zaman tüneli

kapitalizmin köpeği dizilerimizden. tereyağı ve zeytinyağının köylülük, margarin ve rafine ayçiçek yağının medeniyet olarak zikredildiği sahneler birçok kişinin hatrındadır sanırım. şimdi diziyi biraz bu anlamda inceleyelim:

1. "şirinleştirme" yoluyla meşrulaştırma:
kapitalizmin getirdiği o bencilce "köşeyi dönme" hırsı, dizide katil yavuz gibi "sevimli" kabadayılar veya ergun gibi "sempatik" fırsatçılar üzerinden sunuldu. insanlar bu karakterlere gülerken, aslında toplumun ahlaki dokusundaki çürümeyi ve paranın her kapıyı açtığı gerçeğini kanıksamaya başladı. eğer bu değişim sert ve çirkin gösterilseydi halk tepki verebilirdi, ama "şirin" gösterilince bu yeni kimliği benimsemek zor olmadı.

2. çatışmanın sönümlenmesi:
dizideki her büyük kavga ya da sınıfsal gerilim, sonunda bir şekilde tatlıya bağlanır, akşam sofrasında unutulurdu. bu durum, izleyiciye şu bilinçaltı mesajını veriyordu: "sistem seni eziyor, komşunla çıkar çatışması yaşıyorsun, geleneklerin yok oluyor ama bak yine de bir arada gülümseyebiliyoruz." bu, statükoyu koruyan ve insanları sistemle barıştıran çok güçlü bir narkozdur.

3. tüketimin "kutsal" aile sofrasına sızması:
margarin örneğindeki gibi; o kutsal aile sofrası, artık yerel ve doğal olanın değil, sanayi tipi ve ithal odaklı ürünlerin sergilendiği bir vitrin haline geldi. aile yapısı "korunuyor" gibi görünüp, o yapının içindeki tüm alışkanlıklar kapitalizmin istediği kalıplara göre yeniden döküldü.

4. "gelenekçi"nin karikatürize edilmesi:
eski değerleri savunan sabri bey gibi karakterlerin "huysuz, çekilmez ve cimri" olarak kodlanması, aslında eski türkiye'nin (ve onun tutumlu, yerli değerlerinin) tasfiye edilip yerine "harcayan ve modernleşen" bireyin getirilmesini hızlandırdı.

sonuç olarak: bir şeyi "şirin" göstererek dönüştürmek, onu zorla dayatmaktan çok daha etkili bir mühendislik yöntemidir. bizimkiler, türkiye’nin ruhunu neoliberalizme teslim ederken halkın elinden tutan, onlara bu süreci "bakın ne kadar bizden, ne kadar komik" diye sunan bir geçiş köprüsü görevi gördü.

bu anlamda bakınca, dizinin "eleştirel" tarafı, aslında sistemin kendini daha kolay kabul ettirmesi için kullandığı bir sosyal valf (basınç tahliye vanası) gibi çalışmış diyebiliriz.

bence türk toplumunda bu dizinin yarattığı "apartman kültürü" ve "modern aile" illüzyonu, bugün yaşadığımız o büyük kopuşun ve yabancılaşmanın ilk ciddi tohumuydu.

internetin kaliteli meşhurlar çıkardığı dönemler. şimdiki gibi saçmalıklar silsilesi ile gündem olunmayan kıymetli zamanlar. o dönem ‘hacettepeliler’ olarak bildiğimiz grup 84’ün çıkış parçası. internetin, müzik piyasasını ele geçireceğinin işaret fişeklerinden.

dershanede hep bir ağızdan söylüyoruz. kaç tekrar dinlendi o dönem bilemiyorum. tabi şimdiki gibi istediğin zaman şarkıyı dinlemek için bir mp3 player’ın olması gerekiyor ya da telefon. youtube daha yeni girecek hayatımıza. kulaklıklar kablolu.

lise aşkı kıymetlidir. ilk aşkım. pikniğe gidiyoruz tüm dershane. eli, elimde. kokusu üzerimde. grup 84’ü görüyoruz vip bir araçta. bize el sallıyorlar, biz de onlara. keşke hep öyle tertemiz kalsaydık. ama büyüdük işte. aktı zaman. değişti dünya.

neslihan’ın, hayatımda bildiğim tek şarkısı. başka parçası var mı? gerçekten bilmiyorum. 2005 yılında çıkmıştı. yalnızca gitar vardı orjinal kaydında. irem’in hayalet sevgilim şarkısı gibi bir kayıtla girmişti hayatımıza. tabi sonra yapımcılar devreye girdi ve orjinal hallerini bozdular. bir furyaya önderlik eden parçalardan olması hasebiyle kıymetlidir.

bir kuşağa büyük nostalji yaşatan bildirim. msn’li yıllar ne kadar da güzeldi değil mi? bazen geriye dönebilme arzusu öyle yüklü oluyor ki; kaldıramıyorum. insan fıtratı tabi, eskiye duyulan özlem hep olacak. fakat yaşadığımız bu hızlı değişim ve büyük kırılmalar bizim için durumu farklı kılıyor.

bugün çıktığım gezintide eski dönem şarkılarını dinledim. gerçekten şimdi ile arada dağlar kadar fark var. belki de o zamanlardaki gibi “gerçek” hissedememekten korkuyorum. kim bilir?

zaman, kum saatinin ince belinden usulca akıp giderken; saçlarıma düşen her ak tel, aslında senin gidişinin ardında bıraktığı ayak izleri gibi. ben aynalarda yaşlanırken, sen dudaklarımdan dökülen o bitmeyen, sustukça çoğalan bir şarkıya dönüştün.

kalbimin bu gönüllü mahkûmiyeti...
öyle derin bir esaret ki bu; ne zincirlerini kırmaya gücüm yetiyor, ne de parmaklıkların ardındaki o hayalden kurtulmaya. bakışlarının o asil sükûneti; sözlerinin o çocuksu tınısı, sıcaklığı...
sanki zaman senin hatırına durmuş, sanki mevsimler kirpiklerinde asılı kalmış gibi. hâlâ o kadar canlısın ki derinlerde; varlığın bir nefes kadar yakın, yokluğun bir ömür kadar ağır.

mevsimler devrildi, şarkılar sustu, figüranlar değişti; başrol hep aynı kaldı. 'özledim' demek, bu uçsuz bucaksız boşluğu tarif etmeye çok eksik, çok cılız kalıyor. ben seni özlemekten öte; senin eksikliğinle, senin yokluğunun gölgesinde bir hayata tutunuyorum.

gittikçe derin bir sessizliğe bürünüyor ruhum. hissizleştiğimi sanıyorlar; oysa ben, sensizliğin ağırlığından hiçbir hisse yer kalmayan, o kimsesiz limana demir attım.

uzun zamandır izlediğim en saçma film. filmin başlarında distopik bişey bekledim açıkçası. rain dizisi gibi, the last man on earth gibi izlenimi vardı. birşey olmuş ve insanlar evlerinde kitli kalmış falan. bunu bir çeşit kimya, bilim birşeye yorumlasalar insan görmezden gelebilirdi. film ortalarında bir anda konu değiştirdi. öyle olunca dev yaratık hikayesiyle çocuk korku gerilim filmi oldu ve mantıksızlıklar göze batıp durdu.

adam bacadan olta çıkardı, hadi onu yaptın diyelim, onu tepede nasıl bükebilip ön cama kadar getirip av çektin. hadi bu detaya takılmayalım. erzağı olmayan açlıktan öldü, bunları hayatta tutabilmek için yemek temin etmeleri gerekti, sen de böyle hayatta kaldılar diye bişey uydurdun.
e camları kırılmaz hale getiren, kapıları tutan yapı o bacaya niye gelmedi.

şöyle bir senaryoyu dev ahtapotvari yaratığa nasıl bağladın. sessiz bir yer falan filmlerindeki gibi hiçbir şey göstermeseydin yaratık hakkında, izleyicinin hayalgücüne bıraksaydın daha iyiydi. illa yapıyorsan bari dünyalar savaşı gibi birşey üretseydin. dünyayı durdurup milleti evlerine hapsedip hayatı bitiren balık türevi canlı nedir. koca devletler nükleerleriyle, tank tüfekleriyle bunları yenemedi mi yani. evladını korumaya çalışan bir baba ve merhameti sayesinde pişman olup gittiler mi onca insanı katlettikten sonra.

izleyecek hiçbir şey bulamayan daha önce izleyip beğendiği bir filmi tekrar izlesin. bu gerçekten zaman kaybı.

anonim önerme....

(bkz: fermi paradoksu)
(bkz: büyük filtre)

uzaylı uygarlıkların sayısını hesaplamak için;
(bkz: drake denklemi)

eskiden ünlüydü not defteri açardı kişi nasıl ve ne yapmamız gerektiğini yazardı arkada da havalı şarkı çalardı

30 nisan 1967 bulgaristan/varna doğumlu rusya halk sanatçısıdır. tam adı philip bedrosovich kirkorov (bedrosoğlu philip kirkorov)'dur. ermeni asıllıdır. babası bedros kirkorov da şarkıcıdır. 1995'de rusya'yı eurovision şarkı yarışması'nda temsil etti.
1994 - 2005 yılları arasında alla pugacheva ile evli kaldı.
1998 yılında tarkan'ın "oynama şıkıdım" şarkısını "oy mama şika dam" adıyla rusça yorumladı.
eşcinsel çiftlerin evlenebilmesini ve evlat edinmesini sağlayacak yasaların çıkması gerektiğini savunmaktadır. sıkı bir putin hayranıdır. rusya'nın ukrayna işgaline destek verdiği için başta ukrayna olmak üzere almanya, avustralya, letonya, estonya, litvanya ve moldova'ya girişi yasaktır.
adı sürekli skandallarla anılır. son 4-5 gündür rus halkının büyük tepkisini çekmiştir ki olay kısaca şu şekildedir; tyumen'de verdiği konsere aşırı sarhoş şekilde çıkmıştır. konserin bilet fiyatı 24.000 ruble (12.000 tl)'dir ve halk doğal olarak bu duruma isyan etmiştir. konserden sonra menajeri kirkorov'un şeker hastası olduğunu ve bu yüzden sahnede böyle göründüğünü söyleyerek olayın üstüne tüy dikmiştir. bu gelişmeler üzerine kirkorov bir sonraki konserinin ücretsiz olacağını söylese de halkın kızgınlığı henüz dinmemiştir.

филипп киркоров - ой мама шика дам

no.1’in tövbe albümünde bulunan ve eko fresh’in eşlik ettiği, iki farklı dünyayı buluşturan parça.



eko fresh, almanya’da 2013 yılında en çok dinlenen albüm listesinde zirvede kalmış, uzun bir süre alman rapini domine etmiş birisi. almancı olduğu için türkçe derin sözler yazamıyor sanırım. bunun farkında olarak dinlerseniz bağırarak eşlik edebilirsiniz ve komşularınızla gece yarısı tartışmadan dolayı taşınma kararı alabilirsiniz.


şarkının en güzel ironisi, herkesin eğlenmek için toplandığı bir evde kimsenin gerçekten iyi olmaması; traphouse

2013-14 yıllarında bir site reklamı vardı esmer tenli kız vardı hep şu yazı yazıyordu anna 25 online

elektrikler kesilince yapılan fiil ya da tuvalet bina dışındaysa yapılırdı eskiden

geceleri ritüel moduna geçişlerde olmazsa olmaz müzik türüdür. okültizm ile ilgilenen her insan doom metal ile beraber bu türde de kendini bulmaktadır. darkwave ile akrabalardır. farka gelecek olursak; witch house kendini tamamen kötücül şamanizm ile harmanlamaktadır. darkwave ise genel karanlık ve kıyamet anlayışı ile kendini buluşturur.

şöyle sevilenlerden bir tane bırakalım;

bir vatandaş xrp yani ripple namlı coin düşünce sikayetvar.com'a yazdıydı. pek bir taştaş geçmişliğimiz vardı kendisi ile.
bir arkadaş "adam en azından ses çıkarıyor" deyince onu da eklemiştik turnikeye.
hey gidi günler.
ama zugra haic bak.

tanrı yalnızlığa sabır versin derim*

dışarıdan güzel gelir de, derdini içeridekine bir sorun bence.

sevgililik değildir o, fb'liktir.
sevgililik olsa duramazsınız, çok ağrı yapar*

(bkz: tatil yerinde çadır kurmayı bilmemek)