zaman tüneli

kaytsz

kullanıcı adım her yerde aynı. oynamak isteyen olursa bir davete bakar, bu ara tekrar oynayasım var. glck.

abi biz nasıl bu hatayı yaptık ya yıllarca bunu dillendirecekler hiç olmayacak iş şu an bu transfere pişman ettiler olacaksaydı da böyle olmasaydı keşke camiamızın yüz yıllık ne tarihine geçilmemesi gereken bir olaya el ettılar şimdi bunun üstünden piar kasıp dururlar yıllarca cidden korkuttuğum şey başımıza geldi bu yamyamlar bu işten kendilerine ekmek çıkarılar kesin dedim olan oldu şimdi gelde çöz işi nerde aziz başkan ki bunlara minnet edip yardım isteyecek yönetimin hatası bu yanlısı olmadığımız muhalif olduğumuz adamların eline niye koz veriyorsunuz. kante transferi varsın patlasaydı ne olurdu bu başka topçu bu almazdık zaten o mevki de adamımız çok midem kaldırmıyor tek tek çıkıp açıklama yapacaklar aq

dişi olabilir.

bazı mı birçoğu mu?

breaking bad in tarihte ki en iyi dizi olmasının bir sebebi de walterın tuavalet sahnesşi ayrıntılar fark yaratır

savaş daha çıkmadan böyleyse çıktığında 1k anca kalır. o bile çok sayılabilir. glck.

diziden ziyade counter strike oyunundaki cs_militia haritası aklıma geldi. evin içinde tuvalet vardı ve tuvaletin de içinde bok yüzüyordu. bir de bazı yamalarda mutfak ya da bar olması lazım beck's adlı bira markasının logosu bulunuyordu. yanlış hatırlamıyorsam bu şekildeydi.

''... usandım bu canımdan aman aman...
dert ile geze geze...''



söylerken, mırıldanırken falan hep şeyi düşünürüm...

dert ile geze geze mi yoksa derdiyle geze geze mi diye...
sonra neşet babayı düşünürüm, türkülerini, sözlerini, yanmışlığını...
'ulan!' derim kendi kendime...
'neşet gibi tertemiz bir gönül, o'nun derdinden usanmaz...o'nun derdini, o'nun derdiyle dertlenmeyi bile sever ancak...'
o yüzden buradaki dert o'nun derdi değil, genel bir dertlenmedir diye ikna ederim kendimi...

yüksek tansiyon hastası olmayacak kişidir.

yedi numara öneriyorum.

ölen vatandaşlarımızın katili olan; devlet sorumsuzlarının ve müteahhit soysuzlarının özgürce dolaşmaya devam ettiği depremlerdir. konteynır kentlerde yaşayan vatandaşların kendilerine tahsis edilen konteynırlardan bile çıkarılmaya çalışıldığını hatta onlardan kira alındığını öğrenince, insanın canı daha da yanmaya devam ediyor. ateşinin düştüğü yerleri değil tüm ülkeyi yaktığı ve yakmaya da devam ettiği depremlerdir. ülkece tekrardan başımız sağ olsun.

halk uyanmadığı, haklarını öğrenip aramadığı ve devlette yapılan işlerin bizzat kendisi denetleyicisi olup hesap sormadığı sürece, başkalarının canları da benzer şekillerde ya da olmadık sebeplerle yanmaya devam edecektir.

doğru söyleyeni dokuz köyden kovarlar durumumu yaşamış kişi.

teknik olarak söylediği şey doğru. emeklilik yaşıyla ilgili düzenlemeler ve ortalama yaşam süresi birbiriyle ortantılı ilerlemedi.

1970 yılında ortalama yaşam beklentisi 54-55 yaş arası.
18 yaşında çalışmaya başlayan, 20-25 yıl çalışıp sonra emekli olan birinin 13-14 sene emekli maaşı alıp şu an içinde bulunduğumuz zaman diliminde tahtalıköye gitmesi varsayımıyla sistem kurulmuş.

e ne oldu? şu an 1970 doğumlu bir vatandaş öldüğünde çok erken gitti diyoruz.
ama bu vatandaş 2010 başlarından beri emekli maaşı alıyor. muhtemelen 2050 yılına kadar da alacak.

ha şimdi de ne oldu? işler tersine döndü.
65 diye emekli yaşı mı olur?
20 sene çalışana 40 yıl maaş ödenirken, 45 yıl çalışana 15 yıl maaş ödenecek hale çevirdiler.

bire ikiyi, üçe bire dönüştürmek demek, arada 6 kat makas açılması demek.

ha bu işin çözümü var mı? o da yok gibi.
bu bağlamda anlamsız ve gereksiz bir açıklama. malumun ilamı. bir başkasına kısmetmiş sgk başkanlığı.

nedense bu kişi masum ve günahsız olur gibime geldi. nedense.

kızlar türk mü bilmem ancak şarkıları dile dolanıyor.

www.instagram.com/reel/DUZs...

nasıl yani, ön sevişme zaten seksin bir parçası değil mi? hatta sırf ön sevişme için sekse evet diyenlerden biri olabilirim. ön sevişmesiz seks mi olur?

başlık altında kurşun atıp kurşun yiyenleri gördükten sonra ''ön sevişirdim'' demek fazla soft kalsa da yine de ön sevişirdim...

sonrasında da ön sevişmenin tam ortasında ani bir hareketle kalkıp partnerimi bir süreliğine yalnız brıakarak kömürlüğe iner, salonun ortasına kömürlükten taşıdığım boş peynir tenekesini birkaç parça manav kasasıyla birlikte taşır, kasayı parçalayıp tenekeye doldurur, üzerine az bir miktar reşo döküp ateşe verdikten sonra; ''guleleyyyyk guleleeeyyk'' diye bağıra bağıra 23 tam tur saat yönünde ateşin etrafında dönerdim...

bağzı bağzı zamanlar kozmetik ürünlerinin başlığını açarken "ülen bir ben mi kullanıyorum bunları, neredesiniz ey insanlar" diyorum. kendinize neden bakım yapmıyorsunuz, sorarım size. siz kendinize bakmadan başkaları neden size baksın? sonra hep yalnızlık senfonisi başlıklar. neyse efenim, bugün fiyat performans markalarından biri olan mixup! ile karşınızdayım. rossmann, gratis, watsons filan hepsinde var bu marka. özellikle iki ürününü severek kullanıyorum. birincisi sulphur serisi, tırnak bakım yağı. özellikle kış aylarında sık sık şeytan tırnaklarıyla başınız dertteyse evinizde mutlaka bulundurun. öyle harala gürele sürülmediğinden de çabuk bitmiyor namussuz. online almıştım, üçlü alımda indirim vardı daha da ekonomik hâle geldi. bir diğer ürünü ise cocobamboo serisi. bu seri koku serisi ve ben saç parfümlerine bayılıyorum. midnight vanilla'nın kokusunu ilk kokladığımda çok tanıdık gelmişti. sıktıktan sonra da aha dedim buldum, yves rocher'nin vanilla bourbon kokusunu klonlamışlar. neyse efenim, bu kokuyu da alıp duş sonrası hafif nemli saça 15-20 cm mesafeden fıslayın, gününüz güzelleşsin.

alkol hoş, ortam loş, dinle beni hepsi çok boş
kimseye güvenme, kimseye inanma, kimseye aldanma,
kendin coş!

o gece herkes evindeydi.. ev dediğin şeyin güven olduğunu sanıyorduk.. ev dediğimiz şey bir anda mezar provası oldu..
o sabah kimse “ölmek” fiilini planlamamıştı..
biz o gün öğrendik
betonun da bir hafızası varmış..
kimi çürük, kimi rüşvet kokan,
kimi insan hayatını metrekareye sığdıran bir hafıza..
yıkılan sadece binalar değildi.. “bize bir şey olmaz” cümlesi de enkaz altında kaldı o gece..
sonra gün ağardı.. biz aydınlanamadık.. çünkü güneş, yıkıntının üstüne doğunca umut olmuyor, aksine her şey daha net görünüyordu..
bir ayakkabı..
bir oyuncak..
bir mutfak dolabının içinde sıkışmış bir hayat..
şehirler nefes alamadı.. bir ülke sustu...

bize “doğal afet” dediler.. bu kadar ölümün üstünü kapatmak istercesine..
doğa, rüşvet almaz..
doğa kolon kesmez..
doğa imza atmaz..
bu yıkımın eli insandı, adı da ihmaldi.. enkazdan sadece bedenler çıkmadı.. yalanlar da çıktı.. istatistikler, demeçler, süslü cümleler..
hepsi tozlu, hepsi eksik,
hepsi birinin hayatından çalınmıştı..
ölüm kaderse, bu kadar ucuz olmamalıydı..

haritada uzak olanlar kalpte yan yana durdu..
sonra insanlar geldi..
ünvanları yoktu.. hepimizdik.. sen, ben, konu komşu, ve bir ülke..
sırtlarında sadece battaniye, ellerinde termos, gözlerinde “yalnız değilsin” vardı..
birbirimizi bırakacak lüksümüz yoktu çünkü..

bir yas yazısı yazmak istemedim aslında..
o bölgede akrabam yada bir tanıdığım yok.. sadece üniversite arkadaşlarım..
o anları yaşamayan, ülkenin diğer bölgesinde yaşayan biri olarak her enkazda, her fotoğrafta, her çığlıkta ve her çaresizlikte "içim" bu felaketi gören her duyarlı insan gibi en içten yandı..

bu topraklar bir daha böyle bir felaket yaşamasın..

sağlıksız değilseniz, kilonuz sizi mutsuz hissettirmiyor ise, kendi hayat rutinlerinizi engelleyecek bir durum yok ise, bi sebep yok.