bu videoyu izleyipte müslüman olmayan birisini görmedim. "ben izledim ama hâlâ ateistim." diyenler ateist taklidi yapıyordur.

boztepe'den ordu.

şüphesiz mecburiyetlerdir.

şimdi benim gözüm yeşil ama ben ela göz rengini daha çok severim.
ayrıca renk değil bakışlardır önemli olan. samimiyet ve sıcaklık bakışlardan gelir. rengin ne önemi var a canım ?

herkesi aynı anda mutlu etmeye çalışan ve beklentileri karşılamayı misyon haline getiren insanlardır. insanları olduğu gibi kabul etmeye çalışırken kimsenin onu olduğu gibi kabul edemediği insanlardır. benimdir.

kabul etmek , kabul ettiğin an değişimin başladığını düşünüyorum .

atılan aleve su emojisi ile yanıt verildiği takdirde söndürülebilecek olan hadisedir.

bu sefer parçalar sesler efsane gidiyor.. sizi gidiler sizi...hepsi dj edasıyla sallıyor kafa radyoyu. bir de beni duyun. nutkunuz tutulacak *

sbrenica katliamı'nda ailesiyle birlikte kurşuna dizilen 4 yaşındaki bir kız çocuğunun ölmeden önce annesine sorduğu soru.

klibi de de çok hoş...

okumamak , düşünmemek , üretmemek.

bir araştırmaya göre; insan mutluluğunun %50'si genlere, %40'ı hayata bakış açısına, %10'u ise dış koşullara bağlıymış.

şunu görmek ne kadar sevindirici anlatamam.bir kaç gün önce bir arkadaşa aynı kitabı okuyup üstünde tartışabilir miyiz ? diye teklif etmiştim.

cahildim dünyanın rengine kandım...

tamamlanmış hissetmek.

sevinçle karışık mahcubiyet.

cumartesi gecesinin karşı konulamaz çekiciliği ile dertlerden uzaklaşmak için mecburen.
dolaptan değil dondurucudan çıkacak.maksimum soğukluk mutlak şart.

bunun eşliğinde.

ünlü olmayanları da mevcuttur.
hatta çoluklu çocuklu olanları da.
çünkü, çocuk açar insanı, yaşlandırmaz.
kendimden biliyorum. *

hiç yalan söylemedim, hep yalan dinledim.

şuncacık çocuktum. ilk yalanlarımı babamın ağzından anneme söylerken dinledim. çoğu maddi şeylerdi. annem, ömrü boyunca hep yalan dinledi. annesinden dinledi. abisinden dinledi. kardeşinden dinledi. kocasından dinledi. bazen hala dinliyor. alışmıştı kulakları, bıkmadan dinliyordu. bile bile dinliyordu.

anneme hiç yalan söylemedim.

çocuktum, kiminin beyaz diye renklendireceği kiminin başka renklerden renkler beğeneceği yalanları babamdan dinlerdim. babam, çok güzel yalan söylerdi. alamam demezdi mesela hiç. alırım derdi...

misal; 7 sene, her akşam, sonunda ilk maaşlı işimle kendime alacağım bilgisayarı babamdan bekledim.babama çok kızdım. alamadı diye değil, yalan söyledi diye. işe gitmezdi bazı sabahlar. hastayım derdi. patronuna yalan söylerdi. öğlen bir anda iyileşir, ya akrabalarının işini yapmaya ya da kahveye giderdi. kızardım babama. kimseye hayır diyemezdi, hayır diyemediği için hep yalan söylerdi.

babama hiç yalan söylemedim...

daha bir sürü şey aslında. yerim de dar değil, elim tembel...

muhtemeldir ki yalanı iyi tanırım. öyle umuyorum yani. nasıl söylenir, nasıl söylenmez, nasıl yakalanır, nasıl hissettirir iyi bilirim. söyleyeni de söyleneni de iyi tanırım. bu yüzdendir ki hiç yalan söylemedim.

dürüstlük, en kuvvetli silahımdı benim. kalamayacağımı anladığım yerde kalırım demedim. sevmiyorken seviyorum demedim. param yokken var, varken yok demedim. istiyorken istemiyorum, istemiyorken istiyorum demedim. sonu çoğunda kötü bitti zamanında. ama ben en başında söyledim dedim. uyardım dedim. dürüst davranarak hata mı ettim diyerek karşımdakilere kendilerini suçlu hissettirdim. bazılarını kendi doğrularıma yöneltebilmek için manipüle ettim evet; ama yalan söylemedim.

hiç kimseye yalan söylemedim. yeri burası mıydı bilemedim. madem yalan söylemedim, neden yalan söylemediğimi yazmak istedim.

edit:anlatım bozukluğu