cumhurbaşkanı recep tayyip erdoğan kabine toplantısı sonucunda yaptığı açıklamada:
''kktc yönetiminin kapalı maraş bölgesini kullanıma açmasını destekledik'' ifadelerini kullandı. kapalı maraş ziyaretinin önemini anlamayanlara bunun bir mesaj olduğunu açıkça belirtti. ersin tatar ile olan görüşmesin de iki devlet arasındaki atılacak adımlarla bağların daha da kuvvetlendirildiğini söyledi. kktc'in geleceği için umut vaad eden sözler kullandı.

1. her sabah tartıya çıkmak ve tartıda gördüğün kilodan nefret etmek.
2. mutlaka ağza bir şeyler atmadan bir bardak su içmeyi hatırlamak.
3. ayna karşısında kendine bakmak ve görüntüden tiksinmek. nereden incelmek gerekiyor, göz görsün ki beyin onaylasın.
4. sadece boğazdan kısarak verilen hızlı kilo aynı hızla tekrar alınır, diyet uygularken kullandığınız yemek alışkanlığını ömür boyu devam ettirmek. haftada bir gün serbest.
5. saat 19:00'dan sonra sadece sıvı tüketimi. katı gıda yasak, midenizin kazındığını çok hissederseniz bir muz veya bir küçük kase yoğurt işinizi görür.
6. mutlaka her gün ölmediyseniz ne işiniz olursa olsun bırakmak ve bir saat tempolu yürüyüş yapmak.

bilinçaltı korkudur. anksiyeteye dönüşmesi durumunda gizlediği şey ergenlikte libidonun bastırılması, libidoya savaş açılması olabilir. bu durumda libido korkuya dönüşebilir.

başlangıç
muhakkak farklı bir şeyler olagelmek, öyle bir şey ki insan: artık sonuna gelmiş olsam bile beklemeye değmiş diyebilmeli.

tatar çölü, drogo adlı teğmenin bastiani kalesinde hayatta kalmak ve başarmak üzerine kafa yormasını konu aldığı dino buzzati nin kaleme aldığı eseridir.

kitabın sayfalarını, umut ile umutsuzluk arasında, ince bir çizgi üzerinde çevirmeye başlıyorsunuz..

drogo'nun hayatı tatar çölü çevresindeki bastiani kalesinde geçiyor. buna basit ve sıradan bir yaşam diyebiliriz. tek bir arzu üzerine kurulu hayat: düşmanın gelmesini beklemek. ilk sayfalarda bunun drogo'nun saçma bir tercihi olduğunu düşündüm. halbuki oradaki kale çok simgeseldi. aslında kitap takılı kaldığımız, üzerinde çok kafa yorduğumuz, olsun diye beklediğimiz, inatla direttiğimiz her şeyin olmama ihtimali üzerine kuruluydu. bu insan için ciddi bir uyarı niteliği taşıyordu. bize düş kalelerimizin kurduğu tuzakları hatırlatıyordu.
bu tüm hayatını olmasını beklediği şeye adayan ve onun gelmemesiyle sarsılan insanın trajedisiydi. yaşanılacak onca şey varken hayatı kaçırmaktı. tam olacakken elinden kaçmasıydı.


bitiş
demek ki yaşam bir tür şakaydı; kibirinden, girdiği bir iddia yüzünden her şeyi yitirmişti. çünkü insan hayatta her istediğini elde edemezdi.

eser varoluşçu edebiyatın örneklerindendir.

antik roma döneminde yemek odası anlamına gelmektedir.

yatırım yapmaya başlamadan önce insan kendini tanımalıdır. genellemelerden uzak durun. sizi mutsuz eder. kendi içsel yolculuğunuz bittiği an kendinizi dilediğiniz, sizi mutlu eden argümanlarla donatabilirsiniz. bu spor da olur, şiir yazmak ta, edebiyat dergilerinde metinler yayınlatmakta. pastacılık eğitimi almak sizi mutlu edip sizin açınızdan harika bir yatırım olabileceği gibi dil öğrenmekte çok etkili yatırım olabilir. belki de araba kullanmaya başlamak sizin için en iyi ve başarılı yatırımdır. bunu kim bilebilir. yatırımın temelini kendiniz ve mutluluğunuz üzerine kurun.
tanım: insanın donanacağına inandığı eksiller listesi.

rıfat ılgaz eseri hakkında şöyle bir yorumda bulunmuştur: "eskiden idamlar sabaha karşı yapılırmış. belli bir süre sonra idam yaklaştığında tüm dükkanlar açılmaya, esnaf satış yapmak için bağırıp çağırmaya başlamış.bunun üzerine aileler de o saatlerde sokağa çıkmaya başlamış ve idam vakitleri panayır havasına bütünmüş. sonuçta da ölen bir adama bakarak gülen bir halk görüntüsü oluşmuş.ben de çöken eğitim sistemini anlattım. hepimiz ölen bu sisteme bakarak güldük."

rıfat ılgaz, hababam sınıfına gülünmesi ile bu duruma gülünmesi arasında bir fark görmemiştir. tokat gibi yüzümüze çarpan gerçek de budur. aslında üstat, bizi bize anlatmıştır. her karakter, her olay aslında bir eleştiridir. farklı kültürden, farklı ekonomik düzeyden öğrencilerin, aynı yerde kalıp beraber kopya çekmesi toplumcu anlayışa bir atıftır aynı zamanda. hababam sınıfı'nda üç şeyin eleştirisi yapılmıştır: kopyanın, ezberin, uydurma saygının. rıfat ılgaz da röportajlarında ben komedi düşünmüyorum, yergi yapıyorum demiştir. bütün ülke izledik bu başyapıtı. güldük, eğlendik, bir kez olsun düşündük mü?

algoritmayı sevsem mi sövsem mi bilemedim. rütbemin adı. daha sabah hiç bir fikrim yoktu demir leydi ne demek diye. sırf got izledim diye verilmemiştir, o kadar basit değildir dedim. aydınlandım, teşekkürler yeşil evham.

şuan hala nötr’üm rütbem konusunda. süt hırsızı olmak istemem, ütü masamı da paylaşmam. bilemedim.

(bkz: salak yemin ederim gerizekalı bu çocuk ya)

...
yaşlandık artık dostum,ama daha iyi biliyoruz
o hayaller hala aynı kalplerimizde

haydi kalk gidelim bu şehirden,
gün doğarken ya da güneş batarken,
belki kuşlar geçer üstümüzden... *

toksik zihniyetlerin dilinden düşmeyen cümlelerdir.

bkz verdiğim bu başlığın bir moderatör tarafından sansürlenmesinin istenmesi bu deyime örnektir.

dostların seslerini duymaktan büyük mutluluk duyduğum yayın oldu.
uzun zamandır da bu kadar güldüğümü hatırlamıyorum.
allah canını almasın davşan kız.*

türkiye'deki feminizm "erkekler ölsün yaşasın kadınlar" ilkesini savunan feministlerden oluşuyor.
halbuki cinayet işleyen kadın da erkek de gerekli cezayı almalı. erkeği öldüren kadına iyi yapmış diyip cinayet işlemeyi güzellemeyin. feminizm bu değil.

nasıl birşey olduğunu kimseye anlatamamak.

kutlu olsun. lezbiyenlerin ülkemizde devlet başkanı tarafından dahi "lezbiyen mezbiyen" denilerek aşağılandığı bir vaziyette, eşcinsellerin sistematik olarak toplum gözünde değersizleştirildiği bir vaziyette, elbette ki güle oynaya görünürlük gününü kutlayacaklardır.

isteyen istediği kadar gözlerini yumabilir, isteyen istediği kadar at gözlüğü takabilir, ama eşcinseller vardı, varlar ve var olmaya devam edecekler. benimserseniz eğer yaşadığınız dünyayı tanıma açısından biraz yol alabilirsiniz diye düşünüyorum.

bazı yazar arkadaşların da "gözümüze sokmalarının ne alemi var" eleştirilerine şöyle cevap verebilirim: bir grup sistematik bir şekilde baskı görüyorsa, bir refleks olarak bunu savunma ihtiyacı duymasından daha normal bir şey yok.

edit: burada ve diğer mecralarda homofobiklik taslayanların da ağzından salyalar aka aka lezbiyen pornoları izlediğini hepimiz biliyoruzdur sanırım...

modern görünümlü köle. hani bdsm evrenindeki köle mi daha çok aşağılanır ve acı çeker* yoksa yaşadığımız gerçeklikteki argör* mü deseniz, bence argör. o derece bir aşağılanma, o derece bir nefis mücadelesi.

gerçek hayatta konuşmadan, sözlükte yazmadan duramamak.