tornavida, şarjlı matkap.

ikisi birden diyeceğim versus. şöyle:


görselin kaynağı

kahvaltıda kişi başı verilen birer kilo zeytini yerken devremin birden ağlamaya başlaması.

devremin ailesi çok fakirmiş. kahvaltıda zeytini iki ısırıkta yerlermiş. o zamanlar bir zeytini bütün olarak yemek en büyük isteğiymiş.

bir sabah kahvaltıda, küçük kardeşi en büyük zeytinleri seçip iki ısırıkta yerken, kendisi en küçük zeytini tek lokmada yemiş. "o bütün zeytin, kardeşimin yediği yarım zeytinden küçüktü devrem." diyerek ağlıyordu.

bir bütün zeytini tek lokmada yediğini gören babası yüzüne okkalı bir tokat atmış, dişleri yanağının içini kesmiş. "sen ağa mısın, bey misin?" demiş.

askerde herkese kişi başı kilolarca zeytin düşüyordu ve herkes üçer-beşer zeytin yedikten sonra gerisi çöpe gidiyordu. işte o manzara devremin çok zoruna gitmiş.

askerde en çok gariban askerler yüreğimi yakardı.

başlığı geç tanım çalan var.

(bkz: önce başlığa bakarım başlık mı diye sonra yazara bakarım abdulseyidbincabbar mı diye)

doğru kişiyi bekliyordur.

gönül kimi severse aşk onda güzeldir.

buradan

maalesef insan ilişkileri için de geçerli

ilgi çekici bir mahlasa sahip olan çaylak arkadaşımız. en kısa zamanda yazar olman dileğiyle keyifli sözlükler dilerim.*

2k takipçim olmasına karşın kapattığım sosyal medya şeysi.nedenine gelirsek ; çok fazla şiddet içeriyor. hem sözlü hem de görsel.sözlü şiddetle millet birbirine küfürler edip , aşağılıyor, hakaret ediyor.kendi gibi olmayanı ötekileştirip ,anormal ilan ediyor. hani kimsiniz ki ?? nesiniz siz ??? bana yapılmamasına rağmen çok fazla görmekten, karşılaşmaktan midem bulanmıştı. görsel olarak da;her dakika şiddet gören,ölen kadınların fotoları ,sakat bırakılan hayvanların videolarını görmekten insanlığımdan utanır hale gelmiştim.sonunda kapattım rahatladım. tv'de izlemiyorum yıllardır. bir şeyler ne zaman daha iyiye giderse o zaman belki böyle platformlara daha çok dahil olurum.o da biraz zor gibi.

hiç yapmadığım ve yapmayacağım yani daha doğrusu kullanmayacağım bir özelliktir.

ben gıcık olduğum insanları okumayı seviyorum okurken “bak bak gerizekalıya bak” diyorum. hoşuma gidiyor iyi yazar ile kötü yazar arasındaki farkı görüyorum. arada bakıp “senin fikrinin ne önemi var ulan” diyorum.
haa bazen “aferin ulan bu bunu nasıl düşündü” deyip respect atıyorum.

(bkz: ilk okunuşta anlaşılmayan başlıklar)

çaresizliği insanın iliklerine kadar hissettiren cümledir. aslında hem duygusal hem de akılsal yönden baktığımızda sarf edilmesinin saçma, cahilce hatta anlamsız olduğunu düşünebiliriz. ancak hayat her zaman her şeyin doğru ya da akılcı olmasına izin vermiyor.
insanlar bunu söyledikçe, ve bunu söyleyen insan sayısı arttıkça, işler zorlaşıyor, maaşlar azalıyor, işverenler çalışanlarına daha beter davranıyor. hal böyle olunca hem toplum için, hem kişinin kendisi için sarf edilmesi oldukça zararlı bir cümle oluyor kendisi.
ancak, bunu söyleyen/söylemek zorunda olan kişilere kızmak mümkün mü? çöken bir ekonomide, azıcık bir maaşla çalışmaya mahkum milyonlarca insan var. hatta günü geçirebildiklerini söylemek bile yanlış olur. bu insanların işini elinde tutmak için ya da yeni bir iş bulmak için bu cümleyi söylemesinden daha olağan bir şey yok. çaresizlik insana her şeyi yaptırıyor çünkü.
bir gün kimsenin söylemek zorunda kalmamasını umduğumdur aynı zamanda.

üç harfli, tonik ve limon vol.2

ne yapayım... şişe bitmedi.

sarimsak ve nane.

aynı temadaki farklı resimlere ya da sanatçının diğer çalışmalarına bakmak isterseniz:
béhance - murat yıldırım

"madem insan doğdum, olabileceğim en iyi insan olmalıyım"

doğan cüceloğlu zaten çok iyi bir insandın, diğer insanlara hep faydalı olmak için çabaladın, allah rahmet eylesin güzel insan.

"acaba tanımımı beğenmeyen yazar beni bombardımana mı tuttu? " korkusudur.

biraz ney? küpe takmayı seven normal bir insan olacaktı sanırım. yani bence öyle olmalı.