bir arkadaşım gözlerimin içine bakıp "ahmet seni çok seviyorum" demişti ve ben ne ahmet'tim ne erkek.

hiç içmediğim için sarhoş da olmadım.
nasıl bir şey bilmiyorum.
gerek görmedim.
yapar mıyım güvendiğim, sevdiğim kişilerle belki ilerde.
pişman mıyım? hiç değilim.
merak ediyor muyum? etmiyorum.

sevmediğim için heralde, yaz kış hafif bronz olunca hiç gerek olmuyor, sadece kaş rotüşu ve rimel kullanıyorum çoğunlukla,
bence ifadeyi de değiştiriyor, makyajdan sonraki kişi başka biri olduğu için, yalan söylemek gibi geliyor bana.

anayurdu van gölü çevre bölgeleri olan kedi türü. yapay yolla üretilemeyen, safkan bir türdür. başı ve kuyruğundaki sarımsı lekeler dışında bembeyaz, ipeğimsi dokuda tüylü bir kedi. sudan korkmayan tek kedi türüdür ayrıca.

temel gıda ürünleri dünyanın genelinde ucuzken bizim ülkemizde lükse yaklaşmaktadır.

bayılıyorum bu ikiliye ve bu radyo yayınına!
sorulmayacak sorularmış bu haftaki konumuz. o halde bi olay da benden gelsin.
uzun süredir gelmediğim memlekete kısa süreliğine geldim ve pek sevgili anneciğimle merkeze indik. küçük bi yerde yaşadığımdan olsa gerek neredeyse her sokak başı tanıdık biriyle karşılaştık. ayak üstü, sosyal mesafeye uygun, tamamen yapmacık bi samimiyet üzerine kurulu 1 2 çift kelam edilip herkesin yoluna devam ettiği karşılaşmalar yaşandı. yine böyle bi karşılaşmada liseden arkadaşın biri bana dönerek bir soru sordu ve devamında bence harika bi sohbet gelişti. olduğu gibi aktarıyorum efenim:
+benim arkadaş, ayşe -isim uydurma-
- merdumkaptan
×merdum'un annesi

+eee merdum, sen ne zaman evleniyorsun, bulamadın mı birini? bizim liseden xxx geçen ay evlendi; yyy de nişanlandı. zzz'nin de çocuğu 2 yaşını doldurmuş diyollaaa. (aferin onlara, iyi halt ediyollaaaa diyemedim...)
-!&+€÷/ (kısık gözlerle, ne diyon bacım sen, bakışı atan merdum düşünün burada lütfen.)
+hayır bulamadıysan haber ver de biz bakalım birilerine, ondan soruyorum.
-annecim biz ayşe'yi davet etmemiş miydik?
× nereye merdum?
-e benim düğüne.
+ nasıl senin düğüne?
-aaa senin haberin yok mu? evlendim ben. annemler vermiyordu beni, kaçarım diye tehdit ettim. vermek zorunda kaldılar. apar topar evlendik. tüh sana davetiye vermeyi unutmuşuz. merak etme yakında boşanırım, bi sonraki düğünüme çağırırım seni.
+ aaa delinin zoruna bak. ne diyon kız sen?
× aman ayşe ne bakıyorsun sen ona. okuyor o daha. evlilik falan da yok. hadi sana iyi günleeeer.

ve devamında kahkaha atan kızının kolunu çekiştirme suretiyle götüren annem. hatırladıkça gülüyorum.

ama yani cidden size ne, kimin, kimle, nerde, ne zaman evleneceğinden! hayır bi de soruş şekline bakar mısınız; bulamadın mı? lan ben senin gibi kendime erkek mi arıyorum da bulayım. sanki bana bayrama kurbanlık alıyor, te alllaaam yaa. neyse sakinim.
ay çok konuştum ben yine. normalde hep cenk'in arka bahçesi ve robnaja'nın yayınlarına denk geliyordu valiz hazırlamam. bu sefer size denk geldi. buradan onlara da seslenmiş olayım, tülaaaay geriiii döööön, arada bari olsun yayın yapın yav, özledik sizi...

kesinlikle az miktarda( dilim başına iki küp şeker kadar olsa kâfi) tereyağında kızartılmalıdır.
sıvı yağda olunca tuhaf bir kokusu oluyor. üstelik çok yağ emiyor.

bu meret yiyip bitiriyor sanki beni. kalbimi kemiriyor, zihnimi ele geçiriyor. otobüs beklerken, duşta, yemek yerken, devlet dairesinde bir işim olduğunda veya derste... her an beni kontrol altına alıyor. başa çıkmanın binbir yolu var ama bazen ben de çaresiz kalabiliyorum. yoruldum.

yalın canım sonunda yeniden şarkı yapmışşş. işte yaz şimdi geldi. neydi o öyle yalın'ın olmadığı eski yazlar. zaten baştan emindim mükemmel bir şarkı olacağına tam benlik olmuş aş klişeleri gül aşka*. yalın bu yazı getirdi artık bu yaz eminim çok güzel geçer*

kaçın.*

hayati nitelikte tavsiyeler barındırabilecek başlık.

islam’a göre kadınların ev işi yapma gibi bir yükümlülükleri yoktur. erkek evin geçimini idame etmek zorundadır ama kadınlar ev işi yapmak zorunda değildir. modern bir hukuk devletinde bu durum boşanma sebebi sayılabiliyor ama baksan kadını ezen islam. komik.

çok güzel insanlarsınız emeği geçen herkese teşekkürler

mahlasıma yakışık olarak sevdiğim bir sahne:
ballade no. 1 in g minor, op. 23:

çarpıtılmış gerçeklikler dünyasının, bana göre en güzel ifadesiyle;
normalliğin deliliği - arno gruen

fikir vermesi babında kitaptan mikro doz :

“genel olarak sağlıklılık kriteri olarak kabul edilen “gerçeğe” uygun davranışın ardında daha derin ve daha az dikkat çeken başka bir patolojinin gizlendiği görülür: “normal” davranışın patolojisi; kendinden vazgeçişin sonucu olarak uzlaşmanın patolojisidir.”

günaydın sözlükcüm

hayatımıza girerek bizimle dost olan kedilerimizi sevinç içinde çağırırız pisipisi diyerek.
hayatın ızdırabından 3 sevinçli şekilde kaçış yolu vardır: müzik, kediler ve kafa sözlük’teki pisipisi gibi tanımlarını keyifle okuduğumuz yazarlar. özellikle kitaplar ile ilgili yazılarını favorilediğimiz kıymetli yazarımızın yazmadığı günlerde şu şarkıyı dinleriz.

13. yüzyılda roma imparatorluğu yapmış olan ıı. friedrich yeni doğmuş bebekler kimseyle konuşmazsa, ya da birileri onlarla hiç iletişim kurmazsa bebeklerin hangi dili konuşacağını merak etmiş. bunun üzerine hemen işe koyulmuş.
dadı ve sütannelere kesin talimatlar vererek bebeklere sadece süt vermelerini ve asla iletişim kurmamalarını söylemiş.
çocukların ibranice mi yunanca mı latince mi arapça mı yoksa anne babalarının dilini mi konuşacağını merak etmiş.
ancak bunu hiç öğrenememiş. çünkü kendisiyle konuşulmayan bebekler ilginç bir şekilde ölüyormuş.
yani insanın yaşaması için yalnızca fiziksel ihtiyaçlarının karşılanması yeterli olmuyor, manevi ihtiyaçlar da büyük önem taşıyor.
(deneyin kesinliği tartışma konusudur. salimbene de parma isimli italyan gezginin 1664 tarihli günlüklerinde geçmektedir.)
buradan

bu grupla bir hayal kahvesi konserinde tanıştım. birkaç arkadaş toplaşıp son dakika karar vermiştik. her zaman çıkan grup var sanıyordum ben. konser varmış başını kaçırmışız. sahne öyle büyük bir sahne de değil ama kanun gördüm sonra elektro keman vardı darbuka, gitarlar ve bateri. şarkıyı söyleyen hanımefendinin sesi mükemmel. ne oluyordu? durup dururken bir güzelliğin içine düşmüştüm. güzelliğin adı minor empire şarkının adı karahisar kalesi.

pandemide de öyle söylüyorlar mı ya. mesafe kuralına dikkat etmeleri gerekir aslında.

"sandalyede
tıpkı benim gibi
oturuyor boşluğum.

bir eli alnında
benim gibi.
ama
biraz daha mı hüzünlü?
otururken de
biraz daha mı çıkarıyor
kamburunu?

biraz daha mı benziyor
babama?"