yürünecek yollar, görülecek manzaralar, okunacak kitaplar,izlenecek filmler var.

hem bakarsin iyi ki denecek karşılaşmalar, birlikte atılacak kahkahalar vardır hemen nereye !

aktifliğine nazar değmek üzere olan yazar.
allah aşkına bir nazar boncuğu falan koyun bir şey yapın...

arayüzü falan güzel olmuş sitenin.. yazım direk dikkat çekiyor, gururlandım. elinize sağlık.. mükemmör bir çalışma.

san stefano, montenegro

arada 8 gün olsa da çocukken önce onunki sonra benimki kutlanırdı.

2011 yapımı, yaşanmış bir olayı konu alan güney kore yapımı film.

öyle bir film ki, sessizliğin içindeki bir çığlık gibi. o kadar canımı yaktı, beni sinirden yıprattı ve aynı zamanda üzüntüden ağlattı ki... izlememin üzerinden uzun bir süre geçse de sizinle paylaşma ihtiyacı duydum.

önce yaşanan olaydan kısaca bahsedip biraz da filmi tanıtacağım. öncelikle, 2000-2005 yılları arasında güney kore'nin gwangju bölgesindeki inhwa okulunda öğrencilere cinsel istismar ve şiddet uygulanıyor. bu açığa çıkınca kitaplaştırılıyor, sonrasında ise senaryolaştırılıp film haline getiriliyor.

filmde bir resim öğretmeni, kırsal bölgedeki sağır ve dilsizler okuluna atanıyor. okulun müdürleri ikiz, çevresi tarafından itibar gören ve zengin tipler. resim öğretmeni, okulda vakit geçirdikçe çocukların ondan korktuğunu, yüzlerinin yaralar içinde olduğunu fark ediyor. tabi bunun nedeni, yani istismar edildikleri sonrasında anlaşılıyor. bundan sonraki ayrıntılar spoi olacağından paylaşmayacağım.

sağır ve dilsiz çocukların, öğretmenin verdiği mücadelelerin yani gerçeğin, parası ve itibarı olanlar karşısındaki savaşını gözler önüne seriyor bu film. yaşamın gerçeklerine göz kapatmamak gerektiğini düşünüyorum bu yüzden izlenmesi gereken bir film fakat eğer hassas bir yapıdaysanız izlemenizi önermem.

--- alıntı ---
mücadele etmemizin sebebi dünyayı değiştirmek için değil, dünyanın bizi değiştirmesine izin vermemek için.
--- alıntı ---

radiohead - creep

"...but i'm a creep
i'm a weirdo
what the hell am i doin' here?
i don't belong here..."

osmanlının ilk gerçek burjuva sınıfının yaşadığı topraklardır. endüstri devriminin etkilediği ilk osmanlı toprağıdır. verimli hilalin en güzel toprağıydı. özellikle pamuk üretimi ve ticareti ile imparatorluğun 19.yy'da ekonomik gelirinin büyük kısmını oluşturmuştur. osmanlı'da ilk kadın işçi sınıfı burada doğmuştur. charles issawi'nin ortadoğu ekonomisi üzerine mükemmel kitapları bulunmaktadır. bugünün aksine aslında yerlileri hristiyan toplumudur. içersinde yahudi nüfusuda bulundurmaktaydı, yahudilerin büyük göçleri 1914' yılında başlıyor. müslümanlar 1940'lara kadar azınlıktadır. fakat siyasal islam sebebiyle din değiştirenlerden tutun da zorla göç ettirilen durziler, maruniler, hristiyanlar, yahudilerin azalması ile klasik arap ülkesi olmaya yüz tutmuştur. topraklarında dünyanın en önemli üniversitelerinden biri olan ''beyrut amerikan üniversitesi''ni barındırmaktadır. nadine labaki gibi muazzam bir yönetmenin ülkesidir. beyrut'u anlamak için ''where we go now'' filmini şiddetle tavsiye ederim. beyrutun bütün kültürel zenginliğinin sebebi içerisinde barındırdığı çeşitlilik ve yaşanmışlıklardır. gece hayatı mükemmeldir, insanları keyifçi ve hayatı sevmektedir.(dış mihraklar izin vermiyor tabi kiiii). kadınları çok güzeldir, düğünleri şölen gibidir, yemek kültürü ve müziği harikadır. kayak yapmak için ideal bir ülkedir, aynı zamanda akdenizin en güzel sahiline sahiptir. en büyük handikabı ise ne yazık ki bütün illegal terör örgütlerinin rahatça konuşlanabildiği bir ülkedir. ne yazık ki birlik ve düzenden yoksundur. ah ulan ah beni o ülkenin başına koyacaksınız varyaaa. son yaşanan patlama kalbimi parçalamıştır. bi huzur verin şu ülkeye! cennet gibi ülkeleri cehenneme çeviren her yapının, ülkenin ve insanın yok olması dileğiyle....

o ilk yorum diye videoya yorum atan ferhat kim onu merak ediyorum şu anda ben. bulup banlayın onu. swh

illllaç gibi gelecek yayındır.
büyük ihtimal mesaide, zar zor dinleyeceğim ama olsun. safımız belli, şemsiyenin tam ortası*.
yayının içeriği ve benim çalışma alanımın uyumuna benden 10 üzerinden 18 buccuk* gayme. anlatıverem mi size otellerde dönen her türlü hileleri*?
neyse, uzun lafı kısası, özledik hanımlar sizi. bi şey konuşmadan öyle "aaah aaah" deyip dursanız da dinlerim ben. çok kalp annecim. iyi yayınlaaaaar güzel hanımlar; iyi dinlemeleeer gençler ve kendini genç hissedenler ve içi gecik, bayık insanlar*.

bu hafta iyi yürüyüş yaptı.


inanılmaz bir yoğunluk vardı bugün. sıcaklardan büyük çoğunluğum erimiş olmakla birlikte kalan parçalarımı alıp biraz sahil havası aldım.

gündüz neydi öyle o sıcak. hele ki çarşıdaki insan yoğunluğu.
kedilerime kum, vantilatör ve künefe peyniri aldım. benim bayram hazırlığım bu kadar.

biraz yoğun geçecek gibi. benim için baya kalabalık bir bayram olacak yıllar yıllar sonra. bayram gelmedi ama ben havasına girdim, stresine de diyebiliriz tabi öhüm öhüm. annem, abim ve abimin kızı gelecek bir kaç zaman* kalacaklar. yalnızlığa alışmış bir insan için bu bir dram.

çayımı yudumlarken yarının planını yapıyorum. şimdiden sabah kahvaltısına ne hazırlasam stresi bastı püfff. neyse ben tatlış bir halayım bunu düşünerek konsantre olabilirim. yani umarım benim tatlış bir hala olduğumdan yeğenimin de haberi vardır. malum baba tarafına genelde mesefali olur insanlar. bizim durum da pek karışık mesafe baya fazladır diye tahmin ediyorum. ama şu bir kaç ay bu arayı kapatmak için iyi olacaktır diye düşünüyorum bir yandanda. bakalım yaşayıp göreceğiz.

canım vantilatörümü de alıp odama çıkayım. klima gelene kadar benim en yakın kankim bundan sonra kendileri. ona laf yok, ona saygı duyulacak, vantilatör bey diyeceksiniz ulan! sanırım çay bende kafa yaptı daha sakin içeceklere geçme vakti geldi. mesela bir kaç kutu bira. yok anasının nikahı artık. bıraktık bıraktık. dün gece kapanışı yaptık uzun bir süre de uzak kalacağız kendilerinden. 'tülayy evine dön' diye barıppp durmam umarım buralarda.

ben şimdilik kaçtım belkim yine gelirim ya da gelmem sağım solum belli olmaz benim. aman iyi be gidiyorum püfff.

iyi geceler demiş miydim? yoo banane sizin gecenizden hıh.
huzurlu geceler canlar. *

günaydın sözlük...

ama öyle, hiçbir şey yapasınızın olmadığı bir gün içerisinde, televizyonda harika bir filme denk gelmişsiniz de, hiçbir şey yapasınız olmadığından; sırf gürültü olsun, arkada dönsün kafasıyla, caaanım filmi harcamışsınız gibi bir günaydın değil...

böyle en güzel, en sevdiğiniz abur cuburları kucağınıza doldurmuşsunuz da, açıp 'sünger uşak kare pantul' izliyormuşsunuz gibi bir günaydın...
hem de alayınıza günaydın...
böyle tek tek günaydın...
güzel bir günaydın, mutlu bir günaydın...
günaydın işte...

enflasyon ne kadar yüksekse karaborsacılıkta o kadar çok olur.şuan en örnek ülkeler arjantin ve venezuela.arjantin biraz daha iyi bu konuda paran varsa mal bulabiliyosun en azından.venezuela ise tam facia zaten hiper üstü hiper bir enflasyon söz konusu..

dune

an itibariyla 8 il 21 ilcede devam etmekte olan yanginlar. ne buyuk tesaduf ki durdu durdu 8 ilde 21 ilcede birden yanginlar basladi. hadi yanginlar hakkinda varsayimlar yapalim; bir bolgede rant oldugunu soyleyelim, bir bolgede havaii fisek gosterisinden cikmis diyelim*, bir bolgede vatandasin biri mangaldan yangin cikarsin*, ha birde oyun oynayan cocuklar yangin cikarmis onu da sayalim*. bunlarin hepsini soyleyelim ama kalles bir teror orgutu tarafindan (bkz: pkk) kundaklama yapildigini dile getirmeyelim. niye cunku bunu dile getirirsek alimallah fasist, irkci falan olunur ne luzumu var?

dusmanligin bile bir haysiyeti bir onuru var diye biliriz biz, yahu orman yakmak ne demek? icindeki canlilardan, agaclardan ne ister insan? ya evleri is yerleri kül olanlar? nasil bir serefsizlik, nasil bir nankorluk...

ustteki gorsel marmaris'te vatandasin birinin cektigi video'dan eklenti. dai.ly/x831awh (bu da linki). adam yangini cekerken tesadufi bir sekilde iki ayri noktada da alevlerin de yukseldigini goruyor. videoyu izlerseniz goreceksiniz, yangin alanindan olabildigince bagimsiz iki nokta. birileri tarafindan o alevlerin cikarildigi, o ormanin yakildigi asikar*. simdi devlet bunu arastira dursun, birileri de inkar etmeye. bu yanginlari cikaranlar kimse, bunlari destekleyenler, bunlari besleyenler, yardim ve yataklik yapanlar, kallesliklerinde bogulur umarim. giden her bir canin hesabini can cekiserek verirler.

aşırı rahat bir ailenin içinde büyüdüm. kimsenin birbirinden haberi yoktu pek, bi de ben fazla bağımsız bir tip oldum hep, dur dedilerse bile hiç durmadım. okul başladıktan sonra eve girip çıkan ilk arkadaşım erkekti. yüzümüze gözümüze kek sürüp ders çalışırdık. 15 yaşında bile eve gece gelebiliyordum, kıyafetlerim hiç konu olmadı.

bu durumun getirdiği bir mallık var üstümde. yalan söylemeye gerek duymuyorum, her şeyi olduğu gibi söylüyorum. her şeyi o kadar normal gören bir ailenin içindeydim ki herkes her şeyi normal görür zannetmeye ısrarla devam ediyorum. bu da hep yanlış anlaşılmama neden oldu.

muhafazakar ailelerde büyüyen kız arkadaşlarda gördüğüm şey şu, hem harika yalan söylüyorlar hem de müthiş bir idare etme yetenekleri var. zorlu ailelerde büyümenin böyle bir güzelligi var, anneyi, abileri ve babayı idare ederken sosyal yetenekler kazanıyorlar. evlilik hayatında bu alışkanlık nedenli daha başarılı oluyorlar. her şeyi idare ediyorlar ya, çok acayip. iyi başarı sahiden.

mesela arkadaşlarım kayınvalidelerinin yüzüne gülüyor ama arkadan acayip sayıp sövüyor. harika bir alışkanlık. ben mesela az sonra intihar edecek bihter gibi kayınvalidenin yanağını tutar, sen görürsün bundan sonra çok ama çok dikkat et kendine der, kafam güzel gibi gülümserim kadına. sıfır idare etme yeteneği. hiç kimseyi idare etmek zorunda kalmadığım için olaya adapte olamadım hâlâ. yaş oldu 98.

haliyle bu şekilde bakarsak olumlu böyle bir yönü var. muhafazakar aile kızları yemin ederim ülke bile idare eder. bayılıyorum size.

kıyamet alametlerindendir. sanki uyanıyoruz kahvaltı yapıyoruz tekrar yatıyoruz veya pazartesi oluyor sonra bir bakıyoruz cuma oluyor.

hep yapmak istediğim sanattır, çok güzel resimler , grafiti yazılar yazanlar çıkıyor ve kıskanıyorum, keşke benimde öyle bir yeteneğim olsaydı.
bizim ülkedeki sokak sanatı, boş bulduğumuz duvara ahmet ,fatmayi seviyor veya nereli olduğunu yazmak veya küfürlü yazılar yazmak , resim yapan çok az onlarda anca çiçek böcek resmi yaparlar, yaratıcılık tan uzak yapılanlar.
avrupa'da , amerika'da, brezilya da özelikle bu işi yapıp uluslar arası şöhret kazanmış sanatçılar var, darısı bizim gençlerin başına.

bugün, yarın her daim aynı sebepledir aslında. geçti sanarız geçmez. bilinçaltına süpürülür ve gün gün açığa çıkar. hiç beklemedik bir anda yakalar bizi. sonra cebelleş dur.

şu görsel. ve bana anımsattıkları.

bu tarz konular hakkında yazmak pek istemiyorum aslında. bırakın yazmayı gördüğüm an bile tüm vücudum reaksiyon gösteriyor.

evet geçen haftanın gündemi o zaman da yazmadım. yazamıyorum, konuşamıyorum bu konuları ben.

çevremde böyle şeylere maruz kalmış çok insan var. biri şuan 28 yaşlarında. 6 yaşındayken babasının arkadaşı yapmış bu rezilliği. şuan bu kadın çok farklı bir yapıda. tanısanız muhattap olmazsınız. insanları özellikle erkekleri kırmaktan zevk alıyor. onları kullanmak, kandırmak onun için bir sanat olmuş.

ben yapım gereği hep soğuk dururum insanlara. bir arkadaş grubu aracılığıyla tanıştım onunla da. çok neşeli gibi duran ama hayatı hep uçlarda yaşayan bir kadın. benim için hiç mahsuru yoktu. bir kulüp ortamında tanımıştık ve devamında sokak hayvanları olsun müzisyen camiası olsun bir şekilde çok fazla denk düştük. hep anlatıldı onun yaptıkları o ortamlarda. hep konuşuldu o yokken. ağızlarını yaya yaya eleştirdiler hep. bu gruplardaki eski nişanlım - kendileri gitar eğitmeni ve müzik dehasıdır- dışındaki herkesle seviyeli bir ilişki kurdum. neyse çok uzatmayalım işte. tam nasıl oldu bilmiyorum ama baş başa kaldık bir gün bu arkadaşla, biraz yürüyelim dedik. önce benden açıldı konu. aslında imreniyorum sana kimseyle sıkı fıkı değilsin ne güzel dedi. - ah ah bir bilsen ne zordur bu durum kuzu diyemedim.- sonra konu ona geldi. ağzından çıkanları duymak çaktı beni oraya. ben de bir yara bu dedi. neden bana anlattı bilmem belki de serinliğim ona güven verdi.

ara ara yine denk geldik ama hiç bir zaman yakın olmadık. aslında isterdim çok isterdim. şöyle kocaman bir sarılayım, bağrıma basayım, hiç ayırmayayım yanımdam ama olmuyor işte.

o yara şekillenmiş ve hayatına girecek giren her insana karşı bir silaha dönüşmüş. kimi zaman onların nefeslerini kestiğini gördüm bu silahla. bu bir savunmamı bilmiyorum? bu nedir adını koyamıyorum? hatta onu suçlayamıyorum bile. hayatının kıyısından yürüyüp gidiyorum.

acıları gözlerine oturmuş. hayata nefretle bakıyor. o kocaman gülümseyişinin ardında iğrenerek bakıyor dünyaya. zayıf buldumu birini söküp atıyor köklerinden bir tarafa. en çok onlarla eğleniyor en çok acılarına tuz bastığı insanlar onda bir haz uyandırıyor.

o işkence ediyor evet ama işkence edilen de keyif alıyor gibi görünüyor. önceleri hayretle izledim bu olayları. sonrasında üzülmenin ötesine geçemedim.

bakın bu yaraların tedavisi yok. bu acıların merhemi yok. bu insanların bir çoğu kayıp insanlar. hallerine üzülsenizde, acısanızda, eleştirsenizde, merhem olayım el uzatayım desenizde nafile.

bu sadece birinin hikayesi. o kadar çoklar ki. duydukça içime kaçıyor umutlarım.

'şimdi bu çocuğa ne olacak?'diyorum. bu çocukta kaybolacak hem de gözümüzün önünde. derin travmalar yaşayıp ne kendine ne çevresine huzur vermeyecek. huzur onun için artık sadece içi boş viran bir ev olacak. ruhunu kemiren bir acı olacak umut.

dert yarışına girmesi. "seninki dert mi canım benim hayatım daha kötü" alt metniyle siz daha gak diyemeden sürekli kendi sorunlarını anlatması.