zaman tüneli

kedileri sevdiği için onu ben de çok seviyorum…

kanove ve çağrı sinci sevgimiz fazlasıyla uyuşuyor.
onun dışında da tatlı bulduğum ve sevdiğim birisi.

ben şu huzurun olmadığı hayatımdan kaçıp sevgilimin kollarında kaygısız bir şekilde saatlerimi geçirmek istiyorum. onun yanında bana köstek olan zihnim susuyor. onun yanında daha iyi ne varsa bizi bulacağına inancım artıyor. ve yine onun yanında güvende hissediyorum.
hiç abartmıyorum, annemden babamdan daha fazla güveniyorum ona. bunu bana hep hissettirdi.
arkamdaki dağ, bedenimdeki zırh, önümdeki öncü birlik ve sağımdaki solumdaki koruyucu meleğim o. erkek melek olur mu demeyin.
onu görmediniz, tanımadınız ki..

son olarak d.i.s.c.o.** filminde izleme imkanı buldum.

filmin geneli ayrıca ele alınabilir. filmdeki mustafa kemal sahnesini oldukça cesur buldum.

(bkz: güldürürken düşündürmek)

tanının olup olmaması çok da mühim değil… şu dünyanın haline bakınca, iyi kalabilenler zaten nesli tükenmekte olan türler gibi. eğer varsa iyilere vip hizmeti sunacaktır diye düşünüyorum.

gojira-art of dying

bir adım atacağım bu adım beni bir yerden koparacak ,
başka bir yere bağlayacak.

niye yapamıyorum .
adım atmak mı zor ?
koparılmak mı ?
bağlanmak mı ?

adımın öncesi de körü körüne
adımın sonrası da körü körüne.

" durmak da bir adım,
doğru adım degilse bile bir adım"

sağır a sağır sen ha bağır ha bağır.

kedi.
daha çok kedi.

dönüp dolaşıp ayni yere gelecekse .
hareket etmek tren icin birşey ifade etmez .
kendi seçimi hareketsizlik olur.

bozuk allaha şükür.

31 mayıs 1984 doğumlu, venezuela futbol milli takımının teknik direktörü.

bir şeyin her şeye iyi geleceği inancını rasyonel bulmuyorum. bir şeyin diğer şeyleri biraz daha katlanılabilir kılacağını düşünüyorum sadece.

mesela ben market zinciri olarak kendi markamla ton balığı satmak istiyorum. bunun için neler lazım? üretim tesisi, lojistik, sertifikasyon, gıdaya uygun ambalaj, know how, onlarca kişi istihdamı, üretici olmanın sorumlulukları...

bunun yerine gidiyorum halihazırda ton balığı üreticisi olan bir marka ile anlaşıyorum. fiyat, kalite, istediğim ürün standardını söylüyorum. kendi tesisinden benim markama özel ürün çıkarıyor.

ürünlerin güvenilir bir tesiste üretiliyor olması önemli ve değerli. fakat sırf aynı tesiste üretiliyor diye iki farklı markanın ürünü aynı ürün olmuyor. sosyal medyada çok görüyorum bunu. ooo bu marketteki ürünün üreticisi çok iyi. tamam da kendi ürünlerindeki standartla private label standardı aynı olmuyor. bitti.

halkın sırtında bir yük olan, sömürücü sınıfın ahlakıdır. gerçi ahlak kavramına da haksızlık oldu. ben ahlak kavramı olsam, burjuva ile yan yana aynı cümle içinde anılmaktan ar ederim.

en güzel örneğini ülkemizin yüz akı burjuvası rahmi koç sergilemiş.
ahan da ahlak

evet, sevgi her şeyi düzeltebilir bence, sınırları olduğu sürece.

bi sınırları bilecek sevgi var, bi de her şeyi -kötü şeyleri de- yapabilecek sevgi. bi insan sizi sevdiğinde, hangisi olduğunu anlamak uzun sürebiliyor bazen. yanlış seven siz de olabilirsiniz. bu sevgi olayları biraz karışık ya. derine girmeden burada bitireyim tanımı.

bir evi en yaşanılır yapan şey, misafir gittikten sonra _oh be, kendi evim gibisi yokmuş_ dedirtebilmesidir.

saat 06.30'da kalkıp 08.00'e kadar kahraman gibi hissedip sonra öğlene kadar kestirmek. anlayacağınız erken kalkıp tekrar uyumanın verdiği o tarif edilemez lüksü yaşamak.

akşamları hep beraber çay içilmesi.