zaman tüneli

mercimek köftesi yapmıştım ve annem "benden daha güzel yapmışsın aferin kız" dedi. duygulandım. *

burada eşek ben oluyorum. senin neyine kızım? sen eşeksin, bilmediğin otu niye ağzına atıyorsun.

soyut anlamından çıkarıp daha da somut şeyler için kullanmayı da sevdiğim çok güzel bir söz. geçen suşi aldım. herkes büyük bir iştahla yiyor bunu. çok canım çekti. öğ, ağzıma sokmamla çıkarmam bir oldu. çiğ balık senin neyine köylü emine. sen git kılçığıyla hamsi ye. baktım suşiden umut yok, orada vasabi vardı. dedim bu ne kadar acı olabilir. bari şunun tadına bakayım. az daha recep ivedik'e dönüşüyordum. zaten suşi yüzünden hayallerim yıkılmış ve param çöpe gitmişti. vasabi ile daha da asabi oldum. lanet olsun.

(bkz: maraş çöreği (yazar))

saate aldırmadım, üstüne de bira içiyorum şimdi. midemin bana neden düşman olduğunu anlamaya başladım sanırım*

sabahtan beri devam eden şöyle yapalım, böyle yapalım içerikli en az otuz kırk telefon konuşmasının sonunda bir yerde,



neyse ki, bu aramaların sebebi olan mevzubahis kişi çok daha iyi, onun rahat nefes aldığı haberi geldi, şu an ben de nefes alabilmeye başladım. şükür.

eksik olmasın sözlükte var olsunlar, her gün bir gülümseme oluyor bende.
ama şöyle dolu dolu ağzımın kulaklarına vardığını söylersem ben sahilde hep yürüyüş yapıyorum, e küçük yer herkes herkesi tanımasa da en azından simasını bilir.
yine sahilde yürüyordum geçen ay. bir yerde durdum bir nefesleneyim diye. yanıma 4-5 yaşlarında bir kız çocuğu geldi. amca seninle denize taş atacağız dedi. :) tuttu elimden deniz kenarına götürdü beni. :)
valla deniz kenarına gittik, yarım saat denize taş attık. çok mutlu oldum yaaa. işte o gün bütün gün sırıtarak gezdiğimi biliyorum.

sevdiğim bir insanı düşündüm.

bugün sürekli gülüyorum pozitif bir gündeyim

mağazadayken oyuncakları inceleyen bebişin* beni gördüğünde gülümseyip el sallaması. lidıl insanların sempatisini görmeyi çok seviyorum.
ben de ona el salladım tabii ki.

bi işe yaramam gerekmiyor, dünyaya gelmeyi ben seçmedim, farkında olmadan olsa bile bi işe yarıyorumdur. yaramıyosam da benim sorunum değil.

hep tek başına savaştım. halâ devam ediyorum.

sanki her gün binlerce iltifat alıyoruz da bir de en güzelini seçeceğiz. işte iltifata benzeyen bir şey diyelim. bir tane, adam olana çok bile.

bugün kardeşimin iş yerinden bir arkadaşı ile karşılaştık. daha önce tanışmamıştık. beni daha önce bir yerde görmüş ve aileden olduğumu anlamış. ayy ben ablanı o gün en küçük kardeşiniz zannetmiştim, dedi. allah razı olsun şekerim beni neredeyse anamın rahmine geri sokacaktın. yine de ablan ne kadar güzelmiş, ailedeki kimseye benzemiyor gibi bir iltifat alsam daha mutlu olurdum. gelen geçen çok minyonsun diyor. ben kısa olduğumun farkındayım kardeşim. bana farklı şeyler söyleyin artık. (güzel değilsek güzelleşirdik yani)

şöyle bir şey oldu:

anlamsızım

14 yaşımdaydım. o zaman sınava girmiştim liseye girmek için. yazın da sonuçlarını bekliyordum. tam da temmuz ayı gibiydi, teyzem ve yengem bana '' senin hasta olarak doğmanın nedeni annenin hamileyken kutu kutu ilaç içerek senden kurtulmak istemesi'' demişti. zaten annem beni hiç sevmezdi de, bu o zaman kaldırmayacağım bir travma yaratmıştı bende.

insanın kendine sorduğu saçma salak sorulardan sadece bir tanesi.

hayatımı adadığım yoldan tam kazandım diyecekken vazgeçmek zorunda kalmış olmam. detayları var tabii de işin özü bu.

tanrının en sevdiğim insanı yanına alması.

beni alsa daha az etkilenirdim.

iyi geceler, öpsün sizi beş kardeşler..