bugün doğumgünü olan çocuk.*
nice güzel mutlu yıllara. umarım uzun seneler daha tanımlarını okuruz burada.

balat

homeros' a şöyle fısıldamıştır:
"herkese aitim ve kimseye ait değilim, siz gelmeden önce de buradaydım, siz gittikten sonra da burada olacağım..”

kulaklıklar, telefonlar şarj edilsin;
her ihtimale karşı powerbank'ler hazır edilsin,
3 haftadır yorgun düşen rakı şişeleri raflara kalksın,
votkalar, schweppes'ler, sodalar, dolaplarda soğutulsun,
biracılar için patatesler, sosisler, cipsler hazır bulundurulsun,
''ay kız ben oynayamam, utanırım'' cılar bilhassa hazır olsun,
akşam komşulardan gürültü şikayetleri için peşinen özürler dilensin...

her hüznün sonu berekettir.

nisyan.

psikopat *

genelleme yapmayım, önyargılı olmayım diyorum, ben hiç bir yerde yüzdenin çoğunluk kısmında yer almadığım için.. ama hep doğru çıkıyor o genellemeler maalesef, tecrübeyle sabit.. mesela diyorumki, yok canım, şu işi yapıyor diye, şimdi kız kro olucak değil ya, veya elinde tesbih var, saçını öyle tarıyor diye, adam hanzo olucak değil ya diyorum, herkes kendine özgü, herkes farklı bir insan diyorum ama maalesef aaynende öyle çıkıyor, bazılarından çok var demekki, hepsi birbirinin aynı bazı tiplerin, dinledikleri müzikten, sevdikleri filme kadar, bütün klişelerin çoğu doğru, kadın için de, erkek için de, çok az istisnalar var, bunlar doğru tespitler, hatta kadına şiddet olaylarında bir prototip çıkarmışlar bu şekilde, gömleğin kumaşına kadar %90 aynı tip maalesef..
genellemelere takılmamak lazım ama bilmekte de fayda var derim..

yangın. ülkece elektrik kesiliyor dört bir taraf yangın ve normalmiş gibi yaşıyoruz.

ben bunu nijerya, somali, diğer afrika ülkeleri veya güney amerika'da olmuş'dur diye baktım meğer antalya'da olmuş.
üzüldüm,insanlik ta şoför ile beraber ölmüş.

burgazada’ya gittiğimde aklımda sadece sait faik’in evini ziyaret etmek vardı. edebiyatla kafayı bozmuş bir yazar olduğumu takip eden yazar arkadaşlar bilir. ben de bu aşkla burgazada’ya inip sait faik heykelini karşımda görünce iyice coşup hızla yürüyüp bir yerde bir tabela görürüm belki diye bakınmaya başladım ama nafile. arayarak bulamayacağımı anlayınca birine sormaya karar verdim.

bir bakkal abimize sordum önce ama abi 51. bölge’ye giriş izni istemişim gibi şaşırarak baktı sonra tam anlayamadığım bir şekilde sanırım bilmediğini söyledi. ben de birkaç başarısız demeden sonra karşıma çıkan bir karakoldan medet umdum ama ummaz olaydım. kapıdaki polise sorduğumda “ ben buralı değilim kardeş” diyerek sorumu cevaplamamakla kalmadı, yeni sorularımın olmasına da neden oldu. sonra da içeride bana ilaç olabileceğini düşündüğü bir polis varmış gibi yaptı. girdim içeri, verdim selamımı, sordum sorumu, aldım cevabımı ve aramaya devam ettim.

velhasılı sonunda tatlı bir ablamız bana yolu tarif etti. evi buldum ama ülkemdeki bütün müzeler gibi o da tadilat dolayısıyla kapalıydı.

sait abiyle böyle bir anım var işte.

benzeyen bir ünlü çıkana kadar şimdilik örnek vatandaş'a benziyorum.

neresiyle tutsun birader,telekinetik yollarla mı tutsun ?

...günümüzde artık her insanın kendi reklam ajansı olmak zorunda kalışıdır. insan kendi medya kanallarını oluşturmaya başladığından beri hızla yükselen bir gereklilik var: poz. tanık olduğumuz pek çok ürünün reklamını düşünün, içinden çok ambalajına kafa patlatılmış her ürün için sürekli sergilenme ihtiyacı vardır. bilhassa az gelişmiş her ülkede, bir malın ar-ge aşamasından çok tanıtım ayağına para dökülür.
kafa -kaan koç

taş attında bizi akıllı mı sandın?
deliye hodri meydan demek kolay mı sandın?
sopanı sakla tosbağa geldi.
sağa sola kaçmak sana kalsın.

noel babanın benzin parasına kıyamadığı için işe aldığı uçan geyiklerdir.

nickaltıma nickimden dolayı bıraktığı karikatür ile gece gece tebessüm ettiren yazar. tanımlarını göz gezdirirken kurduğu yazılım şirketine camel soft'un eski lezzetini sevdiğinden ötürü camelsoft adını vermeyi düşünüp, marka haklarını ihlal etmemek için kararını değiştirdiğini öğrenmemle bir kerre daha gülümsetmiştir. var olasın gomercan.

sözleri dadaloğlu'nda da geçen türkü;
severim kıratı bir de güzeli

şu yalan dünyaya geldim geleli
severim kıratı bir de güzeli
değip on beşime kendim bileli
severim kıratı bir de güzeli

atın beli ince boynu uzunu
kuru suratlısı elma gözünü
kızm iplik iplik süt beyazını
severim kıratı bir de güzeli

atın höyük sağrı kalkan döşlüsü
kalem kulaklısı çekiç başlısı
güzelin dal boylu samur saçlısı
severim kıratı bir de güzeli

at koşu tutmalı çıktığın zaman
yalı kaval gibi yıktığı zaman
at dört kız on beşe yettiği zaman
severim kıratı bir de güzeli

dadaloğlu hile yoktur işimde
yiğit olan yiğit görür düşünde
at dördünde güzel on beş yaşında
severim kıratı bir de güzeli

sevdiğim yorumu

yalnız kaldıysan kalkıp pencerenden bir bak
güneş açmış mı yağmur düşmüş mü
dön bak dünyaya
dön bak dünyaya..

böyle aile üyelerinden kimseyi kaybetmediğimiz zamanlarda daha herkes sağ iken yazın köyün tadı bir başkaydı. nenemlerin dedemlerin bizi görünce gülen yüzleri, oturup sohbet etmek, akşama kadar gülüp eğlenmek daha küçüktüm o zamanlar kıymetini şimdi anlıyorum. böyle bütün sevilen akrabaların bulunduğu bir piknik yapmayalı ne de uzun zaman oldu. özledim en çok da o neşeli zamanları.