aşıklar çıktı meydana gerim gerim
aman kalemleri sivriltin
dökülecek belki kan belki irin
halt etmiş yanımızda sporlardan eskrim.

pekiyi-siz bilirsiniz
pekala-öyle olsun.
ikisininde gerçek anlamı, çok iyi, çok güzel.

"sizi kimlere benzetiyorum biliyor musunuz? etleri dilim dilim doğranırken, cellatlarına gülümseyerek bakan insanlara!"

doğma büyüme ankaralı olarak muhakkak hafızalara yer edinmiş ulus meydanı ve simgesel atatürk heykelini yerinde görün isterim. sizin için bu civarı gezmenize yarayacak nacizane bir rota çizdim. yürüyüş yolu olarak düşünebilirsiniz. merak edilmesin family friendly rota. o yüzden başında uyaralım. bu kez pavyona yer vermedim. *

kendi yorumlarıma yer vermeden önce çizdiğim rotayı görmek isteyenleri şuraya alalım >> ankara mini rotam

ankara tren garı: buranın iç atmosferini yakalamanızı istiyorum. mimarideki detaylardan çağdaş cumhuriyetin ilk yıllarındaymış gibi hissettirmekte. hemen karşısında gençlik parkı var. şehrin merkezinde büyük alanı kaplamakta ve bünyesinde "ankara güneşi" ile meşhur lunaparkı var. ben bu parkı rotada geçiş güzergahı olarak belirledim. yine ankara palas eski tarihi oteldir ve bir cumhuriyet mimarisi. konaklama konforunu bilmiyorum ama dışardan bakmaya değer. hemen karşısında iki müze.eski tbmm ve kurtuluş savaşı müzesi küçük binalar olmasından vaktinizi almayacağını düşünüyorum. hemen ilerisi şehrin simgesi olmuş atatürk heykeli. yol üstünde hacıbayram camii ve türbesi var. kaleye çıkmadan önce ulus içerisinde hacıbayram'da nazım usta var. ordan döner yemenizi şiddetle tavsiyemdir.

kale civarında olup 750 metre uzaklıkta rahmi m koç müzesi, 700 metre uzaklıkta anadolu medeniyetler müzesi ve 1 kilometre uzaklığında samanpazarı bulunmakta. samanpazarında dolaşmayı tavsiye etmem. yokuştan çıkılması yeterli. oranın bitiminde gökyay vakfı satranç müzesi çocuklar ve satranç takımı meraklıları için iyi seçenek olabilir. biraz ilerisinde ulucanlar cezaevi var. müzedir. pazartesi hariç her gün açık. cezaevinde yatan siyasileri ve fikir mahkumlarıyla ilgili bilgiler içeriyor. böylelikle ulus-cebeci güzergahı yapmış oldum. cezaevinden sonra hamamönüne rahatlıkla geçilebilir. gezilebilecek ve oturup sigara-çay molası verilecek ideal yer. hamamönün'den siyasalın arasından 50.yıl parkına çıkabilirsin. teraslı ve oldukça serin yerdir. hava karardığında şehrin ışıklarını burdan izlemek paha biçilemez. ayrıca leyla ile mecnun (dizi) 1x13 bölüm başında mecnunun ankaranın en güzel yeri deyip övmüştür. parkın manzarası hakkında fikir edinmek için açıp izlenebilir.

hahah summer queen diyen herkese teşekkür ediyorum harikasınız. ve hepinize benden çatal bıçak seti.

ama birazdan linç ekibi gelicek hissediyorum. geliyorlar hatta.
ne var bu yazarda bu kadar diyecekler. summerı taşlayın dicekler. demen guzum. haklısınız bir şey yok sadece iki eğlendik şurda.

kürtlere dair ne varsa sahiplenmek moda.

meydanlarda milyonlarca insan toplanıyor o bayram için. ve bunu yıllardan beridir sadece kürtler yapıyor.

şimdi aklınıza geldi demek böyle bir bayramınız olduğu.

bayram hepimizin bayramı elbette ama bu ikiyüzlü hâller komik.
sözkonusu kürt olunca hicbir şeye sahip olmasın...


bütün iyi insanların bayramı kutlu olsun.
yeni baharlar görelim beraber.

belki de gözlerinde hassasiyet olan insandır.

önyargı ile yaklaşmamak lazım.

the bell jar isimli romanında mükemmel bir tanımlaması vardır. okuyun okutun.

kendimi ağacın altında oturup, sırf hangi inciri seçmeye karar veremediğim için açlıktan ölürken gördüm. incirlerin her birini istiyordum ama birini seçmek geri kalanının tamamını kaybetmek anlamına geliyordu ve ben orada karar veremeden oturdukça, incirler birer birer buruşmaya ve kararmaya başladı ve tek tek her biri ayaklarımın dibine düştü.

orjinali: tık

birçok kısa film festivalinde ödül kazanmış çok eğlenceli bir edward andrews kısa filmidir.


hollywood filmlerinin klişelerinden biridir. korku filmlerinde ilk önce şişman olan kişi ölür. bu filmde hiç formda olmayan bir baş kahramanımız var. kendisi ormanda sağlıklı bir koşu yapmaya niyetlidir ama şişman olduğunun farkında olduğu için kendini gizlemek ister.

hayat yanlış anlaşılmalardan ibarettir aslında. hatta hayat ve ölüm birer yanlış anlaşılmalar bütünüdür. film boyunca bunu düşündüm. tesadüfler ve yanlış anlaşılmalar olmasa hayatı sürdürmemiz ya da hayatın son bulması bu kadar rahat bir şekilde gerçekleşmeyecek.

film boyunca kendiyle barışık olmamanın ortaya çıkarabileceği saçma sonuçlar, her şeye burnunu sokmanın nelere mal olacağı, merakın kediyi öldüreceği gibi konulara çok eğlenceli bir şekilde değinilmiş.

eğer ormanda altı kişi kendi halinde spor yapmak için koşuyorsa ve bu olay bir filmde gerçekleşiyorsa ilk olarak şişman olan kişi ölmek zorunda olmayabilir. tabuları yıkmanın tam zamandır. bazen fit olmak sizi ölümün avuçalarından alamayabilir. ve bu çok komik bir olaya dönüşebilir.

redhanded

çok para.

olmayan anlamsızlıktır. "bu dünyaya çocuk getirilir mi" kadar kafa açan bir düşünce olamaz. korkaklıktır. bu dünyaya çocuk getirmeyelim de meydan haramilerin çocuklarına mı kalsın? "sen yanmazsan ben yanmazsam nasıl çıkar karanlıklar aydınlığa" diyen nazım bunu boşuna dememiş. mesele dünyaya çocuk getirmek değil, hiçbir işe yaramayan çocuklar yetiştirmektir. geleceğin bilim adamları, siyasileri, aktivistleri, sanatçıları, işçilerin hakkını yemeyen patronlar henüz doğmamış çocuklar olabilir. dünyayı değiştirecek ellere sahip çocuklar yetiştirmeyi düşünmek haliyle çocuk yapmamayı düşünmekten daha zordur. alıştırmışlar her işin kolayına bizi. ulan hepsini geçtim kaynanaya ne diyeceksin?

elimi yumruk yapıp "yes, peace!" diye bağırarak "varım!" dediğim harekettir.

sadece ülkemizi değil, koskocaman dünyayı dahi kurtarabiliriz. "nasıl yapacağız üç beş kişi" deyip kestirip atmayın. bugün üç kişi yapar, yarın üç bin kişi. lütfen, kendimiz yaptığımız gibi başkalarını da bu konuda uyaralım.

ben ayda yılda bir dışarı çıkarım, hep gördüğüm ama hiç kendimin çekme şansı olmadığı bir kareydi bu. denk geldik oldu bir şeyler.

çöpleridir efendim. evet evet.. yanlış okumadınız.... çöpleri.

bir semtin, bir şehirin, hatta hatta bir ülkenin medeniyet seviyesini belirlemek istiyorsanız, bakacağınız ilk şey; ne evleri, ne düşünceleri, ne araçları, ne görüntü ve ne de örüntüleridir... bakacağınız ilk şey; çöpleri olmalıdır. bir medeniyetin anlık durumunu da, esrarını da, sürecini de buradan rahatlıkla kestirebilirsiniz.

misal; zengin bir semtte, atılan yiyecek ve içecek türevlerinin haddi hesabı yoktur.
dolayısıyla o semtin, sokak hayvanları da, gelişmiş hatta semrilmiştir.

yine kısmen, daha fakir bir semtin çöpüyse; bu çöpler ya azdır ya da kokar. çünkü dişiriciler onu çoktan dişirip götürmüşlerdir. götürülmeyen, beğenilmeyen atıklarsa; bir sonraki çöp kamyonuna kadar, kokmaya ve semtin durumunu gözler önüne sermeye devam edecektir.

haa siz şimdi diyeceksiniz ki: eyh hincime!.. kendine gel bre.... görece daha fakir olan bir semtin çöpü dişiriliyor da, kısmen daha zengin olan semtin çöpü dişirilmiyor mu? .. onların çöp kutularına; kağıt toplayanlar, çöp karıştıranlar, cümle karışık argümanı olanlar konuk olmuyor mu?.. maalesef ki hayır efendim. hayır!..
onların çöpleri ayrıştırılır ve dönüştürülür. dişirilme; yalnızca medeniyetin uğramadığı özgün mekanların, şatafatlı ve de çetrefilli kumaşıdır...

sorunun cevabı sıfır değildir.
çünkü sonsuz bir sayı değildir.
sorunun cevabı tanımsızdır.
aslında tanımsız da değildir.
böyle bir soru yoktur.
böyle bir soru olamaz.
ne salak salak sorular bunlar ya

(bkz: tüm yazarların profilinde kurucu yazması)

güzel ve yalnız ülkemizde iyi şeylerin de olabildiğinin işareti olan rejim değişikliği. yaşasın halklarin kardeşliği, yaşasın insanlık!

ilk iş başvurumda duyduğum ve doğruyu söylemek gerekirse duyunca dumur olduğum söz öbeği.

mülakatla zaten feleğimi şaşırtmıştınız, dil bilgimi sorgulamadan basmıştınız geliştirilmeli ithamını, bari işe alsaydınız ama yok. gençler iş bulacak diye ödünüz kopuyor.

belirsizlik. içimi öyle bir kemiriyor ki, ölmek istiyorum adeta.

mola yerinden pişmaniye alırken bir gözün kapıda bir kulağın da anonsta olma durumudur.

sorun sende değil sözlük, benim ailevi problemlerim var.