siyasetçiler beyinleri ve kalpleri olmadan da yaşayabiliyor.

dizisi ayrı güzeldir, şarkısı ayrı güzel. biraz geçmişe gidelim ve sezen aksunun diziye konuk olduğu, ikinci bahar şarkısını söylediği anları ziyaret edelim.



“gözümden, dilimden, sakınır saklar
bugünki aklımla severim şimdi.”

şöyle efsanevi parçaları vardır.

arada reklamlarda çıkan abidik gubidik oyunları indirir oynarım. bir hafta sonra da silerim ki bağımlı olmayayım. nefis terbiyesi işte. sayılmaz mı bu, sayılır.

fütühat devrini yıllar sonra yeniden başlatan, revan ve bağdad fatihi lakabıyla da anılan 17. osmanlı padişahıdır. çocuk yaşta tahta geçmiş ve bir süre annesi ile bir kısım vezirlerin kararlarına sadece mühür basarak devleti yönetmiştir. büyüyüp güçlendiğinde ise bu yılların acısını çıkarırcasına zalimane bir yönetim sergilediğini söylemek yanlış olmaz.

tütünü, kahveyi ve şarabı büyük istanbul yangını sonrası yasaklamış ve uymayanlara karşı ciddi yaptırımlar uygulamıştır. yaptırım derken denetimli serbestlik değil yani direkt olarak idam. (bkz: tütün yasağı)

yeniçerilerin sayısı ilk kez yıllar sonra sultan murad tarafından kontrol altına alınmış ve 12.000 civarına düşürülmüştür. sultan murad bir çok konuda yetenekli ve azametliydi. onun üç muhafızın sürükleyerek getirdiği koca bir gürzü tek eliyle savurduğu söylenir.

her ne kadar ekber ve erşed sistemi yani kardeş katlinin önüne geçen kararname yürürlükte olsa da sultan murad önemli seferlere çıkmadan önce kardeşleri, kasım, süleyman ve bayezid'i boğdurmuştur. tüm bunlar hayatta kalan tek kardeşi ibrahim ki daha sonra sultan ibrahim olacak tahta geçmişti, onun aklı melekelerinin bir kısmını kaybetmesine yol açtı. sultan muradın çocukları hep bebek yaşlarda öldüğü için şehzade ibrahim idamdan kurtulmuştur.

sultan murad 1640 yılında henüz 27 yaşında gut hastalığına bağlı semptomlar neticesinde vefat etti.

çoğu erkekte kekoca duran ama garip bir şekilde bazı erkekler söylediğinde kötü durmayan sözdür benim için bu eski sevgilimdir bazen bana öyle hitap ederdi ve tuhaf bir şekilde güzel gelirdi belki çok sevdiğimdendi bilemiyorum bir keresinde ondan başka bir erkek arkadaşım söylediğinde kızmıştım

geçen bu koku geldi burnuma da koku nereden geldi bilmiyorum:

çanakkale savaşı'na giden bir askerin ağzından yazılmış olan kastamonu yöresine ait türkü.

hem otomatik hem de manuel olan iki çeşidi mevcut olan meyve sıkacağıdır.

açıkçası otomatk olanını pek tercih etmem, manuel candır.

şahsımın da dahil olduğu grup. kahve içtikten 5 dk sonra uykuya dalabilirim.

bir gaye su akyol biliyordum ama sadece isimden ibaretti benim için.

sonra tanıştık değişik tamlamalardan müteşekkil şarkılarıyla.
barış manço esintilerinin olduğu şarkılar, kostümler...

sonra öğrendik ki severmiş barış'ı...
barış' ı kim sevmez ki zaten. yeri gelmişken paylaşayım. üniversite'nin merkez kütüphanesinde geziyorum, kuşe kağıtlı bir kitap, barış manço için yazılmış. çeviriyorum sayfaları, hakkında söylenen sözlerin olduğu bölüme geliyorum. bir tanesi demiş ki onun için: atatürk bir sen iki.

neyse ben diyorum ki kendi kendime işte bu! orijinal sözler, özgün müzik, sanatçı dediğin böyle olur falan...

sonra bir bakıyorum gaye takipçileriyle atışıyor. nasıl ya diyorum. kafamdaki gaye algısıyla örtüşmüyor çünkü. afallıyorum.
hoşuma gitmese de kabulleniyorum.
ama insan beğendiği şeye kusur konduramıyor.

efendim var işte sanatçılarımız. seversiniz sevmezsiniz ama hakkını teslim etmek lazım diye düşünüyorum. umarım güzel şarkılar yapmaya devam eder, biz de dinleriz.

şu üçü; fantastiktir bahtı yarimin, ayva çiçek açmış, istikrarlı hayal hakikattir bence en iyilerinden.

ghostery de demiş ki gaye arkadaşım olur onu sözlüğe kaydettirdim.
hakikaten yazıyor mu? eğer yazıyorsa bir keşif çalışması başlatılabilir. meraklandım doğrusu.

bu katliamın ismi madımak olayı falan değildir, sivas madımak otel katliamıdır. hrant, tahir, uğur mumcu ve niceleri de ölmedi, öldürüldü. ülkemizin en aydınlık 34 insanı, hepsinin ismini yaşam yaşam bildiğim aydınları öldürüldü 2 temmuz 93'de madımak'da. ben halkım, o güzel insanlar hala odun odun ciğerimde yanıyor benim. ben karalar içindeki bir halkın çocuğuyum, aşağılık, iki yüzlü bir siyasetçi değilim ki bu güzel insanlarımızı sadece tek bir günde anıyım. bilin ki o 34 insan da her gün özlenmeye değecek insanlardı.

güneşin ak yüzüne bir duman çöktü
bir türkü çığlıkla ateşe düştü
kuytu bir köşede bir çiçek küstü
döktü yaprağını boynunu büktü

şu sivas'ın elinde sazım çalınmaz
güllerim yandı yüreğim dayanmaz
kararmış yüreğin hiç ışığı olmaz
bilmez misin ki türküler yanmaz
günü gelir sanma hesap sorulmaz
dayanır kapına pir sultan ölmez
şu sivas'ın elinde sazım çalınmaz
güllerim yandı yüreğim dayanmaz

pir sultanlar ölür ölür dirilir!!!

ahmet hamdi tanpınar
24 ocak 1962 ölüm yıldönümü

"ne içindeyim zamanın,
ne de büsbütün dışında;
yekpâre, geniş bir ânın
parçalanmaz akışında.

bir garip rüyâ rengiyle
uyuşmuş gibi her şekil,
rüzgârda uçan tüy bile
benim kadar hafif değil."

üçü bir yerde takarım.

hadi iyisin.

on birinci mektup

"korkuyorum. ölmekten mi? hayır, yokluktan. ölmek nihayet birkaç dakikalık mesele. yürümek, uyumak gibi basit bir şey. ama yokluk; ölüm. evet, ölmek ve ölüm ayrı şeyler bence. biri sonun başlangıcı biri de son ve yokluk. ölmekte şiir var, duygu var, anlam var. ölüm, sadece karanlık, boşluk, anlamsızlık.

doğmak başlangıcı yaşantımızın ve çilemizin. ölmek sonu. ölümse; öldükten sonraki zaman. o dizgin vuramadığımız at, o asla sahip olamadığımız kadın.

ölmek elimizde, ölüm tanrının sırrı, bedeli var oluşumuzun.

ölümsüz olmalıydı ölmek dünyada. insan dilediği anda ölmeli, dilediği anda yaşamalıydı.

ölümün gelmesini bekleyenler, ölmeyi bilmeyenlerdir. yaşamamız tanrının bileceği bir şey, zamana hükmeden o, ölüme hükmeden de o. yalnız ölmek bizim.

bu tek hakkımızı da suç saymış bizden önce gelenler. suç işlemişler, günah demişler. yaşatmışlar yaşamışız, öldürmüşler ölmüşüz. nerede kaldı bizim üstünlüğümüz? insanlığımız, zekâmız nerede kaldı?

bitkiler, hayvanlar diledikleri zaman ölemiyorlarsa insan olmadıkları içindir. ölmek asla şerefsizlik değil, hele korkaklık hiç değil. yalnız yaşamaktan korkanlar, yılgınlar mı ölmek isterler sanıyorsun?

cesaret başkalarına kötülük etme pahasına da olsa yaşamak mı? cesaret, sürekli bir aldanmaya boyun eğmek mi? durmadan aldatmak mı cesaret?

kötü, korkunç bir dünya üzerinde yaşıyoruz. bütün çabamız kendi kendimizi bitirmek ve son vermek insan nesline. öyleyse bir adam eksilmiş olsa bu şuursuz kalabalıktan ne çıkar?

hatırlıyor musun? bir şiirimde:

"bir yere kadar yaşamak güzel
ama bir yerde ölüm güzel oluyor"
demiştim.

işte bu gün, ölümün o güzel olduğu yerdeyim... *


seslendirme olarak da bulunca eklemek istedim...
buradan

aramaya inanmayan sözlük yazarlarımızın açtığı başlıkları taşıyan çalışkan karıncalardır.
(bkz: aramaya inanmak)
lütfen inanın. böylelikle entryleriniz olması gereken yerde olur.*

(bkz: nerde lan benim görsel)

hah, buldum!

geçen gün gördüğüm enteresan durum. adam 32 gündür gelecek kargoyu bekliyormuş. adrese "iki derenin arasındaki yalnız ağacın dibindeki yurtluk" yazmış ve kargocu günlerdir bunların yurdunu arıyormuş.

2020 yılında bile kargo sorunu yaşanıyor ne tuhaf.

iyi geceler dünya.
carl blechen - landscape in winter at moonlight (c. 1836)
kaynak:wikimedia