bir fenerbahçeli olarak onaylamadığım ama aynı zamanda yadırgayamadığım insanlardır.
her koşulda toplantılar, mitingler, kongreler düzenleyen, otobüsler kaldırarak halkı kalabalıkta toplayanlar ya da "belli sınırları kendilerine göre belirleyerek belli etkinliklere müsaade edenler" varken takımı şampiyon olan, bunu kutlamak isteyen taraftardan ne yapmalarını bekliyoruz?
bir kitleden bir şey bekleniyorsa önce model olması gereken kesim doğru davranışı yapsın ki bu insanlar da evlerinde, balkonlarında oturup kutlasınlar şampiyonluklarını. virüs sadece şampiyonluk kutlamalarında yayılmıyor sonuçta değil mi?
ps: yanlış anlaşılma ihtimaline karşı tekrar söylüyorum, şampiyonluk kutlamalarını onaylamıyorum ancak kutlayan insanları da yargılayıp yadırgamıyorum.

hangi kitapları okuduğunu söyleyin size onun kim olduğunu söyleyeyim.
-ralph waldo emerson

domestic der ki hani aşık atışması
isyan eder, niye sildiniz o tanımı?
sorusu şu: ben nereden verecem cevabı
benim ki de silinir az kaldı.*

ah be domestic vişne ezilir mi?
bir günde bitirdin felsefemi
ver oradan tekrar rütbemi
dur daha bu vişne'nin iyi hâli.

sonunda öpmeyecekseniz bakmayın kardeşim sizin benim umudumu kırmaya hakkınız yok.

kara ambar kamyoncular derneği.

v e
e n sonunda
d önmmeyeceğini
a nlarsın

"her bir nezaket, kibarlık ve incelikle yapılmış eylem yankılanarak muazzam uzakları ve zamanı aşar ve bu yankıyı başlatan cömert ruhun hiç tanımadığı insanların yaşamlarını etkiler. yankılar halinde yayılan bu nezaket ve incelik her paylaşıldığında büyüyerek uzun zaman sonra ulaşacağı hedefine vardığında nefsinden arınmış bir cesaret örneğine dönüşür"
- dean koontz
kibarlık aslında çok önemlidir ama günümüzde kibarlık yapınca, kibar bir insan olunca sizi zayıf görüyorlar. ama zayıflığın bununla hiçbir ilgisi yok. yine de varsın zayıf zannetsinler olabildiğince kibar ve nazik olmaya devam.

allah belalarını vermiyor ki

beni çok sev ya da benden nefret et.. ikisi de benim yararıma. seversen hep kalbinde olurum, nefret edersen hep aklında...

sevginin zıttı nefret değil, hissizliktir. birinden nefret ediyorsanız onu halen önemsiyorsunuzdur. artık hiç bişey hissetmeyen sevmiyordur, nefret eden değil...

sesinde ne var biliyor musun?
söylemediğin sözcükler var... *

(bkz: önce başlığa bakarım başlık mı diye sonra yazara bakarım abdulseyidbincabbar mı diye)

dünyaya 18 eylülünde geldiğim yıl.

şarap mayasıyla oluşan içkidir. temelde şarap hazırlamak için toplanan üzümlerle şıraya geçen mantar, anaerobik ortamda gelişirse şıradaki glikoz parçalanıp co2 ve etanole dönüşür. eğer oksijen olursa ortamda elde ettiğiniz ürün şarap değil sirke olmuştur artık.

şerefsiz olmanın dışında mı?

çünkü bazen canım kendimden başkasının veya başka bir şeyin profimde olmasını istemiyorum. bazen de kendimi görmek bile istemiyorum. o zaman işte çiçek böcek.

gözünü sevdiğim sözlüğün eski günleri. başlık dediğin böyle heybetli olacak işte. ne o öyle mıy mıy ? yok sorunsalı, yok zımbırtısı. adam başlıkta ayrı kalaylamış, entryde ayrı. hastasıyım...

şiirlerimi kolay kolay paylaşmam ama acemi dönemlerinden bir tanesini kafa sözlüğe armağan ediyorum.

bir damla gözyaşı ektim geceye
yalnız kaldırımlar filizlendi
sarhoş sokak lambaları aydınlattı sensizliği
ay hırsız oldu güneş polis
gökyüzü sevdi maviyi
geceden daha karanlık
siyahtan daha koyu bir mavi
aydınlatamadı yine yeryüzünü

babamın anneme söylediğini hiç duymadım. ama babam her gün işe gider ve kahvaltı vakti annemi arar. bugün ne yedin, düzgünce bişeyler ye ihmal etme der. annem hastaysa gün içinde yine arar. akşam gelirken mandalina gibi şeyler alır. iyileşmezse hastaneye gidelim diyip götürür, başında bekler. annem şehir dışında yaşayan ablamın yanına gidince ne zaman geliyorsun diye arar. geliş saati yaklaşınca erkenden havaalanına gider. bekleyeceğini bile bile gider. evde duramaz koca adam. bu adam seni seviyorum demese de olur. öyle değil mi?

nezaket.
bayılıyorum saygılı, ince düşünen, sakin insanlara.