arkadaş bile olunmaması gereken erkektir.

hymen zarına bu kadar anlam yükleyen insanların cahilliğinden başka bir şey değildir. erkeklerde de hymen zarı tarzı bir şey olsaydı, kadınların da aynı şekilde erkekliğe bu tarz anlamlar yükleseydi hoş olmazdı. yani bakirelik dediğiniz şey toplum baskısındaki yıllardır süre gelen cahilliktir. bu basit bakirelik kavramlarına hapsolmuşuz, bu düşünce asla değişmeyecek. önce insan kendini eğitmelidir.

1787 yılındaki abd anayasasını diğer eyaletlerden önce kabul ettiği için 'birinci eyalet' özelliğine sahiptir.

yeryüzü bana eskimiş görünüyor, her yeri toz kaplamış.insan korkunç bir yalnızlık içindedir.

ayaşlı ile kiracıları
memduh şevket esendal

ben hep önemserim. benim asıl problemim de bu.

bazı erkeklerin yaptığı pozlardır. ama bu sözde maçolar, hanımlarından izinsiz maça bile gidemezler.

white chocolate mocha

somut bir şekilde kanıtlayamadığımız ancak öyle hissediyorum ya da tahmin ediyorum şeklinde tanımladığımız şeylerdir. bilimsel bir dayanağı olmakla beraber hissedilen şeyler aman aman büyük şeyler değildir. benim de hissettiğim şeylerin çıktığı çok olur.

dancer in the dark başrol oyuncusudur. harika oynamıştı, ben oldukça beğendim.

yemin ederim ilgiyle ve severek takip ettiğim bir yazardır. bence siz de takip edin.*

"müziğin sesini duymayanlar dans edenleri deli sanırlar “
-nietzsche-

amerikan rüyası, çok çalışma ile başarı, refah ve şöhretin yakalanabileceği fikrini savunan bir düşünce biçimi ve geleneğidir. ancak 19. yüzyılın başından itibaren çabuk zengin olma fikri geliştikçe bu fikir de zayıflamaya başlamıştır.

kaynak.

hem beyaz hem kırmızı şarap ile güzel giden bir ispanyol yemeği.

tanım girebileceğim başlıklar arıyorum.

benim asla başaramadığım, bıraktığım kısmı ile bir kişi daha elmaya doyar.

orada olmak üzere birazdan evden çıkıp, yola koyulacağım zirvedir. son anda görüp gelmek isteyenler olabilir belkim diye düşünüldüğünden, bi uplayayım başlığı dedim.

geçen günlerde bir arkadaşla oturmuş sohbet ediyoruz, konu mutluluğa geldi. "seni en çok ne mutlu eder?" diye sordu. kaldım öyle. sahi en çok ne mutlu eder beni?

biraz düşündüm bunu, mutluluğu, mutlu olmayı, gülümsemeyi. sonra ise gülümsememin saklı olduğu şeyleri. çok basitmiş aslında, düşünmeme bile gerek yokmuş.

anlamlı şarkılar mesela, anlamlı olduğu için hediye edilen şarkılar... şarkılarla konuşmayı seviyorum sanırım, o yüzden sevdiğim insanların bana şarkı hediye etmesi öyle mutlu ediyor ki beni, sebepsiz. hatta bu şarkıları biriktirip o kişiye özel playlist yaptığım zamanlar bile oluyor, şarkıları seviyorum, onları hediye edenleri daha çok.

şiirleri mesela, yazmak bir kenara dursun sırf "sen seversin" diye okunan 2 satır bile bütün günümün güzel geçmesini sağlıyor.

kitaplar sonra. eski, yaşlanmış, sayfalarına başka yürekler dokunmuş kitaplar. o yüzdendir sanırım bu sahaflara olan aşkım.

denizin kokusu mesela, kenarında edilen iki sohbet, mutlulukla bakan gözler ve kahve.

bir kedinin sırnaşarak benden beklediği sevgi. kucağıma gelip uzanmaları, onları beslediğimde gidip o mamaları yemeleri bile büyük bir mutluluk sebebi benim için.

son zamanlarda oldukça mutluyum, bak görüyor musun dediğim gibi nasıl da mutlu uyandım bugün *. sevmeyi seviyor ve sevdikçe de mutlu oluyormuşum aslında. formül bu kadar basitmiş. bence birçok kişide de durum pek farklı değildir. kim sevmez ki sevmeyi?

insanın sevildiğini anlaması için ilk önce sevginin ne olduğunu bilmesi gerekir. daha önce görmüş, okumuş, hissetmiş olması gerekir.
ateşi ilk defa gören biri ne olduğunu anlamayacaktır.
ve muhtemelen yanacaktır.

toprağındır o.

kutlayan herkese saygı duyuyorum tabiki. insanlar öz iradeleriyle yazıyor, gönülden geliyor da yazıyor. bir çok mesajlaşan yazar var sonuçta, insanlar birbirlerine bir tebessüm hediye ediyor. bir tebessümü çok görmeyelim arkadaşlar.*