mani kapışması alışkanlık yapar
moderatörü bile yoldan çıkar
verilen selamı almamak olmaz
üstüne düşeni nizanim yapar

nick yanılgısı nedeniyle başlayan muhabbetin olağan sonudur.

desert rose diye süleyman mı olur ya.

ruh hali anlamındadır. sabahattin ali kürk mantolu madonna kitabın da halet-i ruhiyesini aşağıdaki sözlerle ne de güzel ifade etmiş. olur ya bazen bir şeyi yaparsınız ama yaptığınız şeye asla dikkatinizi veremezsiniz. aklınız, kalbinix başka başka şeylerde takılı kalır. işte bu söz tam da bu duygu selini anlatmak için biçilmiş kaftan.




sabahattin ali- kürk mantolu madonna

kendini bilme sanatı olarak kısaca tarif edilebilir. kökeni m.ö. 2500 yıllarına dayanan mistik bir öğretiye dayalı kişilik testidir. kişinin kendini tanımasını ve ego sınırlamalarından kurtulmasını sağlamaya çalışır. sonuçları büyük oranda kesin olan bir yaklaşımdır. bunun yanında kişilik tipinize göre kendinize geliştirme egzersizleri ve yol gösterici bilgiler mevcuttur.

köken olarak hem dinlerin öğretilerine hem de sufiliğe yakındır.

david daniels ve virginia price'ın kitabından alıntı olarak enneagram;

kişilik tipinizi meydana çıkaran çok güçlü, isabetli ve dinamik bir sistemdir. temelde belirgin bir biçimde birbirinden ayrılan dokuz farklı düşünme, hissetme ve eyleme geçme kalıbından oluşur. bu dokuz kalıbın her biri, sınırları açık ve net bir biçimde çizilmiş algılama filtrelerine dayanmaktadır. bunlar, dikkatinizi neye yönelttiğinizi ve enerjinizi nasıl kanalize ettiğinizi belirleyen filtrelerdir. her bir enneagram kalıbının ardında, hayatta kalmak ya da yaşamınızdan tatmin olmak için neye ihtiyacınız olduğunu gösteren temel bir düşünce ya da inanç yatar.

enneagramist.com/

söylediklerinin doğruluğundan emin olmak isteyen kişi cümlesidir.

sanıldığının aksine çok da faydalı olmayan bir insan özelliği.

küçük şeylerle mutlu olabilen insan hayata diğer insanlardan daha büyük bir mercekle bakar. kıyıda köşede kalmış, kimsenin önemsemediği, alelade şeyleri fark edebilir. peki bu yalnızca mutluluk mu getirir? elbette hayır.

farkındalık her zaman hüsrana daha yakındır. önemsiz kabul edilen ama sizin apaçık ortada olduğunu düşündüğünüz her şey belirli bir zaman sonra sizi diğer insanlardan ayrıştırır. örneğin; hakkında saatlerce konuşabileceğiniz bir konunun "hmm doğru, aynen" gibi susturucu özelliği taşıyan tepkilerle geçiştirilmesi. çok yorucu. çünkü insan her şeyi eşit önemde gördüğünde nelerin anlatmaya değer olduğunu ayırt etmekte zorlanıyor.

benim bununla baş etmek için uyguladığım bir yöntem var. hiç istemesem de insanları beynimde filtreliyorum. kimin neleri konuşmayı sevdiğini/sevmediğini az çok anlayıp onlarla konuşmalarımı belirli bir çerçevenin içinde tutmaya çalışıyorum. "peki senin ne anlatmak istediğinin bir önemi yok mu?" diye soracak olursanız; bunu en çok ben önemsiyorum. kendimle geçirdiğim zamanın kıymetini biliyorum. yazarak, resim yaparak, düşünerek bir şekilde kendimi dinliyor aynı zamanda kendime anlatıyorum. insan ne olursa olsun, hangi şartlarda yaşarsa yaşasın daima yalnızdır ve kendisiyle iyi bir dost olmaktan başka şansı yoktur. bu daha çok küçükken farkına vardığım bir şey.

(bkz: züğürt tesellisi)

el harezmi'nin kurucusu kabul edildiği, matematik biliminin bir kolu.

bir şeyi zihinde canlanacak biçimde ifade etmek. karşıdaki insanın hayal gücü ve kelimelerin seçimi ile sanat eseri gibi canlandırılabilecek ya da zar zor anlaşılabilecek bir karalama çizmek arasındaki sınır.
ruhu kırık insanların çokça başvurduğu kaynak. bir de anlatının olmazsa olmazı.

"türkçe biti- "yazmak" fiilinden +ım sonekiyle türetilmiş bir kelime olduğu"söylenir, bir de dilimize nurullah ataç tarafından kazandırıldığı.

bir kaynakta da çince "bet/ bit - çizmek" kelimesinden türkçeye geçtiğine dair bir yazı okumuştum. doğruluğundan emin olmamakla birlikte çok da yakıştırmıştım. sonuçta betimlemek kelimelerle resim çizmek.

nasıl olduğunu bilmiyorum ama bulunduğum ortamdaki tüm çakmaklar benim cebime giriyor. katiyen bir kasıt yok. çakmakları almak gibi bir düşünceye ise hiç sahip değilim. ama o kadar inatçılar ki, bir şekilde eve geldiğimde hiç tanımadığım çakmakların benimle birlikte eve geldiklerini fark ediyorum.

gerekli önlemleri almama rağmen sorun devam ediyor. bulunduğum ortamda önceden uyarısını yapıyorum. bu çakmakların bana karşı zaafı var, o yüzden çakmaklarınızı koruyun diyorum çevremdekilere. herkes gülüyor tabi. ama günün sonunda o çakmakların hepsi bizim eve geliyor. çakmaklı köyün kavalcısı gibi bir şey oldum sanırım. yani ne yaparsam yapayım, nasıl önlem alırsam alayım çakmaklar bir yolunu bulup, akın akın bizim eve doğru geliyorlar.

hatta geçen gün tanıdığım iki çakmak dahi benim cebime girmiş. meğer eşimin çakmaklarıymış. tanıdık olanlar da bana bunu yaparsa, ben daha ne edeyim? varın siz söyleyin...

paralel evrende ruh ikizim olduğuna inandığım sitcom karakteri.birtakım ortak özelliklerimiz:
-karşı cinsle stabil olmayan ilişkiler
-aşırı evcimenlik
-ofansif mizah
-karşı cinsle konuşurken yapılan saçma sapan hareketler vs daha da artırabilirim

ağız şapırdatma, diş arasındaki bişeyi çıkarmaya çalışırken ortaya çıkan ciyk ciyk sesi, esneme, tesbih sesi, anahtarlıkla oynarken çıkan ses gibi çıldırtıcı seslere verilen tepki.

öyledir ki, katil olmak işten bile değildir. kaç kere yemek masasından kalktığımı, telefonu karşı tarafın yüzüne kapattığımı bilmem. allah düşmanımın başına vermesin.

yine, yeniden, her zamanki gibi muhteşem bir yayın oldu.

yayıncımıza ve katılan tüm yazarlara, seçtikleri güzel parçalar ve gönüllerinden süzülen muhteşem anonsları ile bu gecenin böylesine güzel geçmesini sağladıkları için teşekkürler.

hiç yemek anısı paylaşılmamış mı, benim mi gözümden kaçtı?

kızkardeşlerim beyaz peynirin üzerine fıstık ezmesi sürdüğümüzü, patates kızartmasını profiterol çikolatasına buladığımızı falan neden anlatmıyorsunuz? tüm "midesiz" eleştirilerini tek başıma mı göğüsleyeyim? peki ne diyeyim... canınız sağ olsun.

ama neyse madem vibe bu değil ben de bir duygusal anı paylaşayım. üniversitenin ilk senesi. sınav haftası. gerginim, o dönem önemsiyorum okulu, tüm dersleri vereyim diye kasıyorum. mesaj attı arkadaşım; "mikooo niyazi hoca not vermiş, 10 sayfa bir şey hem de, tüm sorular buradan demiş. haberin olsun, gel al mutlaka." peki. keşke okula daha çok gitseydim; "ya aldığın notu tarat da bana mail at yaa" diyebileceğim samimiyette arkadaş edinseydim diye söyleniyorum. hayatta gidemem. reglim. hava çok sıcak. sınav günü erken giderim desem mümkün değil adam 8:30'da yapıyor sınavı. zaten yarın gittim gittim, öbür gün sınav. yoksa kaldık. hayat çok zor yaa...

ertesi gün oluyor. tüm lanetliğim üzerimde. gitmeyeceğim not almaya falan. 2 saat otobüsle yol mol çekemem. beylikdüzü'nden laleli'ye mi gidilir zaten ya her gün? böyle saçmalık olamaz. vur kafayı yat diyorum. kalırsan kalırsın. ama önce bi' sevgilimi arayayım. açmıyor telefonu, gıcık oluyorum. yatmaya devam ediyorum. annem geliyor bir ara.

-kalk bir şeyler ye de ilaç iç.
-yok anne ya, bırak yatayım ben.

çıkıyor. bir süre sonra bir daha geliyor;

-mikoo mikoo, uyan kızım.
-ya anne bir sal beni yaa...
-kızım kalk. arkadaşın geldi, kapıda.
-ya tamam söyle gelsin, kim geldi. kalkmıcam ben.
-yavrum şeyma değil, o çocuk geldi, adı neydi?
-hangi çocuk ya? anne ne diyosun ya?
-ya kızım yok mu o çocuk. ya of neydi adı?

sessizlik... bilinçsizlik. kısa bir an sonra gelen oha anı! ya deli mi bu adam? niye geldi kapıya! kalkıyorum hemen. nabzım 130 falan. annem gülerek çıkıyor odadan. ben de peşinden. ay sonra hemen geri dönüyorum. üstüme başıma bir çeki düzen vereyim. saçlarım cadı gibi. annemin beni kaldırma çabası, benim bütün gün uyumuş halimle şişmiş yüzümü haline yoluna koyma çabam, tüm bunların aldığı zaman, temizinden bir 15 dakika beklemiş garibim kapıda. teşrif ediyorum sonunda. gitmiş notu almış. onu verip gidecekmiş. rahatsızlık verdiği için çok üzgünmüş. annem kabardıkça kabarıyor.

-ay oğlum ne rahatsızlığı, hava çok sıcak, geç serinle biraz içerde.
-yok efendim, hiç tutmayayım, benim de işlerim var biraz, onları hallederim, miko da yorulmasın.
-peki nasıl istersen evladım.

baş başa kalıyoruz kısa bir an. uzanıp öpüyor. göz kırpıp açıyor asansörün kapısını. bakakalıyorum arkasından.

geçemedim o sınavdan ertesi gün. çalışmadım nota daha doğrusu. nota hiç bakamayacak kadar mutluydum. pişman da olmadım.

limonata tadında bir film çok samimi izlettiriyor.

iğne koluma zaplanmadan inanmayacağımdır. bizi bu hale siz getirdiniz sorry!

kandil mesajı almıştım.

bu başlığın neresi ayrımcılık kokuyor orasını anlamadım. başörtülü kadının örtüyü kullanma amacı ve sizin dini hayatınıza göre değişen durumdur. eğer dini gorusleriniz aynı noktada birlesiyorsa mesele yok. ancak siz dinden uzaklastikca o dine yaklaşıyorsa ya da tam tersi oluyorsa ileride başta çocuk yetiştirme olmak üzere pek çok konuda çatışma yaratacak durumdur.

lisede orbital dizilimini ezberletmişlerdi. 1s, 2s, 2p, 3s, 3p, 4s, 3d, 4p, 5s, 4d, 5p, 6s, 4f, 5d bide tuhaf bir kodlaması vardı pisili bir şeydi. ezberlediğimle kaldım, hayatımın hiçbir alanında kullanamadım henüz.

bu coğrafyada apolitik olmak hayli zordur. haksızlıklara susmanın da bunu yapandan bir farkı yoktur. bunun vicdani sorumluluğu da vardır. apolitik olmaktan kasıt hiçbir siyasi partiyi tutmamaksa buna apolitiklik denmez. çünkü ben de görüşlerimle tam anlamıyla bağdaşan bir siyasi parti bulamıyorum. sadece kötünün iyisi var. kısacası her insanın mutlaka bir görüşü illaki vardır. olmalıdır da.