10 yıl kadar elimde bulundurduğum ünvandır.10 senelik şehzade hayatının ardından kardeşim doğdu ve bir süre ikinci plana atılmış gibi hissetmedim değil.hatta bu durum ailemle olan iletişim eksikliğinden dolayı bir dönem ciddi boyutlara ulaştı kötü günlerde yaşadım diyebilirim ama atlattım o günleri.

imkânsız gelmesin. ben de öyle zannederdim. doktora tezi+pandemi+iş yoğunluğumda çıldırmak üzereyken evde duran klasik gitarımı tek bir nota bilgim olmadan internet üzerinden öğrenmeye başladım. mükemmel mi çalacağım elbette hayır. ama kendimi harika hissediyorum. şimdiden çav bellayı bile çalabiliyorum ezbere. bu mutluluk bana yeter.

şöyle bir mısraya nasıl güzel denk geldim:

"... ağzı yumuşak bir kıvrımda dinlenir,"
korunaklı bir yerdir orası..
ağız dinlenir,
söz yumuşar."

canım...

bir insan.

başlık beni niye bu kadar sarstı ki şimdi?
ben oldum olası yalnız ağlarım. özellikle yalnız kalınca ağlarım. biriktirir biriktirir yalnızken ağlarım. birisinin yanında -en yakınlar dahil- ağlamamak için kırk takla atarım.
ve şimdi başlıkla fark ettim ki ağlamak için birisine ihtiyaç duyuyormuş insanlar.
benim ki mazoşistlik gibi hissettim. kendimi yıpratmak, acımı kendimle yaşamak, kendime duvar örmemi sağlıyormuş gibi hissettim.
mesela bugün kötü bir gün geçirdim. bitişi nirvana. şu an içime akıtıyorum göz yaşlarımı. odama gidip yatağa yatmayı bekliyorum ağlamak için.
yoruyorum sanırım kendimi böyle.

zaten siniri bozuk. bırakın kendi haline *

ulan gıybet çıkar diye geldik, kimsede tık yok. size yazıklar olsun. çok hoş hanımlar oysa ki. ayıp size, tüh lan.

herkes öldürür sevdigini. bazen bir beğeniyle, bazen seri fav ile, bazen de bir dm ile.

bilinemezlik felsefesi anabilim dalı başkanı.
işte karşınızda şüpheci filozof piron. şüphesi öyle böyle değil.

şüphe etmediğim tek şey, herşey den şüphe etmekte olduğumdur.

sokrates'in 'bildiğim tek şey hiçbir şey bilmediğimdir' sözü'nü çok ileriye taşımıştır. hiçbir şey'e kesin gözüyle bakmamıştır. önce şu sözüyle başlayayım. duyularımıza her zaman güvenemeyiz. çünkü bizi aldatırlar duyulan sesler, gördüğümüzü sandığımız nesneler her zaman gerçeği yansıtmaz ve doğru uyarı vermez piron'a göre. bunun yanı sıra yaşam ile ölüm arasında pek bir fark olmadığınıda savunur.

şüphecilik adı altında durumu sahiplenememe ile birlikte kayıtsızlık örneği ortaya çıkar. yaşanan bir bela karşısında çok büyük tepki verememe mesela. kendini yanıltmış olabilirsin belki. bela kesin bir yargı değildir öyleyse hemen tepki vermemeli. katı inançlarada yer yoktur bu felsefede. kendimizi hiçbir görüşe teslim etmemeliyiz. her şey'in net olmadığı bir dünyadan bahsediyoruz. kesin gözüyle bakmanın huzur getirmediği belirtilir.

istediğinizi sandığınız şey belki siz öyle sandığınız içindir. onu istediğinize ne kadar eminsiniz? kendinizi yanıltıyor olabilir misiniz? sürekli değişen ve yenilenen isteklerin böyle bir açıklaması olabilir mi?
tatmin olamayan insan'ın beynindeki bir ilizyondan ibaret olması gerçeği çok sarsıcı olabilir. o halde mutlu olmak için arzularımızdan kurtulmak gerek.

hiçbir şey önemli değildir. ruh halini yatıştırır, kayıtsızlaştırır dertleri de çöpe atar.

piron, doğru bilgiyi mümkün kılmayan, dogmalara kafa atan bir filozof...

bir julio pot kısa animasyon filmidir.

julio pot filmin hem senaryosunu yazmış, hem filmi yönetmiş, hem müziklerini yapmış, yetmemiş müziklerde kullanılan piyanoyu da çalmıştır. sırf bunun için bile ayakta alkışlamaya değer bir filmdir.

yunan mitolojisine göre sanki kendisi çok matah bir varlıkmış gibi kendine tapınmakta ihmalkarlık yapan insanlara bir ceza vermek isteyen zeus paşamız aslında dört kollu, dört bacaklı yarattığı insanları nicer dicer’ın en iyi parçalarından biri olan keskin bıçağı ile ikiye bölüp onları farklı yerlere atmış. o yüzden insanoğlu öteki yarısını aramaya yazgılı kılınmış.

zeus’un terbiyesizliği olsa da bu hikaye aslında bize insan ilişkileri hakkında, özellikle de romantik ilişkiler hakkında bir yol gösterici olabilir. tıpkı bu kısa film gibi.

benim kendi hayatımdan yola çıkarak aldığım bazı dersler var ve bu filmi çeken yönetmen de sanırım benimle aynı fikirde. ilki, birine ait olmak ya da sahip olmak gibi kavramların çok saçma, çok yanlış olması. bir insana sahip olamazsınız. eğer sabahları mağaranızdan çıkıp aslan avlayıp taş yontmuyorsanız. birine ait de olamazsınız. eğer kendinizi son model bir yapay zeka robot olarak görmüyorsanız.

ikincisi ise; birini etkilemek, onunla birlikte olmak için üst üste fedakarlıklar yapmanıza gerek yok. çünkü bu sizi hiç istemediğiniz bir yöne doğru götürür. aslında doğru bir örnek olmayabilir ama transfer döneminde yıldız bir oyuncu transfer etmek için hak ettiğinden daha fazla transfer ücreti, imza parası, tonla maç başı primi, başarı primleri, gol primi, şampiyonluk primi ve başka bilmem ne primleri vermek gibi bir şey bu. sonra da futbolcunun merhametine kalmak gibi. *

peki ne yapmak gerekir? onu da filmin sonunda göreceksiniz.

the gift

nereden olursa olsun istanbul’a dönmeyi sevmiyorum lakin izmir’den dönüşü hiç ama hiç sevmiyorum.

fazıl hüsnü dağlarca'nın "dağlarca çocuklarda" serisinden bir çocuk kitabı.

denize düşen bir mandalinacık ile bir balinanın dostluğunu anlatıyor diye son derece klişe bir tanım cümlesi yazayım önce. dağlarca'nın yıldızlardan bahsederek başladığı, dalgalara, ağaçlara, dallara, bembeyaz köpüklere öyle özgün anlamlar yükleyerek yazdığı bir kitap ki, bu dostluk sadece iki çocuğun değil, iki aşığın da dostluğu olabilir mi diye sormadan edemiyor insan kendine. örneğin mandalinanın balinanın sesini tanımlayışı:

a a güzel bir ses
sanki ırmak
sanki türkü
sanki ilkyaz yeli
ses mi belli değil
beni beklediği mi belli değil

sonra mandalina ile balinanın tanışmasının üzerine balinanın içinden geçen sözler:

ne mutlu ağaçmış o
çocukları böylesine
tatlı
ne mutlu ağaçmış o
çocukları böylesine
sıcak

derken kavuşma üzerine:

denize yeşim yeşim
yansırken
mandalina ağaçları
sanki yaşlı bir anneye
mektup gelir
ta uzaklardaki çocuğundan

ve son olarak yalnızlığa dair:

çocuklar uyur uyumaz
sallanır uzaklarda ağaçlar
güneşli gecede
sever balığın biri
ağacın birini

kim yalnızsa
o daha çok duyar
ıssız yerleri

ister balina olsun
ister mandalina
kim yalnızsa o daha çok
en eski bir türkü

kim yalnızsa çocuklar
o daha çok benzer
başkasına

yıl 1977, bu kitap belki de sevgiyi en iyi sezen çocuklar için yazılmış. bir devrin çocukları böyle güzel öykülerle büyümüş. hem düşleyecek bir dünya dolusu şey vermiş yazar okurlarına, hem de olanca naifliği ve sadeliği içeren sözcükleri yan yana koyup belki dört beş yaşından seksen doksanına dek nesillere edebi bir tat sunmuş bu şiirsel hikayeyle. yapı kredi yayınları'ndan edinilebilir, hem çocuklara hem de biraz çocuk kalmışlara.

insan nasıl sağılır uygulamalı olarak herkese öğreten meşhur dolandırıcılık olayı. tosun kokain partilerinde, gününü gün ediyor.

"seni gelecek diye sol yanımı boş koydum" diyen türküdür.

bergüzar içerir, sek halde tüketilmesi tavsiye edilmez..

germir kayseri ilinin konaklar kasabasının eski ve yeni adı. kasabanın adını konaklar yapmak istemişler bir ara ama kasaba halkı inat edince tekrar germir olmuş, öyle kalmış, güzel olmuş.. ermenice bir kelime, yanılmıyorsam kırmızı demek... elia kazan'ın da memleketi aynı zamanda.


sözleri ;

"gine yeşillendi de ağam aman germir bağları hey
bakarım erimez, erimez dağların karı hey
bergüzar yollamış da ağam aman ellerin yari hey
saçını boynuma ağam aman dolar ağlarım ey
verseler yarimi yanıma güler oynarım ey
arabaya taş koydum
ben bu yola baş koydum
seni gelecek diye
sol yanımı boş koydum
gine güzler geldi de ağam aman yollar işledi hey
gözüm yaşı durmuş iken aman gine başladı hey
benim yarim suna boylum aman nerelerde kışladı hey
saçını boynuma ağam aman dolar ağlarım ey
ver-seler yarimi yanıma güler oynarım ey
arabaya taş koydum
ben bu yola baş koydum
seni gelecek diye
sol yanımı boş koydum
arabaya taş koydum
ben bu yola baş koydum
seni gelecek diye
sol yanımı boş koydum"

okan murat öztürk yorumu;

(bkz: kafa sözlük'e bir daha gelinse alınacak nickler)

bu şekilde motive oluyor olabilirler.

belki sadece değişiklik yapmak içindir.

göreceli bir durum, esas gerçeğe ulaşmak zor.

flört edilen kişinin tatlı dilli ve zeki biri olmasından dolayı başvurulan eylemdir. ah o flört edilen kişi yok mu, ne güzel seçiyor kelimelerini... ne güzel anlatıyor anlatmak istediği şeyleri...

yazdığı o mesajları okurken hem mest oluyorum hem mesut...

meteoroloji diyebilirim kendi adıma. gerek sitelere ödediğim üyelik bedelleri, gerek satın aldığım kitaplar, gerek istasyon kurmak için harcadıklarımı üst üste koyarsam 15 senede herhalde 5000$'a yakın harcamışımdır.
bilim, uğruna harcanan her kuruşu sonuna kadar hak etmiştir bence.

ülkeler ve tarihlerinden bi haber bir yazar arkadaşın yapmaya çalıştığı eleştiri.
andımız tamamen sembolik bir olaydır.
tıpkı istiklal marşında olduğu gibi. onu da günümüze göre güncelleyelim yada kaldıralım o zaman.
mesela ingiltere de kraliyet aynı şekilde sembolik olarak mevcuttur. ülkelerin marşlarına baktığın zaman zaten bunun gibi günümüz de pek anlamlı olmayan söylemler ve yeminler görebilirsin. yine kültürel olarak devam ettirilen özel günler vesaire de buna dahildir.
"artık çalar saatimiz var şu ramazan davuluna ne gerek var" denilince bile ortalığı inleten ve işi maneviyata kültürel değerlere yada adetlere bağlamaya çalışan tiplerin, böyle bir cümleden rahatsız olup yaptığı kalitesiz eleştiriler komiğime gidiyor.