herkes kendi inancı ya da inançsızlığına uygun bir ülkede yaşayabilseydi, farklılıklar, değerler, karşıt görüşler olmasaydı nasıl bir düzen olurdu? diye düşündüren başlık.
sahi ben ister miydim acaba sadece benim gibi düşünen benim gibi değerlere sahip olan insanlarla bir arada olmayı.
hayat çok renksiz olmaz mıydı,çok rahat çok huzurlu bir dünya mı olurdu? farklılıklar ile bir araya gelebilmek bir arada saygıyla yaşayabilmek çok mu zor.
not:bu yazı sağ veya sol tüm bağnazlıklar,cahil insanlar istisna tutularak yazılmıştır.*

italya venedik
buradan

nokta atışına gerek yok sen ortaya yap bi güzellik kâfi.

resimag.com/p1/02d9155081f3.jpeg

kasadan hijyenik ped geçirirken utanıp sağda solda erkek var mı diye bakan bim kasiyerlerini zor durumda bırakacak ürünlerdir.
bir kez buradan şortlu bir pijama takımı aldım, * kasiyer isterseniz açıp kontrol edin gerçi açabilir misiniz burada bilmiyorum dedi. nasıl yani dedim? erkekler var ya dedi.
alt tarafı penye saçma sapan desenli bir pijama takımı. zaten bir halta da yaramadı kotla uyudum yine. *

türk edebiyatını ve türk dilini öğreten kişilerdir. bazıları edebiyat sanatının, dilin inceliklerini öğretip; onları oldukça sevdirir.

aynı zamanda hayatıma yön veren iki kadının branşıdır. biri harika bir öğretmen olduğu için diğeri de çok kötü bir öğretici olduğu için. birinin yaptıklarını kendime örnek alırken bir diğerinin davranışlarına yaklaştığım anda pusulamın şaştığını anlarım. hemen yönümü değiştirme ihtiyacı duyarım.
yıllar yılı ne zaman ruhum biraz sıkılsa rüyalarıma girer kadın. tahtaya çıkartıp ezbere şiir okuturdu. şiirin ortasında durdurup başka bir konudan konuşur konuşur, birden "hadi devam et." derdi. o anda panik halinde içimizden şiiri tekrar edip dururduk çünkü bilirdik ki kaldığın yerden devam edemezsen bir günde duyulma ihtimali olan bütün hakaretleri edecektir. sonra ben o sandalyeye geçince hiç ezberden şiir okutmadım. çünkü çocuklarıma endişe etmeleri gerekenin şiiri ezberden okumak değil de hakkını vererek okumak olduğunu, öğretmeyi amaçladım.

her izlediğimde gözlerimin dolduğu ve birkaç damla yaş a hakim olamadığım röportajın en can alıcı cümlesidir ve hayatın en net gerçeğidir.

en sevdiğim mi bilmiyorum ama kar leoparı diyorum. panthera uncia

orta asyanın dağlık bölgelerinde yaşıyor*.
çok eğimli yamaçlarda avlanıyor.
uzun(91 cm baya uzunmuş ) ve pofuduk bir kuyruğu var denge için.

benekli postu kamuflaj içinmiş.
tüylü ve geniş patileri de kara batmamasını sağlıyormuş.
avlandığı hayvansa yine kendisi gibi sanki ovadaymış gibi hareket edebilen dağ keçisi.-->

ikili arasındaki mücadele ise seyretmeye değer*.

alman din bilimci ve keşiş martin luther’e ait sözdür. türkçe karşılığı “ başka türlü yapamazdım”dır. bir kurultayda yaptığı konuşmanın içinde geçen söz, söylenmesinin üzerinden dört buçuk asırdan fazla geçmesine rağmen hala etkisini sürdürmektedir.

aslında bu sözün geçtiği kurultay diet of worms diye bilinen bir toplantıdır. almanya’nın worms şehrinde yapılan kurultayın amacı martin luther’in yazdığı doksan beş tezi inkar etmeye zorlanmasıdır. worms kurultayı bana bir grup solucanın bir kaya altında oynaşmasını hatırlatır hep nedense.

daha önce tanımını yazdığım doksan beş tez'de martin luther kiliseyi ve kilisenin uygulamalarını gayet saygılı ancak taviz vermez bir şekilde eleştirmiştir. ama bu mantıklı tezler elbette ki kilisenin hoşuna gitmemiştir. bunun sonucunda aslında bir nevi engizisyon sorgulaması olan kurultayda martin luther’dan bu görüşlerini savunması hatta aslında reddetmesi istenmiştir.

ama martin luther başlıkta cümleyi kurmuş ve tezlerini savunmuş, gerçekliğine inandığı şeyleri öldürülme korkusuna kapılmadan savunmuştur. bu kurultaydan sonra serbest bırakılmış olsa da ölüm her an ensesinde olacaktır.

bu cümle bana baldıran zehri içmeyi hakikati reddetmeye tercih eden büyük filozofu hatırlatır bir yanda da. bu tanımı yazmak zorunda hissettim kendimi çünkü başka türlü yapamazdım.

"bahçede mama kalmamış lan, kalk mama ver bana, şiii kime diyorum?"

bugün hissettiğim yorgunluk tipi. araştırıp, kitaplardan bulup, hatırlamaya çalışıp da yazmak ne kadar da zormuş. olsun arada da yorgunluğumuz bundan olsun.

ekmek bulamadıklari için yaptıklarıdir.

öncelikle bir eser hakkında inceleme yapmak o kadar kolay değil. kitap incelemesi yapılacaksa ve nitelik bekleniyorsa, karakter tahlillerinin, olay örgüsünün, yazarın bakış açısının vb. aktarılması gerekiyor.

film incelemesi bence daha keyifli olsa da daha zahmetli. karakterler, olay örgüsü, çekim açıları, ses, mekan, zaman, flashback'ler hepsi açıklanmalı. tabii eğer eksiksiz bir inceleme ve nitelik bekleniyorsa.

ben zaten katılacağımı sanmıyorum çünkü fazla zaman geçiremiyorum artık fakat katılacak arkadaşlar için ''100'' fazla bir sayı olmuş. bir insanın 100 nitelikli inceleme yapması, araştırma zamanını ve belki de hatırlamak için kitap, film, dizi'ye tekrar göz gezdireceğini de hesaba katarsak çok uzun bir zaman alacaktır. bunu etkinliği hazırlayan kişi/ler haklı olarak ''nitelik'' aradığı için söylüyorum. yine de fikir hoş olmuş. katkı sağlamak için her ne kadar öncesinde fazlasıyla inceleme tanım girsem de, zamanım olursa birkaç inceleme paylaşabilirim.

kesinlikle bu

cüzdan içinde paranın büyükten küçüğe doğru sıralı olacak şekilde (en dışta 200 en içte 5 gibi) iç içe katlanmış olarak cüzdanın sol tarafında, bozukların fermuarlu bozuk gözünde, kimliğin ise (eski kimlik olduğu için kredi kartı yerine sığmıyor) sağda durması. banka kartlarının da, kredi kartı gözünde, en üstte en çok kullandığım kart olacak şekilde sıralanmasıdır. çantada, ceplerde para taşımamak, 5 kuruşu bile cüzdanda taşımaktır.

diğer türlü kasaya gidince aradığımı şıp diye bulamazsam gözüm kaşım seğiriyor.

erkek olanlar fularsız dolaşamazlar.

akıllara efsanevi umut sarıkaya karikatürünü getiren morarma olayı.