türkiye'de genel kitap okur kitlesi için geçerli olan bir nokta var ki o da çocukluk anıları ve nostaljik öğelerin fantastik ya da tamamen kurgu olan kitaplara göre daha çok tercih edilmesi. mahir ünsal eriş'i sosyal medya da takip etmesem ve az buçuk dünya görüşü hakkında bilgi sahibi olmasam bu kitabi da sırf beğenilme arzusu ile yazdığını düşünürdüm. oysa yazarın beğenilmek gibi bir derdi yok kanımca. onun derdi insanların düşünmesi ve hissetmesini sağlamak. kitap öylesine samimi ve naif öğeler ile dolu ki, yazarın bunları gercekten ama gerçekten yaşadığına kalibinizi basmak istiyorsunuz. kitap kısa surede okunabilecek, belki bir kaç zaman sonra aklınızda pek bir şey bırakmayacak ama duygusunu her daim içinizde yaşatacak bir kitap. şahsen ben ne zaman kitabı görsem ya da hatirlasam 87 yazında izmir'de geçirdiğimiz efsanevi yaz tatilini hatırlarım. mahir ünsal eris okumaya başlayacaklar için iyi bir başlangıç olacaktır. dil sade ve akıcı. konular kolay ve anlaşılır. sait faik öykü ödülünü hak ediyor muydu , kitapları edebi midir zaman zaman kafamda soru işaretleri oluşuyor ancak şöyle günümüz türk edebiyatına bakınca ve yazarın derdinin güzelliğini görünce siliveriyorum o soruları.