şekli güzel çizmeyince çözesim gelmiyor.

kitap alışverişi yapmak.

gölgemle bedenim arasındaki bağ benim.
her gün aynı neredeyse. günden geriye ne kalıyor? o harika sesiyle kahkahalar atan bir çocuğun neşesi, ona sarıldığım an’lar.
sabah uyandığımda yüzümü gördüğüm ilk an. her sabah yeniden tanışıyorum kendimle… kendine nasıl bu kadar yabancı kalabiliyor insan?

herkesi kendi rengine boyayan, aklı ve ruhu ışıklı bir büyüyle yok eden kemirgen gölgeler… her şeyi denetleyen o boğucu, yapış yapış gölgeler emiyor can’ımı sekiz yerinden. çakallar dans ediyor göğüslerim üzerinde.

yapay göklerden besleniyor ciğerleri insanın. ay ışığına öykünen yıldızların resimleriyle süslü duvarlar, renkleri çiğ… aynı düşlerde yorulan, yoğrulan bir hamur gibi… “boşuna yaşamadık biz, kemiklerimizden kuleler inşa ediliyor.” yıkılsın her biri. elleri de inşa edenlerin!

taşın içinde titriyorum, ağacın dalında... gökten kayan yıldız kalbime düşmüş. kalbim titriyor.
zaman kalbime yazmış bir sonsuz şiiri, kaybolmuşum o kaosta, yok gidecek bir yön. yaşamayı bekliyorum, ölmeyi de.
dünya elime ayağıma dolaşıp duruyor...

adı yok günün. benim de olmasın.

anonimci yazarlar birliği üyelerinin yakışıklılıkları hakkında methiye düzmeye geldiği başlık.

pek beğenemediğim yazı fontudur. umarım font seçmemize olanak sağlayan bir sistem getirebilirler. böylelikle eskiye dönebiliriz!

buyrun efendim

geçen salı akşamı yaşanan elim hadise ve ardından sabah akşam bana yapılan psikolojik baskılar sebebiyle itiraf etmem gereken bir şey var.
hugo’ya ben küfür ettim. evet arkadaşlar o, bendim.
çoğunuz bebeydiniz, ahmet özal ile tolga abi bir iş birliğine soyundu, özel kanalda yayınlanan bu çocuk programına ben ve akranlarım hastaydık. aramızda müthiş bir yarış vardı, kim bağlanacak, kim yarışacak çekişmeleri sürüp giderken ben yani şahsım yayına katıldım.
o zamanlar fakirlik ve yokluk, evimizde telefon yok, komşunun çevirmeli telefonu ile oyun oynayacaktım. 2’e basıyorum, ahize hızlı dönüyor fakat 8’e basınca* geri dönüşü tam 11 saniye sürüyordu. bütün canlarım bitti, ertesi gün okulda herkesin benimle dalga geçeceğini bileğim için ve aslında fakirlik yüzünden kaybettiğim kaderime isyan olarak küfür etmiştim.
tolga abi yayının ardından komşuyu aramış, bize bir adet telefon, bir adet ev ve araba yollayacağını fakat yaşanan bu olayı gizli tutmamız gerektiğini söyledi. işte türk televizyonlarında gerçekliğin inkarı denemesi ilk benim üzerimden yapıldı. tabi bugün bu inkar meselesi gazetelerde, ders kitaplarında ve tarihi olaylarda da devam etmektedir. mesela kızılçamlar’ın marshall projesi olması meselesi, tamamen yalan ve gerçeğin inkarıdır. imar barışlarında ve son 20 yılda hükümetin yok ettiği zeytinlikleri görmeden, 1945’e kadar giden bu zihniyetlerin yalanlarının ilk denemesi ben idim.
yıllarca sustum, inkar ettim hatta cinsiyetimi değiştirdim. ses tellerim için ameliyat oldum. fakat geçen salı akşamı o karanlık akşam, discord’un azizliğine uğradım. aslında çocukluğumdan beri telefonlarla ve teknoloji ile aram bozuk ve her talihsizlikte küfür etmek gibi bir huyum var.
neyse radyo kurucusu gomercan’dan, kırkyama’dan ve bütün dinleyenlerden özür diliyorum. aykut senden özür dilemiyorum*.
umarım beni mazur görürsünüz, çocukluk travması….
salı akşamı girift akşamı, yayın akışı yine yokmuş. aykut yine ısrarla davet etti de oradan biliyorım.*
geçen hafta, yılanların bölünerek çoğalmadığını öğrendiğimiz ilim irfan dolu bu programa, skandal bir bilimse bilgi eklemek istiyorum. ben ve kısır olan kedimiz kaplumbağaların cima edişine şaşkınlıkla şahitlik ettik.


planet earth ‘e rakip olacağınız efsane bilgi birikimimi paylaşmaktan mutluluk duyuyorum.

beynimizin ürettiği dost kimyasallara adenozin deniyor. uyanık kaldığımız süre ne kadar uzunsa beynimizde biriken adenozin miktarı o ölçüde artıyor. adenozin rezervi arttıkça da uyuma isteği, zirve noktasına ulaşıyor. uyku uzmanları, adenozinin oluşturduğu bu yoğun uyuma isteğine uyku baskısı adını veriyorlar.

eskiden salı pazarında tişört tezgahlarında söylenirdi galiba, aklımda kalmış, ve bizim evde hala espirisi yapılır, pazardan bişey alınmışsa, ya da penye bişeyler, ucuz bişeyler alındıysa,

-üçtaanebimilyoooooon *

bir kız çocuğunun hayattaki en büyük şansı iyi bir babadır.

diyecek bir şey bulamıyorum.

buradan

kobe bryant.

yazarlar yazar durur
huzursuzluk her gece beni bulur
itle köpekle uğraşamam
durduk yerde asabım bozulur.

ulan mangayı birinci yapmayan karaktersizler sizin ben...

kapadokya avanos'da bulunan bulunan saç müzesi, 1998 yılında guinness rekorlar kitabı'na girmiştir.

nevşehir'e turistik seyahat için gelen fransız kadın, bir çömlek ustasına aşık olur ve ülkesine döneceği zaman hatıra kalması için bir tutam saçını ona verir. çömlek ustası galip usta, saçı mağara duvarına asar ve o günden sonra çömlekçiyi ziyarete gelen her kadın, dilek dileyerek saçlarını mağaraya bırakmaya başlar. günümüzde 16 bin kadının saçının sergilendiği müze, nevşehir'in en çok ziyaret edilen noktalarından biri haline dönüşmüştür.

ben kimim ?

oyumu sabah duş almaktan yana kullanıyorum. güne başlarken daha enerjik, ayık başlamanızı sağlar. eğer yaz mevsimiyse gece de duş alınız soğuk suyla. serin serin yatıverirsiniz.

öğlen üzeri olduğum aşı.
kime dediysem, çok kötü olacaksın dedi.
kendimi, doğuma giden ya da dişçiye giden biri gibi hissettim.
bir kişi de bir şey olmuyor demedi.
aşı olduğum andan beri, sol kolumu hareket ettiriyorum. aşı dağılsın ağrı yapmasın diye.
henüz ağrı namına,
bir şey yok.
şimdi kesin, yarın kötü olacaksın diyecekler vardır.
sürpriz yapacam kötü olmayacam, direkt ölecem.
keyfim yok zati, iki antikor ne yapar bana?
o benden korksun.
keyifsizken ben tam bir savaşçı olurum.

fonda da cem karaca çalıyor ha… şu gülhane parkı’ndaki farkındalığı düşük sevgili ve polislerden söz ettiği şarkı…

yeryüzünde güldürülmesi en kolay olan varlıkların, çocukların bile bu ülkede yüzü gülmüyor.
bu ülkeden bir halt olmaz.

kanıtlara dayanan bir olayda bile bazıları kafalarına göre karar veriyor. oyun mu oynuyoruz, çocukların hayatı gidiyor?
o anne baba denen şahsiyetsizler çocukların benliklerini, çocukluklarını öldürdüler. hayata dair umutlarını öldürdüler. aile kavramını öldürdüler. insanlara güvenini öldürdüler.

siz öldürmeyi bir tek kalbini durdurmak mı sanıyorsunuz? istismarın her türlüsü işlenerek çocukların hayatı gidiyor.

çocuk anlatıyor işte duysanıza! sesi olsana işte anlatıyor, çiziyor, bağırıyor sana! görsene şu çizimi, herkes gördü!