birilerinin doğum günü kutlanmamış belli, misafirin huysuz çocuğu gibi kötülüyorlar çünkü. *

ama bu tip ortamlarda insanları neden rahatsız ettiğini cidden anlamadığım eylem. bazıları buna çok öfkeli zira. birbirlerini tanımayan insanlar, burda bir şekilde yakın hissettikleri kişilerin doğum gününü kutluyor. kötü bir şey mi bu alfonso? gün içinde güzel şeyler yazılması, doğum günü olan kişinin hatırlanması kötü bir şey mi gabriela?

hülasa sözlükte doğum günü kutlamak sözlükteki ıccacık ayle ortamını güşlendirir.

bu cevaplara üzüldünüz mü gerçekten biri bana sebep diye karşılık verse gülerim.

ekşide anlatılan haliyle twitterdaki hali farklıdır. diğer sanık da dinlenmelidir. suçu ispat edilmemiş birini hedef gösterip linç ettiremezsiniz. hikayede anlatılmayan, eksik ve tutarsız noktalar vardır. gerçekse de başörtülü bacımızı darp eden adama hukuk sistemi gereğini yapar.

he bu arada bi de olay pazar günü gerçekleşmiş. sokağa çıkma yasağının olduğu gün.

beyoğlu

çok sevdiğim ve bu akşam yaptıktan sonra, çoğu kişinin bilmediğini bir kez daha fark ettiğim* yemektir. bu nedenle size tarifini vermeye geldim. öncelikle (bkz: beyaz şalgam)* aşağıdaki resimde gördüğünüz sebzedir. hangi zamanda yetiştiğini bilmesem de yemeği genelde kışın yapılır.


şimdi yemek için gerekli malzemelere geçelim:
-miktarı kişi sayısına ve tercihe göre kuşbaşı dana eti,
-beyaz şalgam
-ayçiçek yağı
-tercihe göre domates veya biber salçası,
-pul biber ve tuz.

yapılışı en basit haliyle şöyle;

şalgamlar bir güzel soyulup sert yerleri atılır, ardından yarım santim kalınlığında doğranır ve acılığı azalsın diye tuzlu suda bekletilir. etler kendi yağında kavrulmaya bırakılır. sularını iyice saldıktan sonra yağ eklenir. bir süre daha kavrulan etlerin üzerine şalgamlar bırakılır ve salça* eklenir. salçayla bir süre kavurulur, pul biber ve tuz eklenir. ardından malzemelerin biraz üzerine çıkacak şekilde su eklenir. şalgamlar yumuşayıp renkleri hafif turuncuya döndüğünde yemek hazır olmuş olur. *

pişmiş hali;


edit: pişmiş halinin fotoğrafı..

aralar kesinlikle olmalı. insan muhakkak bir süre kendi hâlinde kalmalı. tek geldik bu dünyaya. insanı ne kadar sosyal olmalı diye gösterseler de yalnız kalmaya ihtiyacı olan bir varlık olduğunu da unutmamalıyız. bilmiyorum belki yanlış düşünüyorumdur ama ben sürekli, her dakika bir insanla iletişimde olma durumunu cazip bulmayanlardanım. tabii bende de bir tuhaflık olmuş olabilir.

bir anlık ilgi alamayınca dağılanlar var. şaşkınlıkla bakıyorum her birine. önce sen kendini sev ki başkaları da sana değer versin. yapılan hiçbir şey sahte olmasın. bir insan olmasa bile hayatında boşluklarını sen doldurabilesin. ilişkide, arkadaşlıkta, ailede her neyse kişisel alan bence çok önemlidir. a4 kağıdına üzerine imza atılan sözleşmeler gibi yazmış olabilirim. *

istediğin ilgiyi kendine ver gerisini boşver, sloganıyla yola çıkıyorum.**

"tabiat ahlakı kovuyor. nerde bir ahlak türemişse, orda tabiatla ahlak çatışma halinde. sanatı doğuran mutlaka bu çatışmadır demiyoruz. ama sanatı besleyen bu çatışmadır diyoruz. tabiat sanatla kurulu düzene baş kaldırıyor. itiyor onu. hafife alıyor. bozuyor. " sözleri ile 'şiir anayasaya aykırıdır' diyen şairdir.

şiirin belirli kalıplara hapsedilerek yazılamayacağını, geleneğin yeterli olmayacağını ifade etmiş; kendine has bir üslup ile kapalı, hatta bazen anlaşılmayan imgelerle örülü bir şiir geliştirmiştir.
anlam arayanlar, anlamaya çalışanlar için de cemal süraya'dan şu alıntıyı bırakalım.

"umut belki de gelecek sayfadadır. kapatma kitabı."

içimden bile geçirsem utanırım, hiç sevmem, kadın/erkek kimseye yakışmıyor evet, ama **ne ve **nelik (mecaz anlamda, ihanet eden, kandıran anlamında) kelimelerinin yerine koyacak başka birşey bulamıyorum, yok bence, birde bu aralar bu kelimenin karşıladığı o kadar çok şey oluyorki, baya kullanıyorum.

çok sinirlendiysem de gerizekalı diyorum, çünkü, bir insanın aptal olduğunun düşünülmesi kadar kötü birşey yoktur heralde, kullandığım en büyük hakaret bu.

ne yaptığımı , nasıl yaşadığımı bilmiyorum. içi geçmiş bir zamandan , kendimden uzakta bir yerdeyim neredeyim , bilmiyorum .

her kitabı güzel olmaklar beraber serenad, kardeşimin hikayesi ve mutluluk kitaplarının yeri bende ayrıdır.

hepatik ensefalopati durumunda görülen özel klinik bulgudur.

nasıl bir şey olduğunu merak edenler için videoyu bırakıyorum.*

(bkz: derdini seveyim)

işte budur üstad dediğim konulara damgasını vuran yazardır.*

gökyüzünün her anı farklı bir mavi ve farklı bir güzel değil mi?

sürekli olarak sosyal medyada takıldığım zaman anlarım bu durumu. halbuki dışarıya çıkıp gezmek tozmak varken ya sözlükte ya da twitter’da fink atıyorum ve o esnada “çıksana dışarıya kodumunun asosyali” diyorum fakat dışarıya çıkınca eve gitmem anlık oluyor.

ulan bi mekana gidip geçen filtre kahve içtim 30 lira bayıldım geldim nasıl iş anlamadım valla. bence evde takılıp hayatı kaçıralım dışarısı ateş pahası alimünyum!

kurmalı olanları beni halen çocuk gibi heyecanlandıran nadir zımbırtılardan. bazı ülkelerin turistik eşya reyonlarında o ülkenin karakteristik melodisinin işlendiği versiyonları bulunuyor, bununla birlikte hep kışı ve kutlamaları anımsatır gibi bir hali var her birinin. dönebilen küçük bir silindir (ya da disk) üzerine melodiye göre konmuş minik çıkıntıların tarak dişi gibi ince çelik tellere takılmasıyla çalışıyor. sadece çevrilerek çalışanları olduğu gibi kurmalı olanları da mevcut. şöyle bir çalışma prensibi var:

şu sıralar yılbaşı nedeniyle marketlerde sıkça görmek eğlenceli oluyor bir de. hatırlattığı bir başka güzellik için (bkz: to mousiko kouti)*

övülmek,iltifat edilmesi gereksiz yere utandırır insanı yüzün kızarır yere bakarsın ya da konuyu değiştirirsin.

bir halta yaradığı için değil insan iyi olmak, kendine yakışanı yapmak istediği için iyi olur.
bi halta yaraması da menfaat barındırır.
kalbin iyi olması menfaate bağlanmaz.

ankara da sıhhiye de bulunan ve perşembe günleri olan sosyete pazarına okul çıkışı arkadaşlarımla birlikte gider, gezerdik. yine bir perşembe günü (2 sene önce kış aylarında) yanımda bir kız arkadaşımla şal satılan bir tezgahın önünde durduk. orda çalışan orta yaşlarda ,şapkalı bir adamdı, bana" hoşgeldin diyerek ismimi söyledi. "pardon tanışıyor muyuz ?" dedim. yüzüme baktı güldü. arkadaşımla birbirimize baktık birine benzetti herhalde dedik kendi aramızdaki, tezgahtaki şallara bakmaya devam ettik. o sırada bana " boşuna bakma istediğin renk yok senin burda" dedi yine güldü. "nasıl yani ?" diye sordum. "sen x rengini çok seviyorsun haftaya tekrar geleceksin buraya o zaman şal alacaksın" dedi yine güldü. sevdiğim rengi söyledikten sonra yanimdaki arkadaşıma baktım kızın rengi bembeyaz olmuştu. "gidelim artık ben korkuyorum" dedi arkadaşım. hiçbir şey almadan tezgahtan uzaklaştık. " görüşürüz diye arkamdan bağırdı ve arkami döndüğümde yine bana gülümsediğini gördüm. 1 hafta geçti yine perşembe günü bu kez başka arkadasimla yine ayni pazara aynı tezgaha gittik. koca pazarı tavaf ettik sağa sola sorduk nihayet adamı bulduk. " hoşgeldin" dedi ve yine ismimi söyledi. "benim sevdiğim renkteki şalı getirdin mi bu hafta? dedim. "evet ayırdım sana, geleceğini biliyordum" dedi. o gün getirdiği şalı aldım. tam gidecekken " nasil biliyorsun tüm bunlari dedim. " benim kalp gözüm açıktır adını, sevdigin rengi, bu hafta tekrar geleceğini bundan dolayı biliyorum dedi. çok güzel falda bakarım dedi, yine güldü. aradan zaman geçti ondan sonra tekrar gittim pazara ama kendisini bir daha hiç görmedim.

güneş gözlüğü de varsa,ağlarken anlaşılmıyor.
başka bir numarası yok.
baştan dibe saçmalık.