kendi açtığı başlığa yorum yapan yazarların nikaltına gidip saçma sapan şeyler yazan sözlüğün kadrolu aktrollüdür. bir başlık açtıysan yorum yapmak herkesin hakkı, tepki de göreceksin yeri geldiği zaman. millete saldırma gereksiniminde bulunman cidden vasatça bir hareket hiç kusura bakma. ya sözlükçülüğü bilmiyorsun ya da hiçbir şekilde eleştiriye açık değilsin.

bir de buna zamanında methiyeler düzenler olmuş. gerçekten çok yazık.
hobi olarak sen akp’yi ve o genel başkanını yala. haydi kolay gelsin…

edit: aykü seviyeme laf etmiş haspam. bir de uzun uzun açıklama yapmış. bir insanla illa sohbet edince tanıyamazsın yazıları da kendini tanıtır ve ben seni gayet iyi tanıdım hiç kasma kendini. savcılığa verilmemizi gerektirecek argo şekilde eleştiri yapmıyoruz zaten yıllardır korku imparatorluğu yüzünden insanlar sindi, özgürce eleştiri yapamaz hale geldi. seni zekamla döverim lan. doğru bir şeye değindin ama; bir akp’li ile bir muhalifin oyu bir olmamalı zira birisi düşünmeden, sorgulamadan oy veriyor diğeri de sorguluyor, düşünüyor. çok haklısın. *

1895 istanbul doğumlu hafız, müezzin ve besteci.
ilk türkçe ezanı fatih cami'nde kendisi okumuştur.
yaptığı besteler ile türk sanat müziği'ne ciddi anlamda katkıda bulunmuştur.
öyle ki tsm'nin halk arasında bu kadar sevilmesinin sebebi de kendisidir.(benim için ve hatta çoğu insan için de öyledir diye düşünüyorum.)
türk sanat müziği eskiden daha çok aristokrat kesim tarafından dinlenirken, tsm ile türkü tarzını harmanlayarak yaptığı besteler sayesinde halk da türk sanat müziği'ne sıcak bakmaya başlamıştır.
çile bülbülüm çile,
muhabbet bağına girdim bu gece,
yad eller aldı beni,
batan gün kana benziyor,
niçin baktın bana öyle,
kara bulutları kaldır aradan,
eserlerini ve daha yazamadığım yüzlerce eseri besteleyen sadettin kaynak 1961'de vefat etmiştir.

ege denizindeki turistik yunan adası.
volkanik patlamalar sonucu yüksek kayalıkların üzerine kurulmuş. bu yüzden gemilerin yanaşabileceği bir limanı yok. o hayran kalınan beyaz ve mavi renkli evler de 1970'li yıllarda yunanistan'da gerçekleşen darbe sonucu cunta yönetiminin adalardaki tüm evlerin çatılarını yunan bayrağı rengine boyatması sonucu ortaya çıkmış ve o zamandan beri evlerin çatıları mavi kalmış.

—insanları üzmek kırmak istemediğim için hayatımdan çıkaramadığım insanlar
—sakarlığım
—beklentiler*

amerika birleşik devletleri'ne ilk gelen ingilizlerden biri olan, pennsylvania eyaletinde kızılderililerden toprak satın alan william penn, bir günlük tutuyormuş.
yazdığı günlüğünde, beyazların delaware dediği lenni lenape kabilesinin aile bireyleri için kullandıkları kelimeleri yazmış.
mother kelimesinin karşısında anna yazıyormuş.

bazen hep platonik kalması gerekir.

cumartesi gecesi olunca.

bunu da kıskanıp duyar kasmazsiniz ya. insanların birbirini seviyor olması, tanımlarını beğendiği için hoş beş sohbetlere giriyor olması hadi bir de nickaltinda birbirlerini göklere çıkarması olsun neden bu kadar kötü geliyor sizlere. kalbiniz mi karardı ? sizene yahu. si ze ne.
ister kanka olurlar ister flört ederler isterse de düşman olurlar. insanların birbiriyle iyi geçiniyor olmasınin sizi rahatsız ediyor oluşu çok da normal bir durum değil. naçizane tavsiyem, bir doktora görünün.

insanlar zenginliğe özenmesin diye uydurulmuş bir akım, movement, hareket, ideoloji, propaganda, fikir vs. adına ne diyorsanız artık.

zenginler kendi mal varlıklarını bile bilmiyorlar. dünyayı öyle sömürdüler ki forbes bile en zenginler listesini hazırlarken emin değil. panama belgeleri, cayman adaları, monako gibi vergi cennetlerinde bir adrese 20 bin şirket açtıkları için servetleri takip edilemiyor.
aslında dolar cinsinden her para abd tarafından takip edilebiliyor. bu sayede ulus devletlerin halktan gelen seçilmiş liderler resmen tanrı tarafından imtihan ediliyor. lobi faaliyetleriyle hukuksuz şekilde zengin olan siyasetçiler sonra paraları nereye saklayacaklarını bilemiyorlar.
birbirlerine saat hediye edeiyorlar, ayakkabı kutularına çikolata kutularına rüşvet paralarını koyuyorlar, navlun şirketleri kuruyorlar gemi filoları satın alıyorlar, uçaklar satın alıyorlar vb.

size de 'minimalizm' diye itekliyorlar. niye? özenmeyin diye. sizin emeğinizi hep sömürecekler çünkü. isyan ederseniz diyanet işleri başkanı, fetva kurumu, ayetullah, papa, kişisel gelişim uzmanları, psikologlar, youtuberler size 'boşverin anasını avradını ... bu dünya yalan, cennette ödüllendirileceksiniz. sizi açlıkla yoklukla sınayacak tanrı, allah' dediler, diyorlar, diyecekler.

ayasofya imamı açlıkla sınanacağız diyor

başak kablan gibileri de size 'minimalizm' propagandası yapacak tabi. bir videoya 10 reklam koyuyor, taş attı kolu mu yoruldu. gelsin paralar.
psikolog bilmem kim diyecek sana 'elindekinin kıymetini bil, mutluluk malla mülkle olmuyor' hoop seans ücreti 400 alacak. senin gibi 4 keriz ay pardon incinmiş insan bulsa evinin kirasını çıkarttı.

ıyi bir yayındı bence. heyecan çok sezmedim. hoş olsa da fena olmazdı.güzel sorular soruldu ve güzel cevaplar da verildi. ilk programların günahı olmaz demek istiyorum. zamanla sözlüğün ve radyonun daha da gelişeceğini, ve bu zamanlara dönüp "ulan görüyor musunuz neydik ne olduk" diyeceğiz.
bazı şeyleri çok da ciddiye almayın gülün, eğlenin,dinleyin ve geçin.

buradan

30.11.1900 paris'te bir otel odasında "birimiz gitmeli " diye intihar eden kişi. ebediyata kattığı değerli eserler nedeniyle saygı ile anıyorum.

muhabbet edecek güzel insanlar. başka bir şey istemiyorum vallahi. duvarlarla konuşmaktan ruh halim kötüye gidiyor gibi hissediyorum. yalnızlığım bitsin yeter.

öyle bir an olurdu ki ışınlandığım, etrafta başka bir kara parçasını göremediğim bir tepedeyken ben, güneş çoktan batmış ama ufukta hafif bir kızıllık var olurdu. gökte yıldırlar belirse de denizin maviliği hala seçilebiliyorken, ağaçların ferah kokusu ve akşam serinliği içimdeki olanca gamı kederi temizleyip çok uzaklara götürmüş olurdu. üzerimde etekleri uçuşan basit bir elbise, öylece manzarayı izlerdim önce dakikalarca. ufukta gördüğüm o kızıllık yerini koyu bir maviliğe bıraktığında, uzaklardan bir yerden canlı bir müzik sesi duyardım. akordeon, gitar, ara ara da kıvrak bir keman sesi bana "haydi gel, kuruldu masalar" derdi. kolumdaki şalı omzuma atıp toprak yolda müziğin ahenginde yürürdüm masaların üzerine asılı renkli lambaları görene dek. sonra da kalabalık bir masanın ucuna, sanki kırk yıldır tanıdığım insanlar oturuyormuş gibi ilişir eğlenmeye başlardım gecenin behrine dek.

sözlükte garibanların nefes alamayacak hale gelmesini sağlayan rütbelerdir.

olan hep garibana oluyor. rozet , rütbe , madalya derken koptu gitti olay.
umarım rütbe falan almışımdır gidip kontrol edeyim.

edit: rütbe falan vermemişler.

edit yine: vermişler.

en büyük rütbe rütbesiz olmaktır.
-ıvan mılınskı

grubun ilk ismi ''sex and dirt''tü ama popülerleştikçe farklı bir şekilde değiştirmek yerine,o kitleyi kaybetmemek adına seksendört olarak yenilediler.

yaratıcı ile bir olmak değildir. yaratıcı nın özünde (fena, fani ) yok olmaktır.

"yok olmak" (fena) muttakilerin özelliğidir.
"onlara bir iyilik dokunduğunda, nasıl tepki verirlerse; kötülük dokunduğunda da aynı tepkiyi verirler." yani iyiliğe ve kötülüğe karşı aynı hal üzerinde olurlar. hallerinde bir değişiklik göremezsiniz.

tüm ortaokul-lise öğrencilerine izletildiğini düşündüğüm, eğitim sistemi üzerine eleştiri değerinde bir eserdir.. müzikal olması bence insanı pek rahatsız etmiyor, tam tersi insanı daha da etkiliyor.

filmdeki en sevdiğim sahne için: buradan.

muz cumhuriyeti, uluslararası politikada siyasi açıdan istikrarsız, ekonomik açıdan bir ya da birkaç tarımsal ürünün üretimine ve ihracatına bağımlı ve genellikle yolsuzluklarla iç içe küçük bir seçkin grubu tarafından yönetilen ülkeleri küçümseyici anlamda kullanılan siyasi bir terimdir.
muz cumhuriyeti terimini ilk kez kullanan yazar abd'li willam sydney porter'dır

ilk günü böyle geçecektir. sonrakiler de böyle geçecektir. başta anlamayacaktır. biraz daha eski acemiler ona anlatmaya çalışacak, ne olduğunu, nasıl olduğunu, ne yapılması gerektiğini ve ne yapılmaması gerektiğini bazen ona açıklamaya çabalayacaklardır. ama çoğu zaman, bunu başaramayacaklardır. keşfettiği şeyin korkutucu bir şey olmadığı, bir kâbus olmadığı, birden uyanacağı bir şey olmadığı,
zihninden kovacağı bir şey olmadığı nasıl açıklanır, her gün bunun olacağı, var olan şeyin bu olduğu ve başka bir şey olmadığı, başka bir şeyin var olduğuna inanmanın, başka bir şeye inanır gibi yapmanın lüzumsuz olduğu, bunu gizlemeye çalışmaya bile değmediği, bunun arkasında ya da altında, ya da üstünde olacağı varsayılan başka bir şeye inanır gibi yapmaya değmediği nasıl açıklanır. bu vardır, hepsi o kadar.
her gün yarışmalar, zaferler ve hezimetler vardır. yaşamak için dövüşmek gerekmektedir. başka tercih yoktur.
ama en eski atletler bile, iki müsabaka arasında pistlerde soytarılık yapmaya gelen ve neşeli kalabalığın çürük meyve çöpleriyle beslediği bunak emekliler bile, onlar bile başka bir şey olduğuna inanırlar, gökyüzünün daha mavi olabileceğine, çorbanın daha iyi olabileceğine, yasanın daha az katı olabileceğine; yeteneğin ödüllendirileceğine inanırlar, zaferin onlara güleceğine inanırlar.
daha hızlı,daha yüksek, daha güçlü çok azı intihar etmeye kalkışır, çok azı gerçekten delirir.
bir kaçı haykırmayı sürdürür, ama çoğu susar, inatla.

georges perec - “ w ou le souvenir d’enfance ”