yine bir cumartesi, yine yalnızım ve yine çılgınlar gibi yiyeceğim.

kimyasal formülü ch3cooh olan maddedir.

işkembe ve kelle paça gibi çorbalarda oldukça güzel gider ama az sıkılması makbuldür.

ayrıca çok kaliteli bir temizlik ürünüdür.

ilk iki evreyi sağ selamet atlattım. üçüncü evrenin sonlarını yaşıyorum, dördüncü evre için iki seçenek var gibi görünüyor. "başlarım böyle hayata" ile "sktret" arasında kalıp ikinci seçeneğe yöneldim. selectranın marifetlerini göreceğiz bakalım.

hemen hemen her insanın belli dönemlerden geçtiği durum , bu ara bende böyle dönemden geçiyorum o kadar.

iyi kurgulanmış bir suikastin kurbanı olan merhum siyasetçi. yine bu işi çözmek istemeyenler şu an ülkenin başında olan malum yönetimdi. gün gelecek herşeyin hesabını "çatır çutur" verecekler.

ruhu dinginleştiren sessizliktir.

istediğini yap. engel olamazsın. meşrebinde aldatmak olan aldatacağı varsa her türlü aldatır. çoğu zaman ruhun bile duymaz.

benim de sicilim hâlâ tertemizdir efendim.

gerçek ismi mariage d'amour olan ve paul de senneville tarafından bestelenen parça. en sevdiğim klasik eserlerden biridir.

youtube ta yanlış isimle yüklendiği için çoğu kişinin yanlış bildiği bir eser. bilgi kaynağı olarak youtube u kullanırsanız doğru bilgilerin bazılarını yanlış bilgilerin ise tamamını öğrenirsiniz, lütfen yapmayın.

türkiye'de istanbul ne ise,
istanbul'da gece ne ise,
gecede yürümek ne ise,
yürürken düşünmek ne ise,
seni unutamamacasına düşünmek ne ise,
unutamamanın anlamı ne ise,
seni sevmek ne ise,
saklayayım, yok söyleyeyim derken
birden aşka düşmek ne ise.
her neyse...

özdemir asaf- diyek

düşündüm de, herkesten ısrarla istediğim açıksözlülük ve dürüstlüğü,

tam da istediğim şekliyle ancak kendimden gördüğümde..

dayanabilirmiydim...

her yerde güzel burunlar var işte, ne güzel.

doğada ne erkekler var.

anlamakta ciddi anlamda zorlandığım tepki. tepki dedim ama neye tepki olduğu da belirsiz aslında; sözlüğün getirdiği sisteme mi, bu tanımları yazan insanlara mı, uzun yazıları okumaya mı... bilemiyorum cidden.

yukarıda da bahsi geçmiş; madalya başvurusu yapmanıza gerek yok. bu işle uğraşan editör arkadaşlar zaten akışı sık sık kontrol ederek bu tür tanımlara, tanım sahibinden talep gelmeden de madalya veriyorlar. eğer çok gerilerde kalmışsa tanım, o zaman tanım sahibi çıkıp gözden kaçtığı için madalyasını talep edebilir. kaldı ki içimizde orsalesta anafor gibi, madalyalı tanımlarından madalyayı özellikle kaldırtan yazarlar da var. onu okuyor musunuz sanki, bu hareketini takdir edip? o da yok...

üstelik sıkıntı bunun neresinde tam olarak, anlamak mümkün değil. madalya almadığımızda bir yerimiz eksilmediği gibi, aldığımızda da fazladan uzvumuz çıkmadığına göre bunun zararı tam olarak nedir? bir insanın "şu tanımıma madalya vermediniz" demesinin çok çeşitli nedenleri olabilir.

mesela olası birkaç sebebi yazayım:
- karma puan toplayayım da istediğim rozeti alayım. (ne kadar çok madalyalı tanım, o kadar puan sonuçta...)
- çaylaklar ya da yeni yazar olanlar nasıl bir yazar olduğumu anlamak isterse daha çok bu tür tanımlardan yararlanmalılar. o yüzden madalya istiyorum.
- madalyalı tanım yazınca kendimi bir şey ürettiğim için iyi hissediyorum.
- sözlüğe gelmişken hem öğreneyim hem de gerçekten bilgi için yararlanayım diyenler olabilir. bilgi arayanlar önce madalyalı tanımlara baksın. bu yüzden madalya talep ediyorum şu tanımıma. (bilgi vermek ekşi'nin, viki'nin tekelinde değil sonuçta. isteyen viki'ye gitsin diyenler var, isteyen de sözlüklere bakabilir. burası sadece sohbet edilmesi gereken bir yer değil neticede. öyle olsa adı sözlük olmazdı.)
- profilimdeki görüntüsü hoşuma gidiyor. dursunlar öyle, zararları yok sonuçta.
- ders çalışırken yazdığım ya da başkasının yazdığı madalyalı tanımlardan faydalanıyorum. tek tek "neredeydi bu?" diye aramak yerine elimle koymuş gibi bulayım.
- manyağım ve editörleri uğraştırasım var.
- işim gücüm yok. tüm boş zamanlarda madalyalı tanım yazasım ve bunlara madalya talep edesim var.
- canım öyle istiyor. alıcam madalyayı, vurucam kırbacı, vurucam kırbacı!

vesaire...

bunları akşama kadar çoğaltabilirsiniz ve gördüğünüz gibi hemen hemen hepsi birbirinden farklı amaçlar. o halde soralım: siz neden herkesi aynı zannederek, bir şeye tepki verirken herkese topluca tepki vermeyi seçiyorsunuz? okusanız "vay be! böyle bir şey mi varmış?" diyeceğiniz o tanımlara verilen emeğe yazık değil mi? kendinizi mahrum bırakarak kimseye zarar vermiyorsunuz. derdiniz sistemin kendisiyle ise ona hiç lafım yok. ben de birkaç yerde keşke kaldırılsa bu olay yazdım * ama kaldırılmıyor. şu halde tepkinizi yönetimde bu konudaki yetkili kişiye mesaj atarak bildirmeniz, yazı yazan insanları protesto etmekten çok daha iyi sonuç verir diye düşünüyorum.

"madalyalı tanımları okumayanları okumamak" diye bir kampanya başlatılıp 1 hafta kimse kimseyi okumasa kaç kişi durur burada sanıyorsunuz? tabii ki madalyalı yazan da madalyasız yazan da okunmak için yazıyor (çok küçük bir azınlık hariç. onlar günlük gibi kullanıyor burayı.) üstelik madalyalı tanım yazmak da herkese serbest olan bir şey. siz de yazın, sizi de okusun insanlar.

son olarak bunca lafa rağmen "bana ne! ille de okumayacağım" diyorsanız hâlâ, o da sizin bileceğiniz iş. bize karışılmasını istemediğimize göre, biz de size karışamayız sonuçta.

not: başlığı açan yazarı severim. yazdıklarımı şahsi bir şekilde algılamazsa sevinirim.

sanki gelirken bize danışdılar da tekrar gelirken mi soracaklar?

edit: gelmek istemezdim.

terk edilmedim, ilişkinin sonlanması diyelim biz ona.

benim sorunlu yaşadığım bir ayrılığım pek olmadı. oldu ama pek olmadı. benim ilişkilerim nefretle bitmez. karşılıklı sevgi ve saygı ile biter. bu sevgiyi aşkla ya da aşka dair ne varsa onlarla karıştırmamak gerekiyor. insan olarak sevmekten bahsediyorum. ilişkim karşılıklı saygı ve sevginin bitmesi nedenli bitmiyor. başka sorunlar oluyor, benim sorun düzeltecek halim olmuyor. kaçıp gidiyorum. boylece kavga yaşanmıyor. durum bu.

o yüzden bir insanla bir daha hiç görüşmemek üzere ayrılma psikolojisi oluşmuyor. bir durum oluyor o benden yardım istiyor, ben istiyorum, mesleki fikir almalar, varsa ölümler başın sağ olsun demeler, bir yerlerde karşılaşınca selamlaşıp uzun sohbetler etmeler ve hatta hastane ziyaretleri şeklinde ilerliyor. duygusal bir şeyler olmuyor ama o sevgi ve saygı orada duruyor. 7 sene sonra bile hâlâ her zaman arayıp nasılsın diye soran eski sevgilim var. iyiyim.

yani ben hayata kaldığım yerden devam ediyorum o an. hiçbir üzüntü oluşmuyor. ha ilişki sorunlu bitiyorsa o zaman hayata kaldığım yerden hemen devam edemiyorum. içselleştiriyorum bunu.

ebet. teşekkür ederim.

bir kadın bir erkek dizisine özlem duyduğum için açılmış olan başlık.

ölümün geldiğini anladığım an "nasıl bir hayat yaşamış olmak isterdin?" sorusuna ne cevap vereceksem. o şekilde yaşamak isterdim. yani felsefem sıfır pişmanlık.

"ben sana kürk alamam doğrusu
güzel bileklerine bilezik alamam
bir kap yemek, bir elbise
öyle bir tad var ki fakirliğimizde
başka hiçbir şeyde bulamam…

sokağımız arnavut kaldırımı,
evimiz ahşap iki oda.
daha iyisi de olabilirdi ya,
şükür buna da.”
turgut uyar

benim gibi iltifat alıp utanınca ne yapacağınızı şaşırıp karşınızdakine kaba davranmayın..