danimarkalı yazar hans christian andersen tarafından kaleme alınmış çocuk kitabıdır lakin kitabın içeriği tamamen evrenseldir.

ilk yayımlama tarihi 1845 olarak görülen masalda fakir bir kibritçi kızın acıklı öyküsünü anlatan yazar, kitabın sonunu kızın ölümüyle bitirmektedir. çocukken okuyup ağladığım ilk kitaptı. hâlâ kitaplığımda en değerlileri arasındadır.

sevdiğin kadar sevileceksin.
güneşin doğuşundadır
doğanın sana verdigi değer
ve karşındakine değer verdiğin kadar insansın
bir gün yalan söyleyeceksen eğer
bırak karşındaki sana güvendiği kadar inansın.

yerini derhal cama yapışan kar tanelerini hevesle izlemeye bırakır.

bakışım, yavaş yavaş pencerenin ötesine; önce pervazına sonra mor salkımın birbirine geçmiş kollarına, oradan soğuğa direnen yaseminin yapraklarına, giderek toprağa ve üzerinde zıpkın gibi yükselen iki serviye ve devasa badem ağaçlarının, iğdenin ve bilumum meyve ağaçlarının kuru dallarına yönelir. kar üzerlerinde biriksin, yeri göğü tutsun, tutsun ki; gür gür yanan soba üzerinde kaynayan kış çayının buharıyla baktığım cam buğulansın ve işaret parmağımla üzerine klişe bir kar tanesinin büyüğünü çizebileyim isterim.

hayal bu tabi, kar filan yağmıyor buraya yıllardır. bu yazdıklarımın hiçbiri olmaz ve ben başımı mecbur kitabıma gömerim.

aynı zamanda kendini içinde bulunduğu durumdan kurtarmak adına hiçbir girişimde bulunmayan tiptir. bu tip insanlar olumsuz duygulardan beslenirler. sürekli diğer insanları kendi başlarına gelen olumsuzluklar yüzünden suçlamakla kalmazlar; küçümseme, saldırganlık, hoşgörüsüzlük ve hatta şiddet içeren tutumlar da takınırlar.

(bkz: salak yemin ederim gerizekalı bu çocuk ya)

(bkz: orwell’in bile kıskandığı bir ülke yaratmak)
(bkz: zaytung’un yönetimi ele geçirmesi)

iç sesiniz.

özünde tütün de faydalıdır ama sadece özünde.

kalabalıklar içinde yalnız hissetme duygusu olarak açıklanır. bazen hepimizin hissettiği, şehrin kalabalığında ve hareketliliğinde kendimizi sessiz, ürkmüş ve terk edilmiş hissetme durumudur.

özdemir asaf-cizik şiiri.

geleceğim, bekle dedi, gitti..
ben beklemedim, o da gelmedi.
ölüm gibi bir şey oldu..
ama kimse ölmedi.

(bkz: duman)

ayakkabılarım..
canım ayakkabılarım (kalpler)
yemin ediyorum var öyle bir bağ, biliyorum ama ispatlayamam, özellikle loefer larımla aşkım bambaşka..
şu an yeni iş kurduğum için birçoğunu satışa çıkardım, topuklu olanlarıyla pek samimi değiliz ama bir tane baba loefer ım var, satılacağı için bir kere bile giymedim, ondan ayrılmak, düşündürüyor beni :(
ayakkabı dışında da anlam yüklediğim, sakladığım birçok şeyi attım aslında yakın zamanda, bu konuda kendimi eğitmeye çalışıyorum, sadece gerekli olanlara indirmeye çalışıyorum, yinede azalmıyor..
7 yıldır çalışmıyorum, neredeyse, ihtiyaç dışı hiç yeni alışveriş yapmadım, çuvallarca attım, bir yandan satıyorum, öyle çok ultra geliri olan biride değildim (outletçiyim) ama yinede bitmiyor..
velhasıl, kurtulunması gereken nesnelerdir, iyi yada kötü geçmişle, yaşanmışlıkla, nesnelerle, her ne ile olursa olsun, her tür "bağ"ın insanın hızını kestiğini, aşağı çektiğini, özgürleşmesine engel olduğunu düşünüyorum, yaşadığımız evde, odada, sadece yaşamsal gereçlerin olması yeterli aslında, tek yada eşinle, bavulunu toplayıp gidebilmelisin istediğin zaman, önceliğimiz deneyim olmalı, yaşadığımız duyguya, deneyime odaklanmamızı engelleyen uyaranlardır bu bağlar diye düşünüyorum..
bağları kopardıkça, gereksiz eşyalardan kurtuldukça, o kadar hafifliyorki insan, bunlar insana mental anlamda yük de oluyor, yük hafifleyince enerjiniz ve algınızda da yer açılıyor inanın..
gönül bağınızın olduğu birisi varsa, onun dışında hiçbirşeyle bağ kurmak gerekmiyor bence..

osmanlı devletinde sarayın iç bölümüne verilen isimdir.

bu bölümde padişahın güvenilir hizmetkarları bulunurdu.

aynı zamanda devşirme sistemi ile nitelikli devlet adamı ve asker yetiştirilen eğitim odaları da enderun kısmında bulunurdu.

annemin çok güzel yaptığı bir hamur ürünüdür.

bol damla çikolatalı olması makbuldür.

portakal veya limon kabuğunu rendeleyip eklerseniz tadını katlarsınız.


ayrıca argoda 'aptal, bön kimse' anlamına gelen sözcüktür.

her izlediğinde tebessüm ettiren garip bir büyüsü olan filmlerdir.

hiç birini açıp internetten izlemedim hep denk geldim televizyonda.

katılmadığım başlıktır. faturalarla gelen çözüm bizim evde ışıldıyor.

öncelikle yürekleri ısıtan, gülümsememize sebep olan, içimize umut tohumları serpen bir proje olduğunu belirterek başlamak isterim.


oyuncak kardeşliği adının hakkını veren kardeşlik gibi bağları sağlam, ayrısı gayrısı olmayan, mesafeleri anlamsız kılan bir proje. buradaki yegane ve tek amaç çocukları sevindirmek. minicik kalpleri mutlu etmek. eee, bu da oyuncakla oluyor tabi. ülkemizin doğu kesimindeki çocuklara gelen oyuncakları dağıtılıyor. projenin kurucusu olan ümit kavak onların o güzel gülümsemelerini kadrajına sığdırmaya çalışıyor ve dünyada daha gerçek neyle uğraşabilirsiniz ki? diyor. gücünün yettiği kadar emeklerini çocuklardan hiç sakınmıyor. izmir depremindeki zor günlerde de arkadaşları ve gönüllülerle birlikte çocukların hep yanındaydı. onlarla oyunlar oynayıp, depremi unutmaları için çaba sarf etti. yaralarını bir şekilde sarmaya çalıştı. bir röportajdan bazı kesitleri okumanız için sizinle paylaşıyorum.








röportajın tamamı için linkini ve sizi gülümsetebilecek fotoğrafları şuralara bıraktım. belki sizin de bir oyuncak kardeşiniz olur ne dersiniz?
buraya tıklayınca bir gülümseme geliyor

gözlemlerim sonucunda özellikle, geçmişte kendisine veya bir yakınına zarar vermiş olan insanlara ikinci bir şans veren, affeden vs. insanlarda yaygın olarak görüldüğüne kanaat getirdiğim rahatsızlık.

merhabalar sevgili dostlar

bu geceki yayınımızda acı çekmeyi neden severiz isimli başlıktan konuşacağız.

yazdıklarınızı yayında okuyup üzerine fikirlerimizi paylaşacağız.

saat 24:00 da sözlük radyosundayız. radyo.kafasozluk.com/

iki rayı gibiyiz
bir tren yolunun
yakın olması neyi değiştirir
son istasyonun.