artık çıkmıyorum istiklale
sabah fatma hanım uyandırıyor.
helva, ekmek, çay bana onlar bakıyor.
odanın hali perişan, ben perişan kimse yok işime karışan.
devamını gör...

bugünlerde gözünüz göğde olsun!
milyonlarca kuş güney yarım küreden üremek amacıyla kuzey yarım küreye göçüyor. harika bir senfoniye denk gelebilirsiniz.
dip not: geri dönüş yolculukları ise eylül, ekim ayında olacak.
kullanıcı tarafından yüklenmiş görsel;
devamını gör...

bir iletişim biçimi , duygu aktarım aracı. dünyayı kurtaracak şey.
devamını gör...

"... nasıl da almış aklımı
sürmüş, filiz vermiş içimde sevdan
dost, düşman söz eder kendi kavlince
kınanmak, yiğit başına
bu, ne ayıp, ne de yasak
öylece bir gerçek, kendi halinde
belki, yaşamama sebep

evet, ağlamaklı oluyorum, demdir bu
hani, kurşun sıksan geçmez geceden
anlatamam, nasıl ıssız, karanlık
ve zehir zıkkım cıgaram
gene bir cehennem var yastığımda
gel artık . "

ahmed arif - hani kurşun sıksan geçmez geceden
devamını gör...

rus ajanı olduğunu düşündüğüm yazardır.
t. olga me*
kullanıcı tarafından yüklenmiş görsel


korkunun ecele faydası yok sayın yazar.
kullanıcı tarafından yüklenmiş görsel

bir gece ansızın geleceğim diyerek gitmiştim. gün ortası ortalığı boş bulup daldım nickaltına. neyse ki buralar ıssız, sakin, kimsecikler yok. sahi ya niye sakin buralar bu kadar. tabi efendim tabi etliye sütlüye dokunmamış sakin sakin usul usul yazmış tanımlarını. ama gerçekler ah gerçekler!
kendisiyle tanışıklığımız şöyle başlamıştır.
kullanıcı tarafından yüklenmiş görsel
benim gibi masum, hanım, cici bici, uysal, kendi halinde bir yazara gelişi güzel yapıştırmıştır hergeleyi. efendim neye uğradığımı şaşırdım hala hergelenin çarptığı yerlerim acımaktadır. kendime anca gelmişimdir soluğu nickaltında bulmuşumdur. aa birde ne göreyim herkes güzellemelerde bulunmuş pışık ya. herkes gerçek yüzünü görecek efendi!
kullanıcı tarafından yüklenmiş görsel
işte gerçek yüzü.
yahu bir de demez mi 'aman efendim yanlışlık oldu. klavye hatası öyle demek istemedim. hem hani sevimli tatlı çocuklara öyle derler öyle düşünelim.'
ayol benim gibi güzel, alımlı, sempatik kadına denecek laf mı o.
kullanıcı tarafından yüklenmiş görsel
güzelliğime bak dilin tutuldu değil mi? mesajlarım ulaşılamıyor çünkü sana beni engellemiş olamazsın herhalde galiba sanırsam.

efendim şimdi gelelim gerçeklere.
tanışıklığımızdaki talihsiz 'hergele' olayını göz ardı edersek pek kibar pek naif pek konuşkan bir beyefendi kendileri. klavyesinden çıkan her sözü üstünüze almazsanız sorun yaşamazsınız. * iyi bir yazar, güzelde yazıyor ee daha ne olsun?
sevgiyle kal sayın yazar.
devamını gör...

günaydın sözlük, sözlükçüm.
sabaha karşı 5'te uyumuş olmam dışında muhteşem bir güne uyandım.
tatlış mı tatlış bir 'merhaba, nasılsın?' aldım sabah sabah.

tabi 10 benim için uyuma saati değil bunu herkes bilir. (sevdiklerim, sevenlerim, hayranlarım) * (herkesin işi yok beni takip etsin hah haspam ya) *
neyse efem 'aa bu saatte uyuyor musun? dur sonra arayayım' dedi ama nafile ben uyanmıştım bile.

kahve içiyorum şimdi taa uzak yollardan gelen bir kahve. sağ olsun, zaten yılların hatırı varken birkaç 40 yıl daha kitledi daha sonra tekrar deneyiniz 'arkadaşım ben bu kadar yılın hatırıyla ne yapayım, al istemem' dedim üstüme attı kaçtı trabzon'a doğru. zaten hep böyle yapar borçlu bırakır beni kendine.

şimdi biz üniversite arkadaşıyız hatta aynı ev hatta aynı oda. neyse efem ben çıkmışım evden apar topar dağıtmışım kendi bölümümü ohh içim rahat. derken eve bir geliyorum toplanmış ve karşı koltuğuma kurulmuş bir adet smile surat. mecbur seviniyoruz ama içimden geçiriyorum 'ben bir bahane bulup nasıl dağıtırım burayı yine?' diye.

hah ben hep bir bahane bulup dağıttım o hiç üşenmedi hep topladı. yoo niye ben pis, pasaklı, dağınık olacakmışım. siz dağınıksınız, ben fazla düzene karşıyım o kadar!

biz biraz kalabalıktık evde maddi nedenlerden dolayı. o zamanın zonguldak' ında oturduğumuz ev 750-900 aralarındaydı. ben kredi olarak 160 burs olarakta 100 lira alıyordum ve tüm cebime giren buydu. arkadaşlarında benden farkı yoktu. varın gerisini siz düşünün. (konu çok dağıldı ehü ehü)

neyse efem ben bir ara dağınıklık kutusu yapmıştım kendime. çekyatımın hemen köşesinde duruyor hem ev halkını rahatsız etmiyor hem benim ara ara görüp ohh neyse dağınık bir yerim var deyip huzur buluyordum. işte günlerden bir gün bir arkadaşımızın bir şeyi kayboldu başka bir arkadaşımız da gayri ihtiyari banu'nun kutusuna bak oradadır dedi. ben tabi saydım sövdüm (içimden) * 'sen ne demeyr çalışıyorsun? ben hırsız mıyım?' deyip atarımı yapıp odama gidip kapımı çarptım. tabi ev halkı şok. benden beklenmeyecek hareket evin neşe kaynağı, evin delisinden beklenmeyecek bir hareket. herkes suspus. akşam saatleri zaten sanırım uykumda var yattım uyudum. sabah kalktım odada rutin işler sonra kutum aklıma geldi az karıştırıp keyfim yerine gelsin dedim. nasıl huzur nasıl... derken anam kızın zımbırtısı benim kutumdan çıktı ehü ehü çeşitli şebeklikler. durduk yere ev halkına kahvaltı hazırlanıp ultra şaklabanlıklar yapıp gönüller alındı tabi. yahu o zımbırtının orada ne işi var hala anlamış değilim.

bu arada genelde sakin bir insanım ama ara ara 40 yolda bir (ki ben 33 yaşındayım) uca akarım. bir yükselirim ben bile beni tanımam. neysem efem bu daha az olsun diye meditasyon yapıyoruz işte.

bu arada kahvem bitti kalkıp kahvaltı hazırlamam lazım. sakin sakin bir vukuat yok içimden geldi. ayrıca artık topluyum, toplum baskısı beni toplu olmaya itti. değil mi daha sonra tekrar deneyiniz ? yaa tamam kabul be odamda hala bir bölüm, bölümler, odam komple dağınık. herkesin dağınıklığına kimse karışamaz hıh.

günaydın demiş miydim?
günaydın ahali..
günaydın benim gibi kısa fitilli meditasyon severler..
günaydın hiç bir yeri olmasa bile beyninin içini, ruhunun bir köşesini dağıtanlar, günaydın banuca mağdurları...
haydin selametle..
devamını gör...

kısa ve öz; annem.

onun da öldüğü geliyor o zaman aklıma, yanına gidince anlatırım madem deyip yerime geri oturuyorum.
devamını gör...

trakya’nın güneşi
kullanıcı tarafından yüklenmiş görsel
devamını gör...

bu ınstagram hesabından kafa yazarlar karşılıklı takipleşsin kampanyası başlatıyorum.
devamını gör...

avustralyalı astrofizikçi rodney david marks'ın ölümüyle tarihe geçen olay.

marks, amundsen – scott güney kutbu istasyonu'nda bir bilimsel projede çalışmaktaydı. nişanlısı da onunla zaman geçirebilmek için aynı yerde çalışıyordu. 11 mayıs 2000 tarihinde marks, mide ağrısı, bulantı ve ateş şikayetleriyle rahatsızlandı. 36 saat sonra ise ne yazık ki ölmüştü.

istasyon, kış şartları nedeniyle sürekli olarak ulaşıma açık değildir. bu nedenle marks dört başı mamur bir tıbbi yardım alamadı. şubat ve ekim ayları arasında oraya gidemez veya oradan gelemezsiniz. bu nedenle cenaze yeni zelanda'ya aylar boyunca getirilemedi. otopsi için uçuşların açılacağı tarih beklendi.

başlarda doğal ölüm sanılmıştı marks'ın ölümü. ancak otopside, metanol zehirlenmesi geçirdiği ortaya çıktı. kollarında iğne izleri vardı, ancak vücudunda herhangi bir uyuşturucu izine rastlanmamıştı. hemen olasılıklar tartışılmaya ve incelenmeye başlandı. başlangıçta marks'ın alkol bağımlılığı nedeniyle doğal yoldan ölmüş olabileceği ihtimali üzerinde durulduysa da otopsi bu olasılığı geçersiz kılmıştı.

marks intihar etmiş olabilir miydi? eğer bunu bilerek yapmış olsaydı, hastalandığında paniğe kapılmaması gerekirdi. ancak görgü şahitleri marks'ın rahatsızlandıktan sonra son derece gerçek bir panik yaşadığı konusunda hemfikirdi. yani bilinçli olarak kendisini öldürmeye çalışmış olsaydı, büyük ihtimalle bir köşeye çekilip ölümü bekleyecekti.

kendi içkisini kendi yapmış ve bu sırada bir şeylerin ayarını fazla kaçırmış olabilir miydi? ancak istasyonda, bilim insanlarının uğrayıp yorgunluk atabilmesi için iyi donanımlı bir bar bulunuyordu. bu durum, durup dururken kendisine içki yapması olasılığını oldukça düşürüyordu.

kazara olabilir miydi? bu da imkânsızdı çünkü metanol, bölgedeki temizlik malzemeleri dışında herhangi bir yerde saf olarak bulunmuyordu.

olasılıkların tamamı elendiğinde geriye tek seçenek kalmıştı: cinayet. birisi marks'ın vücuduna öldürücü dozda metanolü bir şekilde sokmanın bir yolunu bulmuş olmalıydı (içkisine damlatmak gibi bir yol). peki zanlı kim olabilirdi? zaten bölgede çalışanlar sayılı olduğundan bulmak kolay olacaktı ancak bu noktada yeni zelanda ile abd hükümeti karşı karşıya geldi. zira bu 2 ülke arasında, istasyonun bulunduğu bölgeyle ilgili sahiplik iddiasından kaynaklanan bir anlaşmazlık vardı. abd, yeni zelanda ile işbirliğine gitmedi ve yürüttükleri soruşturmaya yardımcı olmadı. kendi soruşturmasını yürüttü ve sonuçları da kimseyle paylaşmadı.

bu arada diğer personele, marks'ın odasını temizleme izni verildi. böylece, eğer bu olay bir cinayetse ve orada bir delil varsa, o da yok edilmiş oldu. yeni zelanda tarafından yürütülen soruşturma, istasyonda görev yapan bilim insanlarının aşırı dozda alkol ve uyuşturucu kullandığına dair kanıtları da ortaya çıkardı. ancak maalesef 32 gibi genç bir yaşta hayata veda eden marks'ın ölümü hâlâ aydınlatılamadı.

kullanıcı tarafından yüklenmiş görsel
görselin kaynağı
devamını gör...

(bkz: mahlas tanım uyuşmazlığı)
devamını gör...

çekmecemdeki bir kağıt -kim yazdı bilinmez- şöyle diyordu öldürmekle ilgili:

"bir katil olarak hemen buraya bir şeyler iliştirebilirim öldürmekle ilgili. kimi veyahut neyi, nasıl, nerede, ne zaman öldürmek?

öldürmek denilen kavramın, eylemin meşru olup olmadığını kim belirler? niye yapamayız bunu? veyahut bir erkeğin veya bir kadının intiharına derin bir ruhsal işkenceyle sebep olan bir erkeği veya bir kadını niçin cezalandırmayız da tabanca el değiştirince cezalandırırız? bu konu adalet psikolojisinin konusu olsa da felsefeyi de çağırır. zaten hiçbir şey onsuz olmaz.

fakat ben burada bir şeyleri yine kendi üslubumca anlatmak isterim. akademik yazılar bir kenara. ileride yazar çizerim. şimdi ne düşünüyorum?

acı sanatın belki de yegane kaynağıdır. fakat tek kaynağı olmayabilir de... yine de acının yadsınamaz bir rolü olduğu aşikardır sanıyorum. o halde acı nasıl daha hakiki bir şekilde ortaya çıkar? yani bir anlamda sanat nasıl yüceltilebilir?

cevap: sevdiğin birisini öldürmek.

ya da en azından ölümüne şahit olmak...

günahımın farkındayım gerçi ama burada bunu açıklayamam. telafisi olmayan hatalar yapabilir insanlar, kabul. fakat o "telafi edilemeyen şey" gün gelir yerini başka bir "telafi edilemeyen şey"e bırakır. yani aslında telafi edilebilir. her şey gibi... insan unutur. fakat bazıları unutmaz. bazı şeyler unutulmaz.

yine de gerçek bellidir. insan ondan sakınır ve görmek istemez. yine de oradadır işte.

öldürmenin doğurduğu suçluluk duygusu paha biçilemezdir! kişi ne kadar acı çekmişse öldürmek'te, işte o zaman daha büyük bir sanat eseri meydana getirir! çünkü acı hayatın, doğanın bir yasasıdır. ve en çıplak haliyle bizleri yakıp yıktığında arkamıza bile bakmayız!

karşınızda güzel sanatların bir dalı olarak cinayet!

ceza felsefesi kenardan bir şeyler söylesin dursun. her durumda kendi normunu bize dayatmaktan fazlasını yapamayacaktır. biz dedim, affedin."
devamını gör...

tarih boyunca birçok maçta gördüğümüz taraftarlardır.

bir galatasaray taraftarı olarak benim de zaman zaman içinde bulunduğum bu taraftar grubu maçın özellikle son dakikalarına doğru ya da uzatmalar oynanırken eğer takımları en az iki farkla geride ise çıkış kapısına doğru başları önlerine eğik biçimde yürürler.

o an hissedilen duygular futbolun futbol severler üzerindeki etkisini anlamayan insanlar için çok manasız olabilir. aslında o boynu bükük yürüyüşte çok büyük bir duygu fırtınası ve derin bir hayal kırıklığı vardır.

o kısa yürüyüşte spikerin muhtemelen maçı televizyondan izleyen insanlara sizi göstererek “ ve stadı erken terk eden taraftarlar” dediğini bilirsiniz. akşam eve gidince formanızı üzerinizden çıkartınca takım logosuna bakmak gelmez içinizden.

duşunuzu alıp kahvenizi yudumlarken maçı düşünmemeye çalışırsınız ve yine bilirsiniz ki o akşam hiçbir spor programını izleyemeyeceksiniz. ertesi gün hiçbir spor haberine de bakamayacak, maç sonuçlarından bahseden insanlardan köşe bucak kaçacaksınız.

zordur stadı erken terk eden taraftar olmak. omuzlarınızda bir mağlubiyet taşımak. kendi kendinize kaç yenilgi var söyle ömürde allah aşkına diye mırıldanmak.
devamını gör...

ey dilberi rana, ey tesadüf-ü müstesna, o mahrem suratınızı görünce size lahza-i kalpten sarsıldım, niyetim acizane-i taciz etmek değildir, bilakis efkar-i umumiyede ufak bir aile bacası tüttürmektir, sözlerim sizi temin ve tatmin edecekse şayet zevc-i izdivacınıza talibim.
devamını gör...

öldü.... yıkamadılar almadılar götürmediler babamı. ben yıkadım, ben omuzladım, mezarına inip ben yerleştirdim yerine babamı.
devamını gör...

100, tabii hayattaysanız.
devamını gör...

"o nasıl bir sey, sahi bu mumkun mudur?" diyecegim aktivite. an itibariyle bilmem kac kusur senelik omrun getirdigi anilari taramadan gecirdim ama yok, bu zamana kadar bir kere bile yapmisligim olmadigini farkettim. ama artik yapilacaklar listesinde. bu arada ic sesim; (yav he he yaparsin)
kullanıcı tarafından yüklenmiş görsel
devamını gör...

keyfim ve kahyası.
devamını gör...

gökbilimcilerden oluşan bir araştırma takımı, keck ı teleskobunu kullanarak antik bir galaksinin uzaklığını ölçmüş. araştırmacılar, hedef galaksi gn-z11’in sadece en eski galaksi değil, aynı zamanda en uzak galaksi de olduğunu belirlemişler. bu galaksi o kadar uzak ki, gözlemlenebilir evrenin tam sınırında yer alıyor. takım bu çalışmanın, kozmolojik tarihin evren sadece birkaç yüz milyon yaşında olduğu zamanlara ait dönemine ışık tutabilmesini umuyor.
devamını gör...

zamanı bol olan, yazmaktansa okumayı yeğleyen yazarlardan oluşan grup.

zamanı bol olan başvursun, değişsinler.
bayrak yarışı gibi.

ben yazmayı seviyorum.
kalan zamanımda, sevdiğim yazarları beğeniyorum, sonra vınnn.
çünkü, +40 yaş olunca işler bitmiyo biliyonuz mu?
siz şimdi bolca yayılın.
devamını gör...

normal sözlük'ü kullanarak 3. parti dahil tarayıcı çerezlerinin kullanımına izin vermektesiniz. Daha detaylı bilgi için çerez ve gizlilik politikamıza bakabilirsiniz.

online yazar listesini görmek için lütfen giriş yapın.
zaman tüneli köftehor rehberi portakal normal radyo kütüphane kulüpler renk modu online yazarlar puan tablosu yönetim kadrosu istatistikler iletişim