deftones'un vokali chino, far'ın gitaristi shaun ve basçısı chuck abilerin kurduğu proje band.

grubun adı ††† (crosses) şeklinde stilize ediliyo. 2 tane ep çıkardılar, bir tane de albüm, 2014. tarzları, grubun ve ep adlarında † şu gibi bi dalganın olmasından ötürü doğrudan "witchhousecu abi bunlar" şeklinde yorumlanmış başta. esintiler var wh'ten ama daha çok dark ve electro popumsu şarkılar. karanlık atmosfer, müzikal. eleman zaten deftones'tan olduğu için oradaki tarzı da eklemleniyo bu proje gruba tabii. yani şeklen witch daha çok müzikal olarak tam öyle değil..

albümleri aslında çıkardıkları iki ep'nin birleşimi, ek olarak 5 parça var. yani bi nevi ep 3 de diyebilirlermiş buna.. kulak pası silen türde bi albüm. this is a trick, telephaty, bitches brew bomba. diğerleri hemen hemen aynı. the epilogue ve options bi adım daha yakın diğer saydığım üçlüye. the epilogue ve bitches brew'a klip çektiler.

işin iyi yanı hala bi şeyler yapıyolar. en son geçen yıl bir single çıkardılar ama pek sarmadı..

az önce pişen kekimi kontrol ederken içine kabartma tozu ve vanilya katmadığımı farketmiş olmam.

—insanları üzmek kırmak istemediğim için hayatımdan çıkaramadığım insanlar
—sakarlığım
—beklentiler*

daha önce de beyan ettiğim üzere dedemdir. #394813 zaten beni tanıyanlar dedemin hikâyesine de vakıftır. bununla birlikte benden büyük iki kardeşim var. agnostik kaplumbağa ve deist kaplumbağa, tosbağalar aleminde ziyadesiyle ünlüler. peşlerinden bayağı bir kaplumbağayı sürükleyebilecek konuma ve niteliğe sahipler. bu sebepten ötürü ben onların kabuklarının gölgesinde kalmış vaziyetteyim. elbette bizim de tosbağalar aleminde kendimize göre şeklimiz var lakin onlardaki star ışığı bende olmadığı için, ben daha kıyılarda köşelerde gezinmeyi tercih ediyorum. görünür olmayı onlar kadar sevmiyorum. zaten fıtratımız gereği çok görünür olmamamız lazım. etrafınızdaki kalabalıklaşmayı hissettiğiniz an kafayı kabuğunuza çekmelisiniz ki, kaplumbağa olduğunuz anlaşılsın. bu konuda yapacak çok fazla bir şey yok, onlar da öyleler işte. ben marul severim, onlar bal kabağına bayılır. ben asma yaprağına bayılırım, onlar elma diye tutturur. yakında estetik ameliyatla kabuklarını aldırırlarsa hiç şaşırmam. ama ikisi de candır. ünlüler diye kalkıp ikisini de gömmenin alemi yok. sadece başka dünyaların tosbağalarıyız o kadar.

iyi ve kötü bütün gözlerin üstünüzde olmasına sebebiyet verecek olaydır.

bundan yaklaşık 2000 yıl kadar önce aydın'da tralleis isimli antik bir kent varmış ve burada çok sevdiği eşini kaybeden seikilos isimli biri yaşarmış.
bir şarkı yazmak, bir eser bırakmak istemiş ve şarkısını bir taşın üzerine işlemiş. şarkısı ve hisleri yaşasın istemiş ve en önemlisi eşlik edebilelim istemiş. ben buradaydım demiş.
birçok şiir ve şarkı yazılmış o dönem. bu şarkının farkı müzikal olarak yorumlanabilecek nota düzeniyle yazılmış en eski şarkı olması. bu durum hala şarkıyı hala çok canlı ve mistik tutuyor.
sözlerinin türkçe çevirisi şu şekilde
"ışılda henüz yaşıyorken
gamı tasayı at bir kenara
yaşam dediğin böyle kısayken
ve her şey yenik düşerken zamana"



yazıt maalesef 1966'dan bu yana ait olduğu yerde değil, danimarka milli müzesi'nde sergileniyormuş. ait olduğu yerde önce kaybolup sonra saksı altlığı olarak kullanıldığını düşününce buna çok üzülmüyorum aslında.

kedimin ismi kedi. kardeşim çocukları ile oynasın diye sokaktan sahiplendi. beni aradı ve ismini ne koyalım dedi 1 ay önce. bende kimsede olmayan ama en çok kullanılan kedi ismini tercih ettim. ne iyi etmişim de kedi koymuşum. biraz yaramaz olduğu için kedimiz şehir değiştirecek ve artık benimle yaşamaya başlıyacak.

www.google.com.tr/amp/s/www...

arada denk geliyorum buna götü başı ayrı oynuyor. en son memur maaşları ödenmediğinde napıyorsunuz ki hakedecek bu maaşı diye küfredecekler insanlara..

edit: bu götü başı ayrı oynayan tahir’in bir gün açlıkla ve depresyonla başı derde girdiğinde bu sözlerinden dolayı pişman olup özür dilediği günleri göreceğiz. bu not da düşülsün.

kısa saçın her türlüsünün yakıştığı bir örneği yakından tanıyorum. kısa saç özgürlüktür, cesarettir, güçlü duruşu temsil eder benim için.
[bu kişi benim arkadaşlar, ben demiyorum hayranlarım söylüyor.]

bir kamu davasıdır. bir alper canıgüz eseridir.

türk edebiyatının yaratılan en ilginç karakterlerinden olan alper kamu'nun bir diğer macerası her zaman olduğu gibi çok keyifliydi. alper canıgüz ve zekasına hayran biri olarak hemen kitabı aldım ve okudum. iyi tarafları vardı kötü tarafları vardı. emin olduğum tek şey ise bir alper canıgüz kitabıydı.
bu kitabı elime verseler ve yazarını söylemeseler yine de alper canıgüz'ün elinden çıktığını anlardım. kendisinin tarzını çok seviyorum. hızlı okuma sağlaması, akışkan metinler, zeki gözlemler, psikoloji, muzip tarafı, zekice kurgulanmış kurgu.

kitap yine alfa yayınlarından çıkmış. kapak tasarımını çok beğendim. sayfa sayısı az geldi sebebi ise dediğim gibi alper canıgüz kitapları çok hızlı bir okuma tecrübesi sunuyor. elinizden bırakamıyorsunuz. kendisini özlediğim için eriyip gitti elimde.

kitabın içeriğine gelirsek alper kamu, antalya'da bir otele gidiyor. kıyamet park isimli otelde haliyle başına bir sürü şey geliyor.
yazar bu hikayeyi bir otele gittiğinde yazmaya karar veriyor. böyle bir otele kahramanımızı bırakırsam neler olur diye düşündüm ve yazdım diyor. iyi ki yazmış. ha bu arada alper'i daha olgun buldum. eskisinden daha dingin bir çocuk olmuş hoşuma gitti.

"uğraşma boşuna. seni ancak gördükleri ve duydukları kadar anlayacaklar. gördükleri, ancak kendi anladıkları kadarı olacak." - mevlana

küçükken suçsuz yere yenilmiş dayakları anlatmak.

çayı şekersiz içen zevkli mi oluyor yani.

bir özelliğini çok sevdim
eksi butonu yok
ne güzel
saatlerce buralarda milleti eksilemek için
pinekleyecek kakalakları uzak tutuyor
çok hoş.

gabriel garcia marquez babamın 1962 yılında yayımlanmış 7 hikayeden oluşan kitabı. bu kitabın en önemli özelliği marquez'i marquez yapan büyülü gerçekçilik tarzının tam anlamıyla ortaya çıktığı kitap olmasıdır.
bu kitap da yine yazarımızın yarattığı macondo'da geçiyor. karakterler ve mekan marquez okuyucuları için epey tanıdık. bu kitabı aynı sene çıkan şer saati isimli kitabıyla beraber okumak gerekiyor bence. karakterler birbiriyle epey bağlantılı.
marquez'in tarzına alışık değilseniz başta zorlanacaksınız bu kitabı okurken. olaylara ortasından, kimin kim olduğunu bilmeden pat diye başlıyorsunuz çünkü. adı üstünde "büyülü" bir gerçeklik marquez'inki. olaylarda çok fazla mantık ararsanız keyif alamazsınız.
kitaba ismini veren hikayede soylu, zengin bir kadının ölüme hazırlanmasını okuyoruz. bunu anlatırken yazar sürekli geçmişe dönerek olayların arka planını veriyor bize. ben marquez hikayesi okurken hep yaşlı biri masal anlatıyormuş gibi gelir. belli bir akış, yapı olmadan aklına gelenleri sıralayarak veriyor sanki ana fikri. ama bu asla acemice yapılmış bir şey değil. sonunda her şey birbirine bağlanınca anlıyorsunuz ne kadar zekice olduğunu.
macondo'da neler oluyor merak eden varsa mutlaka okumalı.

“ben senin;
sevgilin, eşin,
baban, ağabeyin,
arkadaşınım.
biri bitse biri kalır
seni hiç bırakmayacağım.”

cemal süreya

intiharı düşünen bir insan için en kötü şey kendisini öldürmesi değil, bunu düşünüp yapmamasıdır. intihar düşüncesine -bir alışkanlık haline gelen intihar düşüncesine- yol açan manevi çöküntü kadar aşağılık bir şey yoktur. sorumluluk, vicdan, irade gelişigüzel yüzüp durur bu ölü denizde, sulara gömülse bile rasgele bir akıntıyla yeniden ortaya çıkar.

eskiden cep telefonu yoktu, ev telefonları da her evde yoktu. hal böyle olunca catkapi insanları bir hayli fazlaydı. tam da bu insanlar için bulundurulan oda. koca bir nesil evinin bir odasını kullanamadı, giremedi bile.