birileri var diyerek içimdeki umudu yeşerten harika sanatçı.

çok güzel bir uygulama, fakat bazı tahlil sonuçlarını göstermiyor

zaman zaman sıkıntı olabiliyor.

düzeltilmesi gereken hususlar epey fazla.

bu saatlerde, bu havalarda çok güzel gider, iyi dinlemeler.*



edit: bu ne tatlı bir başlık böyle içim açıldı.*

kamu yönetiminde bilginin ve yeteneğin en önemli kıstas olarak kabullenildiği yönetim şeklidir.
latince meritum (değerli) ile yunanca kratein (etki) kelimelerinin birleşmesinden oluşur.

bu yönetim biçiminde ;

– kayırmacılık yoktur: ailenizin değil, sizin kim olduğunuz önemlidir.

– yandaşçılık yoktur: başkalarının sizin için ne yapabildiği değil, sizin ne yapabildiğiniz önemlidir.

– ayrımcılık yoktur: cinsiyet, ırk, din, yaş, geçmiş önemsizdir. yetenek her şeydir.

– eşit imkânlar: herkesle aynı noktadan başlar ve yeteneklerinizin sizi götürdüğü yere gidersiniz.

– tatminkar erdemler: en başarılı insanlar, en yüksek tatmine erişirler.

soğuk bir ocak ayının sabahında, adamın biri washington metro istasyonunda çöp bidonunun yanına dikilir ve önüne kemanının kılıfını sererek keman çalmaya başlar. 45 dakika boyunca birbirinden güzel 6 klasik eser çalar. çoğu insanın işe gitmek için hareketlendiği bu yoğun saat süresince önünden 1100 kişi geçer.

bu insanların bir çoğu istasyonda keman çalındığından bile habersizdir, duymazlar. duymak istemezler. kemancı onlar için sadece bir hayalettir.

çalmaya başladıktan sadece 3 dakika sonra orta yaşlı bir adam müzisyenin çaldığını fark eder. önce yavaşlar, bir kaç saniyeliğine durur ve sonrasında hızlı adımlarla yürümeye başlar günlük işlerinden geri kalmasın diye.

bir kaç dakika sonra kemancı ilk bir dolarlık bahşişini alır; bir bayan parayı kemancının önüne geçerken atmış ve hiç durmadan yoluna devam etmiştir.

bir kaç dakika sonra birisi dinlemek için duvara yaslanır. saatine bakar ve tekrar yürümeye başlar. besbelli ki adam işine geç kalmıştır.

kemancıya en çok dikkat eden ise üç yaşında bir çocuktur. annesi alelacele çekiştirirken kendisini, durup kemancıya bakar. sonunda annesi kuvvetlice çekiştirir çocuğu ve çocuk sürekli arkasına bakarak yürümeye başlar. bu olay diğer bir çok çocuk tarafından tekrarlanır, fakat istisnasız tüm ebeveynler çocuklarını yürümeye devam etmeye zorlar.

kemancının 45 dakikalık gösterisi boyunca sadece 6 kişi durup bir süre dinler. 20 kişi kendisine para verir, sonra yine normal bir şekilde yürümeye devam eder. bu gösterinin sonucunda 32 dolar toplar kemancı. gösterisi bitip de etrafa sessizlik hakim olduğunda hiç kimse fark etmez bile. kimse alkışlamaz yada tanımaz.

kimse az önce dünyadaki yazılan eserler arasındaki en eşsiz 6 parçayı 3.5 milyon dolar değerindeki kemanıyla çalan bu kişinin dünyanın en yetenekli müzisyenlerinden joshua bell olduğunun farkına varmaz.

konser biletleri ortalama 100 dolardan yok satan bu adam kendisini kimseye dinletememiştir.

bu gerçek bir hikayedir. joshua bell’in bu metro istasyonunda kimliği belirsiz bir şekilde verdiği mini konser washington post tarafından algılama, zevk ve insanların önceliklerini kapsayan sosyal araştırmanın bir parçası olarak tertip edilmiştir.

amerika ulusal senfoni orkestrası müzik direktörü leonard slatkin’e, dünyanın en iyi keman virtüözünün metro istasyonunda 1000 kişiye performans sergileseydi nasıl bir tablo ortaya çıkardı diye sorulduğunda 35-40 kişi tanır, 75-100 kişi zaman ayırıp ya dinler ya dinlemez diye cevap vermiştir. kaç para bahşiş toplar diye sorulduğunda ise slatkin, 150 dolar olarak tahminde bulunmuştur.

slatkin tahmininde yanılmıştır. insanlar bu büyük müzisyene hak ettiği ilgiyi göstermemiştir.

vakıa dış görünüş her şey değilse de kesinlikle çok şeydir.

ben durdum durdum aradan 9 sene geçince ilk aşkımı anlatabildim... onun haricinde şuan her şeyi konuşabilecek durumdayız. eleştirileri bazen tatmin etmeyip üzse de, arkadaşlar arasında da böyle şeyler yaşanabiliyor diyip üstünde durmuyorum. heleki anneler sadece iyiliğimizi isteyen melekler olduğu için bazen eleştiriyi yutmak gerekir diyorum.

sözlükte, tanımlar kadar okumaya heves ettiğim ve okumayı sevdiğim bir alanın deyim yerindeyse savaş alanına dönüşmesi durumu.

her yazarın, bütün tanımlarını ve başlıklarını okumaya fırsat olmuyor, haliyle bazen ne demek istediğini, ne düşündüğünü, ne anlatmaya çalışmış olabileceğini anlayabilmek için kendisi ile bana nazaran daha fazla etkileşimi olmuş kişilerin öznel görüşlerine ihtiyaç duyup nickaltına gidiyorum ama o da ne? ne göreyim?

efenim bu nick altı denen mecra; ecnebi filmlerinde, kişilerin kafasının ve ellerinin 3 oval delikten geçirilip ifşa edildiği garabete dönmüş. mesaj özelliği yokmuşçasına acımasızca tanımlar döşenmiş.

bilgilendirici tanımlar da var nadiren, onları da bulmak samanlıkta iğne aramak gibi. olumlama maksadıyla girilen tanımlar da tekrara düşmüş, okuma kalitesini düşürüyor, okuyucuyu zorluyor.

bir yazarın yazılarından, başlıklarından rahatsız iseniz lütfen başlık/ tanım engelleme özelliğini kullanınız, mesaj ile rahatsızlık veriyorsa engelleyiniz, eyleminin boyutuna göre özet bir nick altı girebilir, moderasyona da bildirebilirsiniz. kişisel eleştirilerinizi mesaj yolu ile yönlendirip tartışınız, başlık/ tanım altında cevap yoluna giderek okuma yapmayı zorlaştırmayınız.

genelleme veya karakter analizi için elinizde yeterli done olup olmadığını iyice ölçüp tartınız. elinize klavyeyi alıp aklınıza geleni pervasızca fırlatmayınız kişilerin nick altına.

arz ederim.

bolu belediye baskani tanju özcan'ın multecilere 10 kat su zammi aciklamasi yapmasi uzerine (bkz: bolu belediyesinin mültecilere yaptırım kararları) multeciler tarafindan twitter'da acilmis hashtag. an itibariyla twitter turkiye gundemine ilk siraya oturmus durumda. hashtag'a karsit tepkilerde cig gibi buyuyor tabi...

bir öğrenci olarak okuduğum romanlar bile benim için su an lüks kategorisine giriyor dostlar. ihtiyaçlarımı karşılayıp, bir de kendime okuyacak kitap alabilirsem ne mutlu bana. hobi edinmek günümüz şartlarında pek de mümkün değil. ayrıca insanlar daha gecimlerini sağlayamazken hobi edinmeyi düşünuyorlar mıdır? sanmam.

müzikleri genellikle oldukça sakindir.pek de hareket ve enerji bulunmaz. bu nedenle dinlenmek ve aynı zamanda hayatın anlamını şöyle bir düşünmek istenen zamanlar için mükemmel bir tercih olabilir.
solistleri olan chris martin özellikle yellow'daki performansıyla sempatikliğini tepeden tırnağa hissettirmiştir bana.

gerek sözleri gerek müziği ile benim için en güzel şarkısı "haydi gel benimle ol".

polonya'nın sopot şehrinde bulunan çarpık ev. bu evin orijinal ismi ise krzywy domek. 2004'te inşa edilen ve yaklaşık 4000 m2'ye yayılan ve dekonstrüktivizm stilinde tasarlanmış bir yapı, rezydent adındaki bir alışveriş merkezinin bir parçası olarak hizmet vermekte.

yüzlemek: kusurunu ya da suçunu yüzüne karşı söyleyerek birini utandırmak, yüzüne vurmak.

baslik: binary
tanim: bilgisayar dilidir. bilgisayarlar açık/kapalı 1/0'ları anlar ve buna göre işlem yapar. bit de zaten buradan gelir, binary digit. 8 bit de 1 byte eder. rusça'dan daha önemli midir? bilemem.

ceviri icin: www.rapidtables.com/convert...

biz de binary kodlamayi biliyoruz da bilinme orani %0.001* olan birseyin basligini acip da gizem yaratmak gibi aksiyonlara gerek yok bence.

keşke olsaydı diye öykünülen, vakti zamanında çokça oyun oynamış olmanın bir göstergesidir belki de.

benim o yazar. çölde kutup ayıları beni gangbang yaptı. isterseniz kim şanslı kim şanssız tartışmayalım.

her kutlamada etrafa saçma sapan ateş etmek...

tecrübeyi tecrübe etmek ahmaklıktıra inanarak tecrübe arayışı içerisinde yanlışın da doğrunun da varlığını eşit görmektir.

işimbu nicki li arkadaşımız defalarca bu konuya değindi, bir birlerine saygılı kalmak, eleştiriler hakaret içermediği sürece ben arkadaşımın yazdıklarına hak veriyorum.
zaten kendisinin tek istediği sözlüğün faal, etkin, ve sözlük görevini yerine getirmesi,
ben arkadaşımın yazdığı nin altına imzamı atarım ve destekliyorum fikirlerini.

homofobi yapan kişi, yani eşcinsel düşmanlığı.
açıkçası insanların fikirlerini, düşüncelerini önemsemeyen birisi olarak homofobi karşısında aşırı hassasım. çok üzülüyorum. sırf bir yönelim yüzünden benden iğreniyorlar, nefret ediyorlar hatta beni darp etmek öldürmek istiyorlar.
benim ya, sokakta yanından geçerken size gülümseyen, otobüste yanına oturduğunuz, sırada arkasında beklediğiniz, arkadaşınız, ailenizden birisi, en yakınınız...
her yerdeyiz, siz sadece kendinizden uzakta olanı görüyorsunuz.
ve homofobinizi "bana ne ama sevmiyorum" adı altında meşru kılmanıza gerek yok. misal ben de kıvırcık saç sevmem ama gidip birisini kıvırcık saçlı diye dışlamam, ondan nefret etmem.
lakin siz benden nefret ediyorsunuz ve ne yazık ki bu da beni çok üzüyor.

not: kıvırcık saç bence çok süper bir şey.