"şehrime gel sevgili.
yarın çık gel bırak her şeyi, bir bekleyenim var de gel.
gel ki, bu şehir adımlarınla anlamlansın.
gel ki, bu şehir nefretim olmaktan çıksın.
gel ki, nefes alayım.
gel..."
-nâzım hikmet ran-

ucu tartışmaya gidebilen konuşma.
çünkü, benimle en düzeyli tartışabilen bir ben varım. *

dizi tarihin en güzel işlenen karakterlerinden birisi. the sopranos'un başrolü.
(bkz: anthony soprano) veya kısaca (bkz: t). new jersey'in kralı. izlerken bir oyunculuk görmezsiniz çünkü size karşınızdaki hep gerçek bir karaktermiş gibi gelecek. bir aile babasının evine kamera yerleştirmişler ve belgesel izliyorsunuz gibi. dizi bittikten sonra acaba karakteri canlandıran james gandolfini hayatına nasıl devam etti. çünkü bizim için tony soprano gerçek bir insandı ki james gandolfini gibi bir üstadın 2013de ölmesi gerçekten üzücü. tekrar üstüne basıyorum, abartıyorum ama cidden tony soprano'nun göz kırpışı, duygu değişimleri insanı büyülüyor. iyi oyunculuk her zaman sarhoş taklidi, deli taklidi, aşırı gülme veya ağlama rolüyle kıyaslanıyor bazı kişiler tarafından. ama gerçek oyunculuk sadece durarak seyirciye duyguyu geçirmekle alakalı. kısacası televizyonunuz, bilgisayarınız veya telefonunuzun içindeki bir insandı aslında o sevgili üstad...

mat- matematik.

ed- edebiyat.

trk- türkçe.

coğ- coğrafya.

daha nice örnek yazılabilecek başlıktır.

kartalgiller familyasından, küçük memeliler ile beslenen yırtıcı bir kuş.

basmâne'de gaziler caddesine
küçük bir yağmur götürdüm
siz böyle akşamüstü görmediniz.

attila ilhan.

hey scandal.

eğer akpli iseniz allah olma şansınız bile yok değil.

yaşama dahil olan her şey gibi küfür de bir kültürdür ve yeri geldiğinde insanlar kullanır ayrıca dünyanın her yerinde yeni bir dil öğrenmeye küfür öğrenerek başlamakla ilgili birtakım girişimler mevcuttur. konuya dair ufak bir de şiir..


en azından üç dil bileceksin
en azından üç dilde ana avrat dümdüz gideceksin
en azından üç dil
çünkü sen ne tarih ne coğrafya
ne şu ne busun
oğlum mernus
sen otobüsü kaçırmış bir milletin çocuğusun.

hiç bitmeyecek bir kabus..

buz gibidir. içine girince ayaklarla ısıtma çabası içine girilir.

ben tam olarak cemal süreya'nın dizelerindeyim şuan..

nasıl bir his biliyor musun?
oda geniş ama sığamıyorsun,
bak kapı orada ama çıkamıyorsun,
pencere açık ama nefes alamıyorsun,
birşeyler düğüm düğüm dizilmiş boğazına,
ama ne yutabiliyorsun ne atabiliyorsun…
sorarsan eğer ‘hayat nasıl’ diye,
‘tatsız tuzsuz ekmek gibi’ dersem, anlar mısın?”

kış güneşi ve gitti gideli. maalesef birisini seçemiyorum, ikisi de muazzam.

üç dövmem bir de çocuğum var. bugün anneler günü. babası anneler günümü kutladı. iyi ki!

irvine welsh'in aynı adlı romanından uyarlanan danny boyle'ın yönettiği 1996 yapımı film. filmin ismi bir hobiden gelir. trainspotting, grup halinde ya da tek başına tren takibi ya da tren izleme etkinliği anlamına gelir. bu filmde ise tren durmadan ilerleyen zamanı, hayatı sembolize etmektedir. karakterler ise bu hayata katılım göstermeyen, eyleme geçmeyen izleyicilerdir. hayat karakterlerin gözleri önünde bir tren misali akıp gitmektedir. karakterler eylemsizliklerine devam mı edecektir yoksa trene binmeyi seçerek (choose life!) toplumda kaybolacaklar mıdır?

şimdi üzülerek okuduğum son dakika haberiydi.
bunun da “misli ile karşılığı” var mı acaba?

elmır. ekmek kafalı ...

kardeşlerin birbirlerinden ebeveynlerini ya da eşyaları kıskanma durumudur. genelde büyük ve kardeş doğana kadar tek olan çocuk yaşar kıskançlığı, evdeki sarsılmaz hakimiyeti sona ermiş, bunu paylaşmak zorunda kalmıştır.

tam da şarkıyı dinlerken denk gelmenin güzelliği*.şu sözlere bi bakar mısınız yaa*:

aşık olacak gibisin, gözlerinde atıyor kalbin. ve bir eylül akşamında yaprak çıtırtılarıyla yürüyorsun.

"olmalı mi? olmamalı mı?" şarkısıyla tanıdığım ses sanatçısı.