dünyadaki bütün dinler arasında en barışçıl ve huzur veren din islamdır. müslüman bir kişi diğer görüşteki insanlara saygısızlık yapmaz, onlara şiddet kullanmaz. 2-3 tane beyni yıkanmış, psikolojik sorunlu teröristin çıkıp bütün müslümanları lekelemesine izin verilmemelidir. islam daima gittiği yere kardeşlik götürür.

lanet olsun dediğim, hiç almadığım bildirim.* *

inşaat mühendisiyim fakat kahvedeki amcalar inşaat konusunda benden daha uzman.

bakanlık,
yüzü bir yere yönelmiş olan,
nazar eden,

anlamlarına gelir.

yaldızlı yenilgilerle süslenmiş bir hayatta acı artık bir rutin olur. rutin olan şeye ise ruh alışmıştır. o ruhun mutluluk gibi bir hayali hiç olmamıştır. bu yüzden en az, zaman zaman zafer kazanan ruhlar kadar mutludur.

hatırlatmak adına malum görseli bırakalım:

geceleri insana bir cesaret geliyor heralde hep karşıma itiraf başlığı çıkıyor. zor tutuyorum kendimi ben de dökülmemek için buraya.

paylaşım yapanların çoğu batıda yaşıyor, hepsini doğuya yollayacaksın, 1 haftadan sonra #selahattindemirtaşteröristtir diye paylaşım yapmaya başlarlar.
edit= aşağıdaki yazarlar sevgi çiçeği olarak göstermişler teröristi, “apo’nun heykelini dikeceğiz” diyen kimdi? bu güzellemelerle anca kadıköy’de bira içen bebeleri kandırırsınız.

ben,ben,ben.
üşengecim... kalkmaya, gezmeye mecalim yok. akşama kadar pc başında dizi-film keyfi yapmak daha cazip. bir de sevmiyorum bu hayatı.* ondan da olabilir.

neden daima o hiç kırmak istemediklerimizi kırıyoruz? o çöp neden dönüp dolaşıp daima sakınılan göze batmak zorunda? neden hep başımızın üstündekini yuvarlıyoruz ilk önce uçuruma?

dönüp hayatıma bakıyorum. tepeden tırnağa bakıyorum, sağdan ve soldan, önden ve arkadan, hatırladığım ilk ve son noktadan. daima ve ısrarla en çok kıymet verdiğim insanları kırmışım. en çok sevdiğim, en çok merhamet beslediğim, saçının teline zarar gelirse naparım diye dertlendiğim insanlar. en çok onları incitmişim. bunun farkına yeni varmıyorum üstelik. yıllar evvel fark ettim. yıllardır aldığım yol ancak bir arpa boyu. çektiğim oku en çok kıymet verdiklerimin kalbine saplamakta ne kadar da yetenekliyim. yazsam sanki binlerce satır yazacağım ama biliyorum benim içimden dökülecek hiçbir cümlede yanıtı yok bu soruların.

bana kalan kocaman bir yorgunluktan başkası değil artık. belki de hepsi “her şeyi düzeltmeye kalkışmanın yok ettiğidir”: kırmamaya çalışmanın paramparça ettiği.

ah şu düzene giremeyen yaşamım ve belirsizliğin keşmekeşliğinde sürüklenen ruhum. bütün hücrelerimin psikolojisi kanıksadı artık bu durumu. dar bir kalıp içerisinde uykulu gözlerle acısını arada unuttuğun yaşamı sürmeye çalışmak kendini hiçbir zaman yakalayamayacağın manasına mı geliyor? sahi ben kimim? ben neredeyim?
dehlizlerinden anıların ve yaşamların aktığı ruhum, çok mu yükleniyorum yoksa sana?
bir şeylerin çatırtısı geliyor tok bir sesle yankılanan ruhumdan ama şifası da gene orada bir yerlerdedir diye umut denizine yelken açıyorum.
artık huzurun kollarına itilmek istiyor bu benlik. bu ağlak mevsimler hangi rüzgarla gökyüzünde nokta halini alacak… sabırsızlıkla bekliyorum…

herhangi bir şeyi herhangi bir şeye bölerek tam olarak pi sayısını elde edemezsiniz çünkü pi sayısının rasyonel sayılarla tam olarak ifade edilebilen bir değeri yoktur. kendisi irrasyonel bir sayıdır, değeri de pi'dir.

isteyerek yapılmadığını düşündüğüm tutumdur. yani bu adamlar adaletsiz değiller standartları yok.
standartları olsa adalet kavramına geleceğiz ama daha belirlenmemiş. ha çok dert değil benim için.

geçen günlerde bilgi tanımı girmiştim ve kimse başlığı görmedi. tanım girmedi. sonra eğleneyim biraz dedim bir başlık açtım başlığın adı şöyleydi “ beyran çorbası hüpletir gibi oral yapan erkek” hemen sol taraftan kaldırıp başıboş kısmına attılar. dedim ki tamam. sonra gıcıklık veya muziplik yapıp şöyle bir başlık açtım “spagetti hüpletir gibi oral yapan erkek” bir baktım başlık akışta duruyor.
lan dedim kendi kendime madem bu duruyor diğeri neden kalktı. beyran çorbası ile spagetti arasındaki farklar neler düşündüm durdum.
ha tabii bunlar benim umurumda değil. sadece böyle bir tutum var ama bu adaletsizlik değil standartın olmayışından.
belki zordur o standardı belirlemek. ben popo üstünde tanım giriyorum. arka planı bilmiyorum.

bazen çok mutsuz hissediyorum. sanki dünyadaki herkes beni terk etmiş gibi. o kadar boktan bir his. o zamanlarda iliklerime kadar yalnız hissediyorum. bu arkada kalınmışlık hissiyle devam etmek zor oluyor bazen ama sabah kalkıp yine kendime gülecek bir şeyler buluyorum. hayatımın bir kısmı kendimi kandırmakla geçiyor ve önemli bir kısmı. umarım daha fazla devam etmez.

kötü senarist ama iyi set tasarımcısı allah var. daha görmedim filmi, yönetmenlik becerisini sonra konuşuruz.
bi’ de biz çekerken hiç eğlenmedik. bilgisine.

bunların başında teşekkür etmek ve özür dilemek geliyor.

ayıp değildir. hastalık değildir aksine sağlıkli bir vücudun belirtisidir. utanılacak bir şey değildir. tabi ki utanılacak bir şey değil diye abartıp ulu orta hiç durmadan dillendirilecek bir şey de değildir.

“ bu dava benim hayat davamdır. ben eğer başarısız olursam yaşayamam”
başardın ! yaşa varol büyük atatürk !

kesinlikle annesi olurdum.. yavruları için çıtı çıkmayan, her sabah gülerek ev halkını kahvaltıya çağıran, neşeyle yemekler yapan, sevgiyle ve samimiyetle bir o kadar da anlayışla dertleri dinleyip yol gösteren, üzüntüsünü belli etmeyen çilekeş bir ana olurdum.. yavrularım benim, seviyorum sizi. *