zaman tüneli

dini maval eden, çobanı kaval eden, endülüslü süslümanların ve süleyman peygambere ihanet edenlerin masalı, size mühür değil hüküm vermek zorundayız galiba…

ramazan isimli bir arkadaşım vardı, bektaşilerden. erzinde yaşarlardı, babası soba ve soba borusu imal eden bir muhafazakardı ama saf ve ari bir soydan olduğunu ima ederek yolsuzluk yapıp dururdu, babası çocuğu yaramazlık ediyor diye, gürcistan’a kuzenlerinin özel okuluna gönderdi, o gün bugündür haber alamıyoruz, sadece bir kez aradı beni, 2018 senesiydi, türkçe öğretmemi istedi gürcülere, kabul etmedim, zaten kendisi de edebiyat mezunuydu, iyi şiir okurdu.

(bkz: hayvan azıtmak)

yıllar önce bir gazete haberinde sevgilisi tarafından balkondan veya pencereden itilerek düşen adamın fotoğrafı vardı. yüksekten düşmesine rağmen ölmemiş ama sakat kalmıştı. adamın hastane yatağındaki halini o zaman komedi dans üçlüsü grubundaki ortadaki kısa boylu bıyıklı adama benzettim ve o adamın isminin de erol köse olduğunu o zaman bilmezdim. kaderin garip bir işvesi ki bu yüksekten düşmeli ölüm bana o olayı hatırlattı.

sude belkıs’ın yeni projesidir. merakla beklemekteyim.

telefon.
dün kafam güzelken nereye attım acaba? bu beden reels kaydırmak istiyor.

bir voleybol terimi. örnek pozişın eda gaptan'dan gelsin.

top yere değmeden önce plönjön ile atlayıp, zeminnen top arasına elinizi sokuyorsunuz.
literally olarak; elini taşın altına koymak deyimi yani.

durduk yerde yükselişe geçen libido nedeniyle olan akla gelen bir hededir.

komedi dans üçlüsü tıpkı bir lanet gibi dağıldı. böyle şeylerden sonra pek iyi şeyler olmaz. erol köse de o iyi olmayan şeylerden biriydi sanırım. bakış açısına göre değişir tabi. popüler kültürlere ait insanlar erol köse gibi kişileri yaratıcı ve faydalı bulabiliyor.
komedi dans üçlüsü benim ve ekibimin komedi tiyatro çalışmalarına sebep olan şeylerden biriydi. döneminde temas etmediği insan yoktu. çocukluğumuz için ne güzeldi derken, günümüzde maalesef diyoruz. ne salak saçma bir şeydi. hepimizi çok eğlendirmişti.

erol köse'den hoşlanmayan kişiler, benim en az kendisi kadar hoşlanmadığım kişiler. onların yorumlarını ciddiye bile almam ama erol köse de sevilecek bir kişilik değildi. karakteri kötüydü biraz adamın, insanların damarına damarına biriydi. belki temiz kalpliydi, belki çirkefti, yakından tanımadığım için bir şey diyemem.

insanları çok kızdırmış kariyeri boyunca. ölümü arkasından verilen tepkileri abartılı buluyorum. sağda solda atıp tutanlar şu olayı atlamışlar nedense..

(bkz: güler sabancı eda taşpınar ilişki haberi)

vatana millete hayırlı olsun engeli kaldırdım hocam.

evin içinde aman kendini asmış yüz kiloluk bir zenci diye aniden şiir okumaya başlamama neden olan hamur işi. sırf pankekin birazına kakao kattım diye ha. böyle de ırkçılık olamaz. utan kendinden gocaemine.




neyse, gideyim bir tur daha şiir okuyayım.

buralarda yok evlâdım gavur memleketlerinde olur bu demişti rahmetli muşlettin amca kahvede.

yöresel bir özgün tarz oluşturan, insanların, hayvanların ve günlük yaşamın sıradan nesnelerinin lirik alışverişi ve mistik dünyanın parçası haline gelme ameliyesi evlâdım demişti rahmetli muşlettin amca kavede.
çayı yeni demledim vereyim mi? diye ekleyip aşağıya gizemlerle dolu kütüphaneye inmişti.

kimse çalıştığıma ikna olmuyor.
"bir çorba yap bari", "odanı süpür iki dakika", "gel bi dışarı çıkıp gelelim bir şey olmaz", "e ama sen video izliyorsun bu nasıl çalışmak"

tam dayaklık
atın bunu cehenneme

artık karar verip siktir olup gitme

madem o yaşam tarzıyla cennete giremeyeceğini düşünüyorsun tanrıya mızmızlanmak yerine biraz çaba göster yüksek getirili sevaplara yönel, emek ver biraz emek. yok öyle yalandan ağlamaklı ilahi yapıp cennete girerim belki diye kolaya kaçmak. sorumluluk al biraz.

sanırım eşik dönemindeyim.
şu anda her şey yavaştan netleşiyor. yani en azından hayatımın ve yaşadığım şehrin* 1 seneye kadar değişeceğini biliyorum.*

ne tam yetişkinim artık, ne de çocuğum.* ve bu durum beni biraz hüzünlendiriyor çünkü sanki içimden geldiği gibi davranma özgürlüğüm kısıtlanacak gibi hissediyorum.*
aslında her şey hayatın olağan akışında ilerliyor* ama kafamdaki mükemmelliyetçi çatlağa* devamlı olarak telkinler* vermem gerekiyor. bu da beni mental açıdan yoruyor.*

ve bir şey itiraf etmem de gerekirse şu anda beni sadece ben yoruyorum, kimse bir şey yapmıyor.*

yıkıklık...

aşırı güzel de bir kelime. sosyal hayatımda da kullanırım bunu. bazılarına çok yakışıyor. karşındakini anlatmak için afilli kelimeler, cümleler kullansan da bir şekilde eksik kalıyor bazen. ama sadece bir kelime, her şeyi net olarak ortaya koyuyor. nedir o kelime? yıkık!