araştırmacılardan james cox’a göre, bu ailenin üyeleri kendilerini yakabilir veya herhangi bir ağrı hissetmeden kemik kırılmaları yaşayabilirdi. ancak tamamen normal bir intraepidermal sinir lifi yoğunluğuna sahiptiler. sinir lifleri açısından bir eksikleri yoktu, ama lifler görev yapmıyorlardı. araştırmanın amacı, neden acı hissetmediklerini anlamak ve bunun yeni ağrı kesici tedaviler bulunmasına yardımcı olup olamayacağını görmekti.

önceki araştırmalarda, ağrıya duyarsızlıktan muzdarip kişilerin, ağrı sinyalleri vermede önemli olduğu bilinen bir hat olan ve nav1.7 olarak adlandırılmış, fonksiyonel olmayan bir sodyum kanalına sahip olduklarını göstermişti. bu bilgiyle, bilim insanları, durumu tekrarlamak için nav1.7’yi bloke eden uyuşturucular geliştirmişlerdi. ancak bunlar çok az etki göstermişlerdi ve sonuçlar umut verici değildi.
resimag.com/p1/a24fe06cb92c.jpeg

opioid ağrı kesiciler, morfin gibi yaygın olarak kullanılmaktadır. ancak bağımlılık yapabilir, zamanla daha az etkili hale gelir ve nihayetinde herhangi bir etkisi olmayacak duruma gelir. dolayısıyla uzun süreli kullanım için uygun değildir. bununla birlikte, nav1.7 blokerleri ile birlikte kullanıldığında gereken doz çok küçük olduğundan, ağrıyı önlemenin uygun bir yolu haline gelmektedir. araştırmacılar, ileriye dönük olarak, çalışmalarının kronik ağrı hastalarını tedavi etmek için kullanılabilecek bir ilacın geliştirilmesinde yararlı olabileceğini umuyorlardı.

akademi ekibi, marsili ailesinin “süper güçlerini” açıklığa kavuşturarak, ortam sıcaklıklarına karşı ve acı kırmızı biberlerin aktif bileşeni olan kapsaisine karşı özellikle duyarsız olduklarını buldu. ayrıca, marsili’ler geçmişte hiç hissetmedikleri kemik kırılmaları da yaşamışlardı. ardından, kan numunelerinden dna testleri yapıldı ve her bir aile üyesi için tam bir ekzon dizileme gerçekleştirildi. bu işlemler, genomdaki protein kodlayıcı genleri haritaladı ve uzmanlar marsili ailesinin, zfhx2 (zinc finger homeobox 2) olarak bilinen genlerinde bir mutasyon olduğunu keşfettiler. bu genin de ağrı sinyalizasyonunda görev yapan diğer genlerle bağlantılı olduğunu buldular.

resimag.com/p1/5173410d3497.jpeg
genin ağrı tepkisini nasıl etkilediğini belirlemek için, araştırmacılar fareler üzerinde iki test yaptılar. ilk deneyde, fareler zfhx2 geni olmaksızın yetiştirildi ve ağrı eşiklerinin değiştiği bulundu. ikinci testteki fareler marsili ailesi üyeleriyle aynı mutasyona sahip o genle yetiştirildi ve sonuçta hayvanlar ısıya duyarsız oldular.

araştırmacılardan anna maria aloisi’ye göre, bu mutasyonun belirlenmesi ve ailenin ağrı duyarsızlığının nedeninin açıklığa kavuşturulması, ağrı kesici ilaç araştırmaları için yepyeni bir yol açtı. mutasyonun ağrı hassasiyetini nasıl etkilediğini tam olarak anlamak, ilişkili olabilecek diğer genleri saptamak ve ilaç geliştirmek için yeni hedefler oluştu. daha önceki çalışmalarda da, ağrıya duyarsızlıkta rol oynayan ve kronik ağrı tedavileri geliştirmek için üzerlerinde çalışılan scn9a ve prdm12 gibi başka genler belirlenmişti. henüz sonuç vermemiş olsa da, araştırmacılar zfhx2 için umutlular.