erzincan'ın (bkz: kemaliye) ilçesinin eski ismi. osmanlı hakimiyetinin görüldüğü dönemde bu yöreye sırt anlamına gelen eğin ismi veriliyor. 1922 yılında da adı kemal atatürk 'ten esinlenerek kemaliye oluyor. bunu öğrenmek de daha bir güzel ve manidar geldi.

italyan romantizminin en önemli temsilcilerinden francesco hayez'in 1859 tarihli tablosunun adı.*
görsel kaynak: wikimedia
tabloya ilk bakışta merkezde iki sevgiliyi görüyoruz ancak detaylara dikkat ettiğimizde tablo anlam kazanıyor.
erkeğin tek ayağı merdivende, belli ki birazdan gidecek. kadın ona sıkıca sarılmış, hızlı bir vedalaşma öpücüğü bu. aslında ayrılmak üzere oldukları an resmedilmiş, belki de gizlice buluşmuşlar.
sol alt köşede ise onlara yaklaşmakta olan, onları dinliyor ya çoktan dinlemiş ve gidiyor olan kimliği belirsiz bir figür var. bütün bunlar tabloyu daha gizemli kılıyor.

minik bir tarihi bilgi vereyim. 1859'daki ikinci italyan bağımsızlığı savaşı'nda fransa ve italya, avusturya imparatorluğu'na karşı birleşerek zafer elde ettiler. bu zafer 1861'de italya'nın birleşmesinde etkili olmuştur.
işte bu tablonun aynı zamanda dönemin siyasi olaylarıyla ilgili sembolik bir anlam taşıdığı da düşünülüyor. erkeğin yeşil ve kırmızı, kadının mavi ve beyaz renkteki kıyafetleri, avusturya imparatorluğu'na karşı birlik olan italya ve fransa'yı simgelemektedir.
hayez bu tablonun üç versiyonunu yapmış. hemen bakalım.
sırasıyla 1859, 1861 ve 1867 yılında yaptığı tablolar. görsel kaynak
üç tabloda da mekan aynı ancak açının az çok değiştiğini farkedebiliriz. sol alttaki figürü tüm tablolarda çok belirgin olarak görebiliyoruz. göreceğini görmüş ve giden birini düşündürüyor bana.
1867 tarihli tabloda kıyafetlerin renkleri çok daha canlı ve diğer tablolardan farklı olarak yere düşmüş beyaz bir örtü var. arkaplanın kasvetli renklerine zıt olarak kadının mavi elbisesi ve beyaz örtü bu çift için umudu temsil ediyor olabilir. belki bu çift sonsuza dek ayrılmayacaktır. kim bilir.
kaynak

spierig biraderlerin yönettiği, sarah snook ve ethan hawke'ın her şeyin önüne geçen bir hikayeden uyarlanmış rahatsız edici bir senaryodaki çok iyi harmanlanmış ve bir nevi gizlenmiş oyunculukları ile taçlanan 2014 yapımı bir film. hikaye robert anson heinlein'ın 1958 de yazdığı all you zombies isimli kısa hikayesinden alınmış. konu grandfather paradox * olarak bilinen zaman yolculuğu ve nedensellik problemi. aslında filmde ve hikayede oldukça yoğun bir şekilde felsefik ögeler karşımıza çıkıyor, bütünüyle güzel bir ouroboros alegorisi denebilir. en sonunda anladığınız araya yerleştirilmiş güzel espriler var.

öyle çok aşırı bir görsellik, efekt, aksiyona dayalı sürükleyici sahneler beklemek doğru olmaz. gelecekte karşımıza çıkacak ütopik teknolojik buluşlar filan da yok. bütün olay hikayenin kendisinde gizli, aslolan jane'in kendisi. son olarak bitişteki hipnotik parçayı da verelim, loop'a alınıp dinlenesi, filmin sonuna çok yakışmış.

predestination soundtrack - ending credits

gülüyorum, kahkaha atıyorum , gezip tozuyorum, alışveriş yapıyorum, görev ve sorumluluklarımla ilgileniyorum, şükrediyorum tövbe ediyorum ama hep bir boşluk hissi. o ne olduğunu gerçekten bulamadığım anlık bir kalp çarpıntısı. derin bir nefes alıp verme ve hayata kaldigi yerden devam etmek için daha çok çaba sarfetme. yaptığı yaramazlık yüzünden akşama annesinin babasına şikayet edeceğini bilen çocuğun gün boyu yaşadığı huzursuzluk gibi.

kuru fasulye pilav

çocukların dünyayı keşfetmeye başladıktan sonra sordukları en kritik sorulardan biridir.
cevapları da bir o kadar kritiktir.*

ismi apaçık bir şekilde mehmed, hatta ve hatta mehemmed'dir.** direkt olarak "د" (d) harfi ile yazılır, "محمد" (mhmd) şeklinde.

çok üzülüyorum "mehmet" diye düzeltildiğinde. yarın bir gün benim ismimi sırf dilleri daha kolay dönüyor diye kafalarına göre değiştirseler mezarımda ters dönerdim herhalde.

"hem gündüzüm
hem gecem
her saniyem
her bir hecem
her cevabım sensin hem de her bilmecem."

bugün doğum günüm , arkadaşlarım 00:00 itibariyle kimi mesaj attı, kimi aradı, kimisi mektup yazıp fotoğrafını atmış. yeni bir yaş, ömürden eksilen sayfalar. umarım gelecek yıllar geçmişten daha güzeldir de, yaşadığıma değer.

türkiye şartlarında kavga etmek zorunda kaldığım durumlar çok fazla ama insanlar kavga etmekten korkan erkeği pısırık damgası vuracağınıza çocuklarınıza konuşmayı öğretseniz kavgaya gerek kalmaz diye düşünüyorum.

bebecik nerde... ceeee*.

yaşamadığım ve uygun başlık bulamadığım için benzer ama aynı olmayan bir konuyla ilgili bir anıyı anlatmama vesile olan eylem.

ortaokuldayken, sınıftaki arka sıralarda oturan 2 arkadaş kopya çekmişti bir derste. daha doğrusu biri diğerinden çekmiş, o da kâğıdını göstermiş falan neyse... sınav sonuçları okunacak o gün. sembolik olarak ahmet ve mehmet diyeyim bu ikisine. hoca "ahmet ve mehmet burada mı?" dedi. kalktı bunlar. ahmet'i aldı tahtaya. "senin adın ne?" dedi.
- ahmet.
- kâğıdın bu mu?
- evet o.
- isim olarak ne yazıyor?
- mehmet.
- senin adın ne?
- ahmet.
- niye burada mehmet yazıyor?
- ...
- oğlum cevap versene!
- hocam...

meğer bu akıllı kâğıdı aynen geçirirken mehmet'in adını ve soyadını da yazmış kendi adı yerine. ortada 2 adet mehmet kâğıdı var, ahmet'inki yok. biz epey eğlenmiştik ama ahmet pek de eğlenemedi tabii...

gitmek istediğim bir ispanya şehridir. en kısa zamanda umarım.

(bkz: beni tanıdılar siz kaçın)

eğer kitap okumayı seven bir kimseyse yaşadığı mutluluğu tanımla falan tarif edemeyeceğim insandır.

"doğuştan gelen bir kusurumuz var; hepimiz mutlu olmak için dünyaya geldiğimizi sanıyoruz. bu kusurumuzu gidermedikçe, dünya gözümüze çelişkilerle dolu bir yer görünecektir. çünkü her adımımızda, ister büyük ister küçük bir şey yapmış olalım, dünyanın ve insan hayatının, mutlu bir yaşam sürdürmeye olanak verecek biçimde tasarlanmadığını anlayacağız. işte bu yüzden bütün yaşlıların yüzlerinde aynı ifadeyi, yani düş kırıklığını görmek mümkündür."

arthur schopenhauer

son günlerde ağrısından uyuyamadığım diş türü. bu nasıl ağrıdır. yemek bile yiyemediğim zamanlar oluyor. uzun bir süre devam edeceği de söyleniyor. *

telefon elindeyken telefonu aramak.