ilk çok yaşa yetmemiştir. ölümsüz olmaya çalışıyordur.

(bkz: camel ne kardeşim sigara mı)

kalemi kıvrak ve gülmece sosuna bulanmış tanımlarla kendisini ifade eden çiçeği burnunda bir sözlük yazarı.

"turunç ağacıdır".

canını yediğim bu ağacın adana civarları dışında kıymeti bilinmez. bahar gelir mukemmel keskinlikle kokular yayar; meyvesi turunçlar salataya, kebap ve lahmacuna limon niyetine sıkılır. reçeli olur muazzamdır...

gelin bu ağacın meyvelerine de kendine de bi şans verin.

bir turunç ağacı gördüğünüzde de bir selam çakın lütfen:)

618059 cevaben.
en güzel sorular 618059 dan geldiği için onları cevaplamak istiyorum.

1- edebiyat. felsefe ile birleştirirdim. kalkıp şimdi bana felsefe bir bilim değildir demeyin. bilimden de ötedir onun anasıdır anası. neden bunları seçtim çünkü zamanımın çoğunu bunlarla geçirip zamanlar içinde kaybolarak zamansız bir mitosfer tabakasında yaşamak istediğimden.

2- doğanın huzur verici seslerini birleştirip bir melodi oluştururdum. akan suyun sesi, rüzgar sesi, kuş cıvıltıları evet bunları birleştirirdim.

3- loş ışıklı barın yüksek bir taburesinde tek başına oturmuş elinde shot bardağı olan bir kadın fotoğrafı. bu kadını size daha uzun anlatabilirdim ama gereksiz olduğunu düşündüm.

4- ikisini de önce nesnellik çerçevesinde incelemeye çalışırız. ama bu çaba nafile bir çabadır. dönüp dolaşır ikisini de öznellik çerçevesinde incelemenin daha bütüncül bir bakış açısına ulaşmada daha faydalı olabileceği noktasına geliriz. yani en azından ben o noktaya gelirim.

5- karanlığı, ışıktan yoksun olan şey diyerek tanımlamamız gibi. aynı şekilde çirkini de güzel karşıtı diye tanımlıyoruz. insana yokluk ürkütücü geliyor. aynı şekilde çirkinlik ve karanlıkta. kendince ürkütücü olan şeyleri aslında yokmuşta bir şeylerin eksik olması şeklinde düşünmemizi isteyen bakış açısı. yokluk olsa yani yokluk var olsa o zaman o var olan şey yokluk olur muydu diye de düşünmeden edemiyorum.

-iki yıllık mı dört yıllık mı?
+ çok yıllık diye son noktayı koymuşumdur.

zaten mutluluk istediğin şeylere ulaşma fikrinin seni canlı tutması, o ihtimaldir. ulaştıktan sonra artık bir anlamı kalmaz.

hayret ve kınayarak baktığım ebeveyn. sürekli suçlayıp asla sorunların özüne inmeye çalışmazlar. şefkatle çocuklarını dinlemeye, konuşturmaya çalışmazlar. onunla dayak yoluyla iletişim kurmaya çalışırlar. büyüyünce de bu çocuk niye böyle oldu diye içtenlikle hayret ederler.

bronzlaşmış buğday tenli, koyu kumral yada esmer insanlara çok yakışıyor, özellikle beyaz gömlek olursa

bende çiçeğe, böceğe, ağaca, kısaca doğaya karşı oluşan his.

her bahar yeniden aşık oluyorum doğaya. saatlerce otursam bir ağaç altında, yine de bıkmam. her türlü can sıkıntısını giderdiği için herkese de tavsiye ederim doğayla daha fazla vakit geçirmeyi. ille de kocaman parklar, ormanlar, araziler gerekmez; gökyüzünün mavisini görüp kuşların sesini duyuyorsanız yeterli.

ben her bahar doğaya yeniden aşık olurum.

- destur denilerek hanedanın gelişinin belirtilmesi.
-aslan parçam...
-bunu yapanı bul ve bana getir!
-hünkarım.
* *

şu sıralar gül.
yaz başına en yakışan koku ve en iç açan renkler onda çünkü.
günün gülleri, parkları ile yaşanılası olan ankara'da öveçler vadisi 'nden.

bu ülkenin insanından, kafa yapısından, her zerresinden tiksiniyorum. bu devirde bu barzolarlar, bu cahillerle yaşamak benim bütün motivasyonumu yok ediyor. yönetiminden halkına büyük çoğunluğu cahil, vurdumduymaz ve eğitilmez bir kitle.

sesini duyduğumda erkek halimle yükseldiğim şahıs.

yapma üstat, yapma bunu.

emre aydın'ın kağıt evler albümünün dördüncü şarkısıdır.

bu şarkıyı her dinlerken "ne kadar doğru tespitler yapıyor bu adam." diyorum kendi kendime. bu şarkıyı üç sene sonra tekrar dinleyeceğim, ayrılığın dördüncü yılında dinleyip kendimce bir analiz yapacağım. ne değişti hayatımda o günden bugüne kadar. küçük bir geriye bakış niteliğinde. "tam dört yıl olmuş dün." dedikten sonra yüzümde ılık bir gülümseme olacak. güzel zamanlardı diyerek dinleyip geçeceğim bu şarkıyı.

"imkansız olmuşuz
hayattayken üstelik."

ve

"ne kadar istemiştim
nelerden vazgeçmiştim
bir şey olmak için
hayatında senin"

kısımları beni alır, anılar denizinde küçük bir yolculuğa çıkarır. fotoğraflar çok acımasız. onun gözünde artık hiçbir şey olduğum insanla yan yana gülüyorum, sarılıyorum, eğleniyorum. ama gerçeğe döndüğünde farkı anlıyorsun. anılar denizi fırtınalı, rüzgar sert estiğinde kıyıya varmazsan gözyaşlarına tutuluyorsun. uykusuz geceleri geri getiriyor yorgun gözlerin. bu yüzden anıyı bırakıp anı yaşamak daha mühim. "tam dört yıl olmuş dün." diyerek ardından ılık bir gülümseme ile son fotoğrafa da bakıp o albümünü kapatabilmek gerek.

acayip kinci bir kuştur. kendisine kötülüğü dokunan kişinin yüzünü hafızasına alıp kaydeder. karga saldırısına uğrayan adam haberleri bunun kanıtı.

bunlar hep israf etmeyelim diye. resmen paralel evrenin norveç'iyiz.

insanları aldatmamak ve yalan söylememek. bir başka deyişle kendine yapılmasını istemediğin şeyleri yapmamak.

topluca oturulan hoşsohbetli sofralar.

geçen gün abime gittim yeğenlerimi görmeye."yemek saatleriymiş".neyse oturdum ben de onlarla,bol kahkahalı, güzel bir yemek oldu.yemeğin sonunda yaşlı nine gibi başladım."biz küçükken,evimizde henüz birkaç televizyon yokken ya da babamın emekli olmayıp çalıştığı,akşam yemeği için hala onu beklediğimiz zamanlar çok güzelmiş."biraz daha devam etsem ağlardım herhalde.aynı evin içindeki tanıdık yabancılara dönüşmek aslında pek de zor değilmiş.geçen yıllar, değişen görüşler bunun için gayet yeterliymiş...

bir fikrim var.. bunun için başlık açmak yerine, keşke demek yerine o başlığı sen açmışsın gibi bir tanım yapabilirsin donanımlı bir şekilde.

zor değil bak olay.. boşluğa yazıp altta göndere basıyorsun.