bir zamanlar dine bağnazca bağlanan insanların şimdi bağnazca bilime bağlanması gerçeğinden doğan söylemdir. nasıl ki yobaz kimseler dinin sorgulanmasını dinden çıkmak olarak algılıyor, şimdilerde bilimi sorgulayınca da aptal durumuna düşürülebiliyoruz oysaki bireysel olarak deneyimlemediğimiz ya da kanıtlanmayan (veyahut kanıtlandığı iddia edilen) şeylerin üzerine düşünmemiz gerekir. demek istediğim dünyanın merkezinde bir mıknatısın olduğundan emin olana dek yerçekimi diye bir şeyin varlığından şüphe duyabiliriz zira dünyanın yüzeyi sanıldığının aksine küresel değil, düz olabilir; nitekim yerin de çekme gibi bir kuvvetine sahip olmasına gerek olmayabilir. kısacası her şey sorgulanmalıdır. birilerinin "o kadar düşünme yoksa kafayı yakarsın, dinden çıkarsın vs." demelerine aldırış etmeyin.

sanırım ivanmilinski'ye aşkımı itiraf edebileceğim başlık bu.

ismi ile kafalarımızı hayli karıştıran, göz alıcı renkleri ve ışığıyla çocukluk hayali olan lunapark oyuncağı.


isminin kökeni napoliten olan oyuncak “carosello” kilden yapılmış topları ve onlarla oynanan eski bir oyundan gelmekte. şövalyelerin bindikleri atlar üzerinde çember oluşturarak, birbirlerini kil toplarla vurmaya çalıştıkları oyun, atlıkarınca'nın atası sayılıyor. oynun ilham kaynağı türk ve arap atlıları. *
•••

atlıkarınca'nın icadı konusunda bildiğim pek bir şey yok, hatta neredeyse kimsenin bir bilgisi yok. tarık tufan'ın deyimiyle o mistik bir oyuncak -ki kullanılmaya ilk başlandığında kimse oyuncak demiyordu.

rivayetlerden birine göre; insanlar bir gün uyandılar, boş arazilerden birinde bu mistik şeye rastladılar. kimse nereden geldiğini, kime ait olduğunu bilmiyordu. herkes ondan korktu. korkmayan tek kişi çocuklar oldu. onlar bu oyuncağa binip doyasıya eğlendiler. böylece dünya dışından gelen oyuncak, çocuklara ait kaldı.

sağıma soluma baktığımda herkesin işsiz olmasından son zamanlarda şiddetle hissettiğim durum. ekonomisi bitmiş, okeye dönen bir ülkede yaşıyoruz. bir de üstüne tuz biber gibi istihdam ihtiyacının onlarca katı kadar üniversite mezunu birey döküyoruz piyasaya. bu kadar vasıflı insanı hangi ülkeye gönderirseniz gönderin vasfına uygun iş bulmakta zorlanacaktır.

her gördüğümde bana meşhur "tek göz" horus’un gözünü, oradan da çeşitli çağrışımlarla siyonizmi hatırlatan ve bu nedenle de asabımı bozan anlamsız reklam afişi. ya biz bu ülkede yaşamaktan iyice paranoyak olduk ya birileri bir işler karıştırıyor, haberimiz yok.

hadi buyrun, ilk ben alayım.
alayım derken, puan vereyim, ilk günü ben alayım.
ben bir rozet aldım, diğerleri hiç bana göre değil.
takipçi görme falan, işim olmaz.
bu arada sözlük kütüphanenden, kitap isteyen de benimkini alabilir.
feda olsun kitaplarım, puanlarım.
ben faydalı kek yapmıştım.
tatlı, şu böreği alın gelin.
biri de çiçek alsın olur mu, demet olanından.
çok severim.
çıkmadan çaldırın, çayı koyayım.

sana iki kelimelik, sonunu bilmediğim bir hikaye anlatayım mı?"
- evet.
-seni seviyorum. (kazablanca)

sosyal mecrayı bir yana, gerçek dünyada insanların yüz yüzeyken bile birbirini anlamadığı, anlamak için de hiçbir şey yapmadığı bir dönem yaşıyoruz. kaldı ki, varlık sebebi goygoy olan ya da o şekilde görülen bu tür macralarda kişiler birbirini anlasın. çok zor çok.

çok tatlı, minnacık bir şey. genelde ıslak olur. miniciktir. yüzünü avucumun içine alıp sıkıştıra sıkıştıra sevme isteği bir bende yok di mi??*

tek başına olan birisinin yalnız olduğu anlamına gelmediği için aranmayan sebeptir.

cacık ukdesidir.

ciltte hissedilen uyuşukluk, karıncalanma olarak tanımlanır. kolunuzun üzerine yattığınıza, ayaklarınızın üzerine oturduğunuzdaki uyuşukluk hissinin adıdır.

kelimenin yazımı merdüm, kelimenin çoğulu merdüman iken siz nasıl, neden, ne oldu da merdumlar oldunuz a dostlar?

güzel bi yayın olur bu. hayırlı baskınlar.

petrus van schendel(mösyö kandil)

çoğu kişinin bilmediği bir bilgi olduğunu düşünüyorum.

fransızca bir kelimedir. kişilerin değişik, tuhaf ve alışılmadık dengesizlikte olan, düşüncesiz ve abartılı şekilde davranma durumuna denmektedir. ani ruh hali değişimleri ile farklı davranışlar sergileyen kimseler.

geçtiğimiz hafta içinde bulunduğum grup idi. yüzüm ufak allahtan yakışmıştı fakat ömrü hayatım boyunca ensede olacak kadar kısa saç hiç kullanmamıştım. aşırı garip gelmeye başladı. 1 gün dayanabildim psikolojim giderek bozuluyordu aynaya baktıkça kendimden nefret ediyordum. bir vakittir takip ettiğim salon vardı eşrefpaşa'da. en acilinden 70 cm doğal renk mikro kaynak istiyorum dedim. şu an daha mutluyum. fakat kahrolası erkek milletinden olan sevdiceğim bu durumu kabullenemedi adama psikolojim iyi değil diyorum yine de hede hödö diyor. hede de sensin hödö de. hatta hödük de!

günde 5 kahve içip 850 kere esneyen insanım, beni kanıt olarak kullanabilirsiniz dediğim tespit.

rammstein'in klibi kisa film tadinda olan; tamam ya artik, daha iyisini yapamazlar dedikten sonra ubersonik, super otesi sekilde geri geldigi sarkisi.
dinlerken hem iliklerinize kadar almanligi hissettiriyor, hem de gecmislerindeki pislikleri dokuyor adamlar.

bosuna dememisler deutschland deutschland über allen diye, enver pasa'daki hayranligi cok daha iyi anliyorum bunlar sayesinde*.

muazzam ya, allah allah nidalariyla

rızkımı veren hudadır kula minnet eylemem