zaman tüneli

bir kalbi var.
iyi ki!

rahmetli atilla kaya'nın canlı performansından, dinle dinle doymuyor insan:

öldükten sonra hayali bir alemde 72 kız çocuğunun ırzına geçeceğine inanan, 53 yaşındayken 6 yaşındaki kız çocuğunu nikahlayıp 9 yaşında da ırzına geçen birini önder belleyenlerin önüne gelene atmayı çok sevdiği bir iftira haline geldi. yansıtma diyorlar buna. 7/24 nazi almanyası ve hitler'i övmesine rağmen önüne gelene hitler benzetmesi yapmak da paket halinde gelen yan etkilerinden...

pakistan ve afganistan bu konuda dünya markası iki ülke. göçtükleri yerde de devam ettiriyorlar bunu.

bazen durduk yere insanın içine bir şey oturuyor. büyük bir olay da olmuyor aslında. aynı gün, aynı insanlar, aynı şehir.. ama bir anda etrafına bakıp “herkes mi böyle yaşıyor, yoksa biz mi fazla yorulduk?” diye düşünüyorsun. bu his sadece bize mi özgü, yoksa dünyanın her yerinde insanlar böyle mi taşıyor hayatı, onu da bilemiyorsun. ama o an, görmezden gelemeyeceğin bir ağırlık çöküyor üstüne.

toplu taşımada yan yana durduğun herkes sana değiyor, ama kimse sana gerçekten ulaşmıyor. omuzlar birbirine sürtünüyor, nefesler karışıyor; fakat hayatlar birbirine dokunmuyor. en tuhafı da bu zaten, fiziksel olarak bu kadar yakınken, bir o kadar da uzak kalabilmek.

eskiden insanlara bakmaktan özellikle kaçardım. şimdi bakmamaya çalıştıkça daha çok yakalanıyorum. göz göze gelmemek için kaçırdığın her bakış sanki geri dönüp seni buluyor. bir an geliyor, kaçamıyorsun. o anda karşıdaki insanın sadece yüzünü değil, içinde taşıdığı bütün yükü görüyorsun. yorgunluğu, geçim derdini, susulmuş cümleleri, ertelenmiş hayalleri… herkes biraz eksilmiş gibi, ama kimse bunu dile getirmiyor.

bir yerde okumuştum, tam cümlesi aklımda değil ama hissi hâlâ duruyor: insan en çok, kimsenin kendisini gerçekten görmediğini fark ettiğinde yoruluyor galiba. mesele de bu işte. bu kadar yakınken bile kimse kimseyi gerçekten görmüyor. belki de görmemeyi seçiyoruz; çünkü görürsek taşıyamayacağız.

o yüzden bu sessizlik, bu kaçınma hali o kadar da anlaşılmaz değil. herkes kendi yükünü zar zor taşırken, bir de başkasınınkini görecek hali kalmıyor. ama bazen o kısa göz göze gelmelerde bu duvar bir anlığına çatlıyor. işte tam o anda, “yabancı” dediğin kişi bir saniyeliğine tanıdıklaşıveriyor.

sonra herkes yine kendi kabuğuna çekiliyor. aynı vagonda, aynı durakta, aynı hayatta… ama birbirine değmeden, dokunmadan devam ediyoruz. belki de en çok bu yüzden yoruluyoruz.

neyse… sanırım bana yine hüzün ecinni’leri geldi.
en iyisi arka fona “cinderella - don't know what you got”ı koyup bir sigara yakayım. dinlemek isterseniz buyrun, mutfaktan taze çıkardım.

dance of oblivion..

ikisi de çöp.

illa bk yemek zorunda kalırsam double texas smokehouse, mc yemek zorunda kalırsam double quarter pounder tercih ederim.

sıla - kalksın uyuyanlar

özdemir asaf, "bakarken kıyamamak mı, yoksa baktıkça doyamamak mıdır aşk?" der.

ayrılığımız zor, bir o kadar sahici.

şimdi baktım.
sözcü gazetesinin her zamanki yalanlarından biri. atatürk resmi yerinde duruyor.
(bkz: https://www.bursa.bel.tr/)

"bu ülkede banka soyarken kar maskesi, ülke soyarken atatürk maskesi takılır."
uğur mumcu
''bana bakan mustafa kemal atatürk’ü görür.''
ekrem imamoğlu.

peygamberin put kırmasıyla osmanlının yaptıklarının ne alakası var? osmanlı bunun daha büyüğünü yaptı diyorsun demek ki iki olayı benzer kılıyorsun. birbiriyle alakasız iki şeyi birleştirip hem islamı hem de osmanlıyı aşağılama çalışıyorsun. olmayan soykırımdır hem iyi niyetimizden başımıza bunlar geliyor.

israili doğrudan değil ama savunan biri var sözlükte adam trump'tan daha trumpçı bu adam terörist benim gözümde. doğrudur evet.

trash vs garbage

güzel ve iki binler sıcaklığnda bir pazar olsun herkese. uykumu alamadan uyanıyorum bu sıralar ama olsun. uyanabilmek de güzel.

serin ve bulutlu bir kadıköy sabahından herkese günaydın. musmutlu bir pazar olsun..

kime sorsan hasta herkes öksürüyor.

günaydınlar.
uzun zamandır kedimin kafama yatmaya çalışması ile uyanmıyordum, bugün o şekil bir mükemmellikte uyandım.
sonra kalktım kahvemi yaptım.

yine sütlü türk kahvesi.
şimdi de arkada gözüken gazetenin bulmacalarını çözmeye çalışarak mükemmel bir pazar sabahı aktivitesi gerçekleştireceğim.

benjamin netanyahu



israel katz



türkiye dışişleri bakanlığı

türkiye, katz'ın sözleriyle ilgili açıklama yapmamış. "bu adam manyak, sağı solu belli olmaz, iki tane de bize sallar" diye düşündüler herhalde.

günaydın