evet gayet de zordur. taciz, tecavüz meselelerine girmiyorum bile. sadece günlük hayatta bile gece dışarı çıkmak özellikle anadoluda o kadar kolay değildir. sırf bu yüzden bile gerekçe verirsiniz ama senin de gece ne işin vardı... tarzı zırvalar. etek giymek zaten büyük başarıdır. kadın olduğunuz için güçsüz olursunuz, o işten ne anlarsınız, mutlaka desteğe ihtiyacınız vardır, işte kademe atlayınca dedikodular mahal verir, evlendiyseniz anne olmazsanız bazı siyasi varlıklarca kadın bile olamazsanız, kıçınızı kırıp erkeğinizin dizinin dibinde oturmanız, öyle çok yükselmemeniz , daha fazla maaş alıp kocanızı mahcup etmemeniz gerekir. bir kere güzellik algısına da uymalısınız, vücut hatlarınız mükemmel olmalı, fazla kafanız çalışırsa bazı toplumlardan dışlanırsınız. bunların feministlikle falan hiç mi hiç alakası yoktur, bunlar gerçeklerdir. hoşunuza gitmeyebilir ama bunlar yaşanıyor. hatta burda saymadığım/sayamadığım bir sürü şey daha var. en azından şu çağda daha şanslı olanlardanız diyebilirim ama gayet de zordur. bunu zorlaştıran da kadınların kendisi değil toplum baskısı hatta diğer kadınlar ve süregelen, alıştırılmış erkeklik kurallarıdır.

ne kadar yeni bir yıla girmeyi umursamasam da şu an yalnız olmaktan mutsuzum.

maalesef hayat devam ediyor, ekmek kavgası denen bir şey var.
babamı 2 ay önce kaybettim, ama unutmadım her gün muhakkak anarım, rahmet diler dua okurum, ama yas olayı bir hafta on gün en çok, sonra mecburen normal yaşama dönüyoruz.
kadınlarda bu durum biraz daha farklı,daha duygusal davranıyorlar yas ları daha uzun sürüyor.

sokak lambalarının üzgün oldukları için boyunlarının bükük olduğunu zannetmektir.*

(bkz: sallamak)
abi bunun üstüne tanımam. millet ne yapıyorsa biz daha iyi yaparız diyoruz ama katiyen bir şey yapmıyoruz.

dans.

bacağıma kramp girdiğinde bile kalkıp devam etmişliğimi bilirim.

#368052 numaralı girdiyi okuduktan sonra, bana tiyatro camiasını düşündüren habere konu olan oyuncu.

bir yanda pandemi sebebiyle geçim sıkıntısı yaşayan tiyatro emekçileri, diğer yanda bölüm başına 200 bin lira gibi astronomik bir ücretle sözleşme imzalayan oyuncular.

türkiye'nin özeti niteliğinde bir haber gerçekten.

akbük civarı.

fransızca'da 80 sayısı için bir kelime yoktur. bunun yerine kabaca dört-yirmi anlamına gelen quatre-vingts kelimesi kullanılır.

gerçekten ben daha önce böyle hissetmedim.

r'leri söyleyemeyen özdemir asaf, bir gün taksiye biner.
taksici; “buyyun neyeye?” der. taksici de r'leri söyleyemeyen biridir. özdemir asaf, “kayaköy” derse, taksicinin kendisiyle alay ettiğini sanacağı için, “eminönü” der. karaköy'de inmesi gereken özdemir asaf, eminönü'de iner ve karaköy'e yürür.

amatör hikayeler ve özellikle rus edebiyatı konusunda güzel mizah yapan yazar arkadaşım. aman çizgini bozma, böyle devam et.bizde okuyalım gülelim eğlenelim hep.

ancak çok aşık olunduğunda ya da derin bir cinsel uyum içerisinde süren bir ilişki esnasında taraflardan birinin duyularının yok olmasına verilen isimdir. değilse de öyle olmalıdır. ben bu tanımda öyle kabul edilmesi için elimden geleni yapacağım. çünkü hem bunu, bu ibareye yeraltı sakinleri kitabında rast geldiğim jack kerouac’a borçluyum hem de bu konuda benim de fikirlerim olduğunun bilinmesini istiyorum.

genelde duyuların kararması birbirine çok düşkün çiftler arasında görünür. bu ifadeye göre aşk o kadar büyük bir hale gelir ki taraflardan biri aşık olduğu kişinin gözleri ile görmeye, kulakları ile duymaya, elleriyle hissetmeye, burnuyla koku almaya ve bütün hislerini onun varlığıyla hissetmeye başlar.

cinsel doyum esnasında da aynı duyu birleşmesi yaşanabilir. orgazm anında taraflardan biri kendi duyularını kaybedip kendini tamamen karşısındaki insanın bedenine emanet edebilir ve bu anda sadece fiziksel olarak değil ruhsal ve zihinsel olarak da iki beden birleşmiş olur.

eğer bu duyu kararması aynı anda iki tarafta da yaşanırsa -ki bu çok da olası bir durum değildir- o zaman ruh ve ten uyumunun zirvesine ulaşılmış demektir ve bu çifte aşk ve cinsellik konularında karada ölüm yoktur.

duyularınızın kararmasına en içten duygularımla diliyorum.

sapık trollerin başına gelmesini istediğim durumdur. buraya anonim kimliklerle yazılan onca şey gerçek hayatta söylenip yazılsa direkt davalıklar. sözlükte tüm kurallara uyularak yapılan sapıklıklar sadece sözlük için yazı değeri taşıyor. yazarların rahatsız olması ve bu durumdan kimsenin umrunda olmamasıda absürt bir durum. şu an görünmüyoruz ve duyulmuyoruz ama şu bilinsin ki bir çok yazar bu bel altı edebiyatından hoşlanmıyor çünkü çirkin. engelleyin geçin diyorlar peki siz gercekte yaşarkende mi insanların üzerine bir tuş ile basıp engelleyip gecebiliyorsunuz.bu da buranın bir gerçeği neden görmezlikten geleyim.

olmayandır, en hası bile cimrilik testi yapar adettendir.(bkz: swh)

kimsenin konuşmadığı bir dil gibiyim...
kimsenin inanmadığı bir deli...
yazarının bile okumadığı bir kitap...
hiç çalmayan bir şarkı..
hiç vatandaşı olmayan bir ülke...
hiç sorulmayan bir soru gibiyim...
kalabalıklar içinde varım ama yok gibiyim...

(bkz: murathan mungan)

arkadaş tanıştırması da gözümde modern görücü usulüdür.

yangınların şairi metin abinin yazdığı dizelerdir:

ben artık mümkünü yok ölürüm;
tabutum bile olmaz taşınacak,
bir çil horozun sesine gömülürüm.

günün bir kısmını kafa sözlük radyosunda geçiren biri olarak radyonun olmaması beni boşlukta bıraktı birazcık. umarım kısa zamanda yeniden yayın vermeye devam eder.
bir de şunu eklemeden geçemeyeceğim. yeni, güzel şarkılar da eklensin lütfennn.* beklentim yüksek.* beklemedeyimm.

mahvolmuşlar. yazık ya üzülerek güldüm.