klavye kahramanlığımızın tescili olmuş.

dapdar pantalon giymeleri.

not:bence

aile sorunları,
hayatındaki mevcut hareketler,
gelecek hayalleri.
bol kahkahalı bir gün olur genelde. akşam biraz da olsun hafiflemiş şekilde eve dönersin.

melih gökçek gibi boş bir insanın tweetlerini okuyup vakit mi kaybetsin adam. çalmıyor ki çalışıyor kendisi. dinozor heykeli ve fışkiye değil hizmet yapıyor.

doğru bir eylemdir.

herkese sallayarak, atıp tutarak üne kavuşmuş bir hıyar.

şimdi şurada sözlükten beş on yazara sallayayım sözlüğün en popüleri olurum.

bu xırtonun mesele de aynı.

burada suriyelileri koruyan üstelik bizi suçlayan bir kesim var ben anlamıyorum çıkalım mı biz kardeş? plansız ve denetimsiz nüfuslanmayı savunmaktır asıl aptallık. sanki olması gereken bir şey de biz garipsiyormuşuz gibi. 9 milyondan fazlalar sicilleri belirsiz. bir de konforcu bencil damgası yemişiz özür dilerim ya ülkemde yaşamımı düşündüğüm için.

bir şey olmuyorsa ya daha iyisi olacağından ya da hayır getirmeyeceğinden olmuyordur.

teselli etmek adına kurulmasına rağmen bu kadar boş, bomboş olan çok az laf kalabalığı vardır. nerde duysam, kimin için söylense üzülürüm.

yetememek. birine yetememek. elindekilerin kişiye yetememesi. kişinin elde etmek istediklerine yetememesi. soyut anlamda kişinin kişiye yetmemesi...

yarın bir gün devlet isterlerse şaşırmam. bir gece yalan haberden rumları nasıl kapı dışı ettiysek bunlara naparız bilemiyorum. ak partinin ülkeye dayattığı en ağır faturadır suriyeli mülteciler.

son peygamber hz muhammed.

büyük liderlerin, açlık ve yoksulluk sınırının altında yaşayan vatandaşları olmayacağı için aklıma başka kimse de gelmiyor.

kar gördüm kaydım isimli çalışmam.


bu şarkıyı da paylaşmak için bahane arıyordum.

serçeler için yaptığım yuvaya her gün buğday koyuyorum ve sonra da öylece durup onları izliyorum. yuvaya girip çıkmaları, cıvıl cıvıl ötüşmeleri, havada kavga etmeleri derken, bir süre sonra da kendimi gülerken buluyorum.

sorum yok soranım yok
yolum yok yordamım yok
bir çıkmaz sevdadayım
çekip vuranim yok.

aktroll. uluda da yapıyor aynı trollüğü.

bunun sonu bi yere varmaz bak insan ömrü uzundur her yaşa başlık açmayın diye serzenişte bulunduğum başlık.

nörolog ve psikiyatr. çağımız insanının en önemli psikolojik sorununun, yaşamda anlamsızlık ve varoluşsal boşluk olduğunu ileri sürmektedir. logoterapi yani anlam biliminin kurucusudur.
duyulmayan anlam çığlığı kitabından: "freud, prenses bonaparte için yazdığı mektubunda şöyle yazmış: 'kişi, yaşamın anlamını veya değerini sorguladığı an, hastadır.' oysa ben, yaşamın anlamını merak eden bir insanın, ruh hastalığını dışa vurmaktan çok, insanlığını kanıtladığına inanıyorum."

anne ve yavru pisiler...

sık sık çocuklarımın evde sıkıldığını düşünerek, kovayla suyu salonda oynaması için vermek , ay kumu yapıp vereyim diyerek heryeri yağlı irmikle kaplamak gibi şeyler yaparak kendime zaman zaman yaptığım zulümdür. (bkz: oturup duramamak)

ispanyol şair, yazar. çok sevdiğim bir şiirini paylaşıyorum.

anlar
eğer, yeniden başlayabilseydim yaşamaya,
ikincisinde, daha çok hata yapardım.
kusursuz olmaya çalışmaz, sırtüstü yatardım.
neşeli olurdum, ilkinde olmadığım kadar,
çok az şeyi
ciddiyetle yapardım.
temizlik sorun bile olmazdı asla.
daha çok riske girerdim.
seyahat ederdim daha fazla.
daha çok güneş doğuşu izler,
daha çok dağa tırmanır, daha çok nehirde yüzerdim.
görmediğim bir çok yere giderdim.
dondurma yerdim doyasıya ve daha az bezelye.
gerçek sorunlarım olurdu hayali olanların yerine.
yaşamın her anını gerçek ve verimli kılan insanlardandım ben.
yeniden başlayabilseydim eğer, yalnız mutlu anlarım olurdu.
farkında mısınız bilmem. yaşam budur zaten.
anlar, sadece anlar. siz de anı yaşayın.
hiçbir yere yanında termometre, su, şemsiye ve paraşüt almadan,
gitmeyen insanlardandım ben.
yeniden başlayabilseydim eğer, hiçbir şey taşımazdım.
eğer yeniden başlayabilseydim,
ilkbaharda pabuçlarımı fırlatır atardım.
ve sonbahar bitene kadar yürürdüm çıplak ayaklarla.
bilinmeyen yollar keşfeder, güneşin tadına varır,
çocuklarla oynardım, bir şansım olsaydı eğer.
ama işte 85'indeyim ve biliyorum...
ölüyorum...

sosyal kargaşalardan uzak kaldığım (bir daha asla kullanmayacağım) son bir aydır her sabah güne bu şiirle başlama kararı aldığım günden beri hayat daha güzel...

burda yazar olabilirler. ama hayatta hâlâ çaylaklar.