zaman tüneli

"benim bi parçamsın ne demek armağan ? "

yedi numara -haydar

inaniyorum soyledigini candan soyledigine
ama bugunki karar yarin bozulur cok kez
kendi kendimize verdigimiz sozu tutmak
en cabuk unuttugumuz seydir ne yapsak

gece gece ojelerimi çıkarırken aklıma gelen içki.

çok kısa bir an duraksadım, neden şimdi diye, gözüm hemen aseton şişesindeki hindistan cevizi aroması ibaresine takıldı.

koku hafızası sen çok ürkütücü bir şeysin..

28 yasina kadar boyle devam ederse tahminen 90 bin dolar biriktirir.

müzik,kitaplar,yazmak,uyku

gerer. sor direkt kardeşim, gizem katma. bir de yanlış anlamazsan bir şey soracağım var. iki kat gerer. ulan ne çıkacak acaba diye düşünürsün arkadaş lafa başlayana kadar. genelde de hiç öyle oluşturduğu gerginliği haketmeyecek bir soru çıkar.

#4034032 tamamen katılıyorum ancak burada bahsettiğim içimden gelen hiç bir şiir araf’ın yerini tutmuyor,hep onu arıyorum,sonradan yazdıklarımı sevmiyorum,önceden her bir şiirim birbirinden kıymetliydi benim için çünkü her biri benden bir parça her biri benden bir bendi ama şimdi araf’tan sonra hiç biri ben gibi hissettirmiyor,orada da bunu kast ettim



ayrıca yazıda takıldığınız tek şey bu mu?

#4034038

öncelikle daha önce bu tanımı açmamam büyük kayıp,bu şiir 2022-2023 civarlarında yazıldı ve ben bugün halen araf’a ait bir kafa karışıklığı içerisindeyim,her seferinde daha da berbat oluyor,gitmiyor bu his,çözümlenmiyor bu duygular…

çabalaya çabalaya, çevremdeki arkadaşlarımın da katkılarıyla geldiğim noktadan oldukça memnunum.
teşekkürler kendim.

öncelikle kendimle gurur duyuyorum

bir çok konuda bunu kendimize söyleriz ama ben bugün buraya girdiğim tanımlardan açtığım başlıklardan bahsetmek için yazıyorum,yazdığım tanımları okudum 120 ye yakın okuduğumu tahmin ediyorum ve bir kaçı hariç hepsinde afferim kız dedim kendimle,oradaki kendime cevap verdim,bak bu böyle oldu dedim ve buraya yazdığım satırlarla,fikirlerimi ifade etmemle ve kendimle gurur duyuyorum efendim

kafamın kopması direkt

#3691853

evet,zaman geçiyor ama ne değişiyor…
aynı noktada hissediyorum kendimi,sadece uzaklaşmış ama terk edememiş.
halen gördüğümde vücudum tepki veriyor,hislerim,ruhum,ben tepki veriyorum,sanki o benim almam gereken nefes ama benden kaçıyor ve ben nefes alamıyorum
konuşmuyor benimle,bazen bakmıyor bile bazense tam tersi tam gözümün içine bakıyor beni süzüyor,bana merhaba diyor,her seferinde bambaşka şekilde çuvallıyorum,ne yapacağım bunlarla nasıl baş edeceğim bilmiyorum ama artık bilmem gereken noktayı ertelemenin sonuna gelmiş durumdayım

araf.

zamandan taraf.
ettikçe büyüyen küçücük bir itiraf.
bilince hükmeden bir sanatkar
araf’tan öte zalim bir netice var.

zannetme ki gelecek gaibdir.
bu araf tüm benliğime sahiptir.
sen baktıkça çehreni büyülü bir tasvir sarar
araf kaplar boşluğu göz var nizam var elbette ki mizan var.

gelemeyenlere git
gidemeyenlerle git
uzağa git.
eğilenlerle eğil
bu aslında büyük bir suç değil.

kimimin gölgesi güneşi söndürür
kiminin kederi bir bebeği güldürür
kiminin duası kainatı öldürür
araf bu herşeyi hiç olmamış gibi başa döndürür




billurcu enişte. şimdi yazdı.

neden böyle oluyor sorusuna cevap verebiliyorum şimdi galiba (hâlâ tecrübe etmedim,şükür) ama şöyle ki eğer severek ya da yarım kaldığını düşünerek ayrıldıysanız,onsuzluğa alışamıyor sürekli onu geri istiyorsunuz,yeniden iletişim kurmaya çalışıyorsunuz,kendi içinizde ona sormak istediğiniz sorular oluyor ama gözlemlerime göre erkekler dümdüz varlıklar oldukları için bırakın sizin sorularınızın cevaplarının onlarda var olmasını,bu soruyu neden sorduğunuzu anlayabilecek potansiyel bile yok onlarda (alınmaca gücenmece yok,eğri oturup doğru konuşalım)

~ araf'a itafen ~


sen arafsın,arada kalansın
bana hem uzak hem yakın olansın
hep istediğim beni istemeyensin
sen arafsın, sahra kadar ıssız
insan kadar canlısın
arzular kadar derin
yaralar kadar gizemlisin
hayat gibi yaşanan ama yaşandığı bilinmeyen
ölüm gibi her an gelen ve gelebilecek olansın
sen arafsın, siyah kadar yoğun
beyaz kadar paksın
bir günahkarın daveti
bir meleğin umudusun
sen arafsın, bakan ama göremeyen
gören ama sesini çıkarmayansın
konuşabilen ama asla konuşmayansın
ben gibi hissettiren ama benim ben olmamı istemeyensin
bir faninin rüyası
bir caninin dönüm noktası
bir hayatın ortasısın
sen arafsın,arada kalansın
beyazın içinde siyah
siyahın içinde beyazsın
uyum ve uyumsuzluksun
sen arafsın,beni sürekli arada bırakansın
gel diyen ama geldiğimde iten
kovaladığımda kaçan ama
kaçtığımda öylece duran hatta daha acısı başkasını kovalayansın
sen arafsın,asla ulaşılamayansın
ne ölüm ne yaşam
ne birliktelik,ne ayrılıksın
sen,sen bilinmeyensin
sen bir araf gibi sürekli arada olan ve arada bırakansın

onu mu özledin,onu sevmeyi mi özledin?

sehven-emir can iğrek

insan rüyasında sevdiklerini görüyorsa bu, üzücü bir rüya değildir, kalktığında üzülürsün..

ama rüyanın ortasında, rüyana gelmiş olan sevdiğinin aslında hayatını kaybetmiş olduğunu fark edersen, bir de benim yaptığım gibi “ama sen ölmedin mi? ben seni morgda gördüm” dersen, ölüden umutsuzca mantıklı bir cevap beklersen ve bu cevap tabii ki gelmezse, rüyada başlayan sıkıntılı süreç, bir sonraki gününün tamamına sirayet eder.

berbat bir şey,uyusan uyuyamıyorsun,uyansan uyanamıyorsun,kolay kolay da düzelmiyor,baya baya berbat bir şey

saygısız
laubali
kaba
narsist
egoist
her şeyi ben bilirimciler
… liste uzayıp gidiyor ama kısaca ahlaktan ve ahlaki sorumluluklardan yoksun insan