zaman tüneli

bir krobak eseri.

kulaklığı takıp krobak’ın broken (are little victories by the ship of life) parçasını açtığında, odanın içindeki o ağır sessizlik birden biçim değiştirmeye başlar. sözlerin olmaması büyük bir özgürlük aslında; çünkü hiçbir insan sana ne hissetmen gerektiğini dikte etmez, hikaye tamamen senin ellerine bırakılır. kemanın o ince, kırılgan sesi yaydan çekildiği an, zihninde uzun süredir halı altına süpürdüğün ne kadar yorgunluk, kırgınlık ya da yarım kalmışlık varsa hepsi birer birer su yüzüne çıkar.
müzik sana pembe bir tablo vaat etmez. şarkının o kendine has ağır aksak yapısıyla seni önce kendi içinin en karanlık köşeleriyle yüzleştirir, sonra parçalarını tek tek toplamana izin verir. şarkının ismindeki o ironik derinlik de tam olarak burada saklıdır: hayatta kalabilmiş olmak, darmadağın olmuşken bile bir gün daha uyanabilmek başlı başına bir zaferdir.
insan bazen fırtınanın ortasından çiziksiz çıkacağını zanneder ama hayat öyle işlemez. güvertedeki ahşap çatırdar, direkler esner, boyalar dökülür. günün sonunda limana yanaşan o gemi artık ilk günkü gibi gıcır gıcır değildir belki; ama üzerindeki her yara izi, batmadığının ve direndiğinin, mücadele ettiğinin somut bir kanıtıdır.
krobak, melodiyi üzerimize aceleyle fırlatmaz. davulun temposu ve gitarın hüzünlü tonu ağır ağır tırmanırken, içimizde biriktirdiğimiz o dilsiz yükler tavan yapar. crescendo’nun patladığı, enstrümanların adeta bir ses duvarına dönüşüp odayı kapladığı o zirve noktasında ise insan ilginç bir katarsis yaşar. ağladıktan hemen sonra gelen o tuhaf, ferahlatıcı boşluk gibidir bu güç. yas tutmakla yeniden yola koyulmak arasındaki o ince çizgide yürür insan. müzik sana saçma sapan bir optimizmle her şey harika olacak demez; evet, canın çok yandı, paramparçasın ama bak hala nefes alıyorsun der.
zaten bazen bir insanın en çok ihtiyaç duyduğu şey, hüznünün meşru olduğunu hissetmektir. bu parça, hayatın rüzgarlarında hiç yara almadan yürümeyi başaran steril hayatlar için yazılmamış. bizzat dökülen, toparlanan, yaralarını saklamayan ve kendi enkazını taşırken bile gözünü ufuktan ayırmayan herkes için sessiz, sığınak gibi bir gece melodisidir…

benim nazarımda darbe olurken uyuyakalma değildir. deprem dediğin aniden olan dakikalık olay. darbe dediğinin aylarca hazırlığı var, hiç mi görmedin duymadın.

he bı de hatay depremi mevzusu var tabii. askerin kışlada tutulduğu, milletin karga tulumba çukurlara gömüldüğü, çadırın parayla satıldığı.
keşke bazıları da insanlık haliyle uyuyakalsaydı da insanlıktan çıkıp halkı uyutmasaydı, gözü açıkken bile halkına kör olmasaydı.

arkadaşlar...

fotoğraftan size de ac/dc - back in black melodisi geldi mi?*

iyi ama ben normalde de böyleyim

dışım gotik içim simli oje...
gerçekten öyle..

israil ajanları ile tangatürk'ten kopi pest yapan ekabirlerin lalettayin salladığı başlık.

bugün bı haber gördüm doğruysa sabıkalılara 550 bin lira hibe para verilecekmiş iş kursun diye.
faturasını düzenli ödeyen cezalandırılıyor, kurallara uyan cezalandırılıyor. hırsızı, katili, teröristi daima mükafatlandırılıyor bu ülkede.

hanımının kulu olmak ibadetlerin en büyüğü değil miydi dosto?

lan bunu kim başlattı insta hikayeler bundan geçilmiyor. yapmayanı vatandaşlıktan atıyorlar herhalde.

herkesi aynı giydirip aynı saçı yapmış gibi durmuyor mu. hani hazır maketler olur kafanı sokar fotoğraf çektirirsin, biraz ona döndü nedense.

ben çocuktum bı konuşursam falan diyodu, yaşım 35 oldu hâlâ aynı şeyleri söylüyor. aziz yıldırım maddi manevi güçlü bir konumda. arkasında da milyonlarca taraftarı var. bişey bilecek de söylemeye mı korkacak. üstelik çok cesur falan olduğu söyleniyor. burda bir çelişki yok mu.
hakkının yendiği bişey bilecek, kanıtı olacak falan ama susacak. niye. evini soyan hırsızı gördün, hatta elinde kamera kaydı var ama susuyorsun. üstelik silahın vardı ateş de etmedin. bunda bir mantık var mı. azizin durumu da aynı şey değil mi. boş boş atıp tutuyor.

zamanında meydan boştu istediği gibi at koşturuyordu. var sisteminden önce 20 sene sahasında derbi kaybetmedi. var geldi kimseye üstünlük bile kuramadılar. ki maçlara tek tek bakın hep lehlerine kararlar, var'a rağmen. tabi aziz eski günlerde kaldı. hayt huyt derim dümeni döndürürüm sanıyor.

hakem falan diyo maçta fahiş hakem hataları hep bjk aleyhine. temiz gol güme gitti, dirsek atmaya adam boğazlamaya kart çıkmadı. fenerin penaltı beklediği pozisyonlar penaltı değil, zaten biri ceza sahasında bile değil. boş algı yapıyor.

dayak yiyen hakem niye hâlâ hakem diyor, e şikeden hapis yatan adam tekrar başkan olabiliyor. parmağını başkasına doğrulturken bir bak sen nesin.

ben yapay zekayı uzun saç bana nasıl olcak falan diye denemek için kullanıyom

bir tane daha yapmıştım.. konuyu bulmaya üşendim..

canım vişnem için..

saygı duyduğum bir künfeyekün yazar.

bu ne hal lan jale *

bazı insanlar kelimeleri sertleştiğinde bile kalbi incitmez. victory06 tam da böyle biridir. dışarıdan bakıldığında keskin görünen cümlelerinin ardında, babacan bir ses, tavrıyla insanın omzuna dokunan, sohbetiyle alan açan, dinlemeyi bilen kıymetli bir insandır. ölçülü bir duruş ve içten bir nezaket vardır. sohbeti aceleye gelmez; dinler, anlar, bekler. hâl hatır sormayı ihmal etmez, iyi dileklerini ve dualarını esirgemez. en karanlık anda bile yüz güldürmeyi bilen bir yanı vardır. kalabalıklar içinde “abi” hissi veren, güven duygusu bırakan insanlardandır. en zor anda bile bir tebessümü, bir duası vardır; insanın yükünü hafifleten cinsten. kalabalıklar içinde fark edilmez belki ama temas ettiği yerde güven, sakinlik ve iyilik bırakır. hep yazsın . var olsun. saygılar.

evet, adalet gün gelir adaletsize de lazım olur.

ya bu neeee! her zaman ki gibi mükemmelim. blazer ceket sevdamız 80’lerden beri var.

ben de şimdi konuyla alakasız şekilde nasihat veren amcalar gibi konuşayım,
ibadet, ibaaadet... varsa yoksa ibadet sevgili kardeşlerim.
sevgili kurtarmayacak sizi. hayat kısa, öbür dünyaya yapalım yatırımlarımızı inşallah.