anime sevmezdim hala da sevmem ama death note'u mutlaka izleyin, izlettirin. bir de hobi olsun diye yaptım kendime bu defterden bir adet.

ucuz ahlakçılık
ebeveynleri tarafından desteklenmemek
zorbalık

oha nasıl? ya ben mont bereyle giriyorum çift çorap giyiyorum üstüne yağmurluk giyip şemsiye alıyorum. insanlar delirmiş ya.

her okuduğum kitabın sonunda, kitabı birde yazan insan tarafından algıladığım geçici süreç. yazarın nasıl bu şekilde hayal edebildiğini ,tespitlerin hangi yaşanmışlıklar sonucunda varolduğunu ,o'nun düşünce sisteminin kısa bir sinevizyonunu gerçekleştirdiğim kısa zaman dilimi.

fransızcada tam da bunun için bir kelime var, l’esprit de l’eslacier. tartışma esnasında aklına gelmeyen, söylenilmeyen sözün gece yatarken aklına gelmesi olayına deniyor.

o benim işte.
zeze’ ye çok ağladım şeker portakalında.topkapı fatih arası minibüsteydim.okula vardığımda herhalde gözlerim hafiften şişmişti.
gerek yok tabii bu kadar hassas olmaya, hayat yorar insanı yoksa.
annem gibi olsam mesala; ama ne çare.düğün,dernek cenaze, film demeden kocaman yaşlar akıtan babama benzemişim.

(bkz: soğuk yerel rüzgarlar)dan biridir.

türkiye'de karadeniz ve marmara bölgelerinde oldukça etkilidir.

maske.

hilal kaplan'ın geri zekâlı olduğunu kanıtlamasına gerek yok zaten, yürekten inanıyoruz pelikancının kafasında bir şey olmadığına.

döşünüze kadar inen bir sakalınız varsa nasıl kullanırsanız kullanın. daima etkili bir izlenim bırakırsınız.

"kurbağalara bakmaktan geliyorum, dedi yakup"

kendini nasıl tanımlarsın?

muhtemelen bu soru olurdu. ve cevabım; gezegende kalan son, feci gezegen olurdu.
bugün de edebiyatsız uyumayacağım anlaşılan. *

her şeyini retweet ederdim.

türk erkeğinin karşı cinsidir. genler aynı, yaşadığımız ülke aynı. davranışlarımız karşı cinsin davranışını etkiliyor. herkes birbirine sallıyor da kimse dönüp kendine bakmıyor.

(bkz: tuvalet kapısını şafak operasyonu yapar gibi zorlayan tip)

thomas gray tarafından yazılan ve zaman içinde anonimleşen “ cehalet mutluluktur” anlamına gelen sözdür.

bu söz yazar tarafından 18. yüzyılda yazılmış olmasına rağmen sanki dünya üzerinde geçirilen bütün dönemler için geçerlidir. çünkü gerçekten cehalet insana anlamsız bir mutluluk verir.

evet bilmediğimiz şeylerden korkmak gibi bir alışkanlığımız var genetik kodlarımıza işlenmiş ama zamanla fark ediyoruz ki dünya hakkında ne kadar çok şey bilirsek, dünyayı ne kadar iyi anlarsak o kadar acı çekiyoruz.

öğrendikçe acı çekmek için daha çok neden buluyoruz. halbuki sadece kendimize dönüp hiçbir şeyden haberdar olmadan yaşasak belki de gerçek mutluluğu bulabileceğiz. eğer tercih edeceğimiz şey bu sanal mutluluksa tabii.

milattan önce beşinci yüzyılın sonunda yaşamış büyük tragedya yazarı sophokles thomas gray’den çok önce bu durumu “ to be wise is to suffer” şeklinde ifade etmişti kral oedipus’ta.

bağlamına bakılmaksızın bilmek acı çekmektir, o halde cehalet elbette ki mutluluktur. yine de yüzeysel bir mutluluğu derin bir acıya tercih eden insanlar sayesinde bu dünyanın katlanabilir bir yer haline getirilmesini beklemekten fazlası gelmez elimizden.

siz ne olursa olsun kant’a da kulak verin. sapere aude, bilmeye cüret et.

güreş kariyerinden başka vasfı olmayan, liseyi bile, sahte diplomayla bitiren kişinin, önce milletvekili yapılıp, sonra da devlet bankasının yönetim kurulu üyesi olarak atandığı ülkede, gayet sıradan bir vaka.

ne yani 1074 yıl sonra elini kolunu sallayıp gezecek mi??

teklikten çokluğa geçiş anaforu.

anafor çünkü bir kere içine girdiğinizde çıkması çok zor, bazen çok güzel bazen de çok yıkıcı bir anafor.

tehlikeli bir kelime biraz da "belli olmayan zamanlara ait verilmemiş sözler" içeriyor, bağlayıcı.

ama çok güzel, yaşayana, yaşatana, alttakine şükür.*

gerçek entellektüelliğin zirvesinde.