kadınlardan sonra şimdi de sıra erkeklerde niye böyleyiz anlayamıyorum gerçekten.

bazı insanların yaşarken öldüğüne delalet eder pandemi bulunmaz nimettir bunlar için.

hiç bir kitabın yada dinin, yada bir yasanın, kanunun; oraya gitmeniz "farz", gidip 7 tur atın orada, bir deliğe elinizi sokun, parayla taş satın alıp bir yere atın, yemeyeceğiniz halde kurban kesip kuma gömün, demediği , gidenlerin tamamen kendi istekleri ile gittiği anıt mezar.

bütün olay kafanda ezik olduğun düşüncesinden kaynaklanır . kimse ezik değildir. ama bu beyin denen şey bazen bize faydadan çok zarar verir . ezik psikolojisine sokar insanı. alıştırır o duyguya .kimi zamanda küçüklükte yaşanan travmalardan kaynaklanan bir şeydir . yani diyeceğim o ki ezik değildir kimse .lütfen böyle bir komplekse girmeyin .

herhangi birini ezdigi ya da kücümsedigi zaman.

görünce canı çeken arkadaşlarım olmuş üzgünüm.

uzun zamandır uzaktan takip ettiğim yazar.
sağa sola sataşmadan yazıyor.
bu sinek sesi nereden geliyor*

fransız şarkıcı-aktris isabella adjani'ye ait 1984 tarihli şarkıdır ve 'lacivert kazak' ya da 'deniz rengi kazak' olarak türkçeye çevrilebilse de klipten de farkedeceğimiz gibi aktrisin derin mavi göz rengi ile havuzun mavisi arasında benzerlik kurmamız istenmiştir.

etkileyici bir parça olmakla beraber video klibinin yönetmenliğini luc besson üstlenmiştir. buradan da anlıyoruz ki bu klip aslında bir kısa film niteliği de taşımakta.

bu arada klibin 1.50 dakikasında gördüğümüz tablo hiper-gerçekçi ressam roland cat'e aittir. bu tabloda, sular altında kalan bir paris'ten kesit görmekteyiz*.

isabella adjani'nin yorumu gayet iyi olmakla beraber sanırım bu şarkı da valentin stuff sayesinde benim için orijinalinden daha iyi olan cover'lar listesinin bir üyesidir. bunun sebebi ise stuff'ın bas sesiyle bana sanki okyanusun altındaymışım hissiyatı vermesidir*.

isabella adjani'nin yorumu;


ve valentin stuff yorumu;

bir anda ortadan yok olmak, herkesten uzaklaşmak ve kendime yepyeni bir hayat kurmak. emek verdiğim çoğu şeye sırtımı dönüp gitmek. buna gerçekten ihtiyacım var.

içimde mânâsız bir sıkıntı var. deli gibi ağlamak istiyorum. bağırarak hem de.

denize doğru bakarken telefonumu aniden atar mıyım diye bir endişe ediyorum

karanlık, duvarlar ve sessizlik dostum olur ve çok vefalılardır, hiç terk etmezler beni sağolsunlar.

güzel kadındır. anlayış lütfunu size karşı kullanarak size değer veren kadındır. size verdiği değeri size belli etmekten çekinmeyen kadındır.

galiba bu seneye özel ösym matematiği falan yarına bıraktı. zira türkçe bitti rahatladım dediğim an göklerden bir ses 5 dakikanız kaldı dedi. ayrıca her türkçe sorusuna 2 tane doğru şık koyarak öğrencilere müthiş bir kıyak yapmışlar buradan teşekkürlerimi iletiyorum.

limon suyu, zeytinyağı ve biraz hardalla yapılacak sosun çok yakıştığı salata. taze soğan veya biraz tuzla öldürülmüş kırmızı soğanla nispeten daha hafif oluyor. en önemli püf noktası ise patatesle ilgili sanırım. kabuklarıyla haşlamak yerine soyup doğrayıp haşlayınca, bir de suyuna azıcık sirke koyunca patatesler dağılmaz, dışı hafif çıtır içi yumuşak kalır. bu da salatanın daha tane tane olmasını sağlar.

"kızgın kumlardan serin sulara atlamak" ifadesinin sadece reklam olarak kalmasını istemeyen bir insan evladıdır. içinde bir tutam delilik olmayan hayat, eksik bir hayattır, denmiş. deliler iyidir sevin onları.

kim istemez mutlu olmayı
mutsuzluğa da var mısın
(bkz: cemal süreyya)

çocukluğuma ait bi dolu saçma anı var. saçma diyerek haksızlık ediyorum belki ama biri var ki, yeri gelmişken yıllar önce "ki" bağlacını sıklıkla kullanmanın samimiyetsizlik göstergesi olduğunu okumuştum bir yerde ve yazık ki kimin düşüncesiydi hatırlamıyorum. bu zehirli düşünce, yazarken arka planda çalışan engellerimden biri oldu. demek ki evet, "ki" bağlacını yine kullandım, söz, güçlü bir silaha dõnüşebiliyor, şeklindeki klişe ifadeyi tam olarak bu noktada kullanırsam, yazıma bir esneme payı verip okuyanı "bir çay kahve içsem iyi olur"seçeneğine yönlendirebilirim. yazarların mı yoksa cerrahların mı daha çok tanrı' yı oynadığını bilemem. bir zamandan sonra yazmamı onlara sınırlı-sınırsız hayatlar vermemi bekleyen kurgu ya da gerçek kişilerin beni bu konuda sıkıştırdıklarını hissediyorum. hiçbirinin bunu yapmakla ilgili baskısı yok aslında. bir önceki cümlemle ondan da öncekini çürütmüş oldum. sözcükler, dört nala bana doğru koşarken birilerini yakalıyorum. rakamlar da görünür hale gelmiyor değil. onları şimdilik saati sorduğumda, bir de tekrarlarda, ha bir de maaş günlerinde yakalıyorum. bir ki ses.

bir süredir ters çevrilmiş bir fincan benzetmesine sığındığım üzerime kapanan dünya vardı. bir ara vermiştim ya da koşullar gereğiydi. sözcükler geliniz ve göğümü çözünüz demek istiyorum.

çocukluk anım mı? sanıyorum dört-beş yaşlarımdaydım. başına patates bağlayan annemin şiddetli bu ağrı karşısında kıvrandığını görünce yüzümü tükürüklerim ile kaplamışım. yaptığımın farkında değildim, inanılmaz ilkel ve o oranda doğaldı. yüzümün o halini görünce dehşete düşen komşu teyze bu kadar tepki vermeseydi belki acı karşısında hissizleşen yanıma bir katkı yapmazdı. en azından mide bulandırıcı bile olsa bir çabam söz konusuydu. bunun gibi daha nice kendimi keşfetme öyküleri yazmalıyım. bunun için zehiri azaltmam gerek. başkaları ne düşünür zehirini, evet onu azaltmalıyım.

sakin ol küçük kız geçecek. yakıştı yüzüne hani, hala güzelsin.

(bkz: ahlak bozacak başlıklar)
bunun olmaması için, evli olan insan başka biri ile yazışmayacak, flörtöz flörtöz takılmayacak.
evli olan insan, sağa sola bakmayacak, önüne bakacak.
evliliği ciddiye alacak, yaptığım bana yapılırsa diye her dakika empati kuracak.
çünkü (bkz: etme bulma dünyası).