sarah moss kitabıdır.

hangi ülkede yaşadığınızın pek bir önemi yok aslında; dünyanın en medeni ülkesinin refah içinde yaşayan bir bireyi de olabilirsiniz, az gelişmiş bir ülkede yaşayan fakir bir işçi ailesinin bir ferdi de. sorun yaşadığınız ülkede değil, sorun insan olmayı içine sindirememekte. güçlü zayıfı ezer şiarını kabul edersek eğer, zulmün evde başlaması da kaçınılmaz olur. dünyanın her bir noktasında aile içi şiddet bir utanç halkası olarak insanların boynunda asılı duruyor.

hangi çağda yaşadığınız da önemini yitirir bu konuda ister doğrudan demokrasi uygulayan antik yunan’da, ister engizisyon ateşiyle kavrulan avrupa’nın utanç dolu orta çağında, ister sonsuz boşluğa yol almaya heveslendiğimiz uzay çağında. sorun hangi medeniyet basamağında olduğumuz değil. sorun, şiddetin herhangi bir anlaşmazlığı çözemeyeceğini anlayacak bilinç düzeyine ulaşamamamızda. aile ise şiddetin beşiği olduysa eğer, kaybedilmiş çok şeyin yasını tutmamız gerekecek.

sarah moss bir demir çağı simülasyonu içinde aile içi şiddete tanık olmamızı sağlayacak bir roman yazmış bizim için. bize de okuyup demir çağından bu yana bir arpa boyu yol alamadığımızı görmek kalmış.

limon kakao çikokata sosuna banıp fıstık ekledim mi 10/10

olaylara verilen tepkiler tamamen kişiseldir. diğer bir deyişle olayların tek başlarına bir anlamı yoktur sizin o olaya verdiğiniz tepki o olayı önemli veya önemsiz kılar.

bir insan için hayatın sonu olan bir olay diğer bir insan için üzerinde düşünmeye bile değmeyecek bir ayrıntıdan ibaret olabilir.

herkes buraya çaresizlik, umutsuzluk vb. duygular üzerine yazmış. bence yaşamayı sevmemek de çok geçerli bir neden. mesela ben sevmiyorum yaşamayı hayatımın hiçbir döneminde de sevmedim. çok kötü bir hayatım da hiçbir zaman olmadı en mutlu anımda bile deseler ki canım ya sonsuza kadar böyle mi hissetmek istersin yoksa ölmek mi, ölmek derim ben. bi kere yaşamak çok zahmetli en basitinden belirli aralıklarla yemek yemen, su içmen gerekiyor. bu kadar uğraşmaya da değecek bir artısını göremedim bu zamana kadar. peki neden intihar etmiyorum? hayata biraz şans vermek istedim belki sevilecek bir yanı vardır ama ben göremiyorumdur diye gerçi öyle diye diye de baya bi yaşamış oldum. artık eminim yaşamayı asla sevemeyeceğimden de daha ne zaman öleceğime karar veremedim onu bekliyorum.

19a yaklaşan bir 18'liyim. artık ihitiyarladık:).

(bkz: almanya'da asgari ücretin 14 bin 300 lira olması) sebebiyle pek de önemli olmayan durumdur.

sınavların bitmesiyle bir şeye başlayayım dediğim ve dün başladığım dizidir kendileri. şimdilik güzel gidiyor.

güzel ve şık mekanları tasvir etmek için sıkça kullanılan bir kelime.

acırsan acınacak hâle gelirsin.

amerikan kökenli bir yazılım şirketidir.
ayrıca (bkz: vespa) motosiklet markasının bir modelidir. 150cc motora sahiptir. 2014 yılında üretimine başlanmıştır. 3v motora sahiptir. kronik sorunu ise durup dururken stop etmesidir. 2017 senesinde 4v motora geçerek bu sorun ortadan kalkmıştır. 2018 yılında ise kasa makyajlanarak abs, led far, led stop gibi yenilikler eklenmiştir. şehir içi kullanılabilecek en pratik ve en gösterişli scooter’lardandır.

veli toplantısında velinin çocuğunu alternatif savunma şeklidir. oğluna toz konduramaz, bu yüzden gerçekleri de kabullenmek istemez.
yapar teyzecim yapar, bırakın artık çocuğunuzu dünyanın üzerinde görmeyi.

günaydın sözlük sakinleri

sözlüğe girer girmez aldığım iyi haberdir. zaten bağımlısı olmuşuz buranın, bir de dergisinin bağımlısı oluruz.

kadıköy meydanında 6-8 liraya büfelerden yediğiniz dürümlerdir.

lavaşlar çamaşır suyu gibi kokar, dönerin tadı ot gibidir; garnitürler zaten işe yaramaz...

ama ne yapalım yiyoruz, hatıralarımız var, dostluklarımız var.

37 yaşında, bu özellikte birini tanıyorum. evleneceği insandan beklediği şeyleri kendi hayatında da uygulayan, takdir edilesi erkektir.

duydum ki spawn kaos istermiş
sabah sabah çıkarmış başına iş
bilemedim kibirden mi
yoksa sendrom mudur, sanki tükenmiş.

insan kurban etmek... maalesef ilk aklıma gelen bu.

insanlar fast foodları sebzelerden cok daha ucuza aldıkları için tüketiyorlar yabancı ülkelerde. en basit ve ekonomik şekilde karın doyurma şekli fast food yemek. ancak türkiye’ye gelince işler değişiyor, 5 birim paraya aldıkları şey bizde 25, 30 birim paraya geliyor. fakirleştik yıllar geçtikçe.
bu durumu anlatmak için siyahi bireyleri aşağı görür bir dil kullanmaya ne gerek vardı onu anlamadım. kimseyi aşağılamadan da anlatılabilecek bir durumun neden böyle ele alındığının mantık çerçevesinde açıklanamayacağını düşünüyorum.