sevdiğiniz, önemsediğiniz biri tarafındansa hayal kırıklığına uğrarsınız. çokça kırılırsınız.

thomas hardy tarafından yazılan napolyon bonapart savaşlarını konu alan oyun'dur.

şehir dışına çıkacaktım, önceki gün kardeşim yanıma gelip "seninle gözümüz kapalı resim çizelim mi? " demişti. çok işim olduğunu söyleyip onu erteledim. aynı gün içinde 2 defa daha sordu bu soruyu, aynı şekilde erteledim. çok üzüldüğünü sonradan fark ettim. tek istediği benimle vakit geçirmekti.
ablacım, özür dilerim. eve geri döndüğümde ilk işim seninle gözümüz kapalı resim çizmek olacak. hem de istediğin kadar.

erkekseniz ve yaninizda ki kadinla ayni anda sigara icecekseniz, cakmak kullaniyorsaniz once kadinin sigarasini yakarsiniz. sayet kibrit kullaniyorsaniz once kendi sigaranizi sonra kadinin sigarasini yakarsiniz. neden mi? kibrit ilk yanista is cikarir ve onun buna maruz kalmasini onlemis olursunuz.

gülbahar'ın sadakati, aşkı için her zorluğa göğüs germesi çok etkileyiciydi. cesaretle dağları delen ahmet'in kuşku gölünde boğulması çok manidardı. insan'ın gücü her şey'e yeterde içindeki duyguya söz geçiremez, bir ona yenilir. o da onun en büyük sınavıdır.
yaşar kemal'in ders niteliğindeki bu eser'i destansı bir anlatımla bir oturuşta okutturuyor. abidin dino'nun çizimleri bu masalsı anlatımı destekler nitelikte. hiç bitmesin denilen kitaplardan.

parmak çıtlatmak.

son günlerde sıkmaya başlamış olan konular. hadi 1 olur yazarsın, 2 olur tamam dersin ama sürekli sürekli "onu yapan yazar/bunu yapmayan yazar,/falanca yazarın eli kolu sağı solu" falan...

koskoca bir evren, içerisinde evrene göre küçük olsa da bize göre koskoca bir dünya ve o dünyada hakkında yazılıp çizilebilecek bir sürü konusu olan bir ülke... sanki yazacak hiç konu bulamıyormuşuz, isveç parlamentosuymuşuz da başka sıkıntımız yokmuş gibi boş işleri gündem yapma çabasındayız. akıllarda * kocamaaan bir soru: neden?

yani ne bileyim, şöyle çok ilgi çekici bir konu dururken ben neden üsttekine atılacak bir iftirayı okumak için merak duyayım ya da bir başkası neden duyuyor bu merakı? şimdi birileri çıkıp "sana ne!" ya da "faşist" falan diyecek. ben bunlar yazılıp çizilmesin, yasaklansın demiyorum ki ama. benim derdim başka. ben merak ediyorum, başkalarını neden bu kadar merak ettiğini insanların. ne bileyim, çok merak ettiğin yazara mesaj atabilirsin mesela. belki şurada fotoğrafına bakıp bayıldığın kişiyle konuşsan hiç anlaşamayacaksın, belki 2 yazdığı konuya bakıp yargıladığın insanı tanısan çok seveceksin... ne bileyim yani, mesajlaşma özelliği bulunan bir sözlükte bazı konular özelden halledilebilecekken sürekli yazarların konuşulması son derece garip geliyor bana.

çok tuhaf, çok... belki de tuhaf olan benim, bilemiyorum.

kendimi anlatmaktan, haklı haksız muhabbetine girmekten çok sıkıldım. isteyen istediğini düşünebilir. iyi kötü farketmez. kimin ne dediğiyle ne düşündüğüyle zerre ilgilenmiyorum.

bu tür haberleri hiristiyanliga müslümanlığa ya da ateizme mal etmek yanlışın dik alasıdır. bu insan öğretmen doktor ya da çoban olsa yine aynı şeyi yapardı ki yapıyor da. burada insanlıktan nasibini alamama durumu var.

saçmalığa bakar mısınız? bu nedir ya, çocuk kitabı bir de bu. efendime söyleyim bahsi geçen kitabımızda çocuğu olmayan bir baba hocaya gittikten sonra çocuk sahibi oluyormuş. kız çocuğu olan baba yeniden hocaya gidince hocaya şöyle bir soru yöneltiyor "hocam, yetiştirdiğin meyveyi önce kendin mi yersin, yoksa başkasına mı yedirirsin" şu işe bakın ki hoca da şöyle cevap veriyor: "evvela kendin yersin" eve gelip durumu kızına anlatan babaya kızının cevabı ise şu oluyor:"baba hiç öyle şey olur mu, ben senin kızınım, babanın kızıyla evlenmesi olur mu" babası da diyor ki: "olur kızım ben hocaya danıştım"
kanım dondu bu nasıl bir hikayedir ya? fark edilince tabii 6 bine yakın baskısı imha edilmiş. kim bilir böyle iğrenç alt metinleri olan kaç tane kitap var piyasada. rica ediyorum çocuklarınıza kendinizin okumadığı hiçbir kitabı okutmayın.

buradan

iki gündür daha önce yapmadığım bir şeyi yapıyorum. nevresimime burnumu siliyorum. önceleri bir sürü peçete harcardım yerler yatağım sümüklü peçete olurdu. şimdi yorganım sırılsıklam oldu ve beni üşütüyor ıslatıyor o derece. ağlayınca bu kadar sümüklü olan bi serenay sarıkaya bi de ben varımdır. tabi panik atak geçirildi o inleme nöbetleri sona erdi ve rahatlamayla yorgunluk arası ruh haline girildi. öyle yazıyorum bu satırları. yorganım yastığım ıslak. kendimden tiksiniyorum, takıntılıyım ayak tarafını da yukarı çeviremiyorum, uyuyamıyorum kısaca. uyut allahım.

dayak yemek istemektir. biri beni dövsün de rahatlayayım cümlesinin kısaltılmış halidir.

akdeniz’e de tesir ederse “üç tarafını salyalarla kapladığımız ülkemiz” olur

yine sıkılıp online listesinden profil seçerek ziyarette bulunduğum bir zamanda, bir define bulmuş gibi sevinmeme neden olan yazar. arada tanımlarımı beğenirdi lakin profiline bakma şansım olmamıştı hiç. şimdi diyorum ki, ne yazık böyle bir yazardan bu kadar zaman habersiz kaldım.

efenim tanımlarında edebiyat var, müzik var, şiir var, bilimsel konular var.. kısacası var da var. üstelik bunların hepsinde büyük bir düzen, bilgi birikimi ve nizam var.

beğeni ve fav engeline en çok sizin tanımlarınızı okurken üzüldüm sayın yazar. bundan böyle sıkı bir takipçinizim. keyifli forumlar.

sevenlerini daha çok yoran hastalık.
tedavi olun allasen.

eveeeet güüüüüüüü
naaaaaaaaay
dıııııııııııııııın sözlüüüük.
dı dı dı dı dı dı dın.

günaydın, peşinden koştuğum gelecek
günaydın, susup da söyleyemediklerim
günaydın, içime atışlarım
günaydın, boşa yakarışlarım

günaydın, gülen yüzüm, neşem, enerjim
günaydın, kendimi sevişlerim
günaydın, dans edişlerim
günaydın, yok yere süslenişlerim

günaydın, fevri hallerim
günaydın, insanları bir çırpıda silişlerim

günaydın, umudum
günaydın, hayat

istiklal marşı, kapanış.

gülmek sadakadır. (s.a.v)
bana söylenmiş sanki.

tam adı joy elizabeth akther crookes olan, bangladeş-irlanda genetik mirasına sahip londra doğumlu neo soul müzik tarzında şarkılar üreten bir sanatçıdır. pek bilinmiyor ama çok güzel şarkıları vardır. favorimi sizinle paylaşmak istedim.

london mine