zaman tüneli

eskiden okumak için daha fazla vaktim olurdu ve okurken hoşuma giden cümlelerin altını çizerdim.
dün akşam kitaplığında neler var diye bakarken (bkz: amin maalouf)'un doğunun limanları kitabı gözüme.çarptı ve orada altını çizdiğim şu cümle.dikkatimi çekti
"hayat başlar ve biter! nasıl başlayıp nerede sona erdiği değil, ikisi arasına neler sığdırılabildiğin önemlidir."
bu yüzden hata yaparım diye korkma , hiçbir şey yapmamış olmaktan kork. çünkü hayatın sonuna gelindiğinde en çok ağır gelen şey, yapılan yanlışlar değil, "keşke" diyerek ertelenen hayallerdir.
sevmekten ve sevilmekten çekinme. bir kalbi ısıtmak, bir yarayı sarmak veya bir gülüşe ortak olmak bu dünyada bırakılabilecek en değerli mirastır.
küçücük bir çiçek bile hatırlanman için yeterlidir...

günaydınnnnn dostlar....

tiyatro ve sinema oyuncusu. hatta dizi oyuncusu.. işte arada bir de sahne alıp şarkı falan söylüyor..

(bkz: date night)

ben (bkz: vatanım sensin) dizisinden sonra varlığından haberdar olmuştum.

madalya aşığı arkadaşları konuya bekliyorum.. siz güzel tanım yapıyorsunuz.. kalem kalem detay detay..

kadını metalaştıran bir yahudi icadı ideolojidir. çünkü yahudiler esasen, diğer ırkların kadınlarının ırzlarına geçmeyi hayat gayesi bellemişlerdir. kadının bedenini metalaştırmasını '' bireysel özgürlük alanı '' '' kadının özgürleşmesi'' ''benim bedenim benim kararım'' gibi sloganlarla teşvik edenler, aslında vajina avcısı erkeklerin işini kolaylaştırdığı gibi, hemcinslerine de kötülük etmektedirler. feminizm, çalışkan, onurlu, yetenekli ama görünüm açısından ortalama kadınların emeğini ve yeteneğini toplumda görünmez kılmıştır.

(bkz: tuğrul tülek) tarafından organize edilen ve sahnelenen bir etkinlik.. aslında istinye art gibi bir yerde değil de soldout gibi bir perfomance hall ya da pub tarzı bir yerde olmalıydı izmire geldiğinde..

her etkinlikte farklı bir arkadaşını konuk ederken şarkılar falan söylüyolar.. açılışı (bkz: demet evgar) ile yapmış mesela.. ooff... bizim gittiğimizde (bkz: fırat çelik) vardı.. sonra bir ara (bkz: sarp apak) ile gelecekti ama yalan oldu.. neyse allahtan umut kesilmez.

kuzenimin yaşadığı yer ben de izmir'de yaşamak istiyorum. ankara'yı öven insanda sıkıntı vardır.

her ikisi de sıkıntı ama, terlemek daha mantıklı galiba.

hepbiri..

hiçbiri

merhaba sözlük; öncelikle yazar karşısında saygıyla eğiliyorum. açıkçası kitabın son 10 sayfası gözyaşlarımla ıslandı diyebilirim. mo-yan’ın kaleminden dökülen bu devasa anlatı, sadece bir ailenin soyağacını değil, kederin, şehvetin ve hayatta kalma inadının toprağa kazınmış epik bir haritasını sundu bana. iri memeler ve geniş kalçalar, isminin ilk bakışta uyandırdığı bedensel çağrışımların çok ötesinde, kadını yaşamın yegane kaynağı, toprağın ta kendisi ve tarihin yıkımlarına göğüs geren sarsılmaz bir sütun olarak konumlandırır. shangguan ailesinin trajedisi üzerinden akan bu hikaye, çin’in kanlı ve tozlu geçmişini bir ana rahminin sıcaklığı ile bir savaş meydanının soğukluğu arasındaki o dar koridorda yürütür. yazar, anneliği kutsal bir mermer heykel gibi değil, kanayan, emziren, acı çeken ve her şeye rağmen yeniden doğuran canlı bir organizma gibi tasvir eder. kitabın başlarında doğurmaya alışkın olan annenin doğum yaparkenki çektiği sancıları hissettim. romanın sayfaları arasından sızan o yoğun süt kokusu, barut dumanına ve çürümüşlüğün kokusuna karışırken mo yan, insanın en ilkel dürtülerini ve acılarını harmanlar. kitapta iri memeler bir arzu nesnesi değil, kıtlığın ortasında hayat veren mucizevi bir pınar; geniş kalçalar ise bir estetik unsur değil, nesillerin içinden geçip dünyaya geldiği o dar ama mukaddes rahmin doğumdan sonra kalçaya yaptığı etkiden ötürü genişlemeyi tasvir ediyor ve bunu kitapta belirtiyor. her satırda, kadının bedeni üzerindeki toplumsal ve siyasal baskıların izi sürülürken, aslında o bedenin her türlü ideolojiden daha kadim ve daha güçlü olduğu gerçeği tokat gibi yüze çarpar. büyülü gerçekçiliğin rüzgarıyla savrulan bu metin, beni sadece bir tarihe tanıklık etmeye değil, insan ruhunun en karanlık köşelerinde saklanan o saf ışığı arattırdı. mo yan, acıyı öyle bir estetikle dokur ki, yıkımın içindeki zarafeti ve ölümün kıyısındaki yaşam sevincini aynı anda hissedersiniz. bu eser, nihayetinde toprağa düşen her damla gözyaşının ve her damla sütün, insanlık onurunu yeniden inşa edişine yakılan muazzam, lirik ve bir o kadar da vahşi bir ağıttır. keyifli okumalar diliyorum hepinize.

ilk defa (bkz: date night) diye bir etkinlikte dikkatimi çekti neymiş efendim paris geceleri konsepti olacakmış.. hayır sıkıntı sen işini ciddiye alan biri olup uygun giyinmeye çalışıyorsun ki benden ne kadar paris konsepti olursa...
millet yine kendi kafasına göre giyip gelmiş.. o durum sıkıntı..

dress code eşofman olan bir yere gittik pazar gündüz partisi, millet elbise etek şıkır şıkır gelmiş eeee sebep..

dress code mu saçma insanlar mı anlayamıyorum..

bir yazara değil de toptan balkon konuşması yapayım dedim. hatta bir kaç cümle yazdım sonra sildim. amaaan ne gerek var.

siyah.

terlemek obez zenginlerin sorunudur, üşümekse fakirlerin en büyük derdidir.

hepsi.

geceden düşünmek iyidir.. sabah şöyle bir dolap kapağı karşısında biraz kıyafetlerle kesişmek zaman alıyor cidden.. eee hangisini giyeyim derken beş dak geçiyor allama..

(bkz: dress code) için bir kızlar toplantısı şart hatta..

siz giderken biz geliyorduk, hatta çoktan geldik ve oturduk, çayımızı içerken gidenleri gülerek izliyoruz...

ikisi de hasta eder.

sabaha bırakmak kötü bir karar.

çok deneyimledim.. *

geceden hazırlamak rahat bir uykuya sebeptir.

yatmadan önce ertesi günün hava durumuna bakıp ne giyeceğime karar veririm genellikle.
bazen derss code işleri oluyor ki bir hafta önceden ne giyeceğimi düşünüyorum.