nasıl buluyorsunuz, nasıl gelişiyor hadiseler bilmiyorum ama her gün yeni birinin övüldüğünü, allanıp pullandığını görmekteyim. biz-sözlüğün kurulduğu ilk 2 ayda kayıt olan yazarlardan bahsediyorum.- geldiğimizde kimse bizi böyle karşılamadı. 2 günde 1000 karma puana ulaşmış yazarlar görmekteyim, sistemin bugını bulduysanız bize de söyleyin ey sevgili yazarlar. zira bizim popişimiz çatlıyor 1000 puanı toplamak için.

(bkz: entry nick uyumu).

o var olmak istemiyor artık. nefes almak epey zahmetli. göz kapaklarının verdiği ağırlık altında eziliyor. kimi zaman ölmek istiyor kimi zaman yaşamak istiyor. yaşarken ölümü düşlüyor ama zaten yaşarken ölüyor. öldükçe de yaşamak istiyor. yaşamak istiyor çünkü içindekileri yaşatmak istiyor. hep istiyor... ölene kadar da isteyecek.

çeşitli provokasyon lara yol açacaktır. bu bilinerek yapılan bir hamle gibi sanki. sonuçta kaza etme imkanı var. diğer insanlar onu beklemek zorunda değiliz diye tepki verecektir. cemaat ler bilinçli şekilde bu durumu kullanacaktır. demişti dersiniz din elden gidiyor alt yapısı bunlar.

gökyüzü maviden beyaza dönüşmüşse rüzgar habercisi, fırtına öncesi dinginliktir.

islam dahil olmak üzere hiçbir din terörizmin kendisi değildir. terörizm insanları kullanır.

hasan sabbah çok sevgili müritlerine (!) yapmaları gerekeni söylerken şöyle dermiş;
"yahudinin yanında yahudi, hrıstiyanın yanında hrıstiyan, müslümanın yanında müslüman olun."
bu da bize gösteriyor ki terörizm dinler değildir, dini "araç olarak kullanan" insanlardır.

hiçbir din kavgayı, sataşmayı, öldürmeyi, çalmayı vs. emretmez. günümüzdeki insana göre şekillenen dinler için, böyle genel bir kanıya varılamaz, bu yargı tamamen özneldir. bir şey daha eğer eleştiri yapılacaksa tüm dinler için yapılmalıdır. dünya üzerinde tek bir din yoktur.

hmm bir bakalım:
(bkz: şükrü erbaş)
(bkz: ismet özel)
(bkz: birhan keskin)
(bkz: ah muhsin ünlü)*
(bkz: sezai karakoç)*
(bkz: didem madak)*

iyi şair kalmadı yahu!

ki benim güncel şiir/şair kültürüm yeterince iyi değildir. arkadaşlar geçiniz bu şiir öldü triplerini, canım sıkılmaya başladı çünkü. en fazla siz ölürsünüz*, şiire bi' zıkkım olmaz. tşk.

normal kelimesinin 1 saatte baymasidir.

birçok sorgulayan bireyin farkettiği durumlardan birisidir.

kelimeleri ruhundan ney üfler gibi kağıda aktaran anarşist yazar. ursula, edebiyat diyarında kendine taklit edilemez, görkemli bir şato inşa etmiştir. hikayelerinde her şey fantastiktir ve aynı zamanda fantastik olamayacak kadar okura yakındır.

demir olsam çürürdüm, toprak oldum dayandım.
- ince memed.

sarma yemeklerinden biri olan, insanların asma yaprağından daha az sevdiği, benim ise taptığım rengiyle kokusuyla kendine aşık edebilecek güçteki yemektir. hele bir de ufak ufak kıymalı yaparsanız...

âdeta on yıllardır çeşitli sözlükleri takip etmiş ve sosyal medya kullanmayan biri olarak, üzerimdeki etkileşim fakirliğini atmak ve cılız düşünsel birikimimi sunmak için katıldığım sözlüktür.
ayrıca font seçimi, renkler, butonların dağılımı gibi tema detayları çok güzel tasarlanmış; insanı katılmaya iten bir sıcaklıktadır.

herkesin yolu kendine yeğen...

bir şule gürbüz kitabıdır, milli saraylar yayınlarından çıkmıştır.

yazarlığının yanında aynı zamanda saat ustalığı yapan şule gürbüz, saatleri, saatlerin geçmişini ve zaman kavramını anlatıyor.
kitabın güzel tarafı hem saatler hakkında bilgi sahibi oluyorsunuz, hem özel koleksiyon saatlerin fotoğraflarını görüyorsunuz.

şule gürbüz cambridge üniversitesinde felsefe eğitimi almış ve yazarlık yapan birisi, bütün bunları bırakıp ustası recep gürgenle beraber saat tamiriyle uğraşıyorlar. saatleri ve saat tamirini ne kadar çok sevdiğini buradan anlayabiliriz.

tabii ki her şule gürbüz eserinde olduğu gibi nefis kelimelerle karşılaştım, hepsini öğrenmeye çalıştım. üslubu ve anlatısı her zaman olduğu gibi çok güzeldi.
kitapta en sevdiğim kısım saate bakmak kısmıydı. çok iyi gözlemlenmiş ve insanı anlatan bir bölümdü.
mesela örnek.


şule gürbüz ve kitaplarının hepsini okuyan biri olarak kitabı severek okudum. kol saatleri, mekanik saatler, ev saatleri, saat kuleleri, saat ustaları hakkında bilgiler öğrendim. fotoğrafları keyifle inceledim. saatlere ilgisi olan herkese tavsiye edebileceğim bir eser.

merak edenler için kitabın içeriğini aşağıya ekleyeceğim.

sunuş
cemil çiçek, türkiye büyük millet meclisi başkanı

sunuş
yasin yıldız, milli saraylar daire başkanı

önsöz
şule gürbüz

alaturka saat alaturka zaman
mekanik saat tamiri ve tamirciliği üzerine
osmanlı saatçileri
ahmed eflaki dede
olmayanlar
20. yüzyılda evi terkedip sokak saati olanlar
eve saat almak
saate bakmak
saat kulelerinin varlığı ve yokluğu üzerine

sosyologlar için biçilmez kaftan olan bir toplumumuz var, hak ettikleri değeri görememeleri üzücü.

(bkz: yaptıklarımdan pişman değilim aklım hala yapmadıklarımda)

her şeyden önce burası bir sözlük, önce bunu idrak etmemiz gerekiyor.

kimi yazarlarımız buraya bilgilerini tazelemek için geliyor, kimi yazarlarımız yorucu bir gün geçirip stres atmak için.

ermolettin gibi bir troll arkadaşımız var mesela, arada akıllıca eğlendiren troll başlıklar açıyor.

ve yönetim ne güzel katagorilere ayırdı, yukarıda görüyoruz işte, bilgi, kültür-sanat, gündem veya takip ettiğiniz kişiler.

sözlüğü oraya dönecek, burası gibi olacak şeklinde belli kalıplara sokmayı doğru bulmuyorum.

format dahilinde tabi cinsiyetçi ve ayrıştırıcı başlıklara vereceğim tepki saklı kalmak üzere, herkesin istediği gibi özgürce yazmasının doğru olacağını düşünüyorum.

aradan yıllar geçse de bir gece vakti aklına düşünce çiçeklerine fısıldayarak onu anlattıracak bir etki bırakabiliyor bu ölüm. insan bu acıyı unuttuğunu sanarken, hayat çok normal ilerlerken ansızın rüyana girmesi, bir yer, bir müzik, okunan bir kitap cümlesi, bir dizi ya da film sahnesi ölümünün acısını aniden tazeleyebiliyor. ölenle ölünmüyor ama acısıyla bir şekilde yaşanıyor işte.

"çiçeklerime fısıldadım bugün
19 yaşım diyebilirim ona
beni çocuk gibi avutuşuna
'tipitip' adımı takışına
her seferinde ayağıma takılıp
düşeyazdığımda kurtarışına
ve adamlığına hasret artık
ben ve dünya..".