.

eyluling ve gomercan kardeş'imle tanışıp, çok keyifli bir sohbete vesile olan zirvedir.

rumuzunu anmak istemediğim bir vatandaşı da görecektim ama kuaför sürecinden ötürü geç geleceği için bekleyemedim.

diğer katılımcılara da keyifli akşamlar.

leblebi ve yalnizlik sanirim.

gomercan haber olmuşsun.

hayranları arasında pkd olarak anılan, amerikalı bilim kurgu roman yazarı. aynı zamanda yalnızca yazar değil kuramcıdır da. simulakra adlı eserinin her ne kadar ülkemizde baskısı tükenmiş durumda olsa da bir yerlerden bulup buluşturup o eksiği tamamlamak şart. ayrıca (bkz: do androids dream of electric sheep) ...

ben düşlüyorum.

elliden fazla yayınlanan romanının yalnızca on-on iki tanesi (thank to 6:45 dükkan) türkçeye çevrilmiş ve yayınlanmıştır. en son android ve insan kitabını okumuş; dalgacılığına, bakış açısına yine hayran kalmıştım. bugün jean baudrillard'ın baştan çıkarma üzerine adlı kitabını okurken, kitabın porno-stereo bölümünün başlangıcını pdk ile yaptığını gördüm. şöyle:

''beni odana götür ve düz
senin sözcük dağarcığında
insanda arzu yaratan
tarifsiz bir şeyler var''

birine çok benzettiğim yazar. inşallah o değildir, kafasında sözlüğün logosundaki çöpe giden kafayı patlatma isteği uyanır yoksa içimde.

genel itibariyle sert fakat güzel aforizmaları olan yazardır bir de.

bence her meslek grubunun illaki faydası dokunur ya, hiçbir meslek grubu bu sınıflandırmanın içinde değildir.

türk şiirinin anne kokulu dizelerinin şairi (bkz: didem madak)'ın her okunuşunda yutkunmayı zorlaştıran şiiri. telif hakları nedeniyle şiirin son bölümlerinden bir kesit paylaşıyorum.

--! spoiler !--

iki sigaram kaldı bu gece için
yüzyıl yetecek çocukluğum,
iki muhabbet kuşum,
biraz da ateşim var.
dua ediyorum ateşe
vazgeçsin diye beni yakmaktan bu gece
dünyanın bütün sabahları için iki bilet al maviş anne
aman umutsuz bir yer olmasın!

iki kendim varmış maviş anne
biri benmişim biri mutsuz
ben ölürsem maviş anne, mutsuz için
dünyanın bütün sabahlarına bir bilet al.

ben ölürsem mutsuza iyi bak!

--! spoiler !--

insanın kendini bulduğu, kalabalıktan kurtulduğu genellikle tek katlı ve bahçeli yapı.
komşu yok. sizi gözetleyen başka bir göz yok. rahatsız eder miyim ya da rahatsız edilir miyim endişesi yok. komşu kombiyi açtı açmadı derdi yok. bir zamanların gözardı edilen ama şimdinin aranılanı.