orijinal ismi her kind olan anne sexton şiiri. şiir başlı başına dönemin kabul gören kadın çizgisinden çıkmayı başarmış anne sexton'ın kendi bölünmüş kişiliğine bir atıf. uyumsuzluğun şiiri demek yanlış olmayacaktır, sexton üç ayrı kişiliğine dem vurarak şiiri bu düşünce ile besliyor. ilk bölümde büyücü olarak çevrilmiş kısım şiirin orijinalinde witch olarak geçiyor ve uyumsuz-dışlanmış, bu dünyaya uymayan ve ruhunda şeytandan bir parçaya sahip bir cadı olarak gördüğü yanına bir gönderme. ikinci kısım ise psikolojik sorunları ile uğraşmadığı dönemlerde çocuklarına karşı oldukça şevkatli ve sevgi dolu olan sexton'ın kendi anaç yanını aktardığı bölüm ve bu toplumun beklentisi olan 'iyi anne ve evine sağdık olma' durumuna boyun eğdiği ve bir noktada bundan duyduğu huzursuzluğu aktarıyor kanımca. sexton için koca bir çıkmaz var bakıldığı zaman ve bunu çarpıcı bir şekilde aktarıyor. ilk bölümde aktarılan cadı teması son kısımda ateş ve işkence üzerinden yeniden ortaya çıkıyor ki bu bariz bir şekilde toplumun istediği şeyleri kabullenen ve kabullenmeyen iki yanından hangisinin galip geldiğini de gösteriyor. sexton baskıcı ve ondan sürekli bir şey olmasını bekleyen toplumun kurallarına uymaktansa bu uyumsuz kişiliğini yeğlediğini ve bunun sonucunda böyle uyumsuz olan kadınların orta çağ'da olduğu gibi işkence ile öldürüleceğini ima ediyor ki burada orta çağ'da yakılan cadılara gönderme olsa bile bu öldürmek tanımını dışlanmak ve ayıplanmak olarak alabiliriz çünkü burada ölüm bir nevi toplum tarafından yok sayılmak olarak aktarılıyor. uyumsuzluğun, arzunun ve yine sexton'ın vazgeçmemekte ısrar ettiği ölüm temasının güzel bir yansıması.

hindistan'da olmasa kiminle yarışır'dık.

dişler birbirine geçer,yumruklar sıkılır gözler köpürür, yarım yamalak cümlelerden ne söylediğin anlaşılmaz korkunç öfkelisindir.gözyaşların mermi gibi düşer pıt pıt..

parasıyla haklı çıkmaya çalışan insan.

en iyi versiyonu;

böyle bir durumda malum kişiye vereceğim tepki ektedir.

onları tespit edip sürekli seri + liyorum ama gözden kaçan var demek ki.

gününüz renkgarenk olsun

sürekli başkalarının kendine karşı olumsuz düşünceleri olacağını düşünen insanların yaşadığı problem.
(bkz: antisosyal kişilik bozukluğu)

allahın ona verdiği imkandan ötürü şükreden, onun rızasını kazanmak için parasının kalan kısmıyla kurban kesip
ihtiyacı olana dağıtan hayır severdir.
içinde yüzlerce yıl öncesinden kalan paganlığından dolayı
nazara maruz kalmamak için bir damla kurban kanından da medet uman klasik bir türktür.

insanların cinsel kimliğinin, cinsel yöneliminin, yatak odasında olanların bizi ilgilendirmediğini anladığımız gün bir daha asla yaşanmayacak olaydır. ancak bu kafa yapısıyla biraz zor görünüyor.

bu hayatın tüm yükünü çeken kişidir.hayatı zaten tatsız olaylara gebedir hep,çayı da şekersiz içer..bu bir miktar üzdü şu an.arada şeker atın la çayınıza.

cehennem diye bir olgu varsa ve kendine inanmayanları cezalandıracaksa evet egoisttir

cahil her devirde ve her diyarda ateş ve ışığı birbirine karıştırmıştır: kendisini yakanı güneş sanır.

şuraya şöyle de bir söz bırakiim.

kral midas
insanları hala dış görünüşüyle yargılama sorunsalı.

"nefretiniz elektriğe dönüştürülebilseydi bütün dünyayı aydınlatmaya yeterdi."

(nikola tesla)

karanlıkta uzanmak olarak değiştirebilir miyiz? diyeceğim başlık.

açmışım rabarba dinliyorum. minik minik uykum gelmiş. ben aylardır uyumadan hemen önce kendilerini dinliyorum. onları dinleyip nasıl uyuduğumu hala çözebilmiş değilim çünkü ben eskiden çıt sesine uyuyamazdım.

son evimde üst kat ve yan kat komşum ölümüne kapışıyordu ses konusunda. ikilere üçlere kadar bağırır, böğürür falan. ilk günler çıldırıyordum gözüme uyku girmiyor uyumadan uyanıyordum. sabah erken uyanma huyum var kahretsin kaçta uyursam uyuyayım. neyse işte mesut süre'yi açıyordum odama geçince sonra onu dinlerken uyuduğumu fark ettim. sonra tüm ilişki testini izlediğimi de tabi. bu sefer rabarba ya başladım. bundada uyuyordum, uyuyorum. şimdiki evimde ses yok ama bende alışkanlık oldu bu.

neysem az sonra uyuyacağım. herkeslere mis gibi uykular. çavvv.

yeraltından notlar, fareler ve insanlar, küçük prens vb. az kelime ile çok şey anlatan, derin manalar içeren kitaplardır.

bazen kitaplarda insanlar kendilerini bulurlar ya hani. bu kitapta başından sonuna kadar ben kendimi okudum. martin eden'in kitaplara ve bilgiye doymaması , doymadıkça okuması okudukça içinden çıktığı kültüre ve insanlara yabancılaşması tam olarak kendimim. sonunda dünyaya yabancılaşması ve kendini buraya ait hissetmemesini çok iyi anlıyorum.

--! spoiler !--

allah rahmet eylesin mekanı cennet olsun.

--! spoiler !--