radyo,webinar, etkinlik( az ünlü insanların daveti, kardeşler restaurant ve türkü evi’nin solisti bugün sorularınızı yanıtlıyor)

turnuva(haxball,agar.io) kazananlara miami tatili yahut aksarayda bir hamam ödülü.

yetenek bölümü.
müziğe karşı hüneri olanlar kendilerini oralarda tanıtabilir,
yahut resim yeteneği olanlar için mini sergi fırsatı hoş olur.
görsel işitsel karşılık bulabileceği ne yeteneği varsa artık.

kafaçöpçatan kafacam platformu 12den sonra devreye girebilir .

kafa meritokrasi

.
.
.

can acıtan bir durum. zaten olabilitesi zordur ama olsa ne güzel olur.

bunu ben yazmıştım zaten. ekşiden başlığı getirirken başlığı değiştirebilirsiniz mesela.
(bkz: gece yatakta kendini yatarken görmek)

lütfen sessiz sedasız okuduğum insanlar bu başlığa denk gelmesin diye dua ettiren önerme. *

sesini, müziğini, zor devirlerdeki duruşunu yeni yetmeler anlamaz. arabeske ve tenor yahut yanık seslere alışmış insanımız da bilhassa müziğini pek anlamaz. bilenler tanıyanlar zaten hayrandır tınısına, şarkısına, sanatına...

elbette detone olduğu eserleri de vardır ama kalitesine-tılsımına pek gölge düşürmez.

genç kız tripleri. bir ömür dua edersin, en kötü anında dua edersin, ailenden biri kötü durumdadır dua edersin, işin için dua edersin; ama cevap yok. agresif bir başlık belki ama başka türlü açıklayamıyorum dualarla bir yere varılamadığını.

biraz kızdım yanısıra da üzüldüm. kızdığım nokta, herkesin kendini çok yalnız ve önemsiz hissettiği zamanlar oluyor hayatında. her ilgi görmeyen insan intihar etseydi ülke koca bir mezarlık olurdu. üzüldüğüm şey ise intihar edecek noktaya nasıl geldiği. saçma bulup kızsamda ne yaşadığını bilmediğim için üzülüyorum. umarım bir daha böyle bir girişimde bulunmaz.

blaise pascal'ın ortaya attığı, tanrı'ya inanıp inanmamak konusunda bir karşılaştırma yapan argüman.

buna göre pascal şöyle der:
tanrı'nın varlığı ya da yokluğu, eşit olasılıklardadır. varlığına inanan bir kişi için konuşursak; eğer tanrı gerçekten varsa bu kişi için sonsuz bir kazanç vardır. eğer tanrı yoksa, bu kişinin kaybı fazla değildir.

tanrı'nın varlığına inanmayan kişi için konuşursak; tanrı gerçekten yoksa, bu kişinin kazancı fazla değildir. eğer tanrı varsa, bu kişinin kaybı sonsuzdur.

bu iki durumu kıyasladığımızda sonsuz kazanç ağır basacaktır. o halde tanrı'nın var olduğunu düşünmek, olmadığını düşünmekten daha mantıklıdır.

***

pascal'ın bu argümanına tutarsız vahiy argümanı ile karşı çıkılmıştır.

kimseyi yanlış bilgilendirmemek adına, sadece hakkında detaylı bilgi sahibi olduğum konular hakkında entry girmek için verdiğim karar.

akıllara şu videoyu getirmistir.

eksi sözlükte kafa sözlük ile ilgili olumlu yazıları okuyunca bir bakayım dedim. iyi ki bakmışım. geldim, gördüm, beğendim ve kalmaya niyetliyim. çaylak sıralamasında hala 46 binlerde beklemek zor...
edit: bu tanımı yazdıktan iki gün sonra ekşiye kabul edildiğimi öğrendim. gönül ne yardan vazgeçer ne serden diyerek her iki sözlükte eş zamanlı olarak yazmaya devam.

verilen ziyafete katılmamak olmaz
tadılan lezzete doyulmadan kalkınmaz
boş yere atışıp durmayın be hey gafiller
bir güzelin bir bakışına doyulmaz...

değişmeyen tek şey değişimdir sözünün ispatıdır bir nevi. eskiden aile ile seyahate çıktığımda en sevmediğim aktivite yürümek, müze gezmekti. şimdi ise tam bir 180 derece dönüş ile en sevdiğim aktiviteler haline geldi.

şimdi bir yere gittiğimde sabah çıkıp bütün şehri akşama kadar geziyorum, ister patagonya olsun ister hatay bu hiç değişmiyor. tarihini okurum, müzesine giderim, kütüphaneye kapatır kendimi geçmişini araştırırım.

şikayetçi de değilim bundan, mahalle baskısına da bağlamıyorum bunu ailemden de çevremden de 10 yılı aşkın süredir uzakta, tek başıma yaşıyorum. ne tetikledi bunu derseniz, bir ara istanbul hasretim o kadar büyümüştü ki kendimi şehrin geçmişini arşivlerden tararken bulmuştum. çok da hoşuma gitmişti bu aktivite.

eskiden olsa van için, antep için, hatay için "of ne sıkıcı şehirler" derdim. şimdi ise gidip karış karış gezmek isterim.

çok tehlikelidir. ondan sonra '' yaa ben sana ne yazmıştım ? yaa o ben değildim, kardeşim yazmış '' falan gibi tuhaf diyaloglar geçebilir.
en iyi üçleme; good,bad,ugly'dir. gerisinden temkinli olmak lazım.

duş alırken suyun soğuması.

"söz konusu başkalarının derdi olunca nasıl da hep daha zeki ve daha nesnel oluruz."

kitabın ismini aldığı amok hastalığı, genelde orta asya'da ve yaygın olarak malezya'da görülen bir psikiyatrik hastalıktır. bir cinnet hali olarak da tanımlayabileceğiz bu hastalık, malezya halk dilinde "mengamok", dünyada ise "running amok" olarak bilinir. malezya dilinde kelime anlamı olarak, gözü kara, cani, hiddetli, öldüren anlamlarına gelir. bu hastalığın görüldüğü bireylerin neredeyse tamamı, yaralayıcı bir alet ile başkalarına zarar vermeleri veya öldürmeleri ile teşhis edilir. hastalığın ismi de burdan gelir. hasta geçirmiş olduğu cinnet hali ile, durmadan koşar, önüne çıkan kişilere zarar verir veya öldürür ta ki kendisini de bitkin düşene kadar. bu koşunun sonunda söyledikleri şey de genelde "gerçekten hiçbir şey hatırlamıyorum, bana ne oldu bilmiyorum." olur.

stefan zweig ise bu durumu kitabında şöyle açıklıyor:
"amok’un ne olduğunu biliyor musunuz?
-"işte amok... evet amok, şöyle oluyor: bir malezyalı, herhangi bir sıradan, kendi halinde adam içkisini içiyor... ruhsuz, ilgisiz, donuk bir biçimde oturuyor oracıkta... tıpkı benim odamda oturduğum gibi... sonra ansızın ayağa fırlıyor, hançerini kapıyor, sokağa fırlıyor... dosdoğru koşuyor, dosdoğru... nereye gittiğini bilmeden... yoluna ne çıkarsa, insan olsun hayvan olsun, hançerini saplıyor, akan kan onu daha da çıldırtıyor... ağzı köpürüyor, kudurmuş gibi uluyor... ama koşuyor, koşuyor, koşuyor, ne sağa bakıyor ne sola, acı acı haykırarak, elinde kanlı hançeriyle, korkunç koşusunu sürdürüyor... köylerdeki insanlar bu amok koşucusunu hiçbir gücün durduramayacağını bilirler... o gelirken uyarmak için ‘amok! amok!’ diye haykırırlar ve herkes kaçışır... ama o bunları hiç duymadan koşar, görmeden koşar, önüne çıkanı devirir... sonunda kuduz bir köpeği vururcasına vurup öldürürler onu ya da o ağzından köpükler çıkararak yere yığılıp kalır..."

stefan zweig bu hastalığı metafor olarak kullandığı bu çarpıcı öyküsünün merkezine bir doktoru ve bir kadını alır. kendisinden yardım isteyen bir hastasını, sırf önyargıları nedeniyle reddeden bir doktorun daha sonrasında yaşamış olduğu vicdan azabını konu alıyor kitap. doktor bu noktada adeta bir amok koşucusuna dönüşmektedir. tek istediği, kadını bulup tedavi edip içindeki pişmanlığı gidermektir. kitapta küçük bir önyargının aslında bir kişinin hayatını nasıl da değiştirdiğine yazarın harika üslubu ile tanıklık ediyoruz. kitabın dili oldukça sürükleyici ki bir oturuşta bitirebilirsiniz. üzerine düşünerek okunup satır aralarındaki mesajların dikkate alınması gereken harika bir stefan zweig eseri.

saygı, söz kesmeden konuşmak, özür dilemek, sinyal vermek gibi şeyler bir türlü öğrenilemiyor toplumumuz tarafından

başta karambol reis olmak üzere tüm ankaralılara ve çevre iller halkına büyük geçmiş olsun dileklerimi gönderdiğim deprem.

neden bilmiyorum hiç aklımdan çıkmayan repliklerin başında gelir kendisi. (bkz: run forrest run)

şimdi düşünüyorum da aklımda beni umutsuzluğa sürükleyen, bir benzetme yapacak olursam forres'ta taş atıp,
bisikletle peşine düşen çocuklar gibi peşimi hiç bırakmayan kötü düşünceler var.
belki de forrest'ın ayağındaki demirler gibi kendi zihnimde oluşturduğum bir kalıba soktuğum şeylerin kalıbını söküp atmam gerek.
kısacası zihni özgür bırakmak gerek. belki benim de forrest gibi yapmam gerek.
kötü düşüncelerden kaçmam, var gücümle koşmam gerek. run forrest run.

o meşhur sahne: