zor bir günün sonunda içinde biriktirdiklerinin boğazında oluşturduğu yumruyla, cenin pozisyonunda usul usul akmaya başlayan ve durdurulamayan gözyaşlarının yastığı ıslatması ve uyumaya çalışmak. zordur hem de çok zor.

sözlüğümüzün entelleri artık bu vaziyettedir. entel mi bıraktınız burada*

işin matematik kısmında hepimiz kötü yazarız o yüzden hepimiz bu listedeyiz.
ama sizin kastettiğiniz sizin hoşunuza gitmeyen yazarlara kötü deme listesi.

kynodontas'dan sonra beni sinir hastası yapan yorgos lanthimos filmi. günümüz toplumuna ve ilişkilerine getirdiği eleştiriden dolayı bir parça sevgimi kazanmış olsa bile görüntü yönetmeninin gözlerinden öpmek dışında bu filme övgü dizemiyorum.filmekimi'nde bilet bulup son dakika aksiliği ile kaçırmıştım, film 2017 gibi aklıma düşünce evde pinekleyerek izledim belki ondan filme biraz gereksiz sinir oluyorum ama şu var ki film oldukça iyi sadece lanthimos için yetersiz kalıyor. lanthimos'un o sade ve doğal bir şekilde sunulmuş şiddeti bu filmde de var ama sanki bu sahnelerin yarısını çıkarmışlar filmden, öyle bir havası var. zekice tasarlanmış bir senaryo, iyi oyunculuklar - colin farrell için ayrı bir parantez açmak gerek, true detective sevgimden arınıp objektif bir biçimde adam rolünü oynamamış yaşamış dedirtiyor- ve iyi bir görüntü yönetmeni ama sonuç vasatın biraz üstü bir film. o distopik ortam güzel yakalanmış ama eksik ve tatsız gelen bir şey var yine de film bir noktadan sonra güzel bir ivme yakalıyor ve tamamen izleyiciye bırakılmış bir final sahnesi ile kapanıyor.

yunan mitolojisindeki narcissus isimli kahramandan gelen,
1914 yılında ilk defa freud tarafından kullanılan
kendini dış dünyadan soyutlayan
ben merkezi olan
anlamına gelen kelimedir.

sanırım ben paralel evrendeyim.

çikolatalı süt

çocukluktan beri muzdarip olduğum sorundu bu.

doktorlar tarafından bile şımarıklık olarak görülüyordu bu durum. hiç olmazsa bazı doktorlar tarafından diyelim. hap yutamıyorum şurup yazar mısınız dediğim zaman panikle beyaz kod veriyorlardı. hatta bizzat hastane polisinin beni alıp kabataş meydanına götürüp çığlıklar eşliğinde zincirlemişliği vardır. üstüme şuruplar döküp ellerimi arkadan bağlayıp üstü çıplak deri eldivenli 40-50 kediye kuşa yalattılar beni. çok utanıyorum, lütfen öyle bakmayın.

eski erkek arkadaşım bir gün hap yutamıyor olmamı bağırsaklardan kaynaklı bir sorun olarak görmüştü. benim bu tür konularda takıntılı olup kesinlikle kabul etmiyor olmam nedenli adam uzman görüşünü korkmadan belirtemiyordu ama ucundan kıyısından bilgiyi veriyordu. çocukken bağırsaklarımda yarattığı rahatsızlık hissi nedeniyle kendimi hap yutamadığıma inandırmış olabilirdim ona göre.

o bu görüşü sunduktan sanıyorum 2 sene sonra üzerine düşündüm. belki 1.5 sene. çocukluğu düşündüm. karnımın sürekli ağrımasını, günün nerdeyse 16-17 saatinde uykusuz kalmamı, huzursuzluğumu, daha önemlisi doğduktan sonra hiçbir şekilde 1 sene boyunca uyumayıp ağlamış olduğumun şikayetinin hâlâ yapılıyor olmasını ve neden çocukken tek tip beslenmeye başladığımı düşündüm, sonuçta kendisine hak verdim. resmen çocukken bağırsaklarımda yarattığı sorunlar nedenli ilaç kullanmayı bırakmıştım ve kendimi korktuğuma inandırmıştım. buralarda ise kendisini çok öpüyorum, hep nokta atışı tespitler yapıyordun minik poğaçam.

ben bu durumu anlayınca ne oldu? hapı ağzıma attım ve şak diye yuttum. hatta pozitif çıkınca intihar eder gibi 8 ilacı birden yuttum. hap dilimin altına kaçmadı, boğulur gibi olmadım, daha önemlisi boğulma korkum olmadı. öyle bir anda hap yutmaya başladım yani.

bu uzun yazının özeti şu bebeksiler. çocukken antibiyotik kullanımı bağırsak florasını bozduysa ve siz de buna bağlı olumsuzluklar yaşadıysanız hap yutmayı bırakmış olabilirsiniz. o yüzden bir an bu durumun bağırsak ile ilgili yaşadığınız bir tartışmanın sonucu olduğunu düşünün ve deneyin. çünkü ben denedim sahiden boğulmuyor insan. ha boğaza takılıyor mu? ben şuncacık ekmeği yutarken ve hatta çoğu zaman tükrüğü ile boğulan bir insan olarak hapı boğazın oraya takmayı başardım. lan dedim sahiden hap yüzünden ölüyorum bu nasıl iş diye bile düşündüm ama su içtim ve çok ilginç bir şey oldu. hap su ile birlikte oradan kaydı gitti.

inanılmaz bir bilgi değil mi? bence öyle. öpüyorum hepimizi.

not: bazı ilaçları kırıp içmek çok ciddi sorunlar beraberinde getiriyormuş. öyle şeyler yapmayın.

bilinmeyen bir pudra şekerinin mektubu

merhabalar
mehmet pişkin ben
16 ekim 2014 sabah saatlerindeyiz
doğrudan konuya gireyim
bu bir intihar mektubu
bu sabah yaşam defterimi kapatıyorum
bana ayrılan sürenin sonuna geldik..buradan

herkes öldürür sevdiğini ama herkes öldürdü diye ölmez yeğen...
not: oscar wilde sahibi ama her okuduğumda nedense tuncel kurtiz'in sesi yankılanıyor kulaklarımda.

"dervişin fikri ne ise, zikri de o olurmuş" sözünün doğruluğunu kanıtlamış olan imam.

alevilerin zihniyeti sizin gibi çöplük olmadığı için, sunmadıklarını düşünüyorum.

ama sizin elinizde fırsat olsa, alayınız eşlerinizi diktatör'e sunarsınız, öylesine de aymazsınız.

kaan boşnak'ın seslendirdiği harika bir yüzyüzeyken konuşuruz şarkısıdır. dinlemenizi tavsiye ederim.

ayrıca sözleri de şöyledir:
bugünlerde sarhoşum böyle aklım havada.
düşündüğüm net bi' şey yok öyle boş tenhada.
dolandım bütün gece bütün bi' ay bütün sene
ne farkeder.

üzülmüştüm üzmüştüm biraz üşümüştüm de.
kendime bile uzaktaydım düştüm epeyce
belki öptüm belki sevdim belki senden bahsettim
ne farkeder.

bi' sabah uyandım yoktun arandım yoktun.
hala bulamıyorum.
bugünüme vardım çoktan uyandım.
artık hiç istemiyorum.

bi' sabah uyandım yoktun arandım yoktun.
hala bulamıyorum
bugünüme vardım çoktan uyandım
artık hiç istemiyorum.

attığım mesajları ciddiye almadın dimi?
hayvan gibi içmişim yine tutamadım kendimi.
yoktu hiçbir beklentim
zaten olsaydı bile
ne farkeder.

geçmişime göre şimdi daha az saçım var.
yalan olmuş yarınlarım biraz da acım var.
birazı senden kalan biraz da senden öncekilerden
ne farkeder.

bi' sabah uyandım yoktun arandım yoktun.
hala bulamıyorum.
bugünüme vardım çoktan uyandım.
artık hiç istemiyorum.

yalnız bu konu, akp seçmeninin tek başına karar verebileceği bir konu değil.

(bkz: komutla oy verme)

"lanet olsun kimse beni yazmamış." diyenlerin nicklerini ilk defa gördüğüm başlık.

nazi askerlerinin geçit töreni esnasında dizlerini kırmadan atmış oldukları adım.
bu adım, bacaklardaki dış kasların işlevsizliğinden kaynaklı yürüme bozukluğu ile de ilgilidir. atlarda bazen görülen tırıs denilen yürüyüşü anımsatır.

herhangi bir hobiye para yatırmaktan çok da farklı iş yapmayan insan. kimi insan dergilere, kitaplara para harcar, kimisi kafelerde oturmaya, kimisi giyim kuşama... hoşlandığınız şeyi yapmak için harcarsınız paranızı genellikle. oyun da onlardan biri.

tabi evli barklıysanız ama işi hırsa bindirip çoluğun çocuğun rızkını oyuna yatırıyorsanız, onun kumar oynayıp evi barkı yıkmaktan bir farkı yok, onu da söylemiş olayım. her şeyin aşırısı zarar...

benim minnak insanlardan çok korkuyor, her insanın ona zarar vermeyeceğini öğrenmesi gerekir. ama hikayesini dinleyince, insanlardan korktuğu için sizde ona hak vereceksiniz.

minnak'ın hikayesi petshop da başlıyor. minnak'in annesi iran, babası american shorthair cinsi kediler yani minnak exotic shorthair cinsinde bir kedi ve bu yüzden bizim sokaktaki doktor ablamız çocuğu oynasın diye parayla (!) satın alıyor minnak'i. her şey bundan sonra başlıyor, ben minnak'i ilk defa veterinere aşı için giderken gördüm, çok sevecen, oyun oynamak isteyen bir kediydi, zaten bir daha da göremedim. yaklaşık 3 ay göremedim kediyi ve aileyi sonra haber geldi, doktor ablamız ankara'ya taşınmış ve minnak balkondan düştüğü için partisi kırılmış, tahmin edin doktor ablamız ne yapmış? bir sürü işim var bununla mi uğraşıcam diyip sokağa atmış. ilk başta bin çalışanları sağolsunlar beslemişler ama tüy bakımı yapılmadığı ve taranmadığı için minnak kendini yaladıkça dökülen tüylerden dolayı her gün kusmaya başlamış ve en sonunda çocuklar hirpaladikca insanlardan korkmaya başlamış. buraya kadar anlattıklarım bim çalışanı bir abimizin bana anlattıkları. bende minnak'i sahiplenmek üzere, minnak'in bulunduğu boş araziye gittim, yanıma yaş mama, ödül maması falan aldım ama çok korktu kaçtı, uzakta bekledim ama korktuğu için gelemedi. en sonunda uyurken aldım kedi taşıma çantasına koydum ve veterinere götürdüm ama minnak'in sağ gözünü kaybettik. hem iltihapli hem de yaralıydı gözü, nasıl olduğu hakkında en ufak bir fikrim yok. şu anda hala insanlardan korkuyor, bende güvendiğim bir aileye verdim 5 gün önce yavaş yavaş alışıyormuş ama bende kaldığı iki gün boyunca çok korktu yavrum. velhasıl kelam siz siz olun satın almayın sahiplenin. cins kedi mi istiyorsun sokakta var, engelli kedi mi istiyorsun o da sokakta var, ama sokakta mama yok, sokakta su yok. eğer bu tanımı buraya kadar okuduysan teşekkür ederim ama senden bir ricam var durumun varsa bir kase mama bir kase su bile koysan kapının önüne belki açlıktan, soğuktan veya hastalıktan ölecek başka minnakları kurtarabilirsin.

oturdum bir kaldırıma boş boş etrafı seyrediyorum.