zaman tüneli

idealist yaklaşımın baş tacı ettiği gerçekliklerdendir.

"1" idealizmin kutsal sayısıdır. sadece sıra sayı olarak değil, kavramsal olarak da çok özel bir yeri vardır.
insan zihni, kendisine kurulan program ile işlem yapar. algıladığımız şeylerin gerçekliğini (bize göre olan) belirleyebilmek türden, güçlü bir durumdur bu. zihninizin programının ana devresinin idealizm olduğunu düşünün şimdi.. ve yeniden hesaplayın, varoluşu ne kadar verimli algıladığınızı.

bir insan materyalist de olsa idealist de olsa, varoluşu avuçlarında (zihni yaşamı algılarken) hissederken, bir şeyi kaybetmenin her şeyi kaybetmek olduğu düşüncesinin oluşturduğu çelişkiyi, gayesinden (bir amaç olarak yaşamından) uzak tutabilmek adına uzaklaştırmaya çalışır. materyalist, geri dönüşü olmayan kaybın, yaşamı kurgulamak için kullanılması gereken bir motivasyon kaynağı olacağını ileri sürecektir. pagan, ölenlerin ruhu ile birlikte yaşadığını düşünür. idealist dindar, yaratıcı ile bütünleşmiş olan kayıp kıymetler ile kavuşacağı günü bekler dua ederek. bir tek olan şey, mantıken, kaybolmuş olamaz!

idealist felsefeler ile yoldan çıkarılmış mülkiyetçi bireyler, gerçekte, bir dindarın, inancından sağlayacağı türden faydalardan da mahrum kalırlar. materyaliste göre ruh diye bir şey olmayabilir ama kaybolmuş ruhlar gerçekten sahtedirler..

hamama giren terlermiş bilmezdim,
cehenneme giren temizlenirmiş bilmezdim,
yanan bütün ateşler benim,
aşkın ateşine selam olsun,
iyi geceler dilerim.

kadı kökünden gelmesi tesadüf değildir, kadın mutsuzsa, adaletin olmaz, kadına el kaldırırsan, sana sam yeli saldırır. burası anı dolu, biz ana erkiliz burası anadolu. sırrı süreyya önderimizdi, ben de arkadaşınızım ama hep arkanızda olan, ben kimseyi sırttan vurmadım, istesem kafasına sıkardım. türklerin ve kürtlerin ilk ana yurdu burası. bütün kadınlardan ve kadılardan özür diliyorum, kadıköye haber salın, özgürlük fenerini yaksınlar, koç değil, ismail kurban oldu. ben bütün kurallar uyan bir çocuktum, beni siz delirttiniz. cem karaca, barış karamanço, karakeçili, karamanlı, karahanlı. karaman aksaray mücadelesi bitmiştir. türk mitolojisi yazılabilir artık, kazanan barışın kargasıdır, sevgilerimle, şeytan…

tanım: hiçlik ve yokluk kavramlarının varlık aforizması.

ancak paradoksal bir aforizmadır. neden mi?
yokluk denen olgu varlık ihtimalidir. şu an olmayabilir, ama olmayacağı anlamına gelmez demektir yokluk. olması gereken veya olma ihtimali olanın olmayışıdır.

peki ya hiçlik? hiçlik, varlık ihtimalinin bulunmaması durumudur. bu da kendi içinde bir paradokstur. çünkü varlık ihtimalinin bulunmadığı bir olguyu varlığını sürdüren kelimelerle anlatamayız.
peki ya hiçliğin hakikat sözlüğü (kafamdaki sözlük) anlamı nedir?
hiçlik, varlığı anlamlandırmamızı sağlayan bir kavramdır.
hiçliği anlamdırmamızın imkanı yok. birisine sorun mesela, hiçlik nedir diye. alacağınız cevaplar tamamen hiçlik dışı olguların ürünüdür.
karanlık derler, ışığın olmaması halidir.
sessizlik derler, ses dalgalarının olmaması halidir.
birçok şey söylenir. ama hiçliğin sağlıklı bir tanımı yoktur.

velhasıl, hiç varmış yok olmuş demek tezat bir paradokstur. yok olmuş hiç varmış demek daha da büyük bir tezattır. çünkü hiçliğin varlığını konuşmak hiçliğin özüne aykırıdır. özüne aykırı demek bile dolaylı bir tanımdır aslında ve yanlıştır.
sevgilerle.

hepimizin psikolojisi bozuk.

yenildi, yutuldu ve hazmetmesi kaldı, hazmatlara söyle, 8 martı anıyla ve anayla dolduracağız. benim askerliğim bitmiştir, oğuz geri uyuyacak, uyandıran olursa, askere dönerim, biz de emeklilik yok.

tamam sadece benden ibaret degil.
peki benim hakkımda olan minicikte olsa bi sey de var mı?

ben burada, istek burada, gece burada. sütlaç nerede?

beyaz üçlü pirizi söktüm ve üçe bölünmüş pirimize taktım, sobayı söndürsem herkes yanardı, kapatmadım, fiş elimde, her şey normal görünecek, fiş dosyası çıkarırsam afiş basarım. beni afişe edeni aleme iaşe ederim. kuruyemiş bitti, kuru sıkı bitti, mermiyi ağzına verdim artık, yoluma çıkan sineğin beş katı kadar inek keserim, aile de kasap çok. pompeopolise gittim herkes haberdar zaten, emekliler masada, kurmay albay oldu, kurma kolu çekip bırakıldı, g3 öldü, mpt daha hafif, yarın akşam buraya yazamazsam ve sonrasında, atış serbesttir. dilim taklit edilemez, piramitin tepesindeki göz elimde, isteyen varsa mısır patlatmaya beklerim, güzel film çevirdik çünkü, istihkam severim.

askeriyenin aşçısına bağlı.

işte elinizin artığı yaptık bir şeyler…

6 şubat depreminde vefat eden vatandaşlarımızdan biri. yemek yaptığı videolarla tanınıyordu. kimseye bir zararı yokken genç yaşta sırf hareketleri bazılarının hoşuna gitmediği için sanal zorbalığa nefret yorumlarına maruz kalıyordu. vefat ettikten sonra hakkında yapılan söylediklerimden pişmanım tarzı yorumlar o kadar yapmacıktı ki. yapmacık diyorum çünkü bugün hâlâ sadece hareketlerinden hoşlanmadığı için birilerine nefret kusan, sanal zorbalık yapan insancıklar var.

kimine göre korkutucu bir olguyken kimine göre ferahlatıcı bir durumdur.

doğumdan daha kesin bir durum bile diyebiliriz. çünkü doğum varsa ölüm kesin vardır.
yaşam varsa ölüm kesinlikle vardır.

sürekli düşünülmese dahi herkesçe kabul edilen/edilmek zorunda kalınan bir kesinliktir. çünkü kaçış yoktur. saklanamazsınız.
etrafınızda dolanır, sevdiklerinizi yoklar ve size varlığını hep hatırlatır. tir tir titreseniz ve yalvarsanız bile bu kesinlik değişmez.
ölüm vardır ve daim olan tek şey de budur.

kastımca kendinizi ne kadar küçültürseniz o kadar mutlu olursunuz çünkü bu alemde neredeyse bir hiçsiniz.

tanım: zamana ve yaşananlara bağlı olarak, değişimin ötesinde düşünce ömrünün kısalmasıdır.

bazen hatıralarımızın değiştiğini hissederiz. birisiyle sohbet ederken hadi ya öyle miydi diye sorarız. hakikatin ne olduğunu anımsayamayız ve tek referans noktamız karşımızdaki kişinin söylediğidir.

düşünce bozulması denen olgu buna benzerdir ama bir farkı vardır.
düşünceler kendi başına değişmez. yaşananlar ve bu yaşananların süreci değiştirir düşünceleri. geri dönüşü yoktur. çünkü artık somut bir hakikat vardır ortada. düşüncenin bozulması bir geçiş formudur sadece. eski düşünce artık ölmüştür ve yeni düşünce evrilmiştir.
işte bu geçişin sancısı düşünce bozukluğudur.

ben çok kilo almıştım. bir de görevli yaptılar beni memur gibi masa başı işi yapıyordum bilgisayarla. her gün kuruyemiş abur cubur derken kilo almıştım. uyanık değilsen ezilirsin.

üzerinin yeterince kızarması için pirinci yıkamayın, nişastası kalsın. fırını da en yüksek derecede ısıtın ve içinde su olan tepsiye düzdüğünüz sütlaçları en üst rafa atın. *

tamam anlıyorum.
her sey yalan.
gercek hayat ne zaman baslayacak?

gece gelen tatlış perilerin etrafta fısıldayarak dolaştığı detay.

üzerini böyle toz fındıkla kaplayıp,
kaşıkla girişirken kendisine,
yanına bir de çayınızı aldınız mı,

neyse alarmınızı kurup yatın.
boş boş işler.

ben, ahmet ve ekrem önce bir gruptuk, ahmet aslan oldu ayrıldı, çoban oldu, ekrem’le ben kaldık, ekibe ibrahim katıldı, ergenliğe girince sesi kalınlaştı sarardı ve soldu, düşmeden tuttuk ama gruptan ayrıldı, yine ekrem’le ben kaldık, bu sefer hakan katıldı gruba, hakan sarı bir kavakmış o da ayrıldı, sandım ki ekrem’le ben vardık ama ekrem’de son sene yurttan ayrıldı ben yalnız kaldım. damlayı sevmiştim en önce, kız iboya yazdı önce, ben de aşıktım, vazgeçtim dostum için, hakanla dost olunca hakan da damlaya aşık çıktı, yine vazgeçtim dostum için aşkımdan, ben platonik platonik acı çekerken, damla beni farketti, ilanı aşk ettim 13 sene öncesi 14 şubatta ve hikaye o zaman başladı, reddetmedi araf’ta bıraktı, arafat’ta kaldım 12 sene dile kolay, dostlarımın mektuplarını ben attım çantaya hep, sandım ki dost için herkes sevdiğinden vazgeçer, öyle değilmiş, ekrem daha sonra damlaya yazmış hepsini bile bile ve ekrem aslında hiç dostum olmamış, bir damlayı sevmek, bir damla için kendinden vazgeçmek insanı oğuz yaparmış bilmiyordum özür dilerim, vazgeçebileceğim veya kaybedeceğim hiçbir şeyim kalmadı artık, 6 şubat 2023’ de canımdan geçtim, ölüm öldü o gün orada, herkes atlar gider sandım, öyle değilmiş bilmiyordum özür dilerim, hakkı gördüm hakkı görünce her şeyden vazgeçtim, ben dostlarım için hep vazgeçtim, tanrı dedi ki, sen çok öldün gelme artık, her şeyi hak bildiysen hayini de hak bil, ben bu dünyayı ve insanları sevemedim. bana ihanet etmeyen bir tek erkek kardeşim, ismini vermeyeyim de kodu mecücdür. ying yani. bir tek onu özledim. ben aybükeden de, rojinden de vazgeçmem, sonsuza kadar bekar da kalsam, aybüke ve rojin benim korumamdadır. ikisi eşittir. benim kadınlarım onlar yüzüme bile bakmasalar bile. ben size burada bir dava anlatsam sabahına sefil oluruz, ağlamaktan evden çıkamazsınız, size hilali, umay’ı, üç hilali, üç beyi, devleti, bahçeyi, bahçeliyi, mustafa kemal’i anlatsam oğuz da kimmiş dersiniz, ben siz aliyi, alihanı, kur yapanları, iş kuranları, kuranı, kurişi, iş kuru anlatsam yanarsınız. ben size bir mitoloji yazarım, bordoya da bereye de gerek kalmaz, ben sana miti anlatsam, ben sana ümiti anlatsam, dağın özünü anlatsam ağlarsın. ben ilk kez ölüm tehdidi almıyorum, doğduğum da annem öldürmeye çalıştı beni, ben doğuştan antrenmanlıyım. meydana çıktım, adresim belli, yarın da işte olacağım, adım soyadım da belli, kafama sıkmak serbest, ben son kez kendimden vazgeçiyorum, eğer beni yarında öldürmeye gelip öldüremezseniz, ki plakam, eşgalim her şeyim nettir ve korumasız çıkacağım, davaya yemin olsun ki kızkardeşimden başlayarak herkesi teker teker kara torosun itemleriyle vurdurtmazsam, arkanda duran hilal bıyığı çatal yapıp kalbine sokmazsam, toprak beni kabul etmesin. ilk, tek ve gerçek raconumdur. allah’ı öldürmek isteyenler meydana gelsin, son çağrımdır ama eğer yapamazsanız denerseniz, iskambilde kral kupası çekerim, akbaşı alırım, sarı boğayı kurban ederim. danaya 7 kişi girmek sünnet, dünya 5’ den büyük değildir, 7 isteyen, çiğ et yiyebiliyorsa hala yurduma beklerim, gökbörü gömleğiyle gezeceğim. racon bitmiştir, nizamı aleme sevgilerimle…