okurken ta o zamanlarda bile* avrupa insanı üzerindeki antik yunan esintilerinin bu denli fazla olduğunu görünce çok şaşırmıştım. ayrıca fransız ihtilali'ne henüz iki yüzyıl varken demokrasi fikrinin bu denli gelişebildiğine de. bu bağlamda "ya bu avrupa insanı düşünsel devrimini nasıl gerçekleştirdi kardeşim?" diye soran herkesin muhakkak okuması gereken kitaplardan.

bir çağın en ünlü insanlarından biri. "gözlerimin rengini bilmiyorum" ve "dayak yemeyi severim" sözleriyle hepimizin kalbine kazınmış kendi küçük yüreği büyük usta.

mekke'nin fethi sırasında müslüman olan kişi. kureyş kabilesinin reislerindendi. hz. muhammed'in amcası hz. abbas ile çocukken en yakın arkadaşlardı. çocukluğu bolluk ve rahatlık ile geçmiştir. mekke'de okuma yazması olan çok az kişilerdendi. hz. muhammed peygamber olduktan sonra onun en büyük düşmanlarından biri oldu. ebu cehil bedir savaşında öldürülünce mekke müşriklerinin reisi oldu. bedir savaşı için intikam yemini etti ve uhud savaşına müşrik ordusunun kumandanı olarak katıldı. mekke fethine kadar düşman ordusuna liderlik etme görevi sürdü.

islam ordusu mekke fethi için yola çıkınca, mekke yakınında bir karargâh kurdular. bu sırada ebu süfyan, çocuklukta en samimi arkadaşı olmuş olan hz. abbas'ın ısrarları sonucu müslüman oldu. hz. muhammed, mekke'de ebu süfyan'ın evine sığınanlara eman verileceğini bildirdi. ebu süfyan bunu mekkelilere bizzat kendisi duyurunca, bu durum karısı hind'i hiç memnun etmedi.

ibn hişam'ın verdiği bilgiye göre, ebu süfyan, müslüman olunca huneyn gazvesine katıldı ve gazvenin ilk evresinde müslüman öncü kuvvetinin yenilmesine sevindi. fakat savaş sonrası elde edilen ganimetten, hem ebu süfyan, hem muaviye, hem de yezid'e pay verildi. bu alâka onların büyük hoşnutluğuna sebep olmuştur.

ebu süfyan, taif muhasarası ya da yermük savaşı zamanı bir gözünü kaybetmiştir. hatta zehebî'ye bir gözünü taif muhasarası, diğer gözünüyse yermük savaşı zamanı kaybetmiştir.

sünniler, ebu süfyan'ın samimi bir müslüman olduğuna inanırlar. şiilerse onun zındık, münafık, hatta bazıları agnostik olduğunu söyler. fakat ebu süfyan'ın ilerleyen yaşına rağmen savaşlara katılması, onun münafık olmadığına bir kanıt olarak gösterilebilir.

şeytandan mirastır. ilk ırkçılığı " beni ateşten yarattın onu topraktan, ben ondan kıymetliyim" diyen şeytan yapmıştır.

(bkz: sorumluluklarım)

normalde bir caminin hocası imamı sesinin güzelliği ile hadi bilemedin teravih namazını kıldırma süresi ile bilinir ama bu seferki hocamız cami içi icraatlerinin dışında her şey hakkında yorum yapmasıyla bilinen biri oldu ve bugün istifa etti.
umarım buna da twitter'dan yorum yapar ki yaparsa büyük ihtimalle "rızkımı veren hüda'dır kula minnet eylemem" tarzı bi paylaşım yapacağını düşünüyorum.



buradan

anlaşılmaktan ümidini kesmiş olmaktır.

gayet doğal olaydır. mevcut teknolojiyle roketlerin başarılı olma olasılığı düşüktür. peki yükseltmenin yolu ne? başarısız denemeler yapmak. oyna devam.

sonra, çok önce bilmesi gereken bir şeyi yeni keşfetmiş gibi, üzgün bir sesle mırıldandı, hamurumuz böyle bizim, biraz ilgisiz, biraz da kötü niyetliyiz. * *

sömürüyü sahiplenme olarak da niteleyebilirsin, o zaman tam anlamıyla yerine oturur her şey.
amatör tiyatrocu bir kız “gerçeğin tiyatrosu”nda hayatının rolünü nasıl oynar? ünlü polisiye yazarı john le carre’nin akıl oyunlarına dayanan bir casusluk öyküsünü anlatan 1983 yılında yayımlanan bu kitap “kim terörist, kim özgürlük savaşçısı? hayatını, ailesini, geleceğini hiçe saymış bu insanlar ne için savaşıyor?” vb. sorulara bir cevap niteliğinde.
küçük trampetçi kız (the little drummer girl) konusu mossad-filistin ekseninde geçse de insan hayatını aşk başta olmak üzere çeşitli yönlerden sorgulayan psikolojik temaları yüksek bir kitap.
alexander skarsgård, michael shannon ve florence pugh gibi ünlü oyuncuların yer aldığı dizisi ise gayet kaliteli küçük trampetçi kız dizisi
filmi
kitabı okuduktan sonra kim suçlu kim masum diye uzun uzun düşünüyor insan. kitaptan bazı alıntılar...
bir aslanı yakalamak istiyorsan önce keçiyi bağlaman gerek.
şiddet şiddeti doğurdukça kan bitmez, iki taraf da kaybetmeye devam eder.
ölümün panzehiri aşktır, zevk değil.

buna hayır diyebilenden enişte olmaz.

(bkz: yaa şapşik misin)(bkz: yaa çok şekersin sen)(bkz: yaaa yerim senii)(bkz: gitmeseydiniz biraz daha kalsaydınız)

doğum günlerini sever misiniz?

ben pek severim. insanları mutlu etmek için yapmadığım şaklabanlık kalmaz. aman neler neler?

ama benim ki genelde unutulur. ya da bir iyi ki doğdun mesajı.

neysem bugün bizim bir pıtırcığın doğum günüydü. hazırlık başında bir fotoğraf aldım.

şuan acayip yorgunum bütün gün koşturdum. gözlerim kapanmak üzere.

aha bu da bonus.

ben daha kimin kadın kimin erkek olduğunu ayıramıyorum. siz nasıl sözlükte hayatınızın aşkını buluyorsunuz?

toplumda karşılaştığımız ve çoğumuzun şikayetçi olduğu tipleri, kendine has bir cezalandırma yöntemi ve "bodof!" efektiyle cezalandıran kahraman. karşılaştığı tiplemelere baktığımızda, verdiği ceza için genellikle "oh iyi oldu!" dememizi sağlardı.

çok sevdiğim her zaman idolüm olan biriydi. rahmetli subaydı, o üniformayı giydi mi daha da gözümde büyürdü. disiplinliydi ama ergenliğimde hiç bir konuda ısrar etmezdi, sadece fikrini söylerdi.

kendisi babasını hiç görmemiş, dedem denen .......... babam doğmadan terk etmiş onları. ben hiç babamı görmedim derdi. o yüzden iki çocuğuna da çok iyi babalık yaptı rahmetli. her zaman derim keşke ben kendi çocuğuma onun bana yaptığı babalığın yarısını yapabilsem.

babası ile sorunlu olanları görüp, buradan da okuyunca inanın içim cızzz ediyor, üzülüyorum, kendisi aklıma geliyor ve bu yaşımda bile daha çok özlüyorum onu, keşke son zamanlarında olduğu gibi sadece köşesinde sessizce otursa.

babalar ile ilişkinizde bence en önemli evre çocukluk ve ergenliğinizde ki ilişkinin kalitesi, eğer o zamanlar ilişki sağlam bir temele oturmamışsa maalesef bir daha hiç düzelmiyor.

umarım babası ile sorun yaşayanlar kendi çocukları ile daha iyi ilişki kuruyorlardır. et tırnaktan ayrılmaz gençler, annenizin babanızın kıymetini iyi bilin.

düşünce özgürlüğü falan ayaklarını bir geçelim. kimse sizin terbiyesizce küfürlerinizi duymak zorunda değil.
normal olan şeyleri saçmalık olarak adlandırmaktan vazgeçtiğimiz zaman o ilkellikten biraz da olsa çıkabileceğiz galiba.

dua ile halının üstünde uçmayıp mersedesle gezen dayının yağmurlarla yangını durdurma fantezisi.. kesinlikle aynı şeyleri yemiyoruz içmiyoruz okumuyoruz bunlarla.. yedikleri ekmek bile farklı bu kafa başka türlü olmaz insanda. he oradan sahile uğra rus duası için belki gelirler..

keşki dc'de ki gibi yazar hakkında düşündüklerimizi not edeceğimiz sadece bizim görebileceğimiz bir şey olsa...
ben çok unutkanım şahsen...
mesela bir yazarla tartışıp küfür eden bir yazara, şöyle bir not düşebilsem. küfürbaz arkana bakmadan kaç...
yada daha önce bir kadın yazarı taciz etmiş, duvar ol.
ya da çok iyi yazıyor dolu biri...
gibi...
böyle her yazarın üzerini sadece kendimizin görebileceği şekilde etiketlesek. bir düşünsenize bunu?