zaman tüneli

ای که به شبهام صبح سپیدی
ey ke be şabhâm sobhe sepidi
gecelerimi ak bir sabaha ulaştıran sensin
بی تو کویری بی شامم من
bi to kaviri bi şâmam man
sensiz akşamı bile olmayan bir çölüm ben
ای که به رنجام رنگ امیدی
ey ke be ranjâm range omidi
acılarıma umut rengi veren sensin
بی تو اسیری در دامم من
bi to asiri dar dâmam man
sensiz tuzağa düşmüş bir esirim ben

dile basit gelir ama eyleme geçirişi çok zordur. karga herkesin kontrolüne ve eğitimine açık bir varlık değildir. sizi dener, otorite kabul etmez.

size güvendiği için bulunduğunuz camı/ balkonu veya terası sık sık ziyaret etmesiyle , onu evcil hayvanınız haline getirmeniz arasında fark vardır. çok hayalperest olmamak, böyle işlere girmemek lazım.
çok zeki ve kinci unuttuklarını unutmayın. onlarla iletişimde her şey pamuk ipliğine bağlı.

çiğ köfte ham maddesi ve yapılışı belli bir üründür. antin kuntin eklemelerle tadını bozmaya bence gerek yok. ben cheddar peynirini çiğ köftenin keskin tadına hiç yakıştırmam mesela. bana servis edilse, muhtemelen de denemem. bazı geleneksel lezzetler, modern uyarlamalara kapalı olmalı. cheddar peynirli çiğ köfte mi olur?

bu fıstıklı baklavaya krema dökmekle aynı şey.

ilk basım veya ilk basımına yakın tarihteki kitapları toplamak. kütüphane kurmak çok değerli hale gelecek. metinler artık tamamen dijitale döküldü. herkes online kitap- dergi okuyor. herkesin elinde bir pdf. kitaplara dokunmayı- onları stoklamayı neredeyse unuttuk. gereksiz dijitalleşen dünyaya karşı, hala eski kafalıyım. hala kitap satın alıyorum ve stokluyorum.

babamda benimle aynı geleneği paylaşıyor. evde ikimizinde kitaplığı ayrı. o ayrı odada biriktiriyor ben ayrı oda da. farklı dünyalara ait sayısız kitaba sahip oluyoruz böylelikle. kitaplıklarımız her telden çalıyor. bunu seviyorum.

birazdan düşeceğim profil, hoşça kalın.

“ter döküyor dört duvar terdense beklerim birgün mutlaka
ters dönecek anahtarlar birgün elbet çıkacaksın ışığa
sen aydınlığa ben sana hasret
gel eritir demirleri bendeki ateş”

…
“sen aydınlığa..
ben sana hasret” diyor…vay anasını arkadaşlar..gece gece hiç g*tümden bıçaklanasım yoktu bence..

şişe kapakları.

dilersen sana kadınlardan aldığım ah koleksiyonumu göstereyim. hem belki sen de bir tane bırakmak istersin..

kuru üzüm yerine jalapenos olmalı. neys’ …

kaliteli görünsün diye italyan ismi verilmiş zeytinburnu konfeksiyon malı aw

ofofofof...

ancak gerçek gurmelerin bildiği muhteşem tattır.

somer şef de hep bundan yiyor.

“benim kalbim bir ıslahevidir doktor.
yetim bir çocuk durmadan azarlanır içinde
benim kalbim gövdesi ıslahevlerine çakılı bir kuştur
uçmayı bilmeden ölür kenar otellerde
kalbim ıslah olmaz bir kuştur doktor
tıkanır,ölür metropollerde.”

ruknettin’in kalbi için kehanetler
kemal sayar

bizim gibi futboldan anlamayan bir millete futbolun nasıl oynanması gerektiğini öğrettiği gerçeğidir.

bizi a ligine çıkardı, dünya kupasına götürdü...
bunu montella yaptı...
şimdi biz nasıl bu adama vefasızlık yapıyoruz aklım almıyor.

bu adama neler oldu

hiç güven veremiyorlar söyleyeceğin her şey en umulmadık anda aleyhine delil olarak zınk diye gözüne sokabilecek auraya sahipler.
işçi sınıfının kapitalist ajanı gibiler, her ne kadar samimi olsalar da yönetim taraflarına olan sadakatları doktorların hipokrat yeminiyle yarışır.

duygu seli

manisa’daydık o yaşlarda. babamın işi nedeniyle orada yaşıyorduk. benden bir yaş küçük erkek kardeşim, en iyi oyun arkadaşımdı.

annemden güç bela izin alıp sokağa iner, saklambaç, yakartop, yedi kule… o an ne istersek onu oynardık. bir süre sonra enerjimizi tüketip acıkınca da ikimiz birden eve çıkmazdık. bilirdik ki ikimiz birden gidersek annem bizi bir daha aşağıya indirmeyecek.

hep ben giderdim. “annem bana kızsın,” derdim içimden. kapıdan girip, “anne, biz acıktık,” derdim. önce biraz kızardı…
“eve gelin hadi!”

sonra benim biraz daha ısrar etmeme dayanamaz, mutfağa geçip o vazgeçemediğimiz şeyi hazırlardı… ekmeğin üzerine salça, ceviz ve zeytinyağıyla yaptığı o nefis karışımı sürerdi.

hala tadı damağımda.

şimdi önüme koysanız, belki aynı tadı alamayacağımı biliyorum. çünkü o lezzetin içinde sadece salça, ceviz ve zeytinyağı yoktu. çocukluğumuz vardı, kardeşim vardı, sokak vardı, annemin sesi vardı.

çok güzeldi be o günler… o tatlar büyüyünce kaybolmuyor da, insanın çocukluğu kadar güzel bir yerde kalıyor. çok özledim…

bu aralar fena halde kafama yatan fikir, balkonu kuşlar için açık büfe mutfak haline getirdim eser miktarda buğday pirinç bulgur var hangisi ne yiyosa yesin...
şimdilik sadece güvercin kumru falan geliyo, karganın nasıl dikkatini çekcem onu bilmiyorum çözersem güzel olur sırf parlıyo diye sigara kağıdı da getirebilir gerçekten işime yarayacak parlak bir taş da şimdilik beklemedeyiz...

yaklaşık 35-40 gün sonra yeni server gelecekmiş, tekrar başlama düşüncesi beynimi kemiriyor.