zaman tüneli

her iletişimin iyi/kötü bir nedeni vardır. yetişkin bir kadın haline geldikçe, iletişim kurmamayı seçtiğimi fark ettim. aslında "seçilmiş yalnızlık" çok kaliteli bir şey. yalnızlık, insanın hayat konforunu yükseltiyor çünkü kalibre olmayan, çıkarcı, yalancı ve daha bir sürü farklı kategoride insanı hayatınıza direkt almamanıza sebebiyet veriyor.

bakın bunu içtenlikle söylüyorum: bu dünyada en riskli insanlar kesinlikle yalnız kalmaktan korkan ve yalnız kalmamak adına çabalayan insanlardır. bu insanlar yalnız kalmak istemedikleri için her türlü ilişkiyi- her türlü arkadaşlığı kabullenirler. etraflarında ses olması adına, hiç olmayacak insanlarla arkadaşlık kurarlar ve toksik biçimde birbirlerine hatalar yaparak, birbirlerine geri dönerler. üstüne birbirlerini sürekli aklarlar. bu tarz insanlarda bireysel disiplin + katı prensip idealizmi yoktur.

şu aralar iş yerimde böyle bir arkadaş grubu var. birbirlerine akla hayale sığmayacak her türlü hatayı yapıyorlar ama birbirleriyle arkadaşlığı kesmiyorlar. biraz kaba olacak fakat birbirlerine atmadıkları kazık, etmedikleri hakaret yok. görünce, "ne yaşıyorlar? bu nedir?" diyorsunuz.

kısaca, dürüst olsun olmasın, herkesin iletişim için bir nedeni vardır. nedenlerini dümdüz açıklayabilenleri seçin ve sevin.

çünkü özgür irade.

ölümün bile hakkını vermeli insan, mesela bir aşka kök salarak yaşamamalı. yüz vermemeli hüzne, kucak açmamalı yalnızlığa, şımartmamalı hiçbir duyguyu...

öyle büyük yıktın ki beni
hiçbir ölüm, hiçbir kayıp
bu denli zehirli bi' yasla sınamadı beni
belki bugün gözüm yaş ama ben iyiyim..

maçın hakkı kesinlikle 1-0 değildi ama olsun. önemli olan turu geçmek diyerek 2. maçı beklemeye başladık bile.

bazı oyuncularda star ışığı olmadığı için geri planda kalıyorlar ancak bu maçtan sonra gördüğüm jacobs övgüleri beni fazla mutlu etti. 1 senedir falan bu adamın ne kadar iyi bir bek olduğunu anlatmaya çalışıyordum. defansif anlamda korkunç derecede iyi bir bek. savunduğu adama bu kadar yakın oynayıp faul yapmadan bu kadar nefes aldırmayacak bir oyuncuyu takıma getirmek çok çok zor. sakatlık problemi ve gece hayatı olmasa zaten yolu buralara düşmeyecek bir adam o yüzden gülü seven dikenine katlanır diyerek hakkını teslim etmek lazım.

kitaplığımda her zaman hakettiği yeri almıştır.

iyi geceler, günün yenilgisini kabul etmek değil, yarının zaferi için silah bırakmaktır. karanlık odada tek başına kalan insan, aslında yarın doğacak güneşle yalnız kalır.

silahsız iyi geceler diliyorum.

balzac, edebiyatta "sosyal determinizm"in babasıdır. karakterlerini özgür iradeleri olduğuna inandırır, ama aslında hepsi sosyal sınıfının, çevresinin, tutkusunun esiri. bu ironi, onu modern edebiyatın temel taşlarından biri yapıyor. dostoyevski ondan öğrendi, marx ondan beslendi, zola onu takip etti. ama hiçbiri, o "kozmik gözlemci" bakışını tam olarak yakalayamadı.

resmen bir günü daha öylece, sessizce geride bıraktık sözlük.
gündüzün kalabalığında fark etmediğimiz ne varsa, gece olunca insanın omuzlarına tek tek yeniden yükleniyor. söylenmeyen sözler, ertelenen düşünceler, içimizde büyüyen yorgunluklar…
gün boyunca güçlü durmaya çalışan insan, gece olunca kendiyle baş başa kalıyor. belki de en çok bu yüzden geceler ağır geliyordur.

hayat, çoğu zaman dışarıdan göründüğü kadar kolay ilerlemiyor. herkesin içinde kimseye anlatmadığı bir hikâye, kimsenin bilmediği bir mücadele var. hiçkimse bir başkasının 1 dakikasını dâhi yaşamıyor.
bazıları sessizce sabrediyor, bazıları alışmış gibi yapıyor, bazıları ise sadece geçmesini bekliyor.. ama ne olursa olsun, insanın içinde sönmeyen küçük bir umut kalıyor. belki yarın daha iyi olur diye, belki bir şeyler değişir diye, belki de sadece devam edebilmek için.

zaman her şeyi hemen düzeltmiyor maalesef ama hiçbir şeyi de aynı bırakmıyor. bu da zamanın kendi hatasını telafi etme yöntemi gibi.
bu yüzden bazen sadece beklemek gerekiyor.
acelemiz olmadan, gürültü yapmadan, kimseye anlatmadan…
içimizde kopan fırtınaların bir gün dineceğini bilerek.

insan büyüdükçe anlıyor; her şeyin bir anda düzelmediğini, herkesin göründüğü gibi olmadığını, ve bazı yolların gerçekten tek başına yüründüğünü. yanınızda bir orduyla da gitseniz yalnız yürürsünüz..
ama yine de insan vazgeçemiyor, fıtratımıza yüklenmiş bir kod misali.
alışıyor, güçleniyor, susuyor ve en nihayetinde devam ediyor.

belki de hayat dediğimiz şey, tam olarak budur.
eksiklerle barışmayı öğrenmek,
geçmeyen şeylerle yaşamayı kabullenmek,
ve yine de içten içe güzel günlerin geleceğine inanmayı bırakmamak.

dilerim ki bu gece herkes için biraz daha sakin, biraz daha hafif geçsin.
düşünceler azalsın, yorgunluklar dinsin, kalbi ağır olanımız biraz olsun nefes alsın.
bazı şeyler bugün olmadıysa, belki yarın olur.
olmazsa da olmaması iyidir belki ve insan yine yoluna devam etmeyi öğrenir.

sessiz geçen gecelerin,
insanı en çok olgunlaştıran zamanlar olduğuna inanıyorum.
bu yüzden bu gece de, herkes için biraz sabır, biraz huzur, biraz da iç ferahlığı diliyorum.

herkese huzurlu geceler.**

ben mevlana değilim tebrizi bey diyip göndermeniz yeterlidir

nereden geldiysen oraya geri dön...
cevabını alır.

uyuyacağım. iyi geceler.

ilkkan için bir ana bir baba olan yazar. öyle sever korur. evet.

üçünü bir arada hiç görmedim. kısa boylu ve kaslı olan kültürlü değil; kısa boylu ve kültürlü olan, kaslı değil; kaslı ve kültürlü olan, kısa boylu değil. bir yerlerde gören vardır mutlaka. ben denk gelmedim. unicorn gören, onunla tanışan da var ama o da bana denk gelmedi işte. kısmet hep bu işler.

ciddi anlamda sanki her şeyin tadını son kez aldığım sene. çok özlenen bir daha böylesi gelmeyecek zaman. evet.

yıllar önce din-felsefe araştırmaları yaparken karşıma çıkan kişilerden biriydi. burada nickini ve o ikonik pp'sini görür görmez tanıdım. şöyle uzun süreli blog kullanma işini ben de kapmak isterdim açıkçası. iyi forumlar

zaman zaman gereksiz ve saçma sohbetlere katlanmak zorunda kaldığın yerde en güzel sohbet biçimidir bence, gayet de güzeldir.

yanlış gelmiştir. geri göndermek gerekir. evet.

uyumak? uyku bu saatlerde hain bir lüks. çünkü gündüzleri susturduğum her şey o ezik cümle, o dönüp bakamadığım göz, o "keşke"lerle dolu anılar, hepsi gece yarısı kapımı çalıyor. ve ben, iyi bir ev sahibi gibi, onları içeri alıyorum. çay ikram edemiyorum, ama mürekkebim var. satırlarım var. ağlamaklı, ama bir o kadar da canlı.
bazen bir kelime yazıyorum, siliniyor gözyaşımla. bazen bir cümle bitiyor, ama nefesim yetmiyor okumaya. defterim ıslak değil, ama sayfalarım şişkin. her damla, her karalanmış harf... hepsi birer mezar taşı. gündüz öldürdüğüm benliklerimin.
saat 4 oluyor. kuşlar uyanmadan önce, ben bitiyorum. yazdıklarım belki anlamsız, belki hiç okunmayacak. ama bu gece bu sessiz, hain, güzel gece en azından yalan söylemiyorum kendime. kağıt kadar beyaz, mürekkep kadar siyah bir gerçeklik bu.
ve en acısı? yarın yine güneş doğacak. ve ben, yine gülümseyerek "iyi uyudum" diyeceğim.