maşallahları var. leb demeden leblebiyi anlıyorlar. dedikodu olunca kola+çekirdek misali arada laklıyoruz. arada ama (yoldi tolki görmesin) şaka yapsan gülüyorlar. en azından birkaçını sırıtır gibi yakaladım. dalga geçsen trip atıp,sinirlenip tanım silmiyorlar. parti yapsan bizi niye çağırmadın? diye gönül koyuyorlar.
ah ahh böyle moderatörler bulmuşsunuz da bunuyorsunuz sözlük.

t: kafa sözlük de 7/24 uyumayıp, gecesini gündüzüne katan emektarlarıdır.

eski işim gereği tüm terör örgütlerinin mensuplarıyla muhatap olmuş biri olarak, bana kalırsa en tehlikeli grup bunlardır. üyelerindeki adanmışlık ve inanmışlık beni dehşete düşürmüştü. devlete karşı oldukları için, sadece devlet memuru olman (polis asker vs olmana gerek yok) sana düşman olmaları için yeterli. 'dava'larında her yolu mübah gören bu teröristler, sana iftira atabilir, yalan söyleyebilir, fırsatını bulursa hiç acıma duymadan öldürebilir. meslek gereği herhangi bir etkileşimde bulunma zorunluluğu varsa çok çok dikkatli olunmalıdır. seni beni geçtim kendi arkadaşlarını, hatta bizzat kendilerini 'yakarak' öldüren üyeleri mevcuttur. tüyler ürperticiler.

2000 yılından bir gazete haberi

haber metni:

havuzda yüzerken yağsın iri iri.

hoş bulduk efem sizler de nickaltıma hoş geldiniz. buralar şenlenmiş sizlerle. geceniz nasıl geçiyor? benim için bugün yorucuydu tek gözüm kapalı yazıyorum şuan. çok uykum var ama diğer gözüm kapanmamak için direniyor. herkeslere iyi, güzel, tatlı geceler... sevgiler, saygılar.

- woody allen bir röportajında “filmlerinin hiçbir zaman sosyal ve politik meselelere eğilmediğini; her zaman psikolojik, romantik ve varoluşsal meselelerle ilgili olduğunu” belirtir.

woody allen sinemasının genel özellikleri :
- filmleri genelde bol diyalogludur ( hatta geveze denebilecek kadar).

- filmleri kendine has bir uslüp ile hem komik hem de romantiktir.

- karakterler hep orjinal ve kendine has özellikleri olan kişilerdir.

- şehir onun için önemlidir. tam bir new york aşığıdır. filmlerinin adları bile şehir veya ona ait bir semt adı içerir. pek çok örneği vardır:

manhattan (1979),
broadway danny rose (1984),
the purple rose of cairo (1985),
new york stories (1989),
manhattan murder mystery (1993),
bullets over broadway (1994),
vicky cristina barcelona (2008),
midnight in paris (2011),
to rome with love (2012),
a rainy day in new york (2019)

- tam bir jazz tutkunudur.filmlerinde bu müzikten mutlaka örnekler vardır.

- auter yönetmendir.(popüler akımların ve sinema dalındaki değişimlerin etkisinde kalmayan, anlatım tarzlarıyla ayırt edici işlere imza atan yönetmen)

- senaryo dalında akademi ödüllerinde rakipsizdir. öyle başkasının senaryosu ile işi olmaz. hepsi orjinal senaryodur, kendi yazmıştır.

bu dalda en yakın rakibi şimdi hayatta olmayan billy wilder' ın 12 adaylığı 3 oscarı , charles brackett' ın 7 adaylığı 3 oscarı vardır. bilindiklerden quentin tarantino' nun 4 adaylığı - 2 oscarı var mesela.

woody allen'ın en iyi orjinal senaryo akademi ödülü dalında adaylıkları ve kazandıkları.:

01. annie hall (1977) - kazandı. bu film ayrıca en iyi film, en iyi kadın oyuncu, en iyi yönetmen oscarını almış, woody allen aday olduğu en iyi erkek oyuncu oscarını the goodbye girl filmi ile richard dreyfuss' a kaybetmiştir..
02. interiors (1978)
03. manhattan (1979)
04. broadway danny rose (1984)
05. the purple rose of cairo (1985)
06. hannah and her sisters (1986) - kazandı.
07. radio days (1987)
08. crimes and misdemeanors (1989)
09. alice (1990)
10. husbands and wives (1992)
11. bullets over broadway (1994)
12. mighty aphrodite (1995)
13. deconstructing harry (1997)
14. match point (2005)
15. midnight in paris (2011) - kazandı.
16. blue jasmine (2013)

sıkı bir ingmar bergman ve federico fellini hayranıdır. özelikle bergman denince woody için akan sular durulur. hemen hemen her filminde bergman’a gönderme yapar. aşağıdaki videoyu seyrederken ingilizce altyazıyı açabilirsiniz.

stefan zweig'ın son eseri olan satranç, adeta onun hayata bir veda mektubudur. nitekim kendisi de artık dünyanın asla eskisi gibi olamayacağını düşündüğü için, dünyanın içinde bulunduğu savaş ve kaos hali karşısında duyduğu endişe ile hayatına son vermiştir.

belirtmiş olduğum gibi son eseri olduğu için, bu kitap aslında intihar eşiğinde bulunan yazarın ruh halini ortaya koyan bir eserdir.

kitap kısacık bir öykü olarak görünse de aslında içinde barındırdığı imgeler ile harika bir eleştiri, başkaldırı kitabıdır. kitap insanlığın ve insanlık onurunun faşizm ve otorite karşısındaki ezilişini sayfalar arasında ilmek ilmek işlemektedir.



tüm bu bilgiler göz önüne alındığında satranç, dünya edebiyatı'nda yazılmış en etkili eserlerden birisidir. basit bir hikaye olarak görülmemeli, satır altları üzerine uzun uzun düşünülmelidir. satırlarıma son vermeden önce stefan zweig'ın aramızdan ayrılmadan önce bizlere bırakmış olduğu cümleler ile sizleri baş başa bırakmak istiyorum:

beyefendi.

tadilat gürültüsü.

sayılması gerekir. bakın bir virüs oldu hepimiz evlere kapandık mecburi olarak. evden eğitim, evden çalışma nasıl yürütülüyor? internet aracılığıyla. daha bir şey söylemeye gerek yoktur.

siz hiç verdiğiniz kararın doğruluğundan tereddüt ettiniz mi? yanlış trene bindiniz veya otobüsünüzü kaçırdınız mı? eski sevgilinizle ayrıldığınıza pişman oldunuz mu? bu kararı değil de, şu kararı verseydim ne olurdu diye düşündünüz mü?

öyleyse merak etmeyin, paralel evrenlerdeki bir versiyonunuz sizin yerinize tüm bunları gerçekleştirmiş olabilir. konu ilginizi çektiyse akşam 20.00'da agora meyhanesine bekliyoruz sizi.

ergenlik dönemi dediğimiz o delilik çağında yapılması oldukça normal olan eylem.

neden veya ne uğruna yapıldığı kimse tarafından bilinmez ancak birçok kişi ergenlik zamanlarında bunu yapmıştır. inkâr etmeyelim. benim kolumda dahi kuzenime özenerek koluma sapladığım camın 2 santimetre kadarlık bir izi bulunmakta. düşündükçe delirecek gibi oluyorum; bunu neden yaptım? bedenimle, kişiliğimle, kendimle alıp veremediğim neydi? hiçbir yanıt alamıyorum. sanırım o dönem ruh halimizdeki değişimler, anne-babaya karşı, çevreye karşı edindiğimiz hınç bu şekilde çıkıyordu dışarı.

ya da sadece özendiğimiz için yapıyorduk.

caner özyurtlu'nun çekip de keyif almadığım bir filmi yok sanırım, filmlerinde sanat yönetmenliğini kim yapıyorsa hepsi de hakkını veriyorlar. başarılı ve başarısız noktaları arasındaki fark çok da keskin değil, bu yönü ile büyük bir eleştiriyi hak etmiyor.
filmde emrah ve neziş kesinlikle rollerinin haklarını verip, öyle bir oynamışlardı ki sanki gerçek hayatta emrah ve neziş vardı. filmde oyunculuğun ve rolün hissiyatını veren, dinamik tutan, gülümseten en iyi ikiliydiler.
filmin sonunda yaşananların bir döngü içerisine girecek olması ve klişe sonlarla bitmemesi beni çok sevindirdi. her filmde her aşk mutlu bitiyor klişesi artık baymıştı, hayatın gerçek çizgisinden bu yönüyle uzaklaşmamış olması çok güzeldi.
film bir kez daha berrak tüzünataç'ın canlandırdığı emre karakteri ile bana gösterdi ki; yaş kaç olursa olsun bir şeylerden kaçmak adına yapılan her eylem kişiyi o yönde çok çocukça gösteriyor. filmde aşırı absürt karakterler de yoktu. her yerde gördüğümüz, görebileceğimiz, dolaylı veya doğrudan tanıdığımız insanlardı. en azından bana yabancı olan herhangi bir karakter yoktu ortada. o yüzden de değişik olmuş.
tunç bey'in canlandırmasını yapacak olan tiyatrocu adamın herhangi bir şekilde kılık kıyafet değiştirmeden olduğu gibi gelmesi de taktiri hak ediyor. çünkü genellikle diğer film ve dizilerde bu tür durumlarda kılık değiştiriliyor. beğendim bunu.
yan rollere odaklanacak olursak eğer, eşlerin rolleri de çok güzeldi. mesela burak altay'ın canlandırdığı eş davranışı her yerde var. kendisi adına söz hakkı doğmaz, eşi ne derse onu onu yapar, her iş eşinin onayı doğrultusunda yapılır vs.
aynı şekilde candaş, efsun'un canlandırdığı ''medeni insan''ın tamamlanması için vardı.
bir gece yarısı gelen itiraflar da güzeldi. film her şeyi bir anda vermek yerine veya bir öncesi bir de şu an gitmek yerine böyle taze taze, belli bir düzende bütün sırlarını bize açmış olması beni filmden sıkılmamam için daha da çok kendisine bağladı.
film biraz fransız film tadını verse de kendi içerisinde orijinalliğini koruyup, türk sineması adına tat bırakan bir film olmuş. be-ğen-dim!

müzelerde bulunan tabelaların içinde benim için açık ara en efsane olanı bolu müzesi girişinde bulunan; tarihi eserlere oturmayınız tabelasıdır. *

gülmekten kurabiyeler boğazıma takıldı, herkesin kafasına benden kalp* bu ikiliye kurabiye**

çayın batsın. çaykolik mangalcı tayfasındandır bu. lan o ağaç sen semaverden çay içesin diye yaşamıyor dürzü.

yavru köpeği tekmeleyen bir o***u evladının kafasına 4. kattan attığım elmanın tam 12 den vurması ve arkadaşı indirmem.

insanların dünyanın parasını verip iyi sitelerde oturmasının altında yatan neden.
kötü olan yerlerde kötülükler artar, iyi olan yerlerde kötülük barınamaz.
site içinde manyak varsa bak işe.

vay arkadaş, siyah pasaport bile denetlenecekmiş, diplomatına verdiğin pasaport bu senin. ne olduğu belirsiz adamlara, insan kaçakçılarına vere vere kendi pasaportunu neredeyse geçersiz hale getireceksin.

düşünün cumhurbaşkanı, bakan veya vekil değilseniz pasaport kontrolde durdurulacaksınız. türkiye'nin almanya büyükelçisini bile durdurup 'belgelerinizi görebilir miyiz' diye soracaklar.

250 bin dolara vatandaşlık satan adamlar bunlar. üstelik utanmadan arap kanallarında reklamını yaptırıyorlar. 5 milyon suriyeliyi kayıtsız şartsız ülkeye soktular, şimdi işe sokuyorlar, üniversitelere yerleştiriyorlar. onlara da tek tek vatandaşlık vermeleri yakın.

türkiye bu kadar iş bilmez, devlet usülü bilmez adamlar görmemişti. işgal kuvvetleri gelse türkiye cumhuriyeti kimliğini, ülke itibarını bu kadar aşağılayamazdı. bir de bunu milliyetçiyiz diyerek yapıyorlar. umarım tez zamanda şu taşra zihniyetinden kurtulmak nasip olur.

konuşmalarına dikkat etmeyen, sert ve kırıcı konuşan kişiler, sözleriyle büyük zarara yol açabilir anlamındaki atasözü.
çevresindeki insanlarda kılıç yarasından daha derin yaralar açabilir, kalpler kırılabilir ve bundan sonra tamiri de malesef olmaz.

sınıfça voleybol oynarken gelen topu hep ona doğru atmaktır.

kadir inanır ve hülya koçyiğit'in rol aldığı 1986 yapımı film. filmin yönetmeni de rahmetli zeki alasya.
12 eylül üzerine çekilen filmler arasında önemli bir yeri olan ama pek hakkı verilmemiş bir filmdir.