ablasından rudolf'a: "sen yalnız ölülerle uğraşıyorsun, bense yaşayanlarla, fark bu. benim çevremde yaşayan insanlar var, seninkinde yalnız ölüler."

çok eskiden beri hiç ama hiç kimsem olmadı, diğer herkesin bir kimsesi oldu, benim olmadı, hiç değilse ben olmadığını biliyordum, diğerleriyse hep benim de bir kimsem olduğunu öne sürüyorlardı durmadan, senin de bir kimsen var diyorlardı, oysa ben emindim kesinlikle birinin olmadığına, belki de bu düşünceydi egemen olan, mahveden, kimseye gereksinim duymamam yani. ben bir insana gereksinimim olduğunu sanıyordum, bugün bile öyle sanıyorum."

çocukken uzaya gitmekten ölesiye korkardım.
korkardım uzaya gitmekten... ve orada o boşluğa düşmekten,
düşüp kaybolmaktan, kaybolup nefessiz kalmaktan... ölesiye korkardım o boşluk hissinden... şimdiyse böyle bir korkum kalmadı artık.... yaşarken
fark ettim ki tanrı'dan tek bir an mucize istemişim... tek bir an...
ve o mucizeyi kendi istediği bir vakitte yola koymasından oluşan bir dilek feneri işlemiş, beklemeye koyulmuşum...
gel zaman git zaman bu dileğimi unutmuşum...
bir gün bir büyük boşluğa sokulmuşum. tam o an.... işte tanrı o ya... o an, dileğimi gerçekleştirivermiş... tutuvermiş dilek fenerimden... bir an uzay boşluğuna düşmüşüm ve mucize gerçek oluvermiş. tam da onun istediği o an...
garip.. . ezelden takdir etmiş mi sahi.. yok ben mi irade etmişim. kader mi tecelli etmiş irade mi derken düşünecek çok da vakit var...
fark edivermişim... boşluktayım ve mucizevi bir şekilde hayattayım... . oksijen yok, lakin nefes almaktayım... kendi belirlediği o zaman gelene kadar da bu boşlukta akıp, yol almaktayım....

geleceğim, bekle dedi, gitti..
ben beklemedim, o da gelmedi.
ölüm gibi bir şey oldu..
ama kimse ölmedi.