devletin yine nereden para kessem çabasından başka bir şey değildir. bir sürü çocuk çeşitli imkansızlıklardan dolayı uzaktan eğitime erişim sağlayamazken bunun faturasını öğretmene kesmek tamamen saçmalıktır. milli eğitimin asıl kafayı takması gereken öğretmen maaşları değil "bir çocuğu bile arkada bırakmadan bu işi nasıl yürütürüz" düşüncesi olmalıdır.

falafel.
hem yemek ismidir hem de himym robin'in "seni seviyorum" yerine kullandığı alternatif kelime.

herkes öldürür sevdiğini desek?

"ben erkeğim sen kadınsın alırım seni ayağımın altına" tarzında iğrenç ve aşağılayıcı bir tavra sahip olmaları.

bunun bir de trafikte insan gibi konuşmak yerine "sen git baban/kocan gelsin bacım" diyen öküz versiyonları var.

yaptıklarımız, yapacaklarımızın teminatıdır!

çok teşekkür ederim mesajımı seslendirdiğiniz için. ağzınıza sağlık efendim, güzel program oluyor vesselam, bravo..*

bilmem kaç senelik hayatımda, bilmem kaç tane kedi besledim, büyüttüm, sahiplendirdim.
aralarında en yaramazı, en zirzopu, en fırlaması bu hanımefendiydi.*

aldanma çocuksu mahzun yüzüne

çok kısa az evvel başımdan geçen olayı anlatacağım,
finalleri yolladık sonuçları inceliyoruz(uzaktan eğitim olunca her şey çabucak oluyor malum) bazı soruların puanlanmadığını fark ettik ve hocaya sorduk hoca da cevap olarak "puanlama yapmayacağım, onları eziyet olsun diye sordum." dedi
10 dakika boş boş ekrana baktım enteresan bir mesajdı...

"muhtaç olduğun kudret, damarlarındaki asil kanda mevcuttur."

aslında bir şeyleri düzeltmek hepimizin elinde fakat öğrenilmiş çaresizliğimiz içinde debeleniyoruz.

cevabı, tartışmaya yer bırakmayacak şekilde "evet” olan soru.

gelelim nedenlerine. öncelikle “kadının beyanı esastır” ilkesinin ülkemizde çokça çarpıtıldığını, farklı yönlere çekildiğini ve toplumun büyük bir kesiminin bu ilkenin hukuktaki karşılığını bilmediğini düşünüyorum.

bir kere esas “temel” demektir, “doğru” demek değildir. ayırdına varmamız gereken en önemli nokta burası. bu ilke sanıldığı gibi kadının beyanı mutlak doğrudur anlamına gelmiyor. kadının beyanı mahkemenin gözünde esastır, doğruluğuna inanılır fakat araştırılır anlamına geliyor. yani öyle “kadın bunu söylüyor, beyanın muhatabı kişiyi derhal cezalandıralım” gibi bir durum söz konusu değil.

ayrıca bu konuda “bir kadın veya çocuk size bir suç isnad ettiğinde direkt suçlusunuz” ya da “ilk beyanda bile delil istenmesi şarttır” gibi düşünceden uzak çıkarımlar yapamayız. çünkü taciz, tecavüz, şiddet vb. şeyler içeren suçlarda olayın tek tanığı yine mağdurun kendisi olduğu için mahkeme davayı başlatmak için delile gerek duymaz. mağdurun beyanı esas alınarak olay incelenir ve bu doğrultuda varsa darp raporu, kamera görüntüsü gibi delillere ulaşılmaya çalışılır. özetle davayı açmak için mutlak delil sunulmasını beklemezler.

çay harareti alır cümlesindeki çay içecek olan çay değildir.

röpteşambırımı giyip geliyorum. bu arada fularımı gören oldu mu?

çok güzel sabahlardan biridir. o doğa kokusu, o kuş cıvıltıları insanı mutlu eder.

01 yine yeniden.

muslera ve kaleci eldivenleri.

kız istemeye geldikleri sahne izleyen herkesi güldürmüştür sanırım. demet akbağ, salih kalyon arka sokaklarda ki hüsnü'nün karısı suat tam bir yıldızlar topluluğuydu.

pandemi başladığından beri maskeden dolayı gözlüğün buğulanması ve önümü görememem de garip sayılır mı?

30 yaşını aşmış biri olarak karşısına çıktığım herkesten özür dilemek istiyorum. yarından tezi yok emeklilik başvurusunda bulunup ayvalıktaki yazlığa taşınmayı ve hatta orada da evden hiç çıkmamayı planlıyorum. böylelikle karşınıza çıkan 30 yaş üstü yalnız adamları yalnızlıklarından ötürü sağa sola saldıran insanlar olarak görmekten bi nebze de olsa vazgeçersiniz belki. kim bilir belki siz de 30 olur, bana komşu olursunuz. bol bol varendada tavla oynar, "hey gidi günler" nidalarıyla bu günleri yad ederiz.

her şeyiyle mükemmel bir grup. değerinin yeterince bilinemedigi kanaatindeyim.

çok imrendiğim durum.
zihnimde uçuşup duran, düşüne düşüne yeterince çözümlediğime inandığım ne varsa yazıya dökerken benim için ızdıraba dönüşüyor. cümlelerimi belirli bir çerçevenin içinde tutmakta çok zorlanıyorum. sırasız, birbirinden kopuk cümleler. en son söyleyeceğim şeyi en başta söylüyorum mesela. bazen bir bakıyorum tam da giriş cümlesi olabilecek cümle ortalarda bir yerde, ait olmadığı bir yerde eğreti duruyor. okudukça değiştiriyorum. değiştirdikçe asıl anlatmak istediğimi bırakıp bambaşka bir şeyden bahsetmeye başlıyorum. benim için anlatmanın çok daha başka bir yolu varmış da kelimelerle boğuşup duruyormuşum gibi hissediyorum.