kendini yönetirsen dünyayı yönetecek gücü bulabilirsin.
eflatun

talibana yardım duyar mıyız yakında? korkunç bir şey bu. bir kuruşum giderse (ki imkansız değil) haram zıkkım olsun. buna vesile olanların da çoluğundan çocuğundan çıksın.

istiklal'de polise direnen göstericilerinki ile ölümüne kapışacak iradedir.*

her genelleme gibi yanlıştır. sen pasaklı değilmişsin işte arkadaşım, kendi tezini çürütüyorsun.

istekler.
kulaklık az geliyor direkt içeriye hoparlör döşetebilir miyiz?

kavga çıkmasını istiyorsak 'anan' şeklinde cevap verip ana bacı değerlerimizi çiğneyebiliriz.

şayet kavga çıkmasın, sadece hava atayım derdindeyseniz 'sen benim kim olduğumu nasıl bilmezsin?' şeklinde çıkışıp gözlerimizi düşmanımıza dikebiliriz.

son çare baktık ki pabuç pahalı, 'abi benim işte ya muzaffer abinin kayınçosu.' deyip karşı tarafı ufak çaplı düşünce denizlerine ittikten sonra yavaşça tüyebiliriz.

mecbur olmayan erkektir. boş beleş işlere ayıracak vakti yoktur.

doğmak, emeklemek, bebeklik dönemi aşıldıktan sonra çocukluk dönemi de bir çırpıda geçiveriyor. hayat merdivenlerini nasıl tırmandığını, yılları nasıl arkada bıraktığını insan düşünemeden zaman akıp gidiyor. bir bakmışsınız, emeklilikten bahseder olmuşsunuz. hatta hemen her ay, cami avlusunda bir yakınınızı, dostunuzu kabristana uğurluyorsunuz. hayatın acımasız gerçekleri ve bundan kaçamayız .

çocuk tacizi gibi aşırı bıçak sırtı bir konuya değinen kuzeyli filmi.

bu tarz konuları işlemek her coğrafyada mümkün olmaz. bu söylediğim kuzeylilere bir övgü değildir. coğrafyanın kültür, sanat ve düşünme üzerine etkisinin göstergesidir. her konuya her yerde dokunamazsın.

filmin tekniği ise, yönetmenin öncülerinden biri olduğu “dogma 95” akımının özelliklerini taşır. filmde neredeyse müzik yoktur. az miktar olan müzik ise ya tv ya da radyodan gelir. kamera ise aşırı harektlidir. aniden yüzlere yaklaşıp uzaklaşabilir.

öznel yorum; harika film.

ülkeyi 15 gün kapatmaya maçası yememiş bir diktatörün çaresiz söylemleridir. önemsemeyiniz, prim vermeyiniz, gündeme getirmeyiniz.

yaklaşık 10 yaşlarından başlayarak bolca kitap okuma alışkanlığı edinmiş ve zamanla kendi çapında bir 'kitap kurduna dönüşmüş biri olarak söyleyebilirim ki, bu kitabı 1 yıllık bünyeme hakim olan kitap okuyamama durumuna panzehir olsun diye aldım fakat o bayıla bayıla okuduğum yazara ''abla sana noldu sen j. k. rowling'sin aptallık etmel! '' derken buldum kendimi. keşke yazılmasaydı dediğimdir.

sustuğunuz için teşekkür ederim

hep birlikte bunu başarabiliriz arkadaşlar. yapmamız gereken tek şey saygılı, seviyeli, samimi ve içten gelen bir hisle sınırsızca sevişmek.

buradan yoldaş'a ve yönetim'e sesleniyorum. kendisinin bir dediğini iki etmeyin, onu görünce ceketinizi ilikleyin. tüm çaylaklar onun emrinde, arkası sağlam.
kafasını bozarsanız emrindeki çaylak ordusuyla beraber sözlüğe darbe falan yapar aman dikkat!

haydi kalk gidelim bu şehirden,
gün doğarken ya da güneş batarken,
belki kuşlar geçer üstümüzden... *

başınız ağrıyınca ağrı kesici içmemekle övünüyor musunuz? ruhun ağrıyınca da antidepresan içmekte bir sıkıntı görmüyorum. hayat zaten zor, zorlanıyorsanız yardım almanın bir mahsuru yok.

bir bakıma insanın benliğine konduramayacağı davranışlardır.
yapılan cinsiyetçi davranışlara ve haksızlığa (kendisine yapılmasa bile) göz yummak.

istanbul'un avrupa yakasındaki yüksek gökdelenleriyle plazalariyla ünlü semtdir. bana göre istanbulun manhattani hatta mashattan da deniyor oralara.

bölüme dair söylenecek her şey söylendi zaten. o değil de sözlükçe ismini, cismini, nickini bilmediğimiz birine sesi sayesinde vurulduk.

özgüven kişinin kendine inancı ve güveninden gelir. bunu arttırmanın yolu ise; kişinin en başta kendisi ile barışması, sevmesi ve başarabileceklerine inancından geçer.