zaman tüneli

yine zeki demirkubuz filmlerinden fırlamış gibiyim ulan..

(bkz: oksijen israfı)

ar yu disko ?

sakin, huzurlu…

ablam larry'nin bizim gibi insanlar için terapi olduğunu söyledi, karşımızda kendi mutsuzluğumuzu görünce bayılıyoruz gülmekten.
içimizdeki karanlık bencil pislik tarafı daha iyi anlatan komedyen yok.
- i've lost so many friends already..
- good news is now you don't have to worry about keeping in touch.
skjdasjasdjajasjdjagsdxcmzgsada

herşeye ceza verip insanları içeri atamayız.
bence düğüne atatürk çağırmak fevkalade abuk bi fikir.
ama bu gülüp geçilecek bişey.

#4062433

vizyonda sınır tanımayan bir arkadaş..

kimdir nedir nasıl biridir.. ne ara tanıştık da böyle oldu bilmiyorum.. kendisinden ayrı utanıyorum, kendimden ayrı arkadaşlık da etmek zorunda kaldığım için..

tam isim soyad olmasa da nickimdeki harfleri kullanarak adım soyadım ortaya çıkıyor. 3 tane harf boşta kalıyor sadece..

neden bu soytarılığa izin verirler ki?
5816 sayılı atatürk aleyhine işlenen suçlar hakkında kanun, mustafa kemal atatürk'ün hatırasına ve manevi varlığına yönelik eylemleri cezalandıran 5 maddelik özel bir ceza kanunudur. 25 temmuz 1951'de tbmm'de kabul edilmiştir.
kanun neden uygulanmıyor?

artık yazar olabilir mi lütfen..

sen de ol be..

açıklamasının yazıldığına sevindiğim başlık.

selam hanımlar.

arkadaşlar, başınıza benim kadar taş düşerse zarar görmeme ihtimaliniz çok az.
dileği doğru dilemek önemli.
başınıza bel çantası takıp xsmall tişört giyen erkekler kadar taş düşsün*
şöyle havada elinle itsen yana düşer o zaten.

tek bir trolle diye oluyup üstüme alındım abv.

oyunculuk mesleğine hakaret olacak ama,
necati şaşmaz*

dem halini sevmedim, kürtçülük yapmayın olm.

bazen bir diziyi izlerken oyuncuların diziden sonra ne yaptığını merak ediyorum. sonra imdb'ye girip bakıyorum ve "hepsi burada mı kalmış lan?" diye düşünüyorum.

friends bunun en bariz örneklerinden biri bence. tabii ki oyuncuların hepsi bir şeyler yaptı, jennifer aniston zaten ayrı bir konu. ama yine de hiçbiri friends'teki kadar büyük bir işin parçası olamadı. matt leblanc'ı başka bir yerde görünce aklıma joey geliyor, matthew perry'yi görünce chandler. insanın kafasında oyuncu değil karakter kalıyor.

how i met your mother da aşağı yukarı aynı. neil patrick harris'in barney stinson'dan sonra yaptığı işleri elbette biliyoruz ama adamı başka bir yapımda görünce insanın kafasında istemsizce "legendary" diye bir ses beliriyor. josh radnor desen ted mosby'den kurtulması daha da zor.

the big bang theory'de de özellikle jim parsons için aynı şeyi düşünüyorum. sheldon karakteri o kadar uzun süre hayatımızda kaldı ki, başka bir karakteri oynadığında "sheldon olmayan jim parsons" izliyormuşuz gibi oluyor.

it's always sunny in philadelphia ise daha da enteresan. charlie day'i başka bir filmde görünce insan önce "charlie nerede?" diye bakıyor. glenn howerton ne yaparsa yapsın bir tarafımız hâlâ dennis reynolds'u görüyor. çünkü bu adamları yıllardır aynı karakterlerin içinde izliyoruz.

aslında oyuncuların başarısız olmasıyla alakalı bir durum değil bu. hatta tam tersi. kariyerlerindeki en büyük işi o kadar büyük oynuyorlar ki sonrasında yaptıkları işler ister istemez onun yanında küçük kalıyor.

bir de sitcomların lanet gibi bir tarafı var. 8-10-12 sezon boyunca aynı insanları aynı karakterlerle izleyince oyuncu ile karakter birbirine yapışıyor. başka bir dizide görünce de "bu adam burada niye böyle davranıyor?" diye garipsemeye başlıyoruz.

belki de bazı oyuncular için en büyük başarı, aynı zamanda kariyerlerinin aşılması en zor noktası oluyor.

bir nevi kendi zirvelerinin altında kalmak gibi.

not: bu yazıyı komedi alanında yazmamın sebebi; insragram sürekli bu dizilerden kesitlerin karşıma çıkmasıdır. yoksa dr. house, supernatural, smalville, sons of anarchy gibi bir sürü dizi daha eklenebilir.

gegirtecli ayiltac.