normal sözlük

anlamak bence. ama karşılıklı anlamak. istediğin gibi anlamak değil tabi. karşıdakinin istediği gibi anlamak. yoksa olmaz.

öğrenmek, keşfetmek insan için haz veren bir duygudur. çünkü keşfettikçe insan anlamlandırmaya başlar. anlamlandırmak ise insanı aydınlatır. bu yaşanan aydınlanma ise haz verir.

sizin için çok saçma olabilir ama sürekli ciğerci önünde bekleyen kedi gibi gidip baktığım çorapları aldım.. gerçekten çorap takıntım var, garip ama ne yaparsınız. 20 tane aldım, hem de meyveli falan ayyy hemen gelse de giysem pofidik pijamalarımla! ama gerçekten çok tatlılarr! içinizden "çorap ulan bu, nesine seviniyorsun?" diyorsunuz biliyorum ama. ben de böyleyim.....
* *

devletlerin refahı parayla değil adaletle ölçülür.

konfüçyus

her soruyu herkese sorma hakkını kendinde bulan insandır?
-ne zaman evleneceksin?
-okul bitti mi?
-çalışıyor musun?
-çocuğun olmuyor mu?
-ne kadar maaş alıyorsun?
-hastalığın ne ?

(bkz: spetsialist).

arapça kökenli "muzaffer" sözcüğünün türkçe karşılığıdır. pek bilinmediğini düşünsem de hoş bir sözcük olduğuna inanıyorum. ayrıca yine "yenmek" eyleminden "yengi" (zafer) sözcüğü de mevcuttur. "yengin" sözcüğünün bir diğer eş anlamlısıysa "utkan"dır. bu sözcük de "utmak" (kazanmak, yenmek) eyleminden türemiştir ("utku" sözcüğü gibi).

normalde fesleğene bayılırım kokusu işlevi falan süper bir şey ama yapısı nedeniyle şu küstüm çiçeği denen şey çok hoşuma gidiyor.

yaptigi usulsuz tanimlar sebebi ile uzaklastirma almis yazarimsi.

edit: ucuruldu bile.

olağan bir oran. verimliliğini düşüreceğimize inanan bir kitlenin üyesi olan birey, kendine sahip çıkmak senin elinde.

hiç bir şey.

hemşehrimdir. aynı üniversitenin aynı fakültesinde aynı bölümde aynı sıralarda okumaktan daima mutluluk duymuşumdur.

--- alıntı ---

oysa bir ben bileceğim ne afat sevdim
bir de ağzı var dili yok diyarbekir kalesi...
--- alıntı ---

osmanlıca diye bir dil vardır ve türkçeden farklı bir dildir. osmanlı türkçesi ifadesini de doğru bulmuyorum çünkü böyle adlandırınca sanki osmanlı döneminde konuşulan türkçeymiş gibi bir intiba oluşuyor. fakat gerçekte bugün konuştuğumuz türkçe ile osmanlıca farklı dillerdir. anadolu'ya geldiğimiz ilk günden beri pek değişmemiştir halkın konuştuğu türkçe. yani kabaca en az 900 yıldır aynı dili konuşuyoruz. çeşitli yüzyıllarda yaşamış yunus emre, pir sultan abdal, köroğlu, karacaoğlan gibi ozanların eserlerine bakıldığında günümüzde konuştuğumuz türkçeden pek bir farkı yoktur, rahatlıkla anlaşılır.

birkaç örnek inceleyelim. 13. asır yunus emre divanı:



16. yy pir sultan abdal



16. yüzyılda macaristan'da hristiyanlar için türkçe konuşma kılavuzu şeklinde hazırlanmış olan de turcarum moribus'a bakalım şimdi. eser latin harfleriyle yazıldığı için direkt orijinalini vereceğim.




türkçesi: handa (nereye) gidersin bre gavur? istanbul'a giderim sultanum. ne işin var bu memlekette? bezirganlık (tüccarlık) ederim efendi, maslahatım (işim) var anadolu'da.



çok rahat okunduğunu, türkçe karakterler hariç bugünkü türkçe yazıma çok benzediğini ve çok da rahat anlaşıldığını farketmişsinizdir. işte köylünün, sipahinin, tüccarın hatta padişahın günlük kullandığı türkçe bu idi.

mesela 17. yüzyıl kösem sultan'ın kendi el yazısı ile bizzat veziriazam'a yazdığı gayrıresmi yazışma:



gördüğünüz gibi türkçe aynı türkçe. şimdi gelin bir de osmanlıca dediğimiz metinlere bakalım. divan şiirinin en önemli isimlerinden nefi'ye bakalım mesela:



gelin bir de resmi metinlere bakalım. 1795 yılından rastgele bir ferman:



ne kadarını anladınız? aynı sizin gibi dönemin köylüsünden tut sipahisi bile bu metinleri anlayamazdı. bunları ancak enderun'dan çıkmış osmanlı bürokratları, islami tahsil almış medrese mezunları ya da özel tahsil almış varlıklı kimseler anlayabilirdi. niye böyle bir dil ortaya çıktığı aslında anlaşılabilir. mısır medeniyetinden tutun, antik çin'e, yunanistan'a, roma'ya kadar her yerde saray ve çevresinde böyle ağdalı bir dil oluşur. yönetenler, yönetilenler tarafından anlaşılmak istemez. çünkü bu hem bürokrasinin maddi değerini artırır (herkesin yapabileceği bir iş değil), hem de olayı daha gizemli kılar.

sonuç olarak osmanlıca diye bir dil vardır. bu dil türki dil ailesine mensuptur fakat anadolu türkçesi değildir, yapay bir dildir. bugünkü türkçenin öncülü falan değildir. resmi işler ve saray çevresinde gelişen edebiyat dışında da kullanılmamıştır.

dışarıda yemek yedikten sonra yaşıyorum bu hissi. "ne gerek vardı bu yemeğe 30,40 tl vermeye, gidip baska bir sey alsaydın ya" diye kendime kızıyorum ama aynı zamanda yemek siparis verirken kendimden geçiyorum.

keşke saniyelik olsaydı, saatlerce sürdü diyor ve anlatıyorum.
bugün her zamanki gibi derse girmek için sabah erkenden kalktım. ilk dersimin boş olduğunu gördüm ve şarkı dinlemeye karar verdim. ikinci dersin saati gelince onun da boş olduğunu gördüm. sözlüğe gelip (bkz: 23 nisan ulusal egemenlik ve çocuk bayramı) gibi başlıklarda dolandım. hâlâ dersin başlamadığını görünce arkadaşıma "hocalar neden başlatmıyor dersleri?" diye sordum. arkadaşımın cevabı aynen şu "bugün 23 nisan, hep neşeyle doluyor insan!" evet o ana kadar 23 nisan'da ders olmayacağını akıl etmeyip çok erken saatte kalkmakla da kalmayıp saatlerce dersin başlamasını bekledim. şimdi de bunun burukluğu var üzerimde.

faşist bir ideolojinin diğer adı olsa gerek. kafatası milliyetçiliği yerine kültür milliyetçiliğine önem verilmesi gerektiği kanaatindeyim.
t: ayrımcı bir başlık.

nazım hikmet'in annesi ressam celile hikmet için yahya kemal tarafından yazılmış şiirdir ama siz yine ölümle ilgili olduğunu düşünebilirsiniz.

insanın kendisine saygısını yitirmesine sebep olan durumdur.

önemsizlik, değersiz etmenin kapısını açar.
ayrıca depresyon belirtisidir.*
terzi kendi sokugunu dikemez ama böyle insanlara rastladiginizda, hayatın olumlu yönlerini ona anlatın, bardağın dolu yönünü gösterin ve hayatın kısa olduğunu bu süreci hayata böyle umutsuz bakarak geçirmemesi gerektiğini söyleyin. bir nebze iyi gelecektir.