aklıma bu görseli getirmiştir.

istanbul adaları içindeki en güzel adalardan biridir. masmavi denizin, yemyeşil ormanın, pespembe begonvillerin ev sahipliğini yapar. rengârenk çiçekleri, birbirinden sevimli kedileri, huzur veren orman yoluyla harikalar diyârı gibidir. yer yer karşımıza çıkan palmiye ağaçları insana tropikal bir adayı gezdiği hissini verir. ne çok büyüktür, ne de çok küçüktür, tam kararında bir adadır. sevdiğimiz insanla gidebileceğimiz en ideâl yerlerden biridir.

uzun uzun entry'leriyle gözlerimi yaşartıp beynimi dolduran yazar kişisi. yazılarındaki detaylardan ne kadar emek harcadığı ve ne kadar bilgili olduğu anlaşılıyor. ayrıca çizim konusunda da pek bir yetenekli. kalemine sağlık!

bazen sessizlik,
bazen hiçbir şey yapmamak, durmak,
bazen denize bakmak sadece,
bazen sakin bir müzik,
bazen nereye gittiğini bilmeden yürümek,
bazen evdeki limonlu kurabiye kokusu,
bazen beklenen ve alınan iyi bir haber,
bazen uyumak,
bazen beklememek, kabul etmek, özgür bırakmak. *

ve bunların çoğunda hep yalnız olmak...

günaydın sözlük ahalisi,
huzur verenleriniz bol, dertleriniz ve kafanıza taktıklarınız az olsun, yüzünüzden gülücük, hayatınızdan neşe eksik olmasın bugün...

tolga çevik ve özgü namal olmadan olmayacağı açık olan film.

ilk filmde ki o meşhur tabut dümenini bile halen açıp izlediğim zamanlar oluyor.

ama son zamanlarda bu olay yani tutan bir şeyin ikincisi çekilmesi ya da dizisinin yapılması önlenemez bir hastalık haline geldi.

eğitimin kalitesini düşüren durumdur. ayrıca taşra ünıversitelerindeki akademik kadro vasattır. adeta aile şirketi gibidir.

ateş olsa cürmün kadar yer yakar.
tanım: boş bir insanın beyanı.

iki ya da dört kişinin bindiği kızağın buzla kaplı doğal ya da yapay bir eğimden kaymasıyla yapılan bir spor'dur.

simit yok mu simit, yiyoruz ya hani. o simidi bi düşünüyorum da yani o simidin ortasında bir delik var ya o boşluğa ne oluyor? biz yedikten sonra yani o boşluk nereye kayboluyor yani? hayır onu da yiyorsak çünkü hava yutmuşuz gibi oluyor da böyle gaz mı yapmasa sonra korkusu var hep içimde onu yemesek mi acaba yani? o gaz insanı öldürür biliyor musun? o simitin ortasındaki o boşluk adamı öldürmüş...

mektupla ilk kez ilkokul öğretmenim sayesinde tanıştım. postane ziyaretiyle yazdığımız mektupları sevdiklerimize göndermiştik. o kadar çok sevmiştim ki yıllar içinde birçok kez mektuplar yazdım gönderdim ve aldım. tabi teknoloji geliştikçe mektup geri planda kaldı zamanla. ama aslında benim için hiç eskimeyecek en güzel şeylerden birisi. göndereceğim mektuplar için aradığım karpostalları bulabilmek, karpostalıma uygun renkte rengarenk zarflardan birini seçebilmek, mektubumda neler yazacağımı düşünmek, daha sonra onu göndermek en çok mutlu eden uğraşlardan birisiydi. tabi işin en heyecanlı kısmı mektubuma cevaben gönderilen mektubu beklemek ve geldiğinde heyecanla okumak. hâlâ bana gönderilen mektupları saklarım. hayatta en çocukça mutluluklarımdan birisidir benim için. şimdi mektuplaşabilecek bir arkadaş bulabilmek çok zor. insanlara saçma ve gereksiz gelebiliyor.telefonla anında gönderebileceği mesajı bu kadar uğraş vererek göndermek istemiyorlar. ama çoğunlukla mesaj mektubun verdiği mutluluğu hissettirmiyor.

allah ailesine sabır versin.

genellikle kendi kendime boş yapıyorum

okurken beni gerçekten korkutmayı başarmış cesur yeni dünya adlı kitabın temel aldığı gelecek tanımıdır.

bu ne kendini beğenmişlik yiğidim? demezler mi adama? ben derim.

aramızda gerçek kitap yazarları bulunurken, sen ben biz kimiz allasen? bi silkelen istersen. gidiyormuş, hadi yaa. çıkışlar sağdan.

ne olursa olsun irite harekettir.
mesaj geldiyse hemen cevap verilmelidir.
karşıdaki insana saygıdır cevap vermek.
yok işim var, çamura yattı, yok efendim birleşmiş milletler genel sekreteriyim ayakları olmaz.
mesaj geldiyse hemen bakılır ve cevap verilir.
ben öyle yapıyorum.

ne hikmetse beraberinde hep, afrika'da açlıktan kırılan çocukların, kolu bacağı olmayan engellilerin fotoğraflarının paylaşıldığı mantık yoksunu cümle.

bunları paylaşan ponçikerin ne bir engeli ne de açlık gibi dertleri var oysa amünyüm. hayat ne garip...

dizi, film, müzik vs. gibi kategorideki başlıkların başına ilgili kategori ile alakalı simgeler konmaya başlanmış sanırım. test aşamasındayız henüz.

ancak hem parantez içinde ne olduğunu yazıp hem başına böyle bir simge eklemek biraz fazla olmuyor mu sayın yönetim? birinden biri yeter kanımca.

bir süre kullanım sonunda gelen ekleme: hiç hoş olmadı. fikir olarak güzel denebilir ama uygulama olarak gerçekten kötü. başlıkları alt alta okumak oldukça güçleşti. kaldırın gitsin.

ne takipçilerimi görmek umrumda (zaten üç tane var) ne de kişisel ileti. yeşil renkli mahlas için yaşıyorum.

ülkemizde akdeniz bölgesinde yetişen çeşitli isimleri olan dikenli kaktüs meyvesidir.
çeşitli isimleri; frenk inciri, frenk yemişi, dikenli incir ya da halk ağzında kaynanadili.

1. öncelikle şuna bir açıklık getirelim biz satrancı queen's gambitten öncede oynuyorduk. he dizi sayesinde eğilimimiz arttı mı arttı yalan yok. en azından kuruluş osman izleyip elimize tava tencere tutuşturmuyoruz he isterseniz size inat onuda yaparım. size ne kardeşim kim neden satranç oynuyor diye çetele mi tutacaksınız.

2. sabahtan akşama kadar trol başlıklarda volta atan birkaç yazar burayı da absürd tanımlarla doldurmayı kendine görev edinmiş. her horoz kendi çöplüğünde öter sayın yazar arkadaşlar. herkes (bkz: işine bak) sın)

3. gayet güzel düşünülmüş sözlük içi sosyalleşme kültürüne yüksek miktarda katkı sağlayacak bir etkinlik . daha önce düşünülmüştü zaten şimdi hayata geçirilmiş olması güzel. (bkz: kafa sözlük satranç turnuvası)

t: kafa sözlük yazarları tarafından ne yazık ki masa başında değil, online olarak oynanmak üzere düzenlenmiş satranç turnuvası organizasyonudur.