zaman tüneli

iki kişi yürüyorsak sağda olmam gerekiyor. üç kişi yürüyorsak orta ya da yine en sağ. ama asla solda yürüyemem.
karşımda biri burnunu kaşıttıysa benim de burnum istemsiz kaşınır.
eğer bir işi yapmam gerekiyorsa ve mükemmel yapacak mentali henüz kendimde bulamıyorsam o işi yapmam. yarım yamalak olmasındansa olmaması beni daha iyi hissettirir. ya hep ya hiç.
odamı bok götürebilir ama çalıştığım yerde kendimden olumsuz bahsettirmem, sorumluluklarımı eksiksiz yerine getiririm.
varış noktam belliyse, kendime şarkılardan bir zaman sınırı belirlerim ve onlar bitene kadar ulaşmaya çalışırım.
biri bana bir sorunundan bahsettiyse yardımcı olabileceğim bir şey var mı diye düşünürüm ve olmadığına kendimi ikna edene kadar kafamda sorunu çevirir dururum.
biri bir şarkıdan biraz mırıldandığında eğer biliyorsam o şarkıyı içimden sonuna kadar söylemeden rahat etmem.

ben galiba kafayı yemişim.*

aslen takım tutmazlar.

-sevişelim
+tmm
-tşk
+öd

gibi olmuyor o işler.

sözlükte açılan tüm başlıklara inat, oturup burcu güneş'in derdi neymiş, ne yapmış diye araştırmayacağım. çünkü benim dinlediğim, takip ettiğim bir sanatçı değil. beynimi neden onun keçileriyle meşgul edeyim? üstelik benimkiler hala kayıpken..

t: sözlük sorunsalı.

kendiliğinden açılıyor o..

çok severim bu repliği. cem yılmaz da seviyor herhalde arif v 216 filminde cingöz recai'ye selam çakmıştı.

burada hakem diye zırlayan herkese söylüyorum büyük takımsanız hakemi de yenersiniz bu kadar.

hakem aşağı hakem yukarı iki tarafta amma ağladı be.

not: cimri başkan inşaat tineri almış bizimkilere.

tanım: normal sözlük yazarlarının yapmayı bırakamadığı alışkanlıkları ve bilinçsiz refleksleri.

tanımın başına tanım yazmak.

yolda yürürken tanımadığım insanlarla hizalanmayı sevmem. baktım hizalandım yarım adım falan beklerim öne geçsinler diye öyle devam ederim yola.

kahve içerken, içki içerken, konser, tiyatro gittiğimde illa sözlüğe haber veririm. samimiyet deyince ben bilirsiniz.

radyoda istek parça çalmıyorum.

beni ben yapan özellikleri düşündüğümde aklıma ilk gelen şey pratikliğim oluyor. bir sorunla karşılaştığımda uzun uzun dramatize etmekten çok çözüm kısmına odaklanırım. o yüzden bazen insanlar beni biraz fazla düz ya da sıkıcı bulabiliyor. büyük iniş çıkışları, aşırı dramatik hikayeleri seven biri değilim. daha sade, daha düzenli bir ritmim var.

güvenilir olmak benim için önemli bir mesele. birine söz verdiysem, elimden geldiğince tutmaya çalışırım. insanların bana rahatça güvenebilmesi, sırtını yaslayabileceğini bilmesi benim için değerli bir şey. belki çok parlak görünmeyen ama ilişkileri ayakta tutan tarafın bu olduğunu düşünüyorum.

bir yandan da estetik tarafım güçlüdür. detaylara dikkat ederim mesela bir mekanın düzeni, bir cümlenin tonu, bir müziğin hissi… bunlar benim için fark yaratan şeylerdir. hayatın sadece işlevsel değil, aynı zamanda güzel de olmasını isterim.

inatçı bir yanım da var. bir şeye karar verdiysem kolay kolay vazgeçmem. bu bazen zorlayıcı olabilir ama aynı zamanda kararlılığımı da besliyor. hedef koyduğumda oraya ulaşana kadar uğraşma eğilimindeyim.

genel olarak hayata olabildiğince pozitif bir yerden bakmaya çalışırım. her şey mükemmel değil elbette ama sürekli karanlık bir yerden bakmanın kimseye faydası olmadığına inanıyorum. bir de içimde güçlü bir merhamet duygusu var. insanların derdini küçümsemem, elimden geliyorsa yardımcı olmaya çalışırım.

peki o kimi sevecek ? tarkanı mı ?

ulan adamın bileğini biçti kırarım bacağınızı

normalsözlük.

sane'nin kırmızı kartı tamamen bir kumpas.

şu anda tiyatro izliyoruz.

vizontele filminde radyonun resimlisi olarak ifade edilen televizyon ile ilgili bir soruydu.

şimdi kendi maceramı düşünüyorum. trt 1'de çocukken hastası olduğum knight rider yani kara şimşek vardı. o zamanlarda beynim çocuk aklımla bazı şeyleri anlamıyordu.

mesela michael knight kolundaki saatle kitt ile konuşurdu. kit kendi kendine çalışır yanına gelirdi. bugün gelinen noktada kolumdaki saatle kittle olmasa da birileriyle konuşabiliyorum. kendi kendine giden yani sürücüsü olmayan otomobil de yaptılar. yapay zekalar (jarvis) bizimle konuşuyor da siri gibi.

(bkz: geleceğin gelmiş olması)

kambaromolmo kabilesine göre telefonu açmamak ağır hakarettir ve savaş sebebidir.

tanım : biraz da olsa bana benzeyen kişidir. *

hakemin osimhen'e alakasız bir pozisyonda kırmızı kart göstermesi için çıldırdı ya la adamlar.

içimizdeki yapay zekaları ortaya çıkaracak o ai ayıklama başlığı:>

hem fakir, hem kısa, hem tip sızım bana bile aşık olan oluyor.
önemli olan kadını anlamak, değer vermek, sevmek, özel hissettirmek, emek vermek.
sen düzgün olursan düzgün biri gelir seni sever.

bence olur. ama burada mesele yoksulluk kelimesinin kendisinden çok, o yoksulluğun nasıl taşındığı meselesi..

benim gözlemim şöyle ki; bir kadın fakir bir erkeğe aşık olabilir ama hayatı beraber kotarabileceklerine dair bir inancı varsa aşık olabilir. yani mesele cebindeki para değil, o adamın hayata bakışı, mücadele etme biçimi, bir şeyleri kurma isteği. kadın onda bir potansiyel görür. sadece bugünü değil, yarını da hayal edebilir o adamla.

çünkü aşk tek başına romantik bir duygu değil, aynı zamanda bir gelecek hayali.. insan sevdiği kişiyle bir hayat kurabileceğini düşünmek ister. eğer karşısındaki erkek yoksul ama çalışkan, üretken, hayata tutunan biriyse, beraber bir şeyler yapabiliriz hissini veriyorsa bu çok güçlü bir çekim yaratabilir. kadın o noktada bugünün eksiklerine değil, yarının ihtimaline bakar.

ama tam tersi bir durumda, yani yoksulluğu kader gibi kabullenmiş, hiçbir çabası olmayan, sürekli şikayet eden bir profilde o romantik hikaye çok zor ayakta kalır. çünkü orada umut yoktur. ve bence bir ilişkiyi taşıyan şey çoğu zaman para değil, umut ve yön duygusudur..