hayatta hiçbir şeye saygı duymak zorunda değiliz, fakat saygı duymama durumu eyleme dönüşmemeli. yani içinden istediğin kadar saygı duyma, kim engelleyebilir? çevreye de “şu şu nedenlerden dolayı şuna saygı duymuyorum” diyebilirsin. ama hakaret etme veya tahrik etme hakkın yok.

şimdi ölmek istemem. bir kalbi sarmadan. aşkı tatmadan daha, deniz görmeden, onla sarhoş olmadan. çobannnyıldızııııı.

bekaret bir zardır çocukken belli organların mikrop kapmaması içindir.

bunu takıntı yapan adamda bir zahmet bakir olarak evlensin o zaman.

zerre umrumda olmayan şeydir bekaret.

bakireyim diye analseks tanrıçası olmuş bir iki yüzlü bir kadına bin kere yeğdir.

bugün oynanacak olan malatya galatsaray maçını yönetecek olan hakem. duruş olarak her ne kadar sahaya yakışan bir görüntüsü olsa da çoğu zaman ligde yaptığı can yakan hatalar ile adından söz etirdi. avrupa da ise daha iyi maç yönettiğini söyleyebiliriz.

eyyamsız ve güzel bir maç yönetmesini ve mümkünse maçın önüne geçmemesini temenni ediyorum. maç sonu görüşlerimi buraya editlerim.

bütün şıkları işaretleyip sorusu geçersiz sayılan öğrencinin bir üst modelidir.

zamanı bol olan, yazmaktansa okumayı yeğleyen yazarlardan oluşan grup.

zamanı bol olan başvursun, değişsinler.
bayrak yarışı gibi.

ben yazmayı seviyorum.
kalan zamanımda, sevdiğim yazarları beğeniyorum, sonra vınnn.
çünkü, +40 yaş olunca işler bitmiyo biliyonuz mu?
siz şimdi bolca yayılın.

okula başladığımız andan itibaren bize sürekli bir şeyler öğretmeye, verdikleri hap bilgileri ezberletmeye çalışıyorlar. ama bize öğrenmeyi öğretmiyor kimse. o bilgiyi nasıl içselleştirip, mantığını kavrayabileceğimi, sınavdan sonra da nasıl kalıcı olacağını kimse öğretmedi bana. öğretmenlikte mühim olan öğrenmeyi öğretmek bence. geri kalanı öğrenciye kalmış.

şu ifşalar deniz baykal'ın, cübbelinin pornosundan beter, bir tane delikanlı çıkıp aksini ispatlayamıyor. demek ki bunların brazzers menşeili seks tapeleri çıksa allah rızası için diye yutturacak seviyeye getirmişler kitleyi.

türkiye cumhuriyeti recep tayyip erdoğan'ın babasının cumhuriyeti atarda satarda.
satıp satıp yiyin efendiler.

kirli çamaşırları ayıklarkenki halime göre, daha pozifit olabildiğim sorgulama zamanımdır.

2000'lerin olmazsa olmazı, hayalet sevgilim irem.

neden anlamaya çalışıldığını anlamadığım durum.

kuşkusuz kötü çeviri diğerleri bir şekilde halloluyor.

bazen çok güzel ilerleyecek bir ilişkinin bazen de bir yakın arkadaşı kaybetmenin başlangıcıdır. risktir.

tam içimi okuyarak açılan başlıktır. sürekli sözlük kıyaslaması yapılması saçmadır.

milli savunma bakanlığı, fırat kalkanı bölgesindeki bir kirpi aracına teröristler tarafından düzenlenen saldırıda 2 askerin şehit olduğunu, 2 askerin de yaralandığını açıkladı. şehitlerimiz için allah’tan rahmet diliyor, mekanları cennet olsun diyorum.
ateş yine düştüğü yeri yakacak…

şimdi bülent serttaş beyin açıklamasına dönebilirsiniz vatan evlatları yaşamını yitirmiş ne gam, iki kelam etmeyin tabiki…
buradan

nickin altında niyeyse çizgi oluyor. o beni garip yapıyor işte. çıkış yapıp baktığımda aynı heyecan olmuyor. sözlükte o çizgili nicki görmek ilk anda ayy ne oluyor etkisi yaratıyor doğru.

sanki bilmem gereken çok temel bir bilgi var hayata dair ve ben onu bilmiyormuşum gibi hissediyorum. nereden çıktı bu dediğinizi duyar gibiyim. onu da bilmiyorum. bilmediğin bir şey var ve neyle ilgili olduğuna dair de bir fikrin yok öyle mi? aynen öyle. lakin sezgilerim var yani mini mini gördüklerimle zihnimde parçaların bir kısmı birleşerek oluşmuş bir düşünce bu. bir iskelet gibi ama anlamlandıramamış sınıflandıramamışım. sen temel bir şeyi bilmiyorsun hayata dair düşünce bu. tam olarak bir çıkış noktası da yok. yürüyorum ve etrafı inceliyorum. sanki yaşıtlarım ve daha büyükleri bir şey biliyor benim bilmediğim. nedir bildiğiniz? söyleyin bana da. sanki yaşamaya dair yahut ölümle ilgili. ve ben de öğreneceğim birgün onu, isteyerek ya da istemeyerek. ne zaman bilinmez. yaşlı bir amca yürüyor keskin bakışları var. bir şeyler biliyor benim bilmediğim. yakasına yapışasım geliyor söyle, söyle neyi bilmiyorum ben? gözümden kaçan nedir herkesin bildiği? biraz fikrim var aslında sanki herkes yaşamayı öğrenmiş gibi keskin fikirleri var. biliyorlar bir şeyler, inançları amaçları net. ya ben? bilmiyorum ki o şeyi. sadece o şey değil tabii bilmediğim çok fazla şey var çok. ama yaşamayı biliyor sanki onlar ben ise hala öğrenememişim gibi. nasıl öğreneceğim? öğrenmek ister miydim bir de o var. muhtemelen acı bir tecrübe gene bana öğretecek bir şeyler. istemem ki acı tecrübe kim ister ki? tamam aklıma kazır bu acı tecrübe unutmamam gereken o şeyi. ama acısız öğrenemez miyim? görsem bile olayı parçaları tamamlayamaz mıyım, kendimle olayı ilişkilendirmez miyim azımsar geçer miyim öğrenmem gereken o şeyi? bilmediğim şey... nedir o?

anıların çarpıtılması sonucu olmuş bellek bozukluğudur. kişi içinde bulunduğu mekanın aynı zamanda iki kopyası olduğuna inanır. bir başka deyişle, paralel evrenlerde yaşıyor hissiyatı içindedir.ayrıca gerçek olmayan bir anın gerçekliğine de inanabilirler.

muhtemelen çoğu sevgili yazarlarımız ikisinin yeri başka diyecektir. yurt zamanında yaşanılan o kargaşalar ve gecelere kadar oturup bir oda içerisine 4-6 kişi sığışıp bol kahkahalı zamanları kimse unutamaz gibime geliyor. yüksek sesle odanın içinde konuşanlar, su ısıtıcısını devlet sırrı gibi saklamaya çalışmanın verdiği çaresizlik ve dahası. ev hayatında daha çok ailelerle birlikte geçirilen zamanlar aklıma gelmekte. eğitim öğrenimi bittikten sonra eve geldiğimiz ilk hafta adapte olamamak cok normal tabi. hatta odanızı küçük kardeşe verilmiş olması cok muhtemel. kendinizi o eve ait hissetmezsiniz artık ve iş bulup kendi evinize çıkmak için hayaller kurarsınız.