"insan yaşamı boyunca bir kişiyi sever. önceki ve sonrakiler; birer arayış, kaçış ya da aldanıştır."

goethe böyle söyler. kimisi onu haklı bulur ve evet böyledir der. kimisi de hayır insan birden çok kez aşık olabilir sevebilir der. ama bana göre de insan sadece bir kez gerçekten aşık olur ve belki de diğer gerçek aşk zannettiklerimiz birer aldanıştır aşk gibi görünüp aslında kendimizi kandırdığımız bir yanılsamadan ibarettir.

hayat siyah ve beyazdan ibaret değil.herkesin kendine göre yasantilari deneyimleri farklı.başına gelip de bu başlığa yazanlar varsa eyvallah ama yaşamadığım bi olayla ilgili asla kesin konuşamam.

efsane iki karakteri barından, çok pislik ve bir o kadar da güzel dizi. bazen aynen onlar gibi gülüp karşımdaki insanın da eşlik etmesini bekliyorum... yanlış yapıyorum.

1995* ekim ayı, ktü'nün dev kampüsünün, muhteşem peyzajından geçip sınıfımı buldum. sonra ilk derste gördüğüm matematik ile off oldum. meslek lisesi çıkışlı olduğuma uyandım. baktım anlamıyorum başladım arkadaş edinip gezmeye. güzel bir başlangıçtı.

kimseye ihtiyaç duymamak için çabalayıp kendi ekonomik özgürlüğünü elde etmiş ve kendini yetiştirmiş her kadın kendine yapabileceği en büyük iyiliği yapmıştır. özellikle yaşadığımız toplumda özgürlüğümüzü sağlamak için bunu başarabilmemiz çok önemlidir.

mirasını “türkiye eğitim gönüllüleri vakfı” na bağışlayan, 87 yaşında hayatını kaybeden ve 2012 yılında “benzemez kimse sana” adlı yarışmada son kez kanto yapan yüce gönüllü sanatçı.

iki yeğeni mirasını, baskı altında bağışladığına dair itiraz davası açmış. neyseki yaşarken noter huzurunda mirasını yazdırmış ve öncesinde sağlık raporu almış. demekki adamcağız başına gelecekleri biliyormuş. birçok yayında da mirasını bu kuruma bağışlayacağını ve onlar için bedava program yapacağını hatta nakit para bırakacağınıda söylemişti ki yaptı da. umarım dava reddedilir ve miras yerine ulaşır.

(bkz: modern kölelik)

sözlüğün piyanisti, benim için ise redingotunu giymiş bir rasko.* kaliteli tanımlarını ve kimi zaman duygularını döktüğü yazılarını ilgiyle takip ettiğim bir yazar.

çok fazla maruz kaldığım durum ama son zamanlarda gereksiz konularda dinlemeyi kestim ve hep anlatan kişilerle arama mesafe koyunca çok daha mutlu oldum.

bu kişilerden bazıları dinlemeyi öğrendi bazıları benimle iletişimi kesti.

süt, insan yaşamına genel bir besin maddesi olarak henüz 20. yy başlarında katılmıştır. insan varlığıyla karşılaştırdığımızda bunun çok erken bir tarih olduğunu söyleyebiliriz. günde 1 litre süt içmek kemiklerdeki kalsiyum yoğunluğunu azaltıp kemik kırıklarına davetiye çıkarabilir. dikkat etmek gerek, 1 litre az bir miktar değil.

şu kadının çıkışlarına bayılıyorum.

sadece türk erkeğinin göremediği gerçek.

çok uluslu bir şirkette çalışıyorum. bu yüzden de sık sık yurtdışına çıkıyorum. şirkette gayet ortalama türk kadını olan arkadaşlar yurtdışında çok sık iltifat alıyorlar. ben de tabi ki bizim insanımızı yabancılarla karşılaştırıyorum. kadınlarımızın gözleri, dudakları, yüz hatları çok belirgin. şuna dikkat ettim, avrupalıların yüz hatları yok. kaşı-gözü nerede başlıyor, nerede bitiyor belli değil. bunun için bir sürü makyaj yapıyorlar.

uzun lafın kısası kadınlarımız dünya kadınlarından daha güzel. biz okyanusta yaşayan balık misali suyun kıymetini bilmiyoruz.

dümdüz ülker pötibör bisküvi.

bütün evrenin kuruluşu sevgi üzerinedir. insanlar hayatları boyunca bir şeyleri, birilerini sevmek ve onlar tarafından sevilmek ister. yaşamanın amacı bu değil midir zaten? işe gittiğinizde patronunuz işinizi severek yapmanızı, anneniz yaptığı yemeği severek yemenizi hatta düşünürsek büyük dinlerdeki bütün tanrılar da kendilerini ve yolladıkları dini severek yaşamanızı isterler. hal böyle olunca çevresinden sevgi görmemiş ya da bir şeyleri sevmemiş insanların normal olmasını bekleyemeyiz. insanın yaptığı yanlışların temelinde hep sevgisizlik vardır. sevgi kimine göre aydınlık kimine göre ise karanlıktır maalesef.

yapılan iyilikler.

(bkz: şahane pazar)
özellikle her an patlamasından korkulan balon oyunu. vallahi ne güzel günlerdi.

ahmed arif'in güzel aşkı, leylim leylim dediği leyla erbil'e yazdığı şiirlerden biridir, ay karanlık. şiirdeki gece manasına gelen leyl sözcüğü de bunun bir göstergesidir. zira kimi zaman zalım leyla'sıdır kimi zaman leyl'isidir leyla erbil, ahmed arif'in.

maviye
maviye çalar gözlerin

dizeleriyle ilgili, “bu iki mısra var ya, belki bir on yıl değil, daha fazla, çok daha fazla bekledi.” der ahmed arif, bir röportajda. mavi sözcüğünü bulmak için beklediği bilinir. sırf o dizeler için mi? ne çok şey uğruna beklemiştir ahmed arif. pek çok edebiyat insanın aşık olup gönlünü kaptırdığı leyla erbil'e yıllarca mektuplar yazmış, onun için şiirler kaleme almıştır.

ayrıca, ahmed arif'in leyla erbil'e mektupları için (bkz: leylim leylim (kitap)).

h p lovecraft ın şaheseri. en uzun öyküsüdür. neredeyse 200 küsur sayfaydı yanlış hatırlamıyorsam. antartikaya giden bir fosil inceleme amaçlı keşif ekibinin başından geçenleri anlatır. daha antartikanın alametleri olan dikili sıradağlar ufukta göründüğünden itibaren karakterlerdeki akli dengeler yavaştan sarsılmaya ve bozulmaya başlar. içlerine ilerledikçe, adeta görünmeyen bir deliliğin etrafını atmosferin her hücresinden sardıkları hissi, h.p.lovecraftın meşhur yarı imalı kozmik dehşetleri barındıran şahane betimlemeleriyle okuyucuya verilir.

bütün çılgınlık keşif ekibi tarih önesinde sözü bile edilemeyecek kadar ilkel çağlardan, yıldız tozlarının henüz dünyaya dökülmeye başladığı dönemlerden kalma yarı bitki yarı hayvan şeklinde donuk bir organizmanın kayaçlar arasında bulunmasıyla başlar. sonraki oalyları tabi ki tek tek detayıyla anlatmayacağım ama o yarı ölü ters üçgen biçimli şeyler bir kez açığa çıktıktan sonra geri dönüşü olmayan insanlık dışı korkuların labirentine ekip girmiştir.

hele hele o taş kentin içindeki oyma kabartmalar aracılığıyla tüm eskiler'in ve shoggotların varlık mücadeleleri, korkunç evrimleri ve trajedileri öyle güzel anlatılır ki, hiçbir diyalog olmadan sadece bir fresk kabartması serisi sayesinde nasıl böyle bir öykü kurgulanabilir, nasıl tarih anlatımı yapılabilir diye şaşar kalırsınız.

hele sonlara doğru o feci kovalamacada istasyonlara yönelik o tuhaf esprinin bile sıkıştırılabildiği son sekanslar anlatılmaz yaşanır. h.p. lovecraft kimdir, kozmik korku nasıl yazılır sorularının cevabı için tam başlangıç kitabıdır.

kesinlikle "bilgin yoksa fikrin de olmayacak" mekanizması. düşünsenize, b olayı hakkında tam atıp tutacaksınız, öyle mal gibi kalıyorsunuz. hem fikir oluşması için teşvik edici de olur* kötü yanı, boş yapmanın önüne geçilirdi. vazgeçtim, olmasın.