ben gerçekte bu kadar hassas değilim ya.ismim derim oldu burada,örümcek adamdaki gibi.

sürekli denk geldiğim yazardır. her tanımım sonrası bir tane numune denk geliyor. saygıyla karşılıyorum. ciddiye almıyorum. sebebi ise saçma sapan mesaj atıyor lan. harbi saçma sapan.

arkadaş çevremden utandığımı söylemiş miydim?

ilk sezonu geçen sene yayınlanan ve ikinci sezonu bugün yayınlanan türk yapımı netflix dizisidir.

ilk sezonu izleyip keyif almıştım hatta yeni sezonu heyecanla beklemiştim bugün çıkar çıkmaz hayatsız gibi sekiz bölüm izleyerek bitirdim.
dizinin senaryosu meriç acemi tarafından kaleme alınmış, yönetmenliğini ahmet katıksız ve deniz yorulmazer'in birlikte yapmışlar.
dizinin oyuncuları alina boz, mert yazıcıoğlu, pınar deniz, müfit kayacan, kubilay aka, ipek filiz yazıcı, selahattin paşalı, bade işçil, kaan urgancıoğlu, tuba üstün gibi başarılı isimler.

dizi bir gençlik dizisi doksanlarda geçiyor ve dönemi iyi yansıttığını söyleyebilirim. kostümler, mekanlar, üslup olarak gayet başarılı bir iş olmuş.
ilk sezonu çok beğenmiştim ama ikinci sezon maalesef ilk sezon kadar iyi değildi. iyiydi ama ilk sezon kadar iyi değildi. ellerinde bol ve iyi malzeme varken ortalama bir sezon çıkarmışlar. sebeplerine spoiler kısmında geleceğim.

dizi sürekli güzel mesajlar vermeye çalışıyordu bu hoşuma gitti. o mesajları verdi mi vermedi mi den ziyade mesaj vermek gayreti hoşuma gitti. özellikle sınavla ilgili olanlar nefisti. her öğrenci o durumlara sokuldu her öğrenci o ailelere maruz kaldı. dizi bir süre sonra şöyle ilerledi. diyalog diyalog güzel bir müzik. diyalog ve güzel müzik. bir süre sonra sıkmaya başladı.
genelde dizilerde ve filmlerde müzik kullanımı sahneyle uyumlu olur ama burada böyle değildi. sahnelerle uyumlu olan sadece iki müzik duydum gerisi güzel parça diye konulmuş.
bazı sahnelerde ve diyaloglarda sosyal medya ağzıyla konuşmak gerekirse cringe oldum. çok gereksiz ve çok boktan diyaloglar vardı. hikaye iyi bir çizgide ilerliyordu ama diyaloglar çok basitti. hikayenin çizgisini beğendim. bence iyi başladılar iyi bitirdiler iki sezon olarak düşünüyorum.

dizideki kötü ve iyi çelişkisi güzeldi karakterler dozundaydı. dönemin gözlemlenmesi ve seyirciye aktarılması güzeldi. her şeye rağmen güzel ve keyifli bir diziydi. eksikleri vardı ama olsun. ellerinde olan malzeme ve hikayeden daha iyi bir şey beklerdim.

anılar.

eskimeleri söz konusu dahi olamaz. çünkü insan yaşlandığında anılarından başka bir şeyi kalmıyor elinde. beyin bunu bildiği için anıları yok etmiyor.

onu bilmem ama sözlükte kompleksli yazarlar var. adını ifşa etmeyeceğm yav.. biri aile şiddeti yazıma yok efendim neymiş. her şey ayrı yazılır, uyarmak istedim vs yazmış. içeriğe bakmıyor. eksik arıyor. kardeşim senin karşında senaryo ve oyun yazarı, öykü yazarı bir şahıs var. bir daha bana salça olma. o kendini biliyor.

sürekli kasıklarınıza bıçak saplandığını ve aynı zamanda mide bulantısıyla kabızlık sorunu yaşadığınızı düşünün. hee bir de ayağa kalkacak haliniz olmadığını da hesap ederseniz nasıl olduğunu anlarsınız. en kötüsü de üşüyerek terlemektir. bunu çekmektense git mezara gir daha iyi. hep derim zaten o gün ölelim sonra dirilelim başka çaresi yok diye.

ama bir çözümü var bitki çayları. kısa bir çözüm eğer benimki gibi güçlü bir bünyeniz varsa ama işe yarar. diğer zamanlarda da ne yapılacağını bulurum herhalde. ölsek mi ne?

edit: yazılan mesajlar üzerine bir şey açıklayayım. bu ağrıyı herkes aynı şekilde çekmiyor. gerçi açıklanmış ama bir daha açıklayayım ben. ağrıyı hiç çekmeyen, hafif çeken ya da bünyesi çok dayanıklı kadınlar da var. ama maalesef ağrıyı kötü geçirenler de var.

yüz ifaden değişir en çok ona değer verdiğin hissettirilir ve oradan uzaklaşılır.

(bkz: reklamın iyisi kötüsü olmaz)

ufak çaplı bir araştırma işidir. en azından bilgi sahibi olursunuz. evet.

doğum gününü kutladığım ve geri kalan hayatında sağlık, huzur ve mutluluk dilediğim yazar.

pandemiden önce her yaz kamp yapmaya gittiğimiz bir yer vardı * yazları 3 ay çadır kurduğumuz o sahilde tekrar çadır kurmayı, mangal yapmayı, akşamları ateş yakmayı, çocuklara ateşin etrafında hikayeler anlatmayı, ormandan topladığımız çam kozalakları ile yaktığımız semaverden çam kokulu çay içmeyi, çadır komşularıyla sohbet etmeyi, ateş sönünce dalga sesleri eşliğinde yıldızları izlemeyi, kayan yıldızları saymayı, sabahın ilk ışıklarıyla uyanmayı, köyden aldığımız kahvaltılıkla kahvaltı yapmayı, denize girmeyi ve akşam ne yemek yapacağımı düşünme derdi olmadan her akşam mangal yapmayı çok özledim..

ne kadar olmuş ankara'da papatya görmeyeli...

renkli çorap.

ben kalender meşrebim güzel çirkin aramam şarkısını aklıma getiren yazarımız.

minyonlar efendim.

şimdi lütfen onlar kötü karakter demeyin. filmi izleyenler bilir ki tüm hayatlarını ve zamanlarını dünyanın en kötüsünü bulmaya ve ona hizmet etmeye adamışlardır. sevimli olmaları bu gerçeği değiştirmiyor. en sevdiğim repliği de şu:
-respect,power…
-bananaaaa.

çok sevgili yazar wertheimer ile totemimiz bu hafta da tutacak ve biz bu maçı da alacağız.
çok amin.

hayal kirikligi olusturur... aslinda mesele ilgi degildir alakasi dahi yoktur. mesele bicilmis degerin sorgulanmasidir. degerin sorgulandigi noktada da insan cok sevse dahi kalmamalidir dusuncesindeyim. daha once de bir baslikta da dile getirdim. cok sevin-sayin, fedakarliklar yapin, iyi-kotu gununde yaninda olun ama degersiz hissettiginiz noktada da vazgecmesini bilin. cunku olmayacaktir bellidir, zorlamanin manasi yoktur...

etimolojik olarak arapça fχr kökünden gelen iftiχār إفتخار "övünme, gurur duyma" sözcüğünden alıntıdır. arapça sözcük, arapça aynı anlama gelen faχr فخر sözcüğünün iftiˁāl vezni (vııı) masdarıdır.

günlük hayatta çok kullanılan bir sözcük değildir, daha çok yazılı eserlerde kullanılır. her duyduğumda aklımda orta yaşlı ve çok bakımlı, sıkı topuzlu bir kadını canlandıran sözcüktür aynı zamanda.

yeni nick'ini alıp gelecekmiş gibi geliyor.
(bkz: nick'imle başım dertte ne yapsam bilmiyorum)diyerekten gitti.