- bütün bu adamlar, vakitlerini dertleşmekle, aynı düşüncede olduklarını anlayıp mutluluk duymakla geçiriyorlar. aynı şeyleri hep birlikte düşünmeye ne kadar da önem veriyorlar. sy 25

saat üç, bir şey yapmak isterseniz bu saat ya çok geç ya çok erkendir. öğleden sonra acayip bir an hele bugün hiç çekilmiyor. sy 32

1787'de, moulins yakınlarında bir handa, filozofların etkisinde yetişmiş ve diderot ile arkadaşlığı olan bir ihtiyar ölmek üzereydi. yöredeki papazlar, ellerinden gelen her şeyi yapmışlardı, ama çabaları boşa gitmişti. ihtiyar, dinin son gereklerinin yerine getirilmesini bir türlü kabul etmiyordu, çünkü tümtanrıcıydı. hiçbir şeye inanmayan bay de robellon da o yöredeydi. ihtiyarı iki saat içinde hristiyan dinine döndüreceğini söylerek, moulins papazıyla bahse girişti. papaz, bahsi kabul etti ve kaybetti. robellon, sabahın üçünde işe girişti, ihtiyar beşte günah çıkarttı ve yedide öldü. papaz, " tartışma sanatında ne kadar güçlüymüşsünüz.! bizi bile geçtiniz," dedi. robellon "onunla tartışmadım, cehennemden söz açıp içine korku saldım," diye karşılık verdi." sy 35

- bir şey, sona ermek için başlamıştır. serüven uzamaya gelmez, ona anlam veren ölümüdür yalnız. bu ölüme, belki benim de sonum olan bu ölüme sürüklenirim. geriye dönmek elimden gelmez. her an, ardından geleni getirmek için ortaya çıkar. her ana, bütün varlığımla sarılırım. onun yerine başkasının konulamayacağını, onun başkasına benzemediğini bilirim. ama onu yitip gitmekten alıkoymak için bir şey de yapamam. sy 65

- yalnızım. insanların çoğu evlerine gitti; radyo dinleyerek akşam gazetelerini okuyorlar. sona eren pazar günü, ağızlarında bir kül tadı bırakmıştır. daha şimdiden pazartesiyi düşünüyorlar. ama benim için ne pazartesi ne de pazar var. günler ite kaka sürüyor birbirlerini, sonra ansızın bunun gibi bir parıltı ortaya çıkıyor.

hiçbir şey değişmedi, ama yine de her şey başka bir biçimde var olup gidiyor. sy 88

- inanın bana deneyimlerime dayanarak konuşuyorum. bütün bildiğimi hayattan öğrendim. hayat, onlar için düşünmek sorumluluğunu üzerine alır mı ? bu adamlar, yeniyi eskiyle açıklarlar. eskiyi de daha eskiyle. bu bakımdan lenini bir rus robespierre'i ve robespierre'i de bir fransız cromwell'i yapan tarihçilere benzerler. sonunda hiçbir şey anlamazlar... sy 109

farkına varmıştım zaten; benim var olmaya hakkım yoktu. rastgele ortaya çıkmıştım; bir taş, bir bitki, bir mikrop gibi var olup gidiyordum. hayatım her bakımdan önemsiz mutluluklara yöneliyordu. kimi zaman ne idüğü belirsiz işaretler gönderiyordu, kimi zaman da sonuçsuz bir vızıltıdan başka bir şey duyulmuyordu. sy 130

- bütün istediğim, başkalarının dertlerini dinleyip acınmak. bu beni değiştirecek. derdim yok benim, mirasyedi gibi param da var. patronum da, karım da, çocuklarım da yok; sadece varım, hepsi bu. bu dert öyle belirsiz, öyle metafizik bir şey ki, utanıyorum doğrusu. sy 159

- on sekizinci yüzyılda doğru denilen şeylere bugün kimse inanmıyor. öyleyse bu yüzyılın güzel dediği şeylerden hala tat almamız niçin isteniyor? sy 164

- var olmak istemiyorlardı, ama bundan da kaçamıyorlardı. işin esası bu. böylece usul usul, uyuşuk bir şekilde kendi işlerini sürdürüp duruyorlardı. sy 198