asla son olmayan son gündür.

nazım hikmet ran reis soylemis olmasi gerekeni; herkese selam, sana hasret.

bir kaç güne tüm sahil şeridinde koronanın sıfırlanacağına yoruyorum bu haberi.

size akıl verildi çocuklar, ama görüyorum ki bazılarında yetersiz kalmış, bu aklı nasıl kullanacağınıza karışılmıyor. her şeye kader demekten vazgeçin artık.

senin annen baban, doğacağın zaman, öleceğin zaman, evleneceğin kişi, çocukların... bunlar kaderindir.
size iki yol çizildi, iyi ve kötü. hangi yoldan gideceğinize siz karar verirsiniz size verilen akıllarla, buna karışılmıyor. bazı insanlar iyiyi seçti ve mükafatını alacaklar. bazıları da kolay olan, kötü yolu tercih etti haliyle onlar da cezalarını çekecekler.

merhametten kasıt; eğer siz öncesinde kötü yolu seçmiş fakat sonra pişman olmuşsanız ve tövbe etmişseniz bağışlanacağınızdır.

ahh cahil çocuklar. bilmiyorsanız sorup öğrenin, buralarda madara etmeyin kendinizi.

(bkz: kazım koyuncu) 2004 yılının sonlarında akciğer kanserine yakalandığını öğrenir ve kanser tedavisine başlanır. henüz 33 yaşındayken 25 haziran 2005'te ise aramızdan ayrılır şair ceketli çocuk, tüm şiirlerin boynunu bükerek. ölümünden 1 yıl sonra, 2006'da ise 'dünyada bir yerdeyim' albümü yayınlanır. sözlerini barış pirhasan'ın yazdığı ve müziği kazım koyuncu ile kemal sahir güler'e ait olan bu şarkı adeta kazım koyuncu'nun vedası gibi gelir bizlere. bu şarkıyı seslendirişi de hep bir farklı gelir bana, öylesine hisli, öylesine duygulu. 'dünyada bir yerdeyim' albümündeki 'işte gidiyorum' şarkısı. evet, gitti şair ceketli çocuk ama sesiyle de hala buralarda, dünyada bir yerde ve hep öyle olacak. işte gidiyorum

bir anonim söz var, bana onu hatırlatan başlıktır. "dünyanın en zeki insanı da olsanız, bulunduğunuz ortam vasat ve vasatın altındaki kimselerden ibaret ise, düzeyinizi koruma imkanınız yoktur. hepimiz, beraber en çok zaman geçirdiğimiz beş kişinin ortalamasıyız."
şikayet edince bir şeylerin değişeceğini düşünmek günümüzde geçerliğini kaybetmiştir. değişimi herkes ister ama kimse değişmek istemez, günümüzün özeti bu...

ilk aşkım değildi ama ilk ciddi flörtümdü. yaz tatilinde tanışmıştık ve birbirimizi bir aydır görmüyorduk. istanbul'dan cuma gecesi trene atlayıp, ankara'ya gitmiştim, üniversitesi öğrencisiydim, cebimde üç kuruş aylık harçlığımın yarısını o git gelde bilet, sakarya caddesi derken hiç ettim tabi. sevgilimin kaldığı ögrenci yurdunun önüne gidip, ziyaretçi anonsu yaptırmıştım. o zamanlar nerede cep telefonu falan. kapıdan çıkışıyla birlikte kalbimin nasıl çarpmaya başladığı bugün bile hatırımda. sonuç; hemen her uzaktan ilişki gibi koridorun sonundaki kapı ayrılığa açıldı bir süre sonra.
hey gidi günler hey. işte bu da böyle bir anı kafacılar.

(bkz: uğunmak)
akabinde en az 3 kez daha ısırmayla ve iyileşene kadar, dişin orayı bellemesiyle sonuçlanan acı.

(bkz: nick entry uyumu)

parası olana gerçekten cennet vatan. ya da dayısı...

izlenmemesi gereken dizilerdir.

sadakatsiz.
çukur.
kefaret.
yasak elma.

kontrolsüz üremek.

içinde bulunduğum nesil. hoş geldin sonrası, bir keresinde de başlığımın silindiğine dair attıkları bir ponçik mesajı da almış bulunmaktayım.
ne kadar kibar, naif, hoşgörülü modsunuz siz öyle ya, çok sevdim sizi.allah başımızdan eksik etmesin. amin.

kadın cinayetleri artık gerçek anlamda politiktir.

her roman dünya'ya açılan farklı bir pencere. iyi ya da kötü mutlaka bir şeyler öğretir insana. muhakeme yeteneğini güçlendirir. bireyi güçlü kılar, doyurur. nefes almak gibi bir şeydir. senin plazanda, benim gettomda, onun bahçesinde, çocuğun düşünde... umarım herkes kendi romanının kahramanı olabilir.

sözünün sahibi kıymetli ozanımızdır.

beni vur beni ellere verme.

hele bir de aceleniz varsa kendinize söve saya geri dönersiniz. o telaşlı gidiş, güç bela kapıyı açış, unutulan eşyayı aldıktan sonra hızlıca kapıyı çekiş, anlık duraksama ve anahtarı içeride bıraktığını hatırlama. küfürler eşliğinde işe yetişme çabası... kan, ter ve gözyaşı...

bahçevan filminden bir müzik.

maksimum 1 milyon kişinin stabil yaşayabileceği şehirde 20 milyon kişi yaşıyor.
ondan sonra '' barajlar boşaldı '' deniyor. istanbul'un en büyük sorunu nüfusudur.