sıcak iklim ve hafif alkali toprakları seven bu bitkinin diğer adı 'kirpi domates'tir. anavatanı madagaskar olan porcupine domatesi, zehirli ve aynı zamanda çok çabuk yayılan bir bitki.çalı formunda olan bu bitkinin kök ve meyveleri zehirlidir. botanik adı s. pyracanthos olan bitki 'kirpi domates' olarak da adlandırılır. dünyada süs bitkisi olarak yetiştirilir. sıcak iklim ve hafif alkali toprakları sever.

boy boy fotoğraflarımızı atabileceğimiz sayısız mecra var zaten.
bari burada anonim kalalım.

sevgili olayı.. herkesin bi sevgilisi olmalı mecburmuş gibi hissettirmek zorunda değilsiniz ki

kendini akıllı sanan bir tanıdığım kitap kafelere gidip kadın avına çıkıyordu. dediğine göre kitap okuyandan zarar gelmezmiş. tabii kendisi de bu sıra kitap okuyormuş gibi yapıyormuş avlanırken. burdan anlayın artık nasıl kafalar. *

fransız yazar andré gide tarafından yazılmış olan otobiyografik eser. orijinal ismi si le grain ne meurt olan eser aslında pek çok biyografik eserin sahip olduğu kaçınılmaz donukluktan uzak bir noktada çünkü gide'nin düşünceleri, iç çalkantıları ve yaşama dair bakış açısını gündelik olayların içerisinde sıcağı sıcağına görebilme fırsatı tanıyor. gide zaten içerikten ziyade yazım biçimi ile oldum olası alışılmışın dışında kalan bir isim bence ve kendi hayatından söz ederken de bunun dışına çıkmıyor oluşu en azından beni gülümsetti. yazmak, üstelik kendi hayatını yazabilmek insana her zaman kendi hakkında objektif bir bakış açısı sunmaz. acılarımız başkalarının gördüğünden daha derin gelir veya koca evi gürültü ile dolduran mutluluklarımız başka bir gözde yalnızca sessizlikten ibarettir. her koşulda kendini suçlu veya suçsuz çıkarmak için uğraşan zihinlerimiz olayları görme biçimimizi değiştirir bundan ötürü insanın kendisine objektif bir bakış atmasının zorluğu kaçınılmazdır. gide bu eseri yazarken kendine veya olaylara ne kadar objektif yaklaşabilmiştir tartışılır ama ben bunun sınırlarını olabildiğince zorladığı taraftarıyım. okunmazsa pek bir şey kaybedilmez ama en azından yıllar önce bu sokaktan o zamanlar canlı olan biri geçti, yürürken bunları düşündü ve hissetti düşüncesi içini ısıtan, cesetlerin mazisine karşı ilgi duyan benim gibi insanlar için pahabiçilmez bir kaynak işlevi görüyor eser. baskıcı ve dindar bir anne, kendi içine gömülmüş küçük bir çocuk ve onun olduğu şeye, bugününe dönüşmesini sağlayan olaylar silsilesi sıradan bir hikaye gibi görünüyor olsa bile düşünceler ve gide'nin mazisini yorumlama biçimi oldukça akıcıydı bundan ötürü de keyifli bir okuma deneyimiydi benim için en azından. paris sınırları içerisinde başlayan hikaye cezayir sokaklarına taşmaya başladığında dönemden ziyade gide'nin iç dünyasının ne kadar canlı bir biçimde hatta belki de ete kemiğe bürünmüş bir bir şekilde sıcaklığını ve canlılığını korumayı başarması muazzam bir yazım biçiminin örneği. kitabın içeriği de eser için seçilen ismin ne kadar isabetli olduğunu gösteriyor zaten. gide'nin bu kadar detayı anımsamasına duyduğum şaşkınlıkla beraber ek olarak ernest hemingway gücenmesin ama andré gide için paris pek şenlik değilmiş.**

madeni paralardan başlayarak yapabildiğim aktivite. bir dönem cebimde biriken madeni paraları biriktirmeye başlamıştım ve bu sayede birçok gereksiz harcamanın önüne geçtim. 6 ay gibi bir sürede 600 lira madeni para biriktirmiştim. tabi bu 2017 yılındaydı o zaman şimdiye göre iyi paraydı.

şehir aynı benim gibi yorgun, bitkin , kirli ve kasvetli.. daha iyi özetlenemez sanırım.

katlanılması zor yıkıcı duygu. bir de hayaller kombine yıkıldıysa hangi hayalin ardından üzüleceğini bilemiyorsun.

acıtıyor. bildiğin acıtıyor.

bazen oluyor.
sonra geçiyor.
zararsız bir şey.
öyle kendi kendime.

behçet necatigil'in muazzam şiiridir.

çoklarından düşüyor da bunca
görmüyor gelip geçenler
eğilip alıyorum
solgun bir gül oluyor dokununca.

ya büyük şehirlerin birinde
geziniyor kalabalık duraklarda
ya yurdun uzak bir yerinde
kahve, otel köşesinde
nereye gitse bu akşam vakti
ellerini ceplerine sokuyor
sigaralar, kâğıtlar
arasından kayıyor usulca
eğilip alıyorum, kimse olmuyor
solgun bir gül oluyor dokununca.

ya da yalnız bir kızın
sildiği dudak boyasında
eşiğinde yine yorgun gecenin
başını yastıklara koyunca.

kimi de gün ortası yanıma sokuluyor
en çok güz ayları ve yağmur yağınca
alçalır ya bir bulut, o hüzün bulutunda.
uzanıp alıyorum, kimse olmuyor
solgun bir gül oluyor dokununca.

ellerde, dudaklarda, ıssız yazılarda
akşamlara gerili ağlarla takılıyor
yaralı hayvanlar gibi soluyor
bunalıyor, kaçıp gitmek istiyor
yollar, ya da anılar boyunca.

alıp alıp geliyorum, uyumuyor bütün gece
kımıldıyor karanlıkta ne zaman dokunsam
solgun bir gül oluyor dokununca.

amerikan yapımı suç drama türünde internet dizisi diyebiliriz. başlarda biraz yavaş ilerlediği doğru fakat konusu ve gidişatı bakımından bakıldığında severek izlediğim bir dizidir. edmund kemper, charles manson sahneleri muhteşemdi bana göre. gerçek hayatta var olan karakterleri konu alması diziyi keyifli kılmış. buna ek olarak dizi de kurulan suçlu psikolojisini analiz etmeye çalışan ekibin de gerçek hayattan alınması güzel bir tercih, izleyin derim.

kemal sunal'ın önemli filmlerindendir.barınma sorununu tüm netliğiyle sergilemektedir."allah'ın bahşettiği nefesi boşa harcamayalım"diyen ev sahibi sabrınızı zorlar.büyük oğlu metin efsanedir.ilk ev sahibi ile hayri bey'in aynı oyuncu olduğu gözlerden kaçar.

3 eylül 2020'de ağır çalışma koşulları sebebiyle intihar ettiği söylenen, 15 eylülde vefat eden tıp hekimi. buradan

verdiğim emeklerin boşa gitmesinden ve nankörlükten.

insanlar için ilişki aranan bir şey halini aldı. ya da hep öyleydi. belki de öyle olması gerekiyor bilemiyorum. bana kalırsa işin normali yalnız olmak...

neden sevgilim yok ?

çünkü bu zor bir şey. hayatında birinin olması ve daha da önemlisi bunu sürdürebilmek. o yüzden sürekli olarak ilişkisi olan insanların bence ciddi bir efor sarf ediyor olmaları lazım.

şunu anlatmaya çalışıyorum; ilişki, sevgi, aşk meşk, aranacak şeyler değil. aranıp da bulunacak şeyler değil. kaldı ki böyle bir manyaklığa gerek de yok. ilişki, geldiği zaman senin içeri almadan edemeyeceğin bir şey. yani öyle olmalı. işte bu yüzden sevgilim yok.

ortalarda görüşebileceğim bir kişi olmadığı için değil, ortalarda görüşmeden edemeyeceğim biri olmadığı için...

bünyesi bugünü de haftaici günlerden biri sanmış olan tip. (bkz: ben) geri yatacak ama uyuyamayacak. neyse, günaydın dünya.

yeraltı edebiyatının ünlü isimlerinden biri. epey bir okuyucu kitlesi de var. lakin kitapları beni cezbetmedi o da ayrı.

insanların inatla anlamadığı, asosyal veya problemli zannettiği kişiler. oysa yalnızlık ekmek gibi su gibi bir ihtiyaçtır.

birazdan olacağım kadın. kat kat süreceğim kremleri ve çize çize yapacağım kontürleri. tuvale resim yapar gibi.

'ölüm ile ayrılığı tartmışlar, 50 dirhem fazla gelmiş ayrılık..'
karacaoğlan ne kadar güzel özetlemiş aslında..

edit: bir yanlışlık düzeltildi.