şu lafın güzelliğine bakar mısınız...

görüntüde e*meni suka'larını izliyorsunuz.
bildik bileli aynı oğraşlıklarına devam ediyorlar.
çünkü adı üstünde e*meni.
savunmasız çoluk çocuğa, kadına , yaşlıya, masuma saldıran, savaşma adabından habersiz, it sürüsü.
azerbaycan bayrağına basarak kendilerini tatmin etmeye çalışıyorlar.
cephede enik gibi viyaklayıp, silah arkadaşını yarı yolda bırakanlara bak hele, adam olmuşlar da şova başlamışlar.
ne kadar aciz bir durum.

insanlık aleminin veba mikrobu bunlar.
asla iflah olmazlar.

instagram

günaydın sözlük, günaydın diğerleri, günaydın arda kalanım.

bak, kedi!
bu salak 3 kardeşin en yabanisi, adını smok koydum, hem smokin tür hem de duman benzeri ortadan bir anda kaybolduğu için. ama bu sabah biraz daha yaklaştı bana, mamasını yedi gözümün önünde, kaçmadı. güzel bişi bu. bir yandan da bana ve diğer insanlara yaklaşıp güvenmesini de istemiyorum, çünkü sokaklarda böyle bir hayat yok? hayatta kalacaksa alışacak insanlara güvenmemeye. cıx, maalesef çok kötü ama çok da doğru.. neyse günaydın ve çok...

yakında görüşeceğiz. o güne kadar bekliyor olacağım.

iyi olan her tanımı oylarım. o yüzden normaldir.

bir çaylak iyi bir tanım girince oylarım. kavgalı olduğum sözlük yazarlarını bile oyluyorum. iyi tanım girsin yeterli.

sevmeyi özledim biliyor musun?
kayıtsız şartsız bir gülüşü.bir doğruya sevinmekten çok bir saçmalığa gülümseyebilen hoşgörüyü.
nerde kaldın ayazını değil , hoşgeldin iyiliğini.
geceyi bir hayal hazinesine çeviren uykusuzluğu.

şükrü erbaş

muhteşem bir dizidir, keşke zamanım olsa ve yeniden izleyebilsem. her biri kendi içinde hayatı ve ölümü ve onunla başa çıkma yollarını arayan sıradan hayatları olan bir ailenin hikayesi. daha ilk bölümden öyle çekiyor ki kendisine. ağır ağır artan bir dramla baş başa bırakıyor gittikçe. tıpkı yaşamlarımız gibi. finali izlediğinizde boğazınızda bir yumru takılıp kalıyor. ve izleyicisine farkındalık yaratacak, yeri dolmayacak türden bir yapım.

bazen sadece marketteki etiketlere bakarsın ve bütçeni sorgularsın dediğim başlık.

yapılan araştırmalar birçok insanın eline bir kalem verdiğinizde ilk önce adını ve soyadını yazdığını göstermiştir.bunların arasında bende varım.yaptığım gözlemlerde de birçok kişinin her tarafa adını yazdığını gördüm.sebebini ise anlamış değilim.

küçük bir çocukken gidilen bir akraba evinde, tesadüfen gördüğüm eski bir derginin içinde -doğan kardeş dergisi- ilk kez çizgi roman olarak görmüştüm. zaten bildiğim bir masaldı. ama çizgi roman olarak o kadar güzeldi, renkler o kadar canlıydı (büyük ihtimal öyle değildi, hatta solmuş bile olabilirler ama insan hafızası çok ilginç, renksizleri bile renklendiriyor hatırlarken.) ki, daha sonraları kendimi ne zaman mutsuz hissetsem, pamuk prensesin yedi cücelerle yaşadığı o şipşirin orman evini, bambiyi, minik sincapları, küçük tombul kuşları falan, hep çevremi sarmış, beni neşelendirmeye çalışırlarken hayal ediyordum. sanırım küçük çocuklar şirinleri de aynı nedenle seviyorlar. o çizilmiş orman, rengarenk mantarlar, çiçekler, turtalar.......sorunların huysuz şirin'in huysuzlukları, gargamel'le azman'ın ısrarlı takibinden ibaret olduğu sonsuz mutluluk diyarı. (bu arada türkçe çevirilerde bazen yakalanan cuk oturmuş, mükemmel çevirilere benden bir alkış. kedinin adına bakar mısınız: azman. bu bile bir insanı gülümsetmek için yeterli.) *)
bu girizgahtan sonra, pamuk prensesimize yeniden dönecek olursak:
bu masal; grimm kardeşlerin halk arasında dolaşıp derleyerek yazıya geçirdikleri bir alman masalı: jacob grimm (1785-1863) ve wilhelm grimm (1786-1859)
masalın ve masalın başkahramanının ilk basımındaki ismi almanca sneewittchen. (karbeyazı).
ingilizceye 'snow white' olarak çevrilen bu masalı, herkes bildiği için buraya yazmayacağım. herhalde dünyada en çok okunan ve bilinen masal bu masaldır.
yalnızca şunu eklemek gerekir; grimm kardeşlerin derlediği pek çok masal gibi bu masal da, aslında küçük çocuklar için uygun değildir.
bakmayın siz, walt disney'in, önce çizgi roman ve filmlerle, daha sonra da dünyanın pek çok yerine kurdurduğu o devasa eğlence parklarındaki sevimli figürlere. işte bunlar hep para. *)
sanat camiası bu pek sevimli lanse edilen figürden o kadar çok ekmek yedi ki, sanırım sonsuza kadar da yer. size bu büyük camianın içinden iki pamuk prenses örneği vereyim ve bu yazı da böylece son bulsun:

rammstein - sonne

pamuk prenses ve avcı (snow white and the huntsman)

yazı bitti ama biraz da kendim için bir ekleme yapmak istiyorum. o dergiyi keşke dönüşte kendimle birlikte eve götürseydim demediğim bir an bile olmadı diyebilirim. bu bana; "kitaplar ve çiçekler çalınabilir." sözünü sürekli çağrıştırır. (bu konu da ayrıca yazılabilir.) çok fazla keşkem yok aslında. ama bir tanesi de budur işte.

(bkz: hiçbir işimi yarım bıra)

eğer gerçekten de bırakmıyorsa ben boş ol boş ol boş ol diyorum.

dünyanın ilk çocuk hakları mitingi'ni, 1930 yılında taksim’de çocuklarla birlikte düzenleyerek, çocuk hakları bildirisini okuyan öğretmen.
1882 yılında istanbul’da doğan nakiye elgün, ilk kadın milletvekillerindendir.

tam 4 yılın sonunda sucsuz olduğumuz anlaşıldığında ilk ve son kez ağlamıştım sanırım.

sözünü sakınmayan, görüş ve düşüncelerini savaş meydanına zırh olmaksızın dalan bir berserk cesaretiyle dile getiren bir yazar.
hangi rütbe verilir bilmiyorum ama benim gözümde bir berserk kendisi.



yolu açık, baltası keskin olsun. takipteyiz.

daha güzel gülüyordur.
sohbeti daha güzeldir.
daha güzel bakıyordur.
konuşurken ellerini takip etmek daha güzeldir.
aşk öyle salt güzellik olsa insan çiçekle kediyle aşk yaşardı. *

ücretsiz olmasını beklerdim, 1 karma puanım sonuna kadar helal olsun.