bu haber sabahtan beri önüme düşüyor. başlığı açacak cesareti kendimde bulamadım. günden güne kötüye gidiyoruz. ortak akıl yürütecek, suçluyu evrensel hukukun gereklerine göre yargılayacak mekanizmalar tamamen devre dışı bırakılmış. twitter'da kimin sesi gür çıkarsa adalet ondan taraf oluyor. (bkz: adalet bakanı'nın adaletsizliğe isyan etmesi)
hilafet isteyenler, pedofiller fütursuzca ortalıkta dolaşıyor. eğitim ortaçağ tedrisatı anlayışına indirgendikçe şiddet toplumun geneline yayılıyor.
tüm toplumun ortak noktada buluşması gereken normlar marjinallerin aptalca çıkışları yüzünden sönümleniyor. kısaca örneklemek gerekirse dünden itibaren (bkz: samsun’da sokak ortasında eşi tarafından şiddete uğrayan kadın) olayını sosyal medyadan yakınen takip ediyorum. bir taraf bu olayı ülkücülere mal etmek için yoğun çaba harcarken, diğer taraf bu canavar hisli adamı aklamaya çabalıyor. halkın çok büyük bir kesimi bu şiddeti kınarken bu olay üzerinden siyaset yapılması, algı operasyonları çekilmesi türk halkına kurulan bir tuzaktır. biz böyle bir ülke değildik, halkımız bu kadar kutuplaşan bir halk değildi. geleceğimize dair kötümserim.

bir toplumun ne zaman nasıl neden ne için niye aktarılacağı önceden belirlenmiş kültürel değerlerinin başka bir toplumun bireylerine çıkarları dikkate alınmadan reklamlar beyin yıkama çalışmaları propagandalar din değiştirme baskısı gibi yollarla baskı ile kazandırılan süreçtir.

kendime 10 üzerinden 10 veriyorum. çünkü dehşet'ül vahşet bir güzelliğe sahibim. allah vergisi. bakımlıyım ne giysem yakışıyor. dişil enerjim yüksek. fotomu aşağı bırakıyorum ama sakın beni rahatsız etmeyin.

bir gün beni fark ettiğinde, beni fark etmenin artık benim için fark etmeyeceğini fark edeceksin.
tehlikeli oyunlar
oğuz atay

gerçekten zevk alarak, severek yaptığım iştir. ama be kardeşim ayda 4 kilo mama yenir mi ya ? ocağımı söndürdü herif.
kedi dediğin 3 -4 kilo olur, 10 kilo olmaz. *

isim verip övmek istemiyorum.

çok güzel ve yaratıcı başlık.

ya çocuk kalmalı insan,
ya da çocuk olmalı hep içinde!
başka türlü yürünmüyor omuzlardaki yüklerle,
ve deniz yıldızları;
minicik avuçlarında denize kavuşturmaya çalıştıkları,
o güzel deniz yıldızları,
onlar da her zaman çıkmıyor o çocukların yollarına...

karşılaşılan olumsuz durum üzerine hayret ve şaşkınlık bildiren bir sözdür.

işune bak.

pandemiyle birlikte mesai kavramının iyice laçkalaştığı bir dönemdeyiz maalesef. öğrenciye telefon numarası vermemek zor da olsa halen bir seçenek. telefon numarası olmadan işleyen ve gençlerin hakim olduğu bir sürü uygulama var, google classroom, moodle, edmodo, hiç olmadı discord gibi. öte yandan öğretmen/öğretim görevlisi özellikle yabancı dil gibi sürekli pratik isteyen alanlarda bazı çalışmaları daha interaktif ve öğrenci kaybetmeden yapmak için whatsapp kullanmayı gerekli görebilir. böyle bir durumda öğrenciden gelen mesajlar /e-postalar maalesef bazen çok abuk saatlerde olabiliyor, acil durumlar da var bunların içinde. pandemi nedeniyle çok yakınlarını kaybedip gecenin behrinde ertesi günkü sınavına giremeyeceğini bildiren öğrenciler oluyor ve haliyle yanıtlama ihtiyacı hissediliyor. çocuk o haliyle sizi haberdar etmek istiyor, dikkate almamak olabilir mi?

öğrencinin adap bilmemesi ayrı bir konu elbette lakin öğretmenin bu konuda tarafsız kalması gerek. telefonunu sessize alabilir, ya da mesajı okuduysa soruya ertesi gün rahat rahat bakabileceğini söyleyebilir. adap öğretmek gibi bir derdi varsa da, kızgın olsa bile bunu nazikçe, kırmadan yapması gerekir. üslubun önemini kavrayamayanlar yüzünden kişisel iletişimimizde her alanda çeşitli sorunlar yaşıyoruz, bu durumu daha da kötüleştirmeye gerek yok. hayat herkese zor, inanın buna. biraz anlayış birçok sorunu başlamadan atlatmamızı sağlayacaktır.

6+ aylık bebekle ilgilenmek. gözleri sizi seçebildiği için yaptığınız her hareket ona tuhaf gelecek ve gülecektir. o gülünce otomatikman siz de güleceksiniz hâliyle.*

örneğin sözlükte iki tane "tip benim için önemli değil diyen kız" başlığı gördüm, bu başlıktan iki tane olması bence düzeni bozar.

lütfen başlık açmadan önce kabaca göz gezdirin diğer başlıklara. aynısı olmamasına özen gösterin.

tanım: bir gereklilik.

bazen hayat o kadar anlamsız oluyor ki beklentilerimiz birbirine karışıyor. otobüs durağında uçak beklemek kendi hâlinde hiç gelmeyecek olanı beklemektir belki de.

minimum iki maksimum dört kişiyle oynanabilen bir masa oyunu. her oyuncu dörder adet piyona sahiptir. her oyuncu sahibi olduğu renkteki dört adet piyonu kendi alanına sırası geldikçe zat atarak sokmaya çalışır. ilk önce dört piyonu kendi renkli alanına sokan oyunu kazanır.

hayat aldığımız nefeslerle değil, nefesimizi kesen anlarla ölçülür.
maya angelou

kitaplar beklese de zaman beklemez. akar geçer, kitaplar bekler ve sen olmazsın.

dinler, ideolojiler ve devletler "bireysel varoluşu" görmezler, görmek istemezler. bireyler feda edilebilir istatistik verilerdir.

"ibrahim'in imanı sınanırken babasından da, onun tanrı'sından da bir an bile şüphe etmeyen oğul ismail'in ve bireysel varoluşunun bir kıymeti yok muydu?" diye sorar hepimize kiergegard korku ve titreme ile...