"geçse de yolumuz bozkırlardan denizlere çıkar sokaklar" misali arama sonucu veren web sitesidir.

alman yazar thomas mann'in 1924 yılında yazdığı, 1998 yılında iris kantemir tarafından türkçeye çevrilen kitabıdır.

okuması bir miktar zor olan, felsefi göndermelerle dolu bir roman. bu roman bana nedense tatar çölü ve gecenin sonuna yolculuk kitaplarını hatırlattı. hastalığı, ölümü, yalnızlığı düşünmeye hazırsanız okuyunuz derim.


arka kapağını okumak isterseniz veya ön izleme kısmından azıcık sayfalarını karıştırmak isterseniz buyrun

istanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı;
önce hafiften bir rüzgâr esiyor,
yavaş yavaş sallanıyor,
yapraklar ağaçlarda.
uzaklarda, çok uzaklarda,
sucuların hiç durmayan çıngırakları,
istanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı...
orhan veli'nin güzide şiiri'nin mısralarından..

az önce 5 lira ödeme yaparak benden nickaltı alma hakkı kazanmış yazardır. profilinde yanan bir biber vardır. diyeceklerim bu kadar, teşekkürler.

kadın beynine sahip kişiler biraz daha yumuşak( mizaç olarak) duygusal, hayalperest kişilerdir. erkek beynine sahip insanlar da daha sert, realist insanlardır. kadın beynine sahip erkekler olduğu gibi erkek beynine sahip kadınlar da mevcuttur.
kadın beynine sahip kişiler erkek beynine sahip kişilere göre empati kurma konusunda daha başarılıdır.
erkek beynine sahip kişilerin yer yön bulma konusunda kadın beynine sahip kişilere göre daha fazla gelişmiştir. kadın beynine sahip kişiler ise erkek beynine sahip kişilere göre daha fazla renk ayırt edebilir. kadınların alışveriş yapma süresinin erkeklere göre daha uzun sürmesinin nedeni de budur. erkeklerin alışveriş yaparken eline aldığı ilk şeyi* satın alıp alışverişi kısa sürede tamamlaması da bununla açıklanabilir.

not: bu entryde hiçbir cinsi aşağılayacak, küçük gösterecek şeyler yazılmamıştır.* bunları ben demiyorum bilim diyor.

aslan burcu olmak bir velinimettir.

kalbim yeterince açıyor zaten,bırak da yaram kabuk bağlasın artık.kendini hatırlatarak habire canımı yakıyorsun.dingil.
keşke ne istediğine karar versen de kendime gelebilsem.senin yüzünden bak sözlüklere geldim*.

bırakın hoşlanmayı o hariç herkesten hoşlanabileceğimi zannetmesi için elimden geleni yapıyorum galiba

bir dönemde anlamı kötü olan bir kelimenin zamanla iyi-olumlu anlamlara gitmesi.

dilbilim konusu olan bu kavram anlam değişmeleri konusu içerisinde yer alır.

duyup çıkaramayacağım herhangi bir ses yok diyen sanatçı.

-bence biz kör olmadık, biz zaten kördük.
+gören körler mi?
-gördüğü halde göremeyen körler.
kitabın ana fikriydi bu cümleler.

‘sonra yok efendim "dayılar niye izliyor".’ yıl olmuş 2021 halen şunu diyen godoşlar var, bu herifin nickaltında methiyeler yazanlar var birde, sonra niye kankacılık. kız daha 17 yaşında 17 ! 17 yaşında bunu düşünemeyecek kadar çocuk olabilir, seviyor olabilir, tehdit edilmiş olabilir, beyni yıkanmış olabilir, içeriden çıkar beni öldürür, aileme zarar verir, sakat bırakır, yüzüme kezzap atar, sokak ortasında 7 yerimden bıçaklayıp serbest kalır diye düşünüyor olabilir ! satırla dayak yerken öldürebilirdi, sakat kalabilirdi, kızın bugün yaptığı davranış o ‘dayıların’ yaptığını haklı kılmaz ! sen bugün bunu diyorsan ‘o kadın o saatte orda ne geziyordu mini etekle, tabi tecavüz edilir’ diyen sığırlardan farkın yok ! ulan ülkede hergün kadın cinayetleri oluyor, hayvanlar öldürülüyor, neyi savunuyorsunuz abi siz ! neyin haklı çıkma çabası bu ! bu kız ölse ‘o adamla takılmasaydı banane’ diyecek ş*ref yoksunları var. millet nelerle uğraşıyor, bizimkilerin kafa yapısı halen ‘mercimek’ den öteye gidemedi. kız yerde oturmuş ağlıyor, yalvarıyor, bir otur düşün bu kız bunu neden, niye yapıyor ! halen ‘ama ben demiştim böyle olacak’ diyenler var. anlayacağınızı bilsem yüzünüze tükürürüm ama ar yok ki sizde.

son yıllarda kullanım alanı artan avokadonun tadı var ama yokmuş gibi geliyor.*

kişinin asıl benliğinden uzaklaştığını fark ettiği andaki ruh hali.

bakıyorum, 34 kere açmışım bugün telefonumun galerisini. önceki gün 46, daha önceki gün 72... her seferinde geçmişe bir yolculuğa çıkmak üzere basmışım defalarca o ikona. bir fotoğrafa dalıyorum bazen dakikalarca, o anı tekrar yaşıyorum kafamda. bugün mutluymuşum diyorum kendime. 3 yıl geçmiş.

yakın çekim bir fotoğrafa rastlıyorum. gülmekten kısılmış ama hala ışıldayan gözlerimin içinin parlaklığına bakıyorum hayretle. hemen yanındaki kazayaklarına dokunuyorum. mutluymuşum diyorum yine. ama üzerinden 3 yıl geçmiş.

ikimizi yan yana görüyorum birden. omzuma vuruyorum, bak ne kadar şanslısın diyorum oradaki kendime. kıymetini bilsen keşke. kalbinin o anki atışını bile hissedebiliyorum. bazen bir ses bölüyor yolculuğumu, fark ediyorum o anda. 3 yıl geçmiş.

bir yemek fotoğrafı. öylesine çekilmiş. evet diyorum hatırlıyorum bu günü, yemek harikaydı. sonra tekrar yiyorum aynısından, defalarca. aynı tadı alamıyorum.

yanımda arkadaşlarım var bu sefer, masada kocaman bir semaver ve içten gülümseyen bir sürü tanıdık yüz. ne güzeldi diyorum bu çayın tadı, halbuki daha az önce içtim aynısını, hiç benzemiyorlardı.

bir ekran görüntüsü düşüyor önüme. belli ki unutmamak için alınmış. okuyorum, incinmiyorum eskisi kadar. pas geçiyorum hislerimi, düşüncelerimi. biliyorum çünkü değiştirmeyecek hiçbir şeyi, 3 yıl geçmiş. duygularımın bile üstü küflenmiş.

ani bir hareketle kapatıyorum fotoğrafları, biliyorum sonrasında defalarca tekrar açacağımı. gerçek hayata dönmen gerek diyorum, bir iki fiske vuruyorum belki kendime. toparlanmaya çalışıyorum. yüzüme bir gülümseme oturtup kalkıyorum oturduğum yerden. gülümsemem bile aynı değil. 3 yıl geçmiş diyorum kendi kendime. bıraktığım kendime geri dönmek üzere boşlukta süzülmeye devam ediyorum.

ait olmamaya bağlanmaktır. kusurlu özgürlük.

ne diyelim, mahmut’mu diyelim?

babam da beni sanayiye göndermekle tehdit ederdi sağ olsun. kıyamazdı hiç bana gözünün önünden ayırmazdı.

t: adına hayat dediğimiz bu malum yolculuğu nasıl geçirmemiz gerektiğini soran başlık.

öncelikle cam kenarına değil, diğer koltuğa oturacağız. eğer camdan dışarı bakarsak göreceğimiz sadece hızla akıp giden insanlar/evler/yaşamlar vs. olur. her şey bir saniyeliğine görünür. gerçeklik algısı yok olur, gider.
bu nedenle diğer koltuğa geçmeliyiz. olanı, olmayanı dikkatle izlemeliyiz. o otobüse (hayatımız olur kendisi) binen her insanı gözlem yeteneğimizle gözden geçirmeliyiz. "bu yolcunun bebeği var mı, ağlar mı? hırsız mı, dolandırıcı mı, iyilik meleği mi, her şeye kızan tipten mi, yoksa konuşmayı sevenlerden mi?" soracağımız ilk sorular bunlar olmalı.

eğer yolculuğu güzel geçirmek istiyor isek; özenli, dikkatli ve en önemlisi sevgi dolu olmayız. etrafımıza dört gözle bakmalıyız. zira bizler yanlış devrin, doğru kalmaya çalışan insanlarıyız. bizi doğruluktan şaşırtmayan içsel etkense sevgidir. hayat sevmeden geçmez. saatler ilerlerken kazandığımız değeri, verdiğimiz değer belirler. unutmayalım arkadaşlar; hiçbir zaman vermeden alamayız. özellikle hayat aldığından fazlasını vermez. para mı istiyoruz? cömert olmadan olmaz. aşk mı istiyoruz? öncelikle delicesine değil, aklı başında* çokça aşık olmalıyız ve bir diğer önemli konu; yorulduğumuzda dinlenmeyi bilmeliyiz. * yorulunca vazgeçmek ileriyi düşünemeyen varlığa yakışır; insan dışı olanlara yani.

yineliyorum; hayattan verdiğinden fazlasını bekleyemeyiz ve bu nedenle çok vermesini istiyorsak alış-verişimizi bol keseden yapmalıyız. hoş kalın.

sezon finaline girdi herhal. buraları okuyorsan seri video at reyiz kuruduk.

milyonlarca yıl geriye gidip karaya çıkan ilk tiktaalike tekme atar ve denize geri dönmesini söylerdim.