(bkz: amcamı dayımı filan hep yazmışlar sözlüğe)

o anı yaşadıktan sonra yaşamanı anlamlaştıracak ve daha mutlu olacağın şeyleri yapacağın listeyi gözden geçirirsin.her defasında dünya boş bak bunuda yapacağım onuda yapacağım dersiniz peki ya sonra yine aynı terane.defalarca yaşarsın bu boşluk ve acı hissizlik duygusunu da kendini değiştiremezsin.insanoğlu ne zor, ne anlaşılmaz.

bir gün işten çıkıp arkadaşlarla dolmuşla merkeze geçecektik. 4 arkadaş arkayı dörtleyerek bana da arkanın bir önü ikili koltuğu bırakmıştı. velhasıl yerleştik, hareket ettik. bir durak sonra bir kadın yolcu dolmuşa iştirak etti. dolmuşta da tek benim yanım boş olduğu için yanıma oturabilir diye pencere kısmına doğru yanaştım. ama gel gör ki ; bacımız " ben bu malın yanına mı oturacağım ." edasıyla bir bakış atarak oturmamayı tercih etti. dolmuş hareket etti ve tabi bu bacımız her kasiste sallanmaya falan başladı . şoför beyin gözünden kaçmayan bu denge kaybı , " hanımefendi arkada boş yer var . oturabilirsiniz. " diye gayet kibar bir dille söylendi. ancak bacımız halinden memnun gibi davranarak ve yine " bu malın yanına mı oturacağım hıh ." diyerek oturmadı. bu duruma karşılıksız kalamayan ben hemen yerimden kalkarak , "hanım efendi siz oturun ben az ileride ineceğim." diye centilmenlik hamlemi kullandım. ama yok yine oturmadı. bu sefer de ikimiz ayakta denge kaybı yaşayan iki şuursuz gibi her kasiste sallanmaya başladık. bu işe yıllarını veren soför bey bu sefer de " arkadaşlar polis çevirmesi var lütfen ayakta kalmayın ." diye topa girerek ortamı germeyi başardı . ve yine oturmadı. velhasıl kelam zorla güzellik olmaz efendim. ben hala benim tipim yüzünden oturmadığını düşünsem de arkadaşlarım koltukla ilgili bir sorunu olduğunu düşünmekteler. ama cidden bir insanı tanımadan sırf tipi bozuk diye de böyle gerginliğe gerek yok. tipsizler olarak bizde insanız yahu...

not: tipsizler dayanışma derneği -şişli / istanbul.

doksanlarda çocuk olanların hatırlayacağı rüyaları süsleyen şey... mis gibi fındık kokan, nutella'dan bile daha lezzetli bir ekmeküstü çikolataydı. istenen gramaja göre tartılarak satılırdı. bu çikolatanın konulduğu kaplar da o dönem için her yerde bulunmazdı.

bu cümle gerçeklere subjektif anlam yüklemenin getirdiği bir sonuçtan doğan söz öbeğidir. çünkü gerçekler olduğu gibidir. onu acı yapan hep insanoğludur. insanlar gerçeklere karşı gözlerini ve kulaklarını kulaklarını kapatmaya çalıştıkça gerçekler onlara acı gelecektir. çünkü insanlar gerçeklere karşı algısını kapatırsa yalanlarla yaşamaya başlar. günün birinde gerçek bir tokat gibi insanın suratına çarptığında ise senin için elbette acı verici olur. duymak istemediğin şeylerle karşılaştığın için gerçekler sana acı gelir.

yüce hakan sefere gitmiş
bilge hatun dokuz doğurmuş
dokuz oğlan beş yaşına gelmiş
dokuzu birden kılıç kuşanmış.

buyrunuz

yıldız tozu.

hayatı boyunca o nick ile her yere üye olduğu için normal insandır.
insanın ismi öyle kolay kolay değişir mi yahu?

yeni keşfettiğim ve istanbul trafiğinde yolumu güzelleştiren, profilinde gezerken ve tanımlarını bir bir okurken kendinizi sanat galerisinde hissedeceğiniz sözlüğün nadide yazarlarindan biri. sevdim ben baya. teşekkür ederim efendim. *

adı her ne kadar türkçeye benim için üzülme olarak çevrilse de fransızca anlamı olarak iyiyim endişelenmedir.
olivier adam*ın 2000 yılında yazdığı aynı adı taşıyan romanından, philippe lioret*in sinemaya uyarlayıp yönettiği 2006 yapımı fransız drama filmidir.

melanie laurent*in oynadığı 19 yaşında ki lili karakteri, tatilden döndüğünde ikiz kardeşinin babasıyla tartışarak evi terk ettiğini öğrenir. kendisine bir şekilde haber ulaştıracağını düşündüğü kardeşinden uzun süre haber gelmeyince ümitleri tükenir. yeden içmeden kesilir hastanelere düşer. tamda her şeyden vazgeçecekken ikizinden gelen bir mektupla umutlarını tekrar yeşertip ikizini aramaya başlar..

çok değişik bir konu değil, sonuçta fransızlar kült bir film yapmışlar diyemeyiz fakat filmde öyle bir parça var ki kült olmaya adaydır bence..
aaron tarafından seslendirilen u-turn (lili) adlı parça şükela ki şükeladır bana göre..

artık bu tarz tweetleri beynim gerçekten almıyor. beynimin şu anki hali:*

kaliteli çizimlerin olduğu başlık. ben sadece cin ali çiziyorum.

zihni ve kalbi kararmış olanlatın bi ülkesi yok heryerdeler dedirten reklam.

savaşın ortasında komutan mevziyi bırakır mı hiç saçmalamayın dediğim başlıktır. sözlüğe ilk geldiğimde gecenin köründe ağlayarak uyanmak diye başlık atmıştım, beni teselli etmişti. hiç unutmam. üzülürüm.

bulutlara dokunmaya çalışırken

başınıza harika bir olay gelmiş ama anlatacak kimse olmaması gibi, tam söze başlayacakken karşınızdakinin arkasını dönüp gitmesi ve hevesinizin kursağınızda kalması gibi. kırılıp dökülüp öyle kalakalınca kimsenin görmemesi umursamaması gibi. sanki sen dünyaya kucak açıp koşmuşsun da, dünya sana sırtını dönüp “ben mi bana koş dedim” der gibi.

bu gibi konular kimseyi ilgilendirmez. sorun etmek isteyen sorun eder ve kendi de o şekilde yaşar. sorun etmeyen de etmez. herkes kendi bilir. kimseyi aşağılamayın, siz önem vermiyorsunuz diye bir üstünlüğünüz yok. tamamen sizin tercihinizdir ve kimseyi ilgilendirmez. tıpkı önem verenlerin de kimseyi aşağılamaması gerektiği gibi.

sanırım yazar yer gök bitişikliğinden bahsederken gök olarak uzayı seçmiş ve uzayda bir gezegeniz, oturduğumuz yerden uzaya kadar dersek zaten uzayda olduğumuzu unutmuş oluruz gibi bir bakış getirmiş. ancak belli ki katı zemin ile atmosfer sınırından bahsediliyor burada. geçersiz bir argüman, veya 'gök'ten ne anladığınıza bakar.

gönlü geniş, yüreği sevgi dolu bir kafa sözlük yazarı. hani bazen iyi ki tanımışım dediğiniz insanlar olur ya, mahlassızım benim için öyle bir insan işte. kafa sözlük diye bir mecra olmasaydı bu kadar ortak noktalarımızın olduğu mahlassızım gibi yüce bir insan hayatıma hiç girmemiş olacaktı. bu yüzden kendimi çok şanslı hissediyorum.

mahlassızım yalnızca bir kafa sözlük yazarı değil; o, yazdıklarıyla bir okul, bir ekoldür aynı zamanda. umarım her kafa sözlük yazarı onun okyanusundan kendisine düşen damlacıkları yudumlar. ben, kitap önerileri ve hayat tavsiyeleriyle onun tecrübelerinden ve bilgi birikiminden faydalanmak için çaba sarf edeceğim.

ayrıca artık aramızda küçük ama bir o kadar sevimli bir sırrımız var. şşş! kimseye söylemeyelim tamam mı?*

hepimizin hayatta bağımlı olduğu, takıntılı kaldığı bir şeyler var ve bu şeyler çok basit, hafife alınacak veya çok uç noktalarda olabilecek şeyler. ama esasında hepimiz bağımlıyız ve bu bağımlı olduğumuz şeyleri kaybetmemek için her gün kendimizden bir parça veriyoruz.(tıpkı marion'un kendisini satması, sara'nın çok sevdiği yemeklerden vazgeçmesi gibi). bu bağımlılıklardan bir şekilde uzak kalmak zorunda olunca da ortaya asıl 'biz' çıkıyoruz, çünkü bu noktada ne kadar ileriye gidebilirsin? sorusuyla sınanıyoruz. insanın bağımlılıkları, alışkanlıkları veya takıntıları için yapmayacağı şey yoktur, boş vermek kolay değildir çünkü. işin diğer yanı ise her ne kadar filmde iki aşık olsa da bütün karakterler yalnızdır ve en nihayetinde hepimiz yalnızız. sinematografi olarak da bazı kısımlarda sahnenin ikiye bölünmesi de aslında karakterlerin birbirlerinden ne kadar uzak olduklarını ve o anda farklı deneyimler yaşadıklarını gösteriyor. yanımızda onlarca insan olabilir, fakat insan bağımlılığında yalnızdır; bu bağımlılık nüksettiği zaman göze alabileceği şeylerde yalnızdır ve göze aldıklarının sonucunu yaşarken de yalnızdır. aslında hepimizin içinde yaşayan bir canavar vardır ve bu canavar amaç edindiklerimiz, bağımlılıklarımız, alışkanlıklarımız veya takıntılarımız doğrultusunda ortaya çıkar ve bu bağlılıklardan kopmamak için ne kadar canavarlaştığımızı görmüş oluruz.

90 dakikalık bir filmde ortalama 600 - 900 arası cut kullanılır. requiem for a dream'de ise yaklaşık 2000 cut yapılmıştır. her ne kadar bize öyle gelmese de filmin gayet hızlı bir yapısı var.

film kamera açıları, müzikleri, karakterleri, verilmek istenen mesajları ile türünün en iyisi ve bir sinematografi şaheseri. 8/10