beluga diyerek katıldığım başlıktır efendim. belki su faturası biraz fazla gelir ama canı sağ olsun. değer onun için.

beraberinde anksiyete rahatsızlığını getirecek histir. kökenini çocuklukta aramak gerekir. küçükken benlikle zayıflayan bağlar kişiyi yalnız ve savunmasız olduğu algısına iter. buna neden olan olayları bulup onlar üzerine çalışma gereklidir.

birinin zaafını bilmesi ve kırması.
korkularınızı bilmesi ve acımadan yaşatması.
birinden özensizlik sezmek. başka insanlara gösterdiği özeni, konu siz olunca göz ardı ediyor oluşu.
bu tarz durumlar insanın zoruna gider.

bir başlığımız var, bilirsiniz tezahürat yapılası pamuklara sarılası konfeti atılası tanımlar diye. işte o tanımlar hoşumuza giden tanımlar daha ziyade.

bir tanım okudum az önce ama tezahürat başlığına yazılmaz ki bu tanım.
bu tanıma konfeti atılmaz pamuklara da sarılmaz.
anca okursun sonra da başlıktan çıkarsın.

kalemine sağlık merdumgiriz_.

ruh halimiz ektedir #1914947
mutlu olmayın kardeşim okuyun ve siz de üzülün.*

adettendir tanımsız bırakmayalım.
kendisini tanımlayan başlıktır.

var mı ki!?!?

sıcak su, soğuk sudan daha çabuk donar.
(bkz: mpemba etkisi)

utanmadan bir kişi intihar etti diye cemaatin suçu ney yauuu diyebilen bir yazar.
o tanımı yüzü kızarmadan yazdı.
gerçekten yazık.
(bkz: engelle)

l’éternité şiiri ile tanıştığım ve yalnızca bir dize ile aklımı bulandıran şair. l’éternité şiirinde bir dize var, rimbaud bunu iki kere kullanıyor ve une saison en enfer'de bu dizeyi değiştiriyor.

"denizdir giden güneşle" (c’est la mer allée avec le soleil) bilinen ilk hali fakat une saison en enfer'de ikinci halini alıyor. "denizdir karışan güneşe" (c’est la mer mêlée au soleil)

şiirleri basit bir kelime oyunu olarak görmemek gerekir diye düşünüyorum, rimbaud her kelimeyi özenle seçiyordu yazarken. neden giden yerine karışan olarak değiştirdiği üzerine uzun süre düşündüm. rimbaud giden derken ölüm ve mutlak kavuşmayı mı ifade etmek istiyordu? gitmekte bir sonsuzluk var, iki sonsuzluğun mutlak buluşması fikri.

birisi kendini övüp durup, ego patlaması yaşıyorsa... anında yüzüm gözüm ekşir zaten. asla kimsenin hakkını yemem ama bazıları çok üstten bakıyor.
(bkz: yapman etmen guzum)

ben buralardayim, hatirlatayim dedim...

iltifatmış gibi hissettiren cümleydi.* kokoreç dükkanının sahibi olan abi memleketlerimizi tahmin ederken "marmaralıya benziyorsun, balıkesir olabilir" dedi. adanalı olduğumu duyunca ise "hiç benzemiyorsun, balıkesir'de çok göçmen olur, kızları çok güzeldir, o yüzden dedim" dedi. teşekkür edince de "gerçekleri söylüyorum" dedi. balıkesirlilere iltifat etti ama ben de bir şekilde dahil oldum sonuçta değil mi? *

kağıt toplayıcısı

siyaset sahnesinde piyon bile değiliz sadece dekoruz, diye düşünüyorum. gündemi liseden beri takip ediyorum, yıllardır okuyorum, bir kaç yıl öncesine kadar konuşuyor yazıyordum da. fark ettim ki herkes kendi arasında konuşup tartışıyor. bağımsız hukuk, tarafsız medya, halkına değer veren bürokrasi çok önemli. hiç bir şey değişmediği gibi daha kötüye gidiyor. dibin dibine iniyoruz. hiç bir şeyi kontrol edebileceğimize inanmıyorum. hele de sedat peker'in açıklamalarından sonra iyice tiksindim. haaa, açıklamalardan sonra da bir şey değişmez. bizim dışımızda, kartlar sürekli yeniden dağıtılıyor, yeni oyunlar kuruluyor, yeni hesaplar yapılıyor. bu ülkenin lanetidir bilinçsizlik ve unutkanlık. kendi küçük, kontrol edebildiğim hayatıma odaklıyım, orada mutluyum.

ekleme: eskiler bilir, hatırlar, mehmet ağar'ın 18 yaşında kızı öldü 90'ların sonlarında. evlat acısı gibi acı yoktur. insanı delirtebilir. her şey bir yana, evlat acısı insanı çok olgunlaştırır, başka bir algılayış noktasına götürür. insanı değiştirir mutlaka. evlat acısının değiştiremediğini, kim nasıl değiştirebilir.

sinyal kolunun işlevinden bi haber olmaları

avazın çıktığı kadar bağırıp hiç duyulmamak.

her zaman birileri daha fazla isteyeceğinden, tüm dünyayı kendi hakkı olarak görüp, başkasının olabileceği aklına bile gelemeyecek insanlar sayesinde devam edecek sistem. global hali çökerse devlet kapitalizmine geçilir. sonra gene doğar. satacak kaynak bulamazsa kapitalizm direk kendini pazarlar.

var öyle tipler. hatta mutsuzluk anında bile utanmasa göbek atacaklar. kendisinin yapmaya bile cesaret edemeyeceği şeylerin denenmiş başarısızlıkları zafer sayılır bünyelerinde.

03.59 , bu saatte sarımsaklı yoğurtlu makarna yapmaya gidiyorum şimdi..