nia sanchez.

"uzaktan sevmeli insan. sesiyle okşamalı onun yanaklarını, bakışlarından almalı onun sıcaklığını. her şiirde onu yazmalı, o ise kendini o cümlelerden bulup çıkartmalı.

uzaktan sevmeli insan. şans eseri dokunuşlarla kelebekler uçuşmalı. en yakın uzağın olmalı. kısacası; uzaktan sevmeli insan."

sözlerinden zeka ve tespit fışkıran, pek tarzım olmadığı halde bana rap müziği sevdiren sanatçı. arada beğenin de beğeni geldikçe girip dinleyeyim.(bkz: lol)

saçlar.

konuşma, davranış, hal ve hareketleri, yaşının gerektirdiğinden üstün olan, bu yönüyle büyüklere benzeyen çocuk.

salıncağa binmek.. hâlâ sık sık severek yaptığım bir eylemdir

bir ara bu yol'a bende girdim ama uykum gelsin diye. bir baktım ben ne dinliyorum, ruh eşini çağırma meditasyonuymuş. uykum gelsin diye dinlediğim bu kanaldan yanlışlıkla ruh eşimi bularak çıkacaktım.
yorumlara bir bakayım dedim sadece bir defa dinlemiş ve olanlar olmuş. kimisine de ruh öküzü denk gelmiş. en efsane yorum; benim ruh eşim gerçekten ruh galibaydı.

yolunuz açık olsun..
derin nefes al. ve vermeyi unutma.

banyo denince normal banyo gibi anlaşılmaması gerekir. çoğu zaman odanın bir köşesinde gider olmasıdır. safranbolu'da duvardaki gömme dolabın içindeki yarım metrekare yerdir. suyu kendiniz taşır, yalap şap gusül abdesti alıp gideri tıkarsınız. amacı budur çünkü. gideri tıkamanız da börtü böcek, yılan çiyan gelmemesi içindir.

(bkz: tigon)
(bkz: liger)

zaten öyleyim diyerek narsistliğin dibini sıyırma imkanım varken yapmıyorum.*

ciddi düşününce... merak ederdim belki, iyi de anlaşırdık şimdi aynıyız sonuçta da yok galiba uğraşmazdım, yorardı yani.

az önce yayınlanmış. ben şahsen çok beğendim. çok sade ve güzel görünüyor.

“dünyada 3 tane sandık vardır. çeyiz sandıklarımız, adam sandıklarımız, bir de söz verip de tutar sandıklarımız” sözünü akıllara getirmiştir. ha bir de hiç bir şey olmasa bile kesinliklikle bir şeyler olan sandıklarımızı unutmamak lazım. *

en ufak espriyi üstüne alınma bu davranışlardan biridir benim için. bir de üstüne kara mizah yapılan konuyla ilgili (deyim yerindeyse) duyar kasmak.

işine bak.

john william waterhouse shalott leydisi
tarih: 1888
orijinal boyut: 153 x 200 cm
yer: tate modern londra
teknik: tuval üzeri yağlı boya.

hayat başlar ve biter!nasıl başlayıp nerede sona erdiği değil, ikisi arasına neler sığdırılabildiğin önemlidir.demiştir.

meriç diyen birini ciddiye alamıyorum, o yüzden bu başlığım okurken anlamaya çalışmadım. kadınlar sizin onları sürekli ayrıştırmanızdan, sınıflandırmanızdan sıkılmış olabilir mi acaba. ben ne kadınlar tanıyorum, karşılarında iki çift laf edemezsiniz.

insan ruhunun temellerine inmeyi çok iyi bir şekilde başaran yönetmendir kendisi. filmleri, çekici bir olay örgüsünden ziyade yaşamın kendisini barındırmaya yöneliktir. doğallık ve gerçekçiliği esas alır. defalarca izlendiğinde bile farklı bir ayrıntı yakalayabileceğiniz ince sahneleri vardır. fotoğrafçılık becerisini de filmlerinde çok iyi kullanarak ortaya muazzam işler çıkarmıştır.

orhan miroğlu kitabıdır.

dünya kendi kendini yok etmeye yeminli insanların yaşama alanı olmaya başladı, çok zamandır. küresel ısınmadan bahsetmiyorum, çok daha mühim bir konu sizinle paylaşmak istediğim. dünya halkları çocuklarını kurban etmeye başladığından beridir ki kıyamet evinden dışarı adımını atmak için bütün hazırlıklarını bitirmiş oldu. dünya üzerindeki mevcut durum bana hep, nedense, francisco goya’nın ” saturn swallows onu of his children” isimli tablosunu hatırlatır. kevin carter’ın çektiği pulitzer ödüllü fotoğrafı düşünün, orda dürya açlıkla terbiye etmeye çalıştığı bir çocuğunu yok edişini izledi. ülkemde olanlara bakın, bir bombalı saldırı da üniversite öğrencisi bir kızı yaktık diri diri. biz yaptık bunu, kendinizi bu suçtan arınmış sayamazsınız. kaç kız çocuğuna tecavüz edilip, sonra da namussuzlukla suçlanıp öldürüldü? suçunuz yok mu? peki gelelim o zaman, yazının konusu olan cinayetimize. önce size bir soru; maveraünnehir nereye dökülür? devletin ve tabiatın sorduğu bu yanlış sorunun cevabını düşüne durn siz, ben de size uğur’u anlatayım.


bundan tam yıllar önce uğur kaymaz, kızıltepe’de öldürüldü. hem de devlet görevlileri tarafından. hem de 13 kurşunla. kanunun şaşmaz terazisi uğur’un o kurşunları hak ettiğine hükmetti. 12 yaşında 13 kurşun. okuyanlar benim siyasetten hoşlanmadığımı bilir. niyetim siyaset yapmak değil. ama terörist olma iddiası ile 12 yaşında bir çocuğa, yakın mesafeden, arkadan 13 kurşun sıkmak ne tür bir insanlığa sığar. uğur, teröristti devletin gözünde ve silah sahibi olan devlet memurlarının gözünde o yüzden, bir şarjör dolusu kurşunu hak ediyordu. uğur’un üzerinde keleş olduğu iddia edildi. bu tüfek uğur’un cansız bedeninin yanına bırakılmıştı, dvelet dersinde öldürülen uğur’un. uğur, o tüfeği taşısa bile doğrultamazdı. ama maalesef uğur, tekrar ediyorum sırtından, 13 kurşun yedi.


orhan miroğlu, uğur için yazmış bu kitabı, aldık kabul ettik. okuyun, bazı şeyleri unutmamak için. bir çocuğu öldüren kim olursa olsun ona cani demekten korkmamak için. okuyun. saçma siyaset aleminden dışarı atın kendinizi ve okuyun. 17 sene evvel uğur öldürüldü, 12 sene önce serap eser öldürüldü, yine 12 sene önce ceylan önkol öldürüldü. ve biz unuttuk. unutmayalım, ne kadar çok çocuk öldürülürse, kıyamet o kadar yaklaşacak. ne kadar çocuk öldürürsek, dünya o kadar çabuk yok olacak. yazının başında sorduğum soruyu bir de ece ayhanyinelesin ve siz bu çocuklara zarfsız kuşlar gönderin:

buraya bakın, burada, bu kara mermerin altında
bir teneffüs daha yaşasaydı,
tabiattan tahtaya kalkacak bir çocuk gömülüdür
devlet dersinde öldürülmüştür.


devletin ve tabiatın ortak ve yanlış sorusu şuydu:
– maveraünnehir nereye dökülür?
en arka sırada bir parmağın tek ve doğru karşılığı:
– solgun bir halk çocukları ayaklanmasının kalbine!dir.


bu ölümü de bastırmak için boynuna mekik oyalı mor
bir yazma bağlayan eski eskici babası yazmıştır:
yani ki onu oyuncakları olduğuna inandırmıştım


o günden böyle asker kaputu giyip gizli bir geyik
yavrusunu emziren gece çamaşırcısı anası yazmıştır:
ah ki oğlumun emeğini eline verdiler


arkadaşları zakkumlarla örmüşlerdir şu şiiri:
aldırma 128! intiharın parasız yatılı küçük zabit okullarında
her çocuğun kalbinde kendinden büyük bir çocuk vardır
bütün sınıf sana çocuk bayramlarında zarfsız kuşlar gönderecek.

derin zaman


ben senin sınırlı gövden ile
beni sonsuz sarmanı diledim.
uykum seninle kışın kolları arasında
devrilerek dönerek tamamlansın,
içimde kuzeyin kuşları sussun istedim.
kışı ve kışın kalbimde ağırlaşan meyvesini,
çiy düşmüş, soğumuş, donmuş bir dili
hatırlamak için
beni büyüleyen o kimyanın boşluğunda
durup yalvardım:
beni bu siyah boşluğun içine bırakma,
derin bir zaman istedim senden, ama
bana onu verme! ne kışa ne yaza uygun
kalbim, çatlat aramızdaki donmuş dili,
yokluğunun sebebini anlatamadım kendime,
yokluğun ne vakittir karlı bir tepe gibi
içimde.

ayağa kalk, yaklaş, dilini döndür ağzında
de ki:
ben onunla denizin dövdüğü dilsizzz
taşlar üstünde sustuydum.


birhan keskin