ejderha sırtına binmek istiyorum.

ne güzel herkes bayramlasmis, okurken sevinçle doldum. herkese sevdikleriyle sağlıklı ve mutlu nice bayramlar diliyorum.

ateistlerin yaşam amacını bulması diğer inanışlara göre daha zor. ateizme göre cennet, cehennem, ruh, tanrı, ahiret, kader, kaza gibi kavramlar yok. diğer inanışlarda-çoğunda- bu gibi kavramlar insanın yaşam amacının başlıca sebebini oluşturur. iyi bir insan olursan cennete gidersin, kötü olursan cehenneme gidersin. bu nedenle "iyi biri olmalıyım ve dünyada yaşadığım sıkıntılara katlanmalıyım böylece tanrı beni mükâfatlandırır ve öbür dünyada sonsuz mutluluğa ulaşırım". diye düşünürler. böylece hayat katlanılabilir olur. atesitler için ise kişinden kişiye değişir bence. kısa zaman önce ateist oldum ve çok düşündüm ben niçin yaşıyorum diye. sonunda bir sonuca vardım. ben kendim için yaşıyorum. kendimi bulmak, keşfetmek, tanımak, neler yapabileceğimi ve ne kadar ileri gidebileceğimi görmek için yaşıyorum. sonumum geleceği zamana kadar kendi kimliğimi bulmak için yaşıyorum. evreni ve doğayı anlamak için yaşıyorum. bunlar benim sebeplerim, dediğim gibi kişinden kişiye çok farklılık gösterebilir.

hastayım, hasta… ölgün…
gördüm yüzümde bugün:
bir sürü buruşuklar…

daha yirmi yaşımda
beliriyor karşımda,
siyahlaşan ufuklar…

ne kadar boşmuş hayat.
işte bana birkaç hat
ihtiyarladın! diyor…

bu çizgiler bir nehrin,
yatağındaki derin
çukurlara benziyor:

bir sel gibi ömrümüz,
akarak gece, gündüz
kazmış bu çukurları…

biz ki sönmüş bir koruz;
bilmem ne bekliyoruz
böyle benzimiz sarı..

sabahattin ali- buruşuklar

mevlanay la şemsi okududugumda benimde aklımdan geçen şey bu olmuştu sonra bi kaç farklı kaynaktan daha okudum aklımdan aynı şeyler geçti .....
üstünde durmamıştım beni ilgilendiren şey duyguylardı kimle oldugu degil.

şikayet başlığına daha önce gelip müzeyyen senar'ın kimseye etmem şikayet adlı eser'ini bırakmışım. halbuki şimdi şikayet'im var memur bey nidalarıyla geldim. umarım pavlov'un gözleri buradadır...

engelle geç, olayına artık başka bir çözüm mü bulsak? farklı bir bakış açısı mı geliştirsek?
ben o yazarı engelledim diyelim. onun yazdıklarını görmeyince ne olucak? uzay boşluğunda olan ben oluyorum.. o yine var!
şimdi diyeceksiniz ki, sizin ne özelliğini var? bize de yazıyorlar, sataşıyorlar. siz yöneticisiniz efendim sizde ki bakış açısıyla benim ki bir mi? sataşma dürtüsü o yazdığında bana da gelmeyecek mi? hep bende mi kontrol olucak? bu kişiden on tane daha olduğunu düşünün. kaos.. o zaman yeni kurallar gelir.. hımm demek ki koşullar değişince kurallarda değişir.

diyorum ki kişileri engelleme özgürlüğümüz varsa, bizimde onlar tarafından görünmeme özgürlüğümüz olmalı. istemediğim, sevmediğim ıyyy çok iğrenç dediğim yazar tarafından görünmek istemiyorum. tanımlarımızı istediğimiz kişilere engelleme özelliği gelsin..

umarım pavlov'un kulaklarına gitmiştir. yine göbeğe geldiyse sıkıntı.*

amann canım ne felsefe yaptık.. bıdı bıdı bıdı..

van gogh

rengi daha iyi tutturabilecek olan bir fotoğrafçı arkadaş var ise, doğal halini atabilirim. elimden bu kadar geldi.

renk soluk görünebilir, üzerine tıklayınca düzeliyor.

köfte-patates.
yurtdışı için tek tatil hakkın var,nereyi seçerdin?

sinirden kriz geçirmenize sebep olacak açıklamalardır.
içinde keşke bizim de evimiz yansaydı diyecekler gibi bir cümle geçiyor.

twitter.com/bulendecevit/st...


yüzsüzler. şeref yoksunları. iş bilmez adiler.

yapmadım. hep söylenen masrafı ve stresinden de ziyade gerçekten istemediğimi fark ettim. herkes bana yapmazsam bir gün çok pişman olacağımı söyleyip durdu. arada düşündüm, pişman olur muyum diye. ben mezuniyet baloma da gitmemiştim, ona da pişman olacağım söylenmişti, olmamıştım. fark ettim ki şatafat yarıştırmanın bir gereklilik olduğu hiçbir etkinlikten zevk alamıyorum. işte mezuniyet balosu olur, düğün olur, herkesin alttan alttan kendi şovunu yapması dikte edilmiş birtakım etkinlikler benim için zulüm. 2 yıl oldu evleneli, hala zerre pişmanlığım olmadığı gibi hayatta verdiğim en iyi karardı diyorum.

gerçekten istemiyorsanız yapmayın. ama ‘gerçekten’ istemiyorsanız. hani istemem ama annemler çok üzülür aşkımcılık oynuyorsanız onu zaten bi geçelim.

yanınızda taşıdığınız ispiyoncunuzdur diyebiliriz kısaca.

ben kuleli de öğrenciyken (90' lı yıllar) zaten fetöcü subaylar "onlardan" olmadığımız için canımıza ot tıkamıştı.

asker dediğinin dini,ideolojisi olmaz asker askerdir bize öğretilen buydu. 25 yılda orduyu ne hale getirdiler...

şimdi birileri başlayacak şanlı türk ordusu diye. bir ordunun gücü caydırıcılığından gelir tarihinden gelmez. en güçlü ordu hiç savaşmadan bürokrasi tarafından sopa olarak kullanabilen ordudur. eğer ordu sahaya inmek zorunda kalıyorsa bürokrasin dolayısı ile ordun da caydırıcı değildir.

edit: kuleliden atıldım. asker falan değilim yani.

istiklal ve hürriyet benim karakterimdir.

güya malum iktidar sayesinde "hastanelerde artık sıra beklemiyoruz" yalanını kanıtlayan sistem. randevu tarihlerini en erken her seferinde 7 gün sonraya veriyor. onu da kırk kez deneyerek alabiliyorsunuz. hâlâ sıra bekliyorsunuz ama ayakta değil.
(bkz: geliştirmiş gibi göstermek)

kendisi idamına sayılı saatler kala affedilmiş birisi. o bekleyiş içerisinde zamanın nasıl genişlediğini ve her dakikanın ayrı bir değer kazandığını bizzat tecrübe etmiştir.

aslan kral. 1994