istiklal caddesi..hello haksim. *

böyle ölmeyiz füze atın

yarın ve pazar günü gerçekleşecek olan sınav. çok stresliyim. umarım stresimi yenip sınava odaklanabilirim, biraz zor gibi duruyor ama.. sınava girecek arkadaşlarıma başarılar diliyorum.*

"kimseden daha iyi olmadığınızı anlayacak kadar mütevazi, herkesten farklı olduğunuzu kavrayacak kadar bilge olun."

ibn rüşd

(bkz: kıraathane)

bu suriyelilere özgü bir durum değil. balkan ülkelerinden gelen kişiler de yös sınavına girmiyorlar, herhangi bir sınava girmiyorlar. sistem tamamen yanlış. ayrıca yös de başlı başına bir ayrımcılık. 12 yıl türkiye'de eğitim görüp sırf 3 kuşak önce bir dedesi farklı ülkede doğmuş diye yks'nin yanında bebek işi olan bir sınav.

içinde hamur mayalanan ve tandırda pişirilen ekmeklerin de içinde muhafaza edildiği ağaçtan yapılmış ve köy evlerinin olmazsa olmaz mutfak eşyası.

genco erkal ve yerel bir tiyatro sanatçısının yorumlarını izlemiş olduğum tek kişilik bir gösteridir. uzun yıllar erdal beşikçioğlu yorumunu da izleyebilmek için epey uğraştım. bir kere bilet bulmuştum onda da plansız gelişen durumlar nedeniyle gidememiştim, yazık oldu bilete...

şu sıralar erdal beşikçioğlu yorumu online platformda gösterime başlamıştır, duyduk duymadık demeyin. bir sonraki oyun 9 ocaktaymış. bilet ücretleri 35 tl imiş, uygun sayılır, amma kanlı canlı izlemenin yerini tutmayacağı da belli. belki değerlendirmek isteyenler olabilir diye portakallandırayım istedim. biletler biletixten...

insanların kendileri dışında her şeyle ilgilenmeleri.

korku çoğu zaman insanın kontrol edebileceği bir şey değildir o yüzden bu konuda bir bozukluğu olan insan korkabilir. beyinde bazı bölgelerin gereksiz yere uyarılması bu tarz hisselere sebep olabiliyor.

bilgileriyle, okurken güldüren tanımlarıyla, düşündüren tanımlarıyla olsun hep farkını koydu kendileri.
her gördüğümde hincime değil de cimcime diye okuduğum değerli yazar, umarım hep mutlu olursun.*mutluluk verdiğin gibi... *

birileri var diyerek içimdeki umudu yeşerten harika sanatçı.

dün, gün boyu karşıma çıkan başlık.
yahu ne muhabbet dönmüş. cümbüşü kaçırmışım.

eskiden derdim ki böyle giyinen kapalı kadınlar için ya bu nasıl bir tutarsızlıktır? ya olması gerektiği gibi kapanın ya da açılın böyle iş mi olur?
sonra ne oldu bilmiyorum. ben niye insanların neyi nasıl yapmaları gerektiğini sorguluyorum ki? ben kimim ki? diye düşünmeye başladım. en fazla eleştirdiğimle kalırım. o yine istediği gibi giyinecek. sanki ben çok mu doğruyum? kaldı ki doğru olsam ne olur? onları yargılamak bana mı düşer?

annem babam 22 yıllık öğretmen 7500 lira aldıklarını hiç görmedim

doğukan özdemir

bir sese hasret kalmanın hüznü, böyle güzel mi anlatılır... mesele, aslında o sesi duymamak değildir yalnızca. aramak isteyip arayamamak. varlığına, yaşamasına dair meraktan hezeyan içinde olmaktır. hezeyan dedim çünkü ara ara vurur insanı, çıldırmak üzeresinizdir. ve sessizlik sağır edici gelmektedir. acıtır...
bu dağ, bu karları taşımıyordur artık. o ses.. o sesi duymak zorundasınızdır.

"biliyorsun ya susarak yaşamak zorundayım seni
bu yüzden gecelere ve sözcüklere
bölüyorum ağırlığını".

ben de kendimi durup durup dönüp 90'lar pop dinleyen, söyleyen biri zannederdim. daha 5 şarkı çaldı yanlış saymadıysam, 3 tanesi "aaa yahu bu vardı" dedirtti! katkı sağlayan yazar arkadaşlarımıza da host'umuza da çok sevgiler, teşekkürler. gecemi güzelleştiriyorsunuz.

şimdi smule takipçilerim düşünsün!

" 'mutluluk yaşanmaz, hatırlanır.' diye bir cümle okumuştum bir yerde. bu, böyledir. yaşarken farkında olmayız genelde mutluluğun. üstünden seneler geçer, alelade bir anda burnumuzun direği sızlar ve şöyle deriz; 'vay be! ne de güzel zamanlarmış.'

hayat, mutlu olunan üç beş andır..."

simyacı, dönüşüm, çavdar tarlasında çocuklar, şeker portakalı, satranç.