benim genel olarak minik kedileri tanımlamak için kullandığım deyimdir. *

ama şuna bakın, bir sıkımlık canı var yerim ben bunu.

sevgili polisiye yazarımız (bkz: ahmet ümit) 'in haziran 2021'de yayımlanan son kitabıdır.

kitap, berlin emniyet müdürlüğü'nde başkomiser olan türk asıllı yıldız karasu ve yardımcısı komiser tobias becker'in, bir yazılım firmasında çalışan ve hunharca katledilen cemal ölmez’in cinayetini soruşturmaları ile başlamaktadır.

kitabı çok beğendiğimi söylemeden edemeyeceğim. spoiler vermeden birkaç şeyden bahsetmek istiyorum…

öncelikle içerisinde arkeolojiden, yunan mitolojisinden, neo-nazi eylemlerinden, bergama kazılarından kaçırılan yahut dönemin padişahları, paşaları tarafından kaçırılmasına göz yumulan eserlerden bahseden ve bunlardan bahsederken de asla okuyucuyu sıkmayan, yağ gibi akıp giden, hatta bana sorarsanız mitolojiye giriş 101 olarak da çok rahat tanımlayabileceğim bir kitap…

yunan mitolojisine çok meraklı değildim bu kitabı okuyana kadar. kulaktan dolma, sağdan soldan duyduğum birkaç şey dışında, çok bir bilgim de yoktu açıkçası. lakin ahmet ümit, kurgusunu mitoloji ile o kadar güzel harmanlamış ki, yakın zamanda mitolojiyle ilgili birkaç metin edinip, ilgilenme isteği doğurdu içimde bu kitapla…

kitaptaki cinayetleri, olay örgüsünü ve kurguyu beğendim.
final zaten çok iyiydi…
yani birkaç yerde kıllandım okurken katil hakkında ama, kitabın sonuna kadar katilin kim olduğundan emin olamadım açıkçası…

mesela kitapta zeus'un ağzından konuşulanları okumaktan dolayı çok memnunum. çok sevdim ara ara zeus'un bize hitap ettiği bölümleri...

fakat şöyle bir şey var kitapta beni rahatsız eden…

ana dili türkçe olan bir yazarın, yabancı bir ülkede geçen kurguda, üstelik o ülkenin vatandaşını konuşturduğu diyalogları maalesef ki gözüme çok çiğ geliyor. yani adamın adı tobias becker, ama diyaloglara bakıyorsun, bildiğin 13 yıldır traş olduğun berber muhittin… yani o kültüre ait deyimlerden uzak, gramerden uzak, çok tatsız tuzsuz bir şey oluyor yani. çok yapay geldi okurken bana…

ha diyeceksiniz ki, ‘’ulan almanca mı biliyorsun? ne bu tatava?’’
haklısınız belki evet, ama bir yabancılık çekmedim okurken, anlatmak istediğim o…
berlin’de geçmiyor da daha çok acıbadem’de, kadıköy’de geçiyormuş gibi hissettim yani.
mesela başkomser nevzat’ın ve ekibinin peşine düştüğü bir cinayet olsa idi baştan sona, 10 üzerinden 10 verirdim, çok rahat…
kitapla ilgili tek olumsuz görüşüm budur…

ama polisiye seven her okura tavsiyemdir. beğenileceğinden de adım gibi eminim…

az önce valide hanımla aramızda geçen bir diyalogtan sonra aklıma damlayan sorunsaldır efendim. *

+ niye susuyorsun?
- niye konuşayım?
+ televizyon izlerken yorum yapmadan duramazsın sen. söyle ne oldu? psikolojin bozuldu kesin.
- ya yok, ne alakası var? dersleri düşünüyordum.

işte böyle. sırf biraz sessiz kaldım diye antidepresan kullandırtacaktı bu kadın bana. neymiş sessizmişim. *

sessiz insanlar ruh hastası değildir efendim. etraflarındaki kitlenin anlamsız gürültüsünün bir parçası olmak istemiyorlardır o kadar. lütfen, onları ötekileştirmeyin!
*

hastam kullandığı ilaçları masaya dökünce bende içimden bu nakaratı söylüyorum.
"gözümu açtım gördüğüme inanmadım, sanki bir kötü rüya korkarım aman allah."

ortaokulda ingilizce dersinin bir parçası olarak okuduğum kitap.

yıllar yıllar geçmiş olmasına, 2. dünya savaşı üzerine schindler's list, piyanist gibi birçok müthiş film izlemiş, başka kitaplar okumuş olmama rağmen hala 2. dünya savaşı denildiğinde aklıma gelen ilk birkaç şeyden birisidir. bugün tekrar okusam bu kadar etkilenir miydim bilmiyorum ama ilk tanımı göz önüne alırsak, etkilenirmişim gibi görünüyor.

t: yazarların en sevdiği çizgi film introları.
benimkisi 1996 yılındaki pingu introsu.

(bkz: noot noot motherfuckers)
birde power rangers megaforce'un introsu da çok güzeldi.

kendinize gelin, bayramda memleketine giden göçmen olmaz.
pax ilan edilmeli ve ülke, kurumları ile 2001 öncesi dönemdeki demokrasiye döndürülmelidir.

temizlik yapan ben, yaşlı gözlerle başlığa bakıyorum.
(bkz: nerede lütfen söyleyin)

acımasız olma şimdi bu kadar,
dün gibi, dün gibi çekip gitme..
bırakta sarılayım ayaklarına,
kum gibi, kum gibi ezip geçme..

geri dönüp baktığında değmeyen şeylere acı çekmektir.

sürekli yaptığım eylemdir ve başlık sahibinin önerisini dinlememekte kararlıyım.

ama anlam vermeye çalışıyorum bir yandan da. sözlükte sürekli uzun tanım yazılmasın diye uğraşan bir ekip var sanırım. uzun tanımdan sıkılan, yazanları kopyala yapıştır yapmakla suçlayan, bu tanımları okumaktansa kitap okumayı tercih eden.

hak veriyorum kendilerine ama şöyle bir öneri yapsam acaba beni ciddiye alırlar mı?* bu tanımları okumayın, görmezden gelin.

ben genel itibari ile edebiyat konulu başlıklar açıp bu başlıklara yazan bir yazar olarak uzun uzun anlatıyorum hikayemi. okumak istemeyenler şöyle tanımalara gidebilirler:

sefiller; tanım: kitaptır.

at; tanım: murattır.

sözlükte son zamanlarda özellikle fark ettiğim “şöyle yazmayın, böyle yazın” akımı beni benden alıyor, o yüzden de bu tanımı uzattıkça uzatasım geliyor. yazdıkça sinirleniyorum, sinirlendikçe yazıyorum.

şaka bir yana herkesin tanımına kimse karışamaz.

katladığım elbiseleri güzelce buz dolabına dizmiştim.*

benim.
ve dünya üzerinde hiçbir türün, gerek sosyo-psikolojik, gerek sosyo-fizyololojik ve gerekse anti insancıl gelişimsel sancılarında, antidepresanla ayakta kalmadığını bildiğimden, evrimsel ataklarımı antidepresanla baskılamak yerine, farkındalıkla deneyimlemek tarafında olmam dolayısıyla ve hatta ailecek karşı durduğumuz ve her birimizin tek tek, çevremizdekileri rehabilete edebilecek olgunluğa evrildiğimizi belirttiğim başlık.
bu ülke demek yerine, kutuplarda her geçen gün yaşam alanları daralan kutup ayılarının da, bu yaşamsal sancıda, antidepresanla ayakta kalması gerekirdi kanımca. *

bulmacalarda çokça sorulan ve cevabı an çıkan kelime.

anlayışlı olmak. eskiden bu özelliğimi çok severdim hala seviyorum ama bende ki çok ya. artık sinirime dokunuyor. biri bana hak etmediğim halde kötü davrandı diyelim mesela ben yine kendimi onun yerine koyuyorum ama şöyle oldu böyle oldu diyorum yani bir şekilde kendimi o kişiyi anlarken buluyorum. fazlası zararmış onu anladım. artık kendi kendimi zorla durdurmaya çalışıyorum yoksa bazen beni çok yaralıyor bu durum.

türkiye'nin en zengin mutfağıdır.
ben de az önce kıyma çıkardım. yarın kuru dolma yapacağım. *

yazar olunca ne oluyoruz sait faik abasıyanık mı? çaylak kelimesini duyunca da çay demleyip içesim geliyor. yine konu dışına çıktım. konu neydi?
çaylaklar başlık açarlar açmazlar yazarlar çizerler karışmayalım.. çay içelim..

irving fisher tarafından ortaya atılan ve dolaşımdaki para miktarındaki bir artışın fiyatlarda da oransal bir artış getireceğini öne süren teoridir.