bu cougar'lardan biri, 1997'de haliç'te düşmüş, 2 polis ve 1 teknisyen ölmüştü. olayın birebir şahidiyim. tuhaf şekilde alçalan helikopteri görür görmez bir tuhaflık olduğu anlaşılıyordu zaten. pilot muhtemelen uygun bir yere inmeye çalışıyordu ama ne şanssızlık ki eminönü gibi civcivli bir yerin üstündeydi.
www.hurriyet.com.tr/gundem/...

bu başlık birini tanımadan hoşlanmak, görmeden aşık olmak başlıklarına tepki olarak açılmıştır.
arkadaşlar böyle bir seçenekte mevcut yani niye hep olmazların peşindesiniz.

insanların türküleri kendilerinden güzel,
kendilerinden umutlu,
kendilerinden kederli,
daha uzun ömürlü kendilerinden.
sevdim insanlardan çok türkülerini
demiş şair*
ne de güzel söylemiş.

bu türküler de öyledir işte : duyguları uçlarda anlatır, acıyı ve kederi de ; ama bir komiklik koymadan duramaz araya.

üç kuşak söylerdik türkülerinden.
o zamanlar anneannem hem çok genç hem de güzel mi güzel nameli de sesi.

pencere açıldı bilâl oğlan
piştov patladı
varın bakın kanlı da bilâl
yine kimi hakladı

hâlâ kulaklarımda.
şarkılar bir demet hâlinde birinden ötekine geçer:
yâr saçların lüle lüle yâr benziyor beyaz güle

sonra bir başkası takılır dillere.

düriye’ min güğümleri kalaylı
ahh kalaylı…

anıların biri gider, biri gelir.

hiç olmazsa uykumuzda seslerini duysak gidenlerin, birazcık ama, olmaz mı?

"duygularınızı değiştirmeleri olanaksızdı; siz kendiniz bile değiştiremezdiniz duygularınızı, isteseniz bile. yaptığınız, söylediğiniz ya da düşündüğünüz her şeyi en küçük ayrıntısına kadar açığa çıkarabilirlerdi; ama nasıl işlediğini sizin bile bilmediğiniz,yüreğinizin içi,sırrını korurdu."

olmadığı bir insanmış gibi davranan insanlardır.
kusma hissi uyandırıyorlar.
yere tüküren insanlardır.
saymakla bitmeyecek kadar çok olan insanlardır ve davranışlarıdır.
saygısız insan davranışlarıdır.
tanım girerken fark ettim ne kadar çok varmış yahu.

soldan sağa beş harfli, oldukça basit, yazıldığı gibi okunan ama söylenen kişide okunduğu gibi tezahür etmeyen, muhatabında geçici akıl durmaları ve kalp ağrıları yapan ve henüz zaman dışında ilacı veyahut tesellisi olmayan bir kelime bitti...

biliyorum cem adrian diyerek tekrara düşeceğim fakat herkes gider mi? şarkısında şöyle diyordu;
söyle bana küçük adam
her şey biter mi?

evet her şey biter
ve herkes gider...
evet dün yanınızda olan bugün ardına bakmadan, gözünü kırpmadan gider.
başkasının yanında olmak için sizden vazgeçer.
sizi şaşırtacak kadar kolayca ve duygusuzca "bitti" der.
yukarıda bir yazar arkadaşım çok güzel açıklamış;
"neden diyemezsin, hesap soramazsın. çünkü cevaplar daha da acıtır seni" diye.
bazılarımız o nedeni illa duymak istiyor halbuki.
giderken bir insanın ne kadar kötü birisine dönüşebileceğini görmek istiyor.
sırf "ben kendime bunu nasıl yapabildim?" diyebilmek için.
unutabilmek için elinde çirkin ama sağlam bir sebep olsun istiyor...
insanlar gerçek yüzlerini itina ile saklıyorlar çünkü herkesten,
ancak siz onun için bir anlam ifade etmediğinizde,
sizi bir şeylere artık inandırması gerekmediğinde su yüzüne çıkartıyorlar gerçek yüzlerini.
ve biz faniler; her yanılgımızda akıllanacağımıza daha da beter kanmayı seçiyoruz bu ruhsuz kötülere...
her giden kötü müdür elbette değildir ama her kötü bir gün mutlaka olay yerini terk eder!

yine bir tekrara düşeceğim ama olsun;
gökhan türkmen'in canımı yaktığınla kal, yeter ki dön diyerek bize affetmeyi önerdiği ve çok da sevdiğim ben unuturum şarkısının sonunda bir şiir okuyor oyuncu ve diyor ki;
doğru vicdani boşluğu bulduğumuz andaki naifliğimiz en şeytani gücümüz!

zayıf noktamız bu, kanıyoruz albayım ve biliyorlar bunu...

rakı. yok adabı vardır yok şöyledir yok böyledir. rakı be rakı. içki bildiğin neyini bu kadar abartıyorsunuz.

o şehirde kaybolmaktır.

(bkz: ayranı yok içmeye atla gider çeşmeye)

kültürel miras olması gereken içecek.

hiçbir şey için geç değildir yeter ki bir şeyi öğrenirken geçireceğiniz süreçten utanmayın. tolstoy o yaşına rağmen bisikletten düşmeyi göze almış ki bence asıl cesaret burada. kaç yaşınızda olursanız olun düşmekten utanmayın, korkmayın. düştüğünüz yerden kalktığınızda tolstoy gibi ilham alınacak bir hikayeniz olabilir.

13 milyar yıllık sürenin sadece 300.000 yılında mevcut insan formuna rastlamışken 30-40 yıllık hayatında inanması(!) için evrimi gözlemlemesi gerektiğini düşün-ebil-en insan.

ilginçtir ki genellikle bu kişilerde denizleri ikiye bölmek, taşa vurup su çıkarmak gibi konularda inanmak için herhangi bir gözleme ihtiyaç duyulmayabiliyor.

meşhur oldun el salla başlığı. bensiz olur mu sandınız?


hahahajhaha yanıldınız.

edit: herkes çok güzel. hepinize maşallah...*

tembellik gibi geliyordu "ne var ya yukarı adresi yazıp istediğim siteye girerim" diyordum (20 sene önce). sonra tabi adres çubuğundan arama başlayınca kaptırdım kendimi, özgürlüğümü, hür irademi. motor.

freud.

sık kullanılanlara ekledik. fena parçalar çalmıyor. ortalamanın üstünde. böyle iyi bozmayın. reklam kaygısı olmayınca iyi işler çıkıyormuş demek.

japonya' da insanlara ağlamayı öğreten yani "gözyaşı öğretmeni" olarak bilinen hidefumi yoshida tarafından ortaya çıkarılmış bir uygulamadır. bu uygulama ile insanların hayatlarında gülme gibi ağlamanın da var olması gerektiğini, daha sağlıklı ve mutlu bir yaşam için duygularımızı özgürce yaşamayı yani ağlamaktan utanmamak gerektiğini insanlara anlatmak istenmiş. korkularımız ve üzüntülerimizi içimizde tutmayıp ağlayarak ifade etmemizi ilke edinmiştir. özellikle erkeklerin ağlamasının gayet doğal olduğunu ve "erkekler ağlamaz" baskısını yenmek için oluşturulduğu da söyleniyor. tabi öğretmenimiz bunu bazen film izleterek bazen duygusal şarkılar dinleterek, bazen de alıntılar ve sohbetler ederek gerçekleştiriyor. toplu ağlama seansları düzenleniyor ve insanlar başkalarını da ağlarken görünce daha doğal hissediyor. birbirlerinin gözyaşlarını siliyorlar ve yalnızlık duygularını da biraz olsun hafifletiyorlar. çekincelerinden kurtuluyor ve duygusal olarak kendini rahatlatıyor. ilginç bir girişimcilik örneği. japonya'da binlerce insan bu uygulamayı gerçekleştiriyor, parasıyla ağlıyor ve rahatlıyor. ülkemizde bu sektörün tutacağından pek emin değilim.* yine de gençler için denenebilecek bir sektör. belki tutabilir.

ikisi de neticede kitap okumaktır ancak kitaba dokunmalıyım, hissetmeliyim, kokusu vs diyen ve telefondan çok verimli bir şekilde takip edemem diyecekler için fiziki olarak okunması daha cezbecidir. diğer kesim için bir durum ağır bassa da çok da fark etmez herhalde diye düşünüyorum.

şahsım adına kitap okumayı çok sevmeme rağmen kitaba dokunmayı sadece dışardan olduğunda seviyorum milletin ölüp bittiği kokusu, sayfa sesi vs beni oldukça rahatsız ediyor ama kitaplara olan sevgim uğruna katlanıyorum. bu sebepten bazı zamanlar telefondan okumak oldukça cezbedici gelse bile takip etmek açısından fiziki olması daha kolay özelliklerde kalın kitaplarda işi zorlaştırıyor bana göre.

bir gün döneceğine inandığım yazar.

herkes birbirinin yakasını bıraksın, kimse kimseye sataşmasın demekten dilinde tüy bitti ama sataşmalar yine onu bulmuş anladığım kadarıyla. insan neyi istemiyorsa o gelip buluyor bir şekilde.

burayı ve buradaki bazı insanları sevdiğini biliyorum. o nedenle döneceğine inanıyorum.

dış hatlarda çalıştığım zamanlarda bir yolcumu hatırlıyorum. eşarbını ve giysilerini bagajında unutmuş ve bagajını teslim etmişti. ağlıyordu ben böyle gidemem, mümkün değil, bana bagajımı getirin, diye.

ne hayalimdeki bölümü okudum ne de hayalimdeki mesleği yapıyorum.ama realite tokadı insana pis vuruyor..bu yüzden bir zaman sonra hayalin karın doyurmadigini anlıyorsun. ama hayalimdeki uğraş ile ilgilenebiliyorum bunun için de para kazanmak gerekiyor. demek ki başka hayalleri gerçekleştirmek için bazı hayallerden feragat etmek gerekiyor.