zaman tüneli

kalktık işe gittik ya ne olacaktı

atalarımızdan kalma eski bir gelenek. bu yıl da kutladık çok şükür.

masmavi bir tutku bu dayanılmaz,
çok şeyler yaşanır da anlatılmaz.
öylesine bir arada, öylesine yalnız bir yerdeyim,
bodrum'dayım...
şaka şaka.
istanbul bağcılarda bir bodrum katta...

ben 10 senedir konusmuyorum. agzımı bıcak acmıyor.
ama senleyken hep bıcır bıcır konusasım geliyor.

sen kendine konusacak nice ayseler, fatmalar bulursun.
ama ben bir sen bulamam.

kendisiyle barışık biri bence. nick bunu düşündürdü.

şımartma başlığı. beş saniyeliğine şımarmak serbest.

sarının yanına en çok yakışan renk dendi bana...

nightwish'in 2011 çıkışlı imaginaerum albümünde yer alan pek güzel şarkıdır. bu grubun çeyrek asırdan fazladır fanıyımdır ve tarja turunen'li dönemlerini efsane görsem de oceanborn'dan sonra en sevdiğim albümleri bu, ana vokallerde anette olzon'un olduğu imaginaerum albümü galiba. işin tuhafı şimdiki vokalistleri floor jansen en beğendiğim kadın metal vokalidir ama bu isimle çıkardıkları albümleri bir türlü pek sevemedim. ha, bu birliktelik hem gruba hem de birçok kişiye yaradı ama bana maalesef hitap ettiğini söyleyemem. şurada bahsetmiştim galiba bunlardan ve fazlasından: (bkz: nightwish vokalistleri)

imaginaerum cidden nefis bir albüm bence. başlığın konusu olan scaretale de albümdeki en iyi çalışmalardan biri bana göre. marco hietala'nın müthiş tiyatral ve dramatik ses kullanımından bahsetmiyorum bile. bakın, nasıl da bahsetmedim. bir de bahsetsem nasıl olacaktı acaba. haha. bu videoyu da ilk kez demin izledim. pek hoşmuş, çok hoşmuş.

kodun iyileştirilmesi ve pasta cila çekilmesi, lakin adamın başını ağrıtır gerçek anlamda, daha sonra devam eedeceğim şimdilik baya bir parçaladım, monolotik kod yapsıından kurtulacağım böyle böyle.

boşluksuz satır sayısı: 8.854 satır
boşluklarla beraber : 9.681
dosya sayısı : 23 dosya ( 1 tanesi c dosyası, 1000 satırı var, veri görüntüleyici motoru için)

boşluksuz sayılar

main.py → 2944 ( 6500 küsürden indirdim ama en fazla 1500 falan olmalı profesyonel yapı için hala içi dolu)
viewer.c → 972
word_windows.py → 878
database.py → 575
export_manager.py → 580
localization.py → 509
session_manager.py → 344
actions.py → 249
ui_helpers.py → 240
flashcards.py → 206
test_utils.py → 213
settings.py → 180
word_engine.py → 165
backup_manager.py → 146
neural_viewer.py → 113
splash_manager.py → 108
language_manager.py → 106
shortcuts.py → 82
printer.py → 63
list_manager.py → 65
themes.py → 53
emergency_exit.py → 38
config.py → 25

yok öyle biri. olsaydı çoktan olurdu. yok yani

seni senden baskası kurtaramaz. farkında ol.

enecılıs.

kendi çıkardığı iç çamaşırı markası syrn'ın çekimleri ile gövde gösterisi yapmış olan koca memeli sarışın hanımabla.

kendisini pek okumadım. daha doğrusu okumayı tercih etmedım. lisedeyken şu alttaki şiirini okumuştum ve etkilenmiştim. derin, güzel ve delice. kendını tanıyan delileşmeyi örnek almak istemiyor. alttakı şiiri derin ve delilik hali bence.

''her şeyi terk ettim / ne aşk ne şehvet
sarışın başladığım esmer bitiyor
anlaşılmaz yüzü koyu gölgeli
dudakları keskin kırmızı jilet
bir belaya çattık / nasıl bitirmeli
gitar kımıldadı mı zaman deliniyor
kimi sevsem sensin / hayret
kapıların kapalı girilemiyor

kimi sevsem sensin / senden ibaret
hepsini senin adınla çağırıyorum
arkamdan şımarık gülüşüyorlar
getirdikleri yağmur / sende unuttuğum
hani o sımsıcak iri çekirdekli
senin gibi vahşi öpüşüyorlar
kimi sevsem sensin / hayret
in misin cin misin anlamıyorum''

girişi ve gelişmesi neredeyse kusursuz; 9/10’luk bir film. ama final bölümünde öyle büyük bir sıçıyor ki… sinemada izleyemediğime hayıflanmıştım, finali görünce “iyi ki sinemaya gitmemişim” dedirtti.

"tam düşecekken tutunduğum tuğlayı kendime rabb bellemeyeceğim."

(bkz: ölüm gibi bir şey olup ölünmeyen durumlar)

buradan

iki tip insan vardır. birisini bir hafta içinde vurur bu acı diğerini de 3-5 ay belki 1 yıl sonra. er ya da geç vurur. bağın kopması bir acı tad ortaya çıkarır.

uyuşuk hissederim genelde.
bir uzvumun üzerine uzun süre ağırlık vermişim de uyuşmuş gibi hissediyorum. bomboş..
gecesinde çok dehşet ağladığım için o uyuşluk hissi geliyor.
“günaydın” yazacaksın da kime? elin bomboş telefona gidiyor. .
geçmiş “günaydın”ları okuyorum , nereden nereye işte.
hayata devam etmeye çalışıyorum da alakalı alakasız her şeyde bu oğlan belirmişti. evimizde kullanırız diye aldığım çeyizlik eşyalarım yüzüme bakınca daha bir ağlamak gelmişti..
ayrılık sonrası çok sabah geçti, o his gitti ama öfkem dinmiyor nedense..
işte böyle tatsız oluyor ayrılığın sabahı. canını yakanı istemek de insanın arsızlığı.. neyi arıyorsak..

kapıyı açsana