bu sene her dizide ne hikmetse aldatma konusu işleniyor. korkunçç.

bizim oralarda olan bir durum aslında. fakat şu var bizim oralarda kadın erkek çok yakın bir ilişki kurmaz. hatta haremlik selamlık otururlar. kuzenler birbirleriyle direk iletişim kurmaz. doğru yanlış tartışılır.

biz istanbul ve civarında doğup, büyüp, yaşadığımızdan o kültürle yetişmedik. son nesilde kimse o şekilde evlilik yapmadı. memlekete gittiğimizdede son yıllarda artık o şekilde evlenen nadir görünüyor.

tabi islam dininde nikah düştüğünden ve soy karışmasın, mal bölünmesin ne bileyim aileye farklı kültür dahil olmasın diye tercih ediliyor.

bence de pek doğru değil. yani kuzenlerimle çok yakın büyümedim. bazılarını tanımıyorum bile isim olursak ok ama çocukluk dışında görmedim yani. ama yine de istemezdim ona kadar adam mi kalmadı. evlenen kendi bilir ama ben artık bu durumu pek duymuyorum. son 10 yılda hiç karşılaşmadım. hadi 5 diyelim. yok yani yok, bizim sülalede bile yok artık. bırakın az dünyaya açılın. siz açılmışken bana da bulun bir dünya vatandaşı please.

isini riske atmaz, kimseye guvenmez.
bu sebeple, etrafindakilerce burnunun dikine gittigiyle itham edilir.

şuraya iliştirdim..ikinci yeninin dokusuna hayranlar alabilir.

şiirin deniz kıyısındaki sesi//
denize atılmış şiirdir bence
yurtsayan,
yurdu bilinmeyen bir yıldız.

şiirin deniz kıyısındaki sesine bırakılmış ölümdür..
yanacak sarayların kestiği bir,
yarım ay.

ece ayhan_

bugün haftalardır goremedigim babamı ziyarete gittigim için ilk kısmını dinleyemedigim radyo programı konusu.
yol boyu düşündüm ama özlemek bahsini.
insan kendini güvende hissettiği yeri ve kendine güvendiği anları özlüyor en çok. bir de kafasında hiç bir pürüz, sorumluluk, iş,güç olmadan uyuyabildigi geceleri özlüyor.
annem hep; "gündüzleri peşinizde kostugum yetmiyor gibi gece olup kafamı yastığa koyunca aklım birinizde kalbim birinizde oluyor. hiç huzurlu uykum yok." derdi. şimdi ben de gözlerim yorgunluktan kapanırken bir yandan uykuya yenik düşmemeye çalışırken diğer yandan yarın yapılacak onlarca işi,.sorumluluklarını ustlendigim.insanları, verdiğim sozleri düşünüyorum. sadece kendim için yaşadığım ve tek derdimin kendim olduğu günleri zaman zaman özlüyorum.

bir cümle veya inanç, söz veya vaat, kitap veya nasihat sizi çıkmazdan “tamamen” çekip çıkarıyorsa kendinizi sorgulamalısınız.

bize her mevsim bahar.

sadi’yi izledikçe gözlerim doluyor. cidden dizi izlemiyorum -dumm. ama bir arkadaşın evinde denk geldikçe izlerken onu engellemek istemedim ve ben de bu diziyi onla ara ara izlemeye başladım. dizidekiler kurgu da olsa gerçek hayattan alıntılarla dolu bence. sadi gibi çok çekmiş ve hayatı boyunca gün yüzü görmemiş insanların olduğunu hissetmek anlamaya çalışmak bana çok zor geldi. buna rağmen hayata dört elle sarılıp yaşamaya devam etmeleri ise takdire şayan. umarım hayatı boyunca zor günler geçiren insanlar bir şekilde mutlu olmuşlardır sonunda. iyi insanlar iyi şeylere umarım bir şekilde kavuşmuşlardır.

son albümleri ile kendilerine bile uzak düşmüş olan grup. gözlerimi kapattığımda kafamda hâlâ when i come around çalar.

edit: link bırakmadan geçmek olmaz when i come around

--- alıntı ---

no time to search the world around
cause you know where i’ll be found
when i come around

--- alıntı ---

özel kitaplardır. dönemi yoktur bu kitapların her dönemde acayip lezzetli bir şekilde okunmaya devam eder. onları klasikler arasına sokan budur.

(bkz: ekşi sözlüğü anımsatan başlıklar)

kim neyi, neden tercih ediyorsa ediyor. bunu bu kadar takmanın lüzumu yok. zira sizi doğrudan ilgilendiren bir durum değil. herkes kendi tercihlerinin sonuçlarına katlanır. bu mevzuyu bu kadar uylamanın, kıymeti harbiyesi nedir inanın anlamlandıramıyorum.

ha işin şu kısmı var tabi; kendinizi iyi insan olarak görüyor ve bu kötü seçimleri yapan insanların neden sizi tercih etmediğini merak ediyorsanız, sizi anlarım demeyeceğim. yine anlamam. zira bu seferde, bu kötü tercihi yapmış insanların sizi tercih etmemesi mevzusuna takılıyorsunuz ki, bu da çok sağlıklı değil.

kanımca derin bir nefes alın, herkesi doğru ve yanlış tercihleri ile baş başa bırakın. tercih edilmeyen olmak takıntısından kurtulun. herkes önünde sonunda hak ettiği değeri, hak ettiği bir insan evladından görür. ama erken ama geç...

neyse işte böyle, şurada tatlı tatlı konuşalım. ortamı ekşitmenin kanımca lüzumu yok. bu tarz konulara yıllardır kafa yoran bir güruh zaten var. onları arkamızda bıraktığımızı hissetmemize yardımcı olun rica ederim. * * *

(bkz: kadın kadındır çiçek babandır)

kesinlikle anlayamadığım insan türü. bir insan nasıl kahvaltı yapmaz yahu? uyanacaksın mis gibi bir kahve içeceksin sonra peyniri, yumurtası, balı reçeli güzel bir kahvaltı. anlam veremiyorum kahvaltı yapmayan insanlara. gün içinde nasıl zaman geçiriyorlar? hiç mi enerji problemi yaşamıyorlar acaba?

baskanım ya ülkeyi yönetin ya da biz oraya toplanıp taşınalım

çevresine balıkçılıkla alakalı uydurma ve abartılı hikayeler anlattığı bilinmektedir. ölümünden bir süre önce fbı tarafından takip edildiğini iddia etmiştir. çevresi bu durumu paranoya olarak görse de, küba bağlantısı ve bazı siyasal durumlar nedeniyle bunun doğru olma ihtimali de mevcuttur.
(kaynak: edebiyatın aykırı çocukları kitabından aklımda kalanlar.)

1976 yapımı olup, televizyonda ayda mutlaka bir sefer denk gelinen türk filmlerindendir. türk filmi denince, boş bir film değildir, mesajı vardır. ertem eğilmez' in yapım firması olan arzu filme ait olan yönetmenliğini orhan aksoy'un üstlendiği yeşilçam klasiğinde münir özkul, adile naşit, ıtır esen, şevket altuğ ve ayşen gruda gibi isimler yer alır. zaten bizim "turşucu" münir özkul ve adile naşit' in varlığı bile başlı başına bir olaydır.

--! spoiler !--

fakir ama gururlu bir adam olan rıza, işportada çeşitli işler yaparak karısı adile ve 5 çocuğundan oluşan kalabalık ailesini kıt kanaat geçindirmeye çalışan biridir. ailenin tüm fertleri, işportacılık, fabrikada işçilik gibi işlerde çalışıp geçinme derdindedirler. kızları ayşe evlenince yeni damat zihni de onların evine iç güveysi taşınır. zengin bir babanın tek çocuğu olan oktay ailenin en küçük oğlu olan murat' a araba ile çarpar ve rıza'nın kızını kaçırır.

film boyunca oktay denen it kılıklı çocuktan çok oğluna tapan, onu bu denli şımartan, oktay için bütün dünya ölsün diyen gıcık, zengin babasına laf saydırıp dururum. bizde babayız, insan evladını böyle mi yetiştirir?

filmin sonunda oktay'ın babası "öldürdün oğlumu" der. "onu ben değil sen öldürdün" der rıza baba.
"niye yaptın niye" sorusuna "ailemin şerefi için" der rıza baba ve film biter.

--! spoiler !--

ateşi bol olsun.

sanırım aşağı yukarı 15 aydır gitmeyen, benim bu kadın. bu hafta bu ölüm orucunu saçımı kestirerek bozacağım. yetti artık, daraldım. yoksa dayanamıycam makineye vurucam. bunu yaşamak istemiyorum.

çok sevdiğimiz bir komşunuza, taşınacağı için, güçlerimizi birleştitip
sırf ayağı gümüş diye, verdiğimiz para ile yaptığımız eylem.
mantıklı değil ama yapacak bir şey yok.
konsepte karşı koyulmuyor.
ben taşınınca bana da alırlar umarım.

günlüğümü, anı kutumu ve telefonumu denize atın lütfen.