o gün öğlene doğru annem aradı. babamın merdivenden düştüğünü, hastanede olduklarını ve ameliyat yapılacağını söyledi. bulunduğum yerden 1 saatlik mesafede olan hastaneye gittim.

küçük bir ilçenin devlet hastanesiydi. babamın emekli olduktan sonra kafa dinlemek amacıyla bir köyden aldığı ve kazayı geçirdiği bahçeye en yakın hastane olduğu için buraya getirmişler. akşama doğru ameliyat bitti. babam hasta odasına alındı. omurgası kırılmış.

telaşe azalınca, babamı hastaneye getirirlerken yardımcı olan iki köylüyü köylerine götürme görevini üstlendim. bu olaylar bilecik ilinin civarında oluyor. yaklaşık 1 buçuk saat sonra köye varabildik.

dönüşte farklı bir yolu kullandım. gece yarısı yaklaşmıştı. söğüt ilçesinden geçerken sokaklarda hareketlilik vardı. bayraklı insanlar mehter marşları söylüyorlardı sanırım. yorulmuş, hayatın olağan akışından kopmuş ve çalışmayan zihnim ile ne olduğunu anlamlandıramadım. çok da merak etmedim. aklıma osmanlı’nın kuruluş yıl dönümü olabileceği geldi. sonuçta söğüt’ten geçiyordum ve ilkokulda öğrenmiş olduğum bilgiyi hiç unutmadım. osmanlı söğüt ve domaniç’te kurulmuştur.

hastaneye geldim. binasıyla ve iç mekanıyla eski bir hastaneydi. zaman makinesiyle doksanlı yıllara dönülmüş hissi veriyordu. biraz komünist işi. sadece hastane değil hastalar da o yıllardan kalmış gibiydiler. hasta odasının bulunduğu kata çıktım. katın girişini bekleme bölümü yapmışlar, bir de tüplü televizyon koymuşlar. kalabalıktı.

tekerlekli sandalyeliler ve bastonlarına yüklenenler. kolları, bacakları, kafaları bandajlı kadın ve erkekler. iç organlarından çıkan tüpleri ellerinde gezdirenler. serum askılıklarıyla yekvücut olmuş olanlar. yatalaklar ve bazı uzuvlarından yoksun kalmış olanlar. beyaz ve mavi önlük giymiş bezgin görünümlü çalışanlar. bir sonraki günü göremeyecek olanlar ve belki de zaten yaşamayanlar. hayalet olduğuna yemin edebileceğiniz nefes alan ruhlar. hepsi gözünü televizyona dikmişti. görmeyenler kulak kabartmıştı. ismi tijen olan sarı saçlı kadın darbe bildirisi okuyor, kendi yarınlarının belirsizliğini yaşayanlara ülkenin belirsizliği de ekleniyordu. bu ruhlar evrende bir anlam, onları hayata bağlayacak bir gerçeklik arıyor gibilerdi. ve absürdizm burada doğuyor olabilirdi.

anestezi etkisi altında olmamış olsa, kırık omurgası üzerinde televizyon karşısında olacak olan babamın odasına girdim. selalar okunuyordu. bir süre sonra ilaçlar etki etmeyi bıraktı. henüz gerçeklik algısı tam oluşmayan babam selaları anlamlandıramadı. gece gece ne selası bu diye sordu. ağzımdan çıkanlar çok ani gelişen, düşüncesiz bir şaka yapma refleksiydi. “selan okunuyor baba”. içinin ürpertisi gözlerine yansıdı. şimdi sağlıklı, şakamı hatırlamıyor.

güzide sözlüğümüzün avam kısmını oluşturan çoğunluk.

sen , ben , o , biz , siz, onlar.

rusya'ya gövde gösterisi için ukrayna'yı kullandılar ama rusya tavır alıp ukrayna'ya girince hepsi rusya'nın önüne attı ukrayna'yı. batının dostluğu ancak bu kadar olur. umarım en az hasarla çıkılır bu süreçten.

keşfedilmemiş yazardır.
kendini gösterebilmek adına, ben burdayım dercesine bu başlık altına entry giren yazardır.
yeni açan bir gonca güldür.
okuyunuz efendim yeni yazarlarımızı, çaylaklarımızı ve nereden geldiğinizi, nereden geldiğimizi unutmayınız.

kişinin kendi değerini kaybetmesine yol açar.

çocuğun kendi olmasına izin vermektir. aile ve toplumsal normlar çerçevesine sıkıştırmadan, bir ideolojiyi dayatmadan, kendi yolunu bulabilmesine yardım etmek ama asla belli bir yola itmemek. o yolda düşse bile her zaman arkasında olmaktır.

italya'da ortaya çıkmış bir ideolojidir. faşizm kelimesi ise etimolojik köken itibariyle latincedeki fasces sözcüğünden türetilmiştir.
fasces, roma döneminde resmi otoritenin sembolüdür ve bugünkü bayrak yerine geçen bir imge olarak kullanılmıştır. bu imgede birbirine bağlanarak demet haline getirilmiş çubuklar bulunmaktadır. buna göre, nasıl ki fasces'i oluşturan bu çubukların her biri tek olduğunda son derece dayanaksızdır ve kolayca kırılıverirler, ancak bir araya geldiklerinde sapasağlam olurlar ve onları bükmek dahi neredeyse imkansız olur, işte roma toplumu da bir arada olduğunda bu şekilde güçlüdür. bu açıdan, "fasces" birlikten kuvvet doğar, sözünü temsil eder.

faşist düşünceye göre de, birey içerisinde bulunduğu toplumun bir parçasıdır. bireyi toplumun dışında ve toplumdan ayrı olarak düşünmek olanaksızdır. faşist düşünce bireyi hiçe sayarak toplumu yüceltir. bu yönüyle organizmacı anlayışla örtüşür. buna anlayışa göre her bir kişi toplum denen organizmanın birer parçasıdır. toplum tıpkı bir insan vücuduna benzemektedir. insan vücudundaki organların işlevini, adeta bir organizmaya benzetilen toplumda sosyal kuruluşlar görürler. insanlar ise, bu organlar (sosyal kuruluşlar) içinde yer alıp bunları meydana getiren birer hücredir. bu nedenle faşist düşünce temelinde, artık, organları, yani sosyal kurumları, oluşturan bu unsurlara birey demek anlamsızdır. bunlar bütünü oluşturan birer parçadan ibarettir. dolayısıyla kişinin artık bir birey olarak değeri kalmamıştır. ona değer atfeden yegane şey bünyesinde bulunduğu organizmanın devamlılığı için görmekte olduğu işlevdir. yani her bir insan toplumun -ya da devletin- amacına hizmet eden bir araç konumundadır. toplumu oluşturan insanlar toplumdan ayrı olarak düşünülemez. toplum kendiliğinden ortaya çıkmış ezelden beri var olan bir olgudur. insanlar da bunun bir parçasıdır. insanlar, faşist anlayışa göre daha doğru ifadesiyle hücreler, toplumun bekası için vardır. onun için faşizmde onu harcamak da çok kolaydır.

tüm duygu ve hislerin üstünde fantastik bir boyut. o an geldiğinde tek gerçek o bok hissi oluyor ve tüm bedeni , ruhu ele geçiriyor.

belki üstümüzden bir kuş geçer ile birlikte döneminin en popüler şarkısıydı. yıllar ne çabuk geçmiş.

bazıları birbirine aittir, hiç kavuşamasalar bile.."

üç kişiler sözlükte. diğer ikisi de yeşilevham ve güneş. benim için, benim açımdan, naçizane.

o kadar seviyorum ki onları okumayı, hiç iletişmesem de ya da pek az, o kadar yakın hissettiriyorlar ki kendilerini bana benim anlatım kabiliyetim yetmez bunun ifadesine. çok acayip. çok hisli. çok gizli.

düşündüğünüz kadar değerli değilsiniz. ya da üzüldüğünüz kadar değersiz değilsiniz.

değeri belirleyen sizsiniz.

sıktı artık bunlar. farklı bir şey görmek için buraya giriyorum ekşiye döndü iyice.

kolombiyada siyasal islam diye bir şey yok.

orada seks yapanlara kaşar, yollu gibi yaftalar yapıştırmıyorlar.

orada din baskısıyla zina, namus gibi kavramlar dayatılmıyor.

alkol sudan ucuz, barlar gibi sosyalleşme alanlarına kolaylıkla erişilebiliyor. alkol yasağı koymuyor hükümet. burada en boktan bira 17 tl.

özet olarak kimse anasının karnından özelliklerle yüklü olarak doğmuyor. çevresi onu şekillendiriyor.

aslında acımsı bir tadı olan ve pek de lezzetli olmayan, o zamanlar 50 kuruş olan buz dondurmasıdır.
annemlerimiz ne kızardı ama. bir bu bir de meybuz. gereksiz ama vazgeçilmeyen.

ortak sosyal medya hesabı kullanmaları. bu seviye henüz aşılamadı.

berfu:
kar tanesi anlamına gelmektedir.

belis:
aşkın ilk meyvesi anlamına gelir.

dedemin bize karşı uyguladığı işkence biçimidir.
allah'tan askerliğini iki yıl yapmış iki üç sene daha fazla yapsa uyurken de anlatmak zorunda kalacaktı. bir de işkence sadece bize özel değil önüne kim çıkarsa, en son hastanede doktora anlatmaya başlamış babamlar adamım işi gücü var demişler öyle odadan çıkmış.
yoldan geçene de askerlik anısı anlatılmaz ki canım.

kitap, seyahat, akıl fikir.*

yağ, bal, pekmez gibi şeyler koymaya yarayan, genellikle kapaklı tahta kova. çok çok önceden hatırlarım babannem rahmetlinin evinde 4 tane vardı bu küleklerden. vakti zamanında epey kullanılan bir eşyaymış.
vay anam vay şimdi fiyatlara falan baktım tanesi 100 lira.*