sözlükte bu kadar lirik, romantik başlık açıldı mı? bilmiyorum. aslında herkes en az bir kez yapmıştır. yeryüzünde bulamadığın huzuru gece o büyük ışık demetinde aramak. hiçliğini hissetmek, haddini bilmek. ve kimseyi rahatsız etmeden geri yatmak ne büyük mutluluk.

peki benim niye bundan haberim yok?ayrıca 25 yaşında değil 30 yaşında olan fotoğrafımı koydum,o konuyuda açıklığa kavusturalım lütfen.

yok kokusu yoksa okuyamam aman dursun şurada tozlansıncıların okumasını salık verdiğim bir makale yi buraya bıraktığımdır.

üff yani her şeye bir kulp takmak zorunda değilsiniz. saçmalamaktan öteye gitmiyor bu tartışmalar. neresi aşağılamak? kızın ailesinden izin istiyor evlenmek için, bunun neresi kötü? marjinal olacağım, farklı olacağım diye diye kafayı yemiş bir güruh ortaya çıktı. tek derdimiz buydu zaten. bir de bunu savunanlar var, hakikaten inanılmaz.

evet, o ana kadar tanım üstüne tanım girilmiş başlığa tanımımı girerim ve başlık tarihin tozlu sayfalarına gömülür. nedir bu gudubetlik? bazen kendimi masumlar apartmanında olaya en son müdahil olan evin babası gibi hissediyorum. yok bir şey sen odana git diyorlar ve konu kapanıyor.

dil altı hapım nerde gençler başlığı.

bir ari barokas şarkısı, lafıma gücenme adlı albümden. son dönemde dinlediğim en iyi türkçe şarkı kanımca.

geçenlerde çok saygı duyduğum biri, arkamdan hoş konuşmamış.
gücendim, onu allah'a havale ettim.
ona bir şey sormadım.
onun tanıdığı kimseye bir şey sormadım.
bundan sonra, onla arama mesafe koyarım.
ne sorarsa, ne de sormazsa sebebini söylemem.
bu da benim tarzım.
kurcalamadan soğurum, buz gibi olurum.
onuda, soğuduğum diğerlerinin yanına yollarım.
sonra hepsini de unuturum, niye soğuduğunu da unuturum.
bakarım önüme.
ağızdan çıkan kötü bir lafın, açıklamasını duymaya, hakkında dedikodu yapmaya gerek var mı?

gelirken bakkala gireyim diyorum bir şeyler lazım mı?
küçük ancak yöneltilen insanı mutlu eden sorulardır.

#bilgi

düşünme, hissetme, öğrenme, anımsama, karar verme, dil, problem çözme ve yargılama gibi zihinsel süreçlerin en geniş anlamda incelenmesidir. yani bilişsel psikologlar insanların bilgiyi anlama, saklama ve bilincine geri getirmeleriyle ilgilenirler.

"o" la la land sahnesi

ben buna yaşarken değeri bilinmeyen, tıpkı bazılarımız gibi değeri çok sonra bilinen oğuzcuğum atay demek istiyorum...
-korkuyoruz. düşünmekten ve sevmekten korkuyoruz. insan olmaktan korkuyoruz.

ayrıştırıcılar ve cinsiyetçiler.
bana ne demeyi bilmeyenler.
hep haklı olduğunu savunanlar.

özetle, adam kamuflajı çekip şişlide geziyor. gözüne kestirdiği kişilere de sustalı bıçakla saldırıyor.
kasten adam öldürme ve yaralama gibi suçlardan sabıkası var. adam istanbul/şişli de elini kolunu sallayarak geziyor.
işin daha da komik boyutu, olay yeri şişli, olayın kahramanları, afgan, ganalı, nijeryalı, sierra leoneli falan.
film çevirmeye kalkıp şöyle bir senaryo yazılsa kara mizah falan olur diye düşünüyorum. arada suriyeli falan da olması lazım ama haber detaylarında yer verilmemiş.

link

bir sözlüğün kalitesi; toplu taşıma aracından sözlüğe girdiğinde bir elinle de "aman gören olmasın" diye kapatıp kapatmamakla ölçülür kanımca. o bakıma burası öyle biryer değil henüz. temennimiz hiç olmaması yönünde tabi.

okurken ağladığım sayılı kitaplardan olan, john steinbeck eseri.



zaten ince sayılabilecek bir şey ve stefan zweig'ten de bilirsiniz ki; az kelimeyle dahi şaheserler meydana gelebilir. okumadıysanız mutlaka okuyun derim.

altı çizilen birkaç cümle;

pentagram

karin tidbeck’in öykü kitabıdır.

öykü okumak büyük keyif. bilimkurgu okumak büyük keyif. bilimkurgu öyküsü okumak ise çok büyük bir keyif. ancak iyi yazılmış bilimkurgu ya da korku öykülerine rastlamak çok zor. tidbeck bu açığı o kadar güzel ve ustaca kapatmış ki. aklımın bir köşesine yerleşen ve sonsuza kadar orada kalacak olan, her sözcüğünü tek tek hatırlayacağım öykülerden biri bu kitapta. “sweet potato pie” öyküsünü ezbere bilirim mesela. eugenia collier’in okuduğum tek öyküsüdür ama aklımdan hiç çıkmaz. sonra jack london’ın “ ateş yakmak” öyküsü var ki o da içime kazınmıştır. bir de saki’nin “ açık pencere”si hala heyecanlandırır beni. son olarak da arthur c. clarke üstadımın yazdığı “ tanrının dokuz milyar adı”nı hep büyüleyici buldum. bunlar gibi başka öyküler de vardır aklımda ama ilk solukta bu dört öykü geldi dilimin ucuna. işte bu listeye bir de “ arvid pekon kim?” ve “ zeplin” öykülerini de kolaylıkla ekleyebilirim.

tidbeck bir ursula k. leguin olmuş sanki. en as onun kadar iyi. üstüne üstlük iskandinav kökenli ki onların hayal gücü sınır tanımıyor bence.

okuyun mutlaka, listenize yeni öyküler ekleyin.

lise son, tek sayısal sınıftık 5 erkek bir de ben. çok garip anılarım vardır.
gazoz içiyordum, pasif agresif arkadaşım şişe güzelmiş molotof yapalım mı dedi. yapalım dedik sakince. boş şişe, çamaşır suyu, biraz kurumuş ıslak mendil, çakmak ile yaptığımız molotofu okulun ilerisinde bulunan evin boş otoparkına attık. atan kişi şişeyi yanlış tutunca gözüne çamaşır suyu sıçradı. molotofumuz da patlamadı zaten. puff diye bir ses çıktı birazcık yandı sonra söndü. sessizce okula döndük sonra... gerilla anımız da böylece son buldu.