"tekne kazıntısı" ve "emekli ikramiyesi" olarak da adlandırılan ailenin sonradan olan şanslı üyesi. bunların pek ortası yoktur. ya çok uysal efendi ve ılımlı insan olurlar, ya da çok fırlama. ama her türlü imkandan tam faydalanabildikleri için geniş bir ufka sahip olmaları çok olasıdır. istisnalar kaideyi bozmuyor lakin, orası ayrı.

"ne yaparsan yap aşk ile yap" mottosuna sahip bir kenan doğulu şarkısıdır. sadece sevgiliye karşı duyulan bir his değildir aşk; işini, mesleğini de aşkla yapabilirsin. bunu yapabilenleri kıskanmıyorum da saygılarımı gönderiyorum...

"ne yaparsan yap aşk ile yap
ne dediğin değil nasıl dediğin olay
açılır kapılar ardına kadar
kalpten gülersen kalanı detay gerisi kolay..." *

miraç, kelime olarak "yükselme" anlamına gelir. recep ayının 26. günü peygamber efendimiz hz. muhammed(sav)ın göğe yükselerek allah'ın huzuruna kabul edilmesi miraç gecesi olarak anılmaktadır.

zaten veririm diye diye bi beş kilo daha alırım.

128:2=64
64-19=45
gündemin rakamlarıyla bir bahçeli hesabı yapmayalım mı?
olgunum ama yaşlı değilim.
gencim ama toy değilim.
unumu eledim ama eleğimi asmadım.
ben bu saçları değirmende ağartmadım.

hele ben de kuzguncuklu vişne oy verirken niye üç oyda kaldı devamı gelmedi diye şaşırmıştım.
neyse bu haber seri artılardan şikayet edenlere hediye olsun. gözleri aydın, sevinçten bayram etsinler, hatta masaya çıkıp göbek atsınlar.

genelde pandeminin etkisi, özelde uzun yıllardır akrabalara mesafeli durmam.

çok fazla insan var anlatabiliyor muyum? çok fazla insan! sırf akraba diye birileriyle gidip gelmek bana pek mantıklı gelmiyor.

nadir sevdiğim, kafam ve muhabbetim uyanlarla görüştüğüm olur. dışındakilerle sırf kan bağı var diye gereksiz diyaloglara girmem.

hayatımda zaten sınırlı sayıda insana yer var. kontenjanımı akraba olmaktan başka vasfı olmayan insanlarla dolduramam.

usturuplu, haddini bilen, saygı sevgi çizgisini aşmayana kapım her zaman açık geri kalanlarına hep bir bahanem var.

bilgi içerikli tanımlar giren yazarlar
kendime yakın hissettiğim yazarlar
muhabbetim olan yazarlar
komik ve yaratıcı tanımlar yazan yazarlar diye gidiyor listem.

bir tespit.

durum bundan ibaret:

tanımlamaları şapkadan tavşan çıkarırcasına insanı sarsan, gülümseten ve de bilgilendiren yazar.

neden kafa sözlük yazarıyım sorusunun yanıtlarından biri.herkesin emeğine sağlık.

galerimde dolaşırken bir fotoğraf görüp koşa koşa nickaltına geldiğim yazar.

ya bu bende kalmış, geçerken bırakır mısın sana zahmet?*

şaka kaldıran, iyi yazan, yazar kardeşim.
sağolsun.

peşin edit : hayır fotoğrafı tost makinesi ile çekmedim, kafa öyle bir güzeldi ki buna şükür.*

peşin edit 2 : gül de bana hediyeydi, onu vermem valla!

https://i.ibb.co/c85cq2q/ımg-20160814-155924.jpg

üsküdar belediyesi’nin down sendromlu çocuklar için uygulamaya soktuğu sosyal projenin adıdır. kahvaltı ve aperitif yiyecekler sunan bir kafedir. hatta kafelerdir. 2.şubesini açmıştır. çalışanlar down sendromlu çocuklardan oluşmaktadır. eşim ve çocuklarımla beraber sık sık gider, çalışan çocuklarla sohbet ederiz.

siz de tebessüm etmek isterseniz...

başlığın değiştirilmesini öneriyorum. yangın değil az çok vicdanı olan biri için katliamdır, cumhuriyet tarihinin en büyük yaralarından biridir. ve ne üzücüdür ki devlet bu katliama göz yummuş ve unutturmaya çalışmıştır. unutmuyoruz unutmayacağız.

uzun zaman yaptığım incelemeler sonucu vardığım sonuçtur. bir insanın nicki ne kadar iddialıysa kendisi o kadar çirkindir, çirkeftir aynı durum şehir plaka gibi sonuçlarda da geçerlidir.
(bkz: tespit yaptım yer misin)

binmemek değil de en azından binebilir miyiz diyorum.
çok korkuyorum lan bir gün manyağın tekine denk gelirimde yalandan yaygara yapıp beni linç ettirir diye.

anneannemin 2006 yılından, vefat ettiği 2012 yılına kadar yaşadığı, yakınında olanlar olarak bizim de ailece şahitlik ettiğimiz zor hastalık.

söyleyeceklerim hastalığın aşamaları hakkında bilimsel bir tarif değil tabi ki, ama ben kendi yaşadıklarımız üzerinden üç evre olarak değerlendiriyorum alzheimerı.

başlangıçta küçük unutkanlıklar, hasta ile vakit geçirirken onunla güzel sohbetlere, neşeli vakitler geçirmenize sebep oluyor. yakın zamanda yaşananlar hakkında kopukluklar yaşasalar da geçmişi o kadar detaylı anlatıyorlar ki saatlerce konustururp dinlemek istiyorsunuz onları.

ardından unutkanlıkların artması, yakın çevresini bile tanımama, kendi bildiğine evden kaçmalar uzaklaşmalar, aşırı yeme isteği, doyduğunu bilememek dönemi geliyor. bu da kısmen çekilebilir bir durum ama zarar görmemesi için çok yakın takip etmeniz gerekiyor hastayı.

son dönemlerinde de kendi ihtiyaçları dahi karşılayamayacak kadar hareket kabiliyetlerinin kısıtlanması şeklinde yaşanıyor ki en zor halı bu ve ne kadar süreceği belirsiz bir dönem sizi bekliyor artık... bu dönemi hastamızın vefatına kadar yatalak kalma durumu şeklinde yaşadık biz. çevresindekileri çaresiz bırakan zor bir hastalık.

bu savaşın kuzey amerika versiyonu olan fransa ve kızılderili savaşı'ndan sonra kanada britanya imparatorluğuna bağlandı.

yıllardır düzenli gittiğim için artık...