"elinin hamuruyla erkek işine karışma."

her iki cinsiyet de kendilerine biçilen rollerin dışına çıkıp istediği işi yapabilir.

göz her zaman hislerin, duyguların, insanın iç dünyasının en masum penceresi olarak düşünülmüştür. on sekizinci yüzyılın sonlarına doğru da bu saflığını kaybetmeden, bir aşk simgesi olarak minyatür resim şeklinde gözüktü.

lovers' eye ya da göz minyatürü, ingiliz tarihinde 1714 ile 1830–37 yılları arasındaki georgian devri olarak bilinen yıllarda yapılmış eşlerin, çocukların veya sevenlerin göz resimleri idi. duygusal sebeplerle yapılmış bu minyatürler genellikle broş, bilezik, kolye, yüzük veya madalya olarak kullanıldılar. 18. ve 19. yüzyıllarda aşıkların, gözlerini kalplerine yakın yerlerde taşıdıkları söylenir. 1700'lerin sonlarında başlayan akımın tarihinin galler prensi (daha sonra kral ıv. george olacak) george augustus frederick ile, aşık olduğu kadın maria fitzherbert arasında başladığı söyleniyor.

bir söylentiye göre galler prensi george daha önce iki evlilik geçirmiş katolik maria fitzherbert’e aşık olmuştur. reddedilen prens intihar girişiminde bile bulunur. maria, isteksizce onun evlilik teklifini kabul eder (veya kaçınmak için avrupa'ya kaçar.) fakat belli sebeplerle george'dan uzaklaşır. 3 kasım 1785 yılında george, maria'ya bir mektup yazarak ona evlilik teklif eder. mektupla beraber bir yüzük değil, richard cosway'a yaptırdığı 'kendi gözünün resmini' gönderir. 15 aralık 1785'te çift eğlenir ve gelenek başlar. her ne kadar evlilik ııı. george veya çevrelerce kabul görmemişse de ıv. george'un da, maria'nın gözlerini üstünde taşıdığı söylenir.

fakat richard cosway'den önceye raporlanmış başka göz minyatürleri de bulunmaktadır. cosway'in de rakibi olan george engleheart'in defterlerinde 1775'ten 1813'e kadar geçen süre içinde 23 göz portresi kayıtlıdır.

yanlarına bazen saç taneleri de iliştirilen bu semboller bir nevi gizlilik için de kullanılıyordu. minyatürlerin sahibini, sadece alıcısı bileceği için açıkça taşınabiliyorlardı. böylece anonim bir şekilde aşk simgesi iletilmiş ve sadece aşıklara özel bir şekilde taşınabilmiş oluyordu. 20. yüzyılın başlarında da aristokrat sınıf ve kraliyet mensupları tarafından canlı tutulmaya çalışılan sanatta bazen sadece gözler değil, anlamı güçlendirecek simgeler de kullanılırdı. aşk simgesinden, hatıra takısı olarak kullanılmaya başlanan bir süreç de yaşandı. göz yaşları veya bulutların arasından bakan gözler... sadece resim değil, resmin bulunduğu çerçeve de dikkate değer bir şekilde anlam taşıyordu. inciler göz yaşlarını temsil etmek için, elmas güç ve uzun ömrü, mercan saflığı ve korumayı, garnet dostluğu ve turkuaz sağlığı temsil etmek için kullanılmıştı.

william wood gibi başka sanatçılar tarafından da yapılmış bu resim sanatı bazen tüm bir aile üyeleri için sipariş edilirdi. sadece resimde değil edebiyatta; yazarlar ve şairler tarafından anlatılmıştır bu takılar.

kaynakça ve daha fazlası: langantiques.com, artuk.org, wikipedia, konu hakkında bir blog - serkan hızlı

başlamamak. başlayın başarı gelir ardınızdan

"bütün sözlük yazarlarımı sözlüğe davet ediyorum"

-yoldaş benjamin franklin

en güzel, en iyi en iyi örnek demektir.

özellikle günaydın tanımlarının fanı olduğum yazar.
bir kitap tanımı ile aramızda geçen dm sohbeti esnasında kibar olduğu ve tamda nicki gibi olduğu kanaatine vardım.
bana o günaydın mesajları gibi coşku dolu bana özel bir iyi günler mesajı yazdı. *
sözlüğün coşku dolu rengi.
hani yağmur sonrasında çıkan gökkuşağındaki en canlı renk gibi.
rengin hiç solmasın.

objektif değerlendiriyorum. sadece şu söz üzerinden türk milletini bilmeyen birinin yaklaşımı olduğu anlaşılıyor. türk affetmez, öleceğini bilse düşman dediğine güvenip sırtını dönmez; bir kere tükürdüğünü değil yalamak, dönüp ardına bile bakmaz. çizgisi bellidir. yeri gelir dosttan düşman olur da yine de düşmandan dost olmaz.

gerçi kan önemlidir sonuçta, insana kim olduğunu hatırlatır. araplarda böyle işliyor bu olaylar. bir gün küfür kıyamet yağdırır, ertesi gün karısını kızını "dostluk" namına huzuruna sunar, bir de sofra kurar her şey geride kalır.

bırakın da biz yine hatamızla, safımızla biz kalalım, öz duralım. yanlışımıza bizim yanlışımız deme erdemini gösterelim. kim olduğumuzu, hangi yollardan geçtiğimizi unutmayalım ki omurgamız sağlam başımız dik durabilsin. öbür türlü bir o tarafa bir bu tarafa lastik gibi çekilir dururuz.

ha unutmadan;

"geçmişini bilmeyen geleceğine yön veremez"

ayn rand'ın the fountainhead romanının baş karakteri. idealist birisidir. kafa yapısı da aynen şöyledir:

+bay roark, burada yalnızız, neden benim hakkımda ne düşündüğünüzü söylemiyorsunuz?
roark'ın cevabı kısa, basit ve gerçektir:
-ama, seni düşünmüyorum.

hiç bulaşılmaması gereken zırva proje. onlar tamamlayamadan bu iktidardan gidecekler.* geriye ise yeni hükümete büyük bir enkaz ve boşa harcanan paralar kalacak.
hiç iyi anılmayacaksınız akp hükümeti.

bilim daha somut ve denklemsel gerçeklere açıklık getirebildiği için imkansız diyemesem de bana bir tık hayali gelen bir konu. tabii eğer olabilecek sonuçlar hakkında fikir yürütmem gerekirse, dünyaya kaos hakim olur gibime geliyor. o ana kadar inanmayan kimse bilimin tek sözüyle mutlak gücün varlığına hem fikir olamaz diye düşünüyorum.

herkes dışarıda sanki. yollar tıklım tıklım. gecesi gündüzü yok herkes rutininde adeta. peki ya evde bekleyen ve benim gibi tüm kurallara riayet edenler? onlar da işte sadece ben mi evde oturuyorum acaba hissi yaşayacaklardır.

bir vincent ward filmidir.

film richard matheson’un aynı isimli romanından uyarlanmıştır. uzun yıllar korku yazarlığı yapan matheson bu kitapla tarz değiştirmiş ve iyi de yapmıştır. kitabın ismi shakespeare’nin şu dizelerinden alınmıştır:

for in that sleep of death what dreams may come
when we have shuffled off this mortal coil, must give us pause.

1978 yılında piyasaya çıkan roman 1998 yılında filme alınmıştır. robin williams, cuba gooding jr. ve annabella sciorra’nın başrollerinde oynadığı film en iyi görsel efekt oscarını da kazanmıştır.

filmin konusu ile bence oldukça dikkat çekici. girdiği bir depresyon sonucu intihar eden eşinin inandıkları din gereği cehenneme gittiğini öğrenen chris radikal bir karar alır. chris aslında eşinden önce bir trafik kazasında hayatını kaybetmiştir ve eşinin depresyona girme nedeni de budur. ancak chris cennete gitmiştir, eşi ise cehenneme.

bundan sonraki gelişmeleri bir cemal safi şiirinden dize ile özetleyebiliriz:

seninle cehennem ödüldür bana
sensiz cennet bile sürgün sayılır.

çünkü chris cennetten vaz geçip eşinin ruhunu kurtarmak için cehennem kapılarına dayanır. yol boyu başına gelenler, yaşadıkları ve gördükleri izleyicilere dünya edebiyatının en görkemli eserlerinden biri olan dante aligheri’nin ilahi komedya’sını hatırlatır. zaten bolca ilahi komedya göndermesi de vardır filmde.

huzurlu bir akşam vakti huzur içinde izlenebilecek bir film.

en ilginçlerinden biri ırgat olabilir.
yunanca ırgatis‘in farklı bir hikayesi var.

yunanca bedenen çalışmak demek olan ergasia osmanlı’ya ırgat olarak geçmiş, sonra osmanlıca’dan yunanca’ya e(ı)rgatis (köylü/işçi) olarak evrilmiştir.
eylem olarak gelip isim olarak dönmüş kısaca.

kibar feyzo filmindeki, bilo'nun ağa'nın emriyle,gülo ve feyzonun bekçiliğini yaptığı sahne aklıma geldi.
hatırlayanlar gülsün.

(bkz: his dark materials)
(bkz: altered carbon)

fularla evde dolaşırım her gün, fuları taktığım an inanılmaz bir bilgi birikimi yükleniyor zihnime.

babamın öleceği günü tamı tamına bilmesi. "26 ağustos 2016'da öleceğim" dedi, o gün gelince de öldü. hayır intihar değil. hastalıktan öldü.

ben babama rağmen evlendim. ona rağmen yaptığım tek şey buydu. ölümünden önce bir keresinde şunu söylemeseydi ruhumun bir yeri hep yaralı kalacaktı ama neyse ben de bu sayede kendimi affetmiş oldum. neyi mi?
"neden onunla evlenmek istediğini hiç anlamadım ama doğru kararı verdiğine ikna oldum. kendini gerçekten tanımışsın meğer."

ben de yaşar.

az önce twitter'da gördüğüm haber. arkadaş bir gün düzgün uyuyalım ya. bir gün üzülmeyelim. içim sıkıldı yeter ya. sabah sabah boğazım düğümlendi lan. yeter artık.

sebebi de işsizlik. bir öğretmen merve çavdar vakası daha. utanıyorum lan bir şeyler yazmaya. gözlerim doluyor yazarken. çünkü anlıyorum bu kardeşlerimizin durumunu. askerden geldiğinden beri ben de işsizim. milletten kaçıyorum lan artık soru soracaklar diye. çok şükür ailem arkamda da bir şeylere göğüs gere biliyorum. bu muameleyi hak etmedik, etmediniz.






kaynak