normal sözlük

edit tanım: konuşanlar isimli talk show programını sunan hasan can kaya'nın acun ılıcalı ile exxen'de yayın yapmak üzere anlaşması durumu.

hasan can kaya bir hayır kurumu, sosyal sorumluluk projesi veya hayrat değilse yapmasının gayet doğal olduğu eylem. alınacak gücenecek bir şey yok, emekleriyle geldiği bu yerde güzel bir teklif almış ve bunu değerlendiriyor. seni bizler var ettik modunda isyan etmeye gerek yok. youtube yayını yapıncaya kadar adamdan kimsenin haberi yoktu.

bir çok resimi yapboz olarak kullanılan darrel brush'tan bir kopya yapmıştım bir zamanlar. adamın yaptığı ışık ve canlı renkler o kadar hoşuma gitti ki peş peşe bir çok darrel brush resmini kopya etmiştim resim kursunu bırakmadan önce... bunlardan birini sizinle paylaşayım.
<ibb.co/gtn9Lr3"><... src=";

az önce başıma geleyazan durumdur. hemen uyandım da düzelttim.
tanım: bilgisayarda, bir yandan sözlüğe yazarken bir yandan da mesaj penceresinden mesajlaşılıyorsa başa gelebilecek durum. az kalsın alakasız bir yere "dolce vita"anlatan tanım yazıyordum. ulu tanrı bizi yanlış giden whatsapp mesajlarından koruduğu gibi korusun.

ekleme: evet sayın yazarlar az kalsın fingirdemelerim sözlüğe saçılacaktı. ucuz yırttım.

tapınak'ları ile ünlüdür. güneş tanrıçası amaterasu 'nun sekizgen aynası buradadır.

#458620 genel hatları ile çok güzel açıklanmış mevzu.

bir kaç şey eklemek isterim. yazarların nickaltlarına yazılmasına karşı değilim zaman zaman bunu bende yapıyorum zira doz aşımı yaşandığını gördüğüm anda başlıktan kaçıp, bir süre başka başlıklarda saklanmak zorunda kalıyorum.

bir yazar size özlediğiniz bir şeyleri hatırlatmıştır., yazarsınız...

sizi gülümsetmiştir, kayıtsız kalmak istemezseniz, yazarsınız...

ufkunuzu açıyordur, bakış açınızı değiştiriyordur, yazarsınız..

heybenize yeni bilgiler eklemenize vesile oluyordur, yazarsınız...

liste uzar gider.

ama sırf aranız iyi olduğu için, kişisel sohbetiniz olduğu için yazmaya başlarsanız işin samimiyeti ortadan kaybolur gider. nickaltları yazarların sözlükte yazıp çizdiklerine binaen kullanılması gereken alanlardır.

sözlüğe yeni gelenlere rehber olması gerekir.

hususi ilişkilerinizdeki hislerinizi bu alana börtülü böcekli, kuşlu kelebekli, minnaklı yazarsanız olay başka yerlere evrilir. ha keza nefretinizi sin kaflı bir şekilde kusarsanız da aynı şey olur.

işin cılkını çıkarmamak lazım. tek tornadan çıkmış gibi duran methiye ve sövgü sözcüklerinin kimseye faydası olmaz. nickaltlarını sözlüğe katkısı olacak şekilde doğru kullanmak en güzeli...

acele başlığa moderatör karışır.

ayrılık ne biliyor musun?
ne araya yolların girmesi
ne kapanan kapılar
ne yıldız kayması gecede, ne güz
ne ceplerde tren tarifesi
ne de turna katarı gökte
insanın içini dökmekten vazgeçmesi ayrılık!

doğru yolu bulmuş çifttir.

arılar. mars'ı sahiplendiğimden beri ne zaman annemgile ziyarete gelsek çiçek yemeye çalışıyor sonra arı sokuyor. dört sene önce mars bahçede oynasın diye bahçeye indik beraber, güzel güzel oynuyor derken nasıl başardı bilmiyorum arıları peşine takmış. arılar onu sokmasın diye üzerine kapandım ve günü 13 arı iğnesi ile kapattım. ondan beri arı görünce elim ayağım titriyor. yazık garibim o kadar üzülmüştüki bir hafta boyunca gelip yüzümdeki şiş yerleri yalayıp durdu. şimdi arı gördüğü gibi havlıyor oradan uzaklaşayım diye. (bkz: swh)

kolektif kitap tarafından basılmış jan morris romanı. seyahat edebiyatı ile bilimkurgunun bir araya getirildiği bu eseri, sırf ursula k. le guin önsöz yazdığı için bile okuyabilirsiniz.

önsözden; “hav, tüm akdeniz tarihinin, âdetlerinin ve politikasının birkaç bin yılına tutulmuş bir ayna gibi... suudi arabistan, türkiye veya downing street'in geçmişine ve mevcut haline gerçekten vâkıf, son derece gerçekçi, kesinlikle gözleme dayanan bir eser. ciddi bilimkurgu eserleri hayal ürünlerinin değil bir gerçekçiliğin biçemidir; hav alternatif bir coğrafyanın ne kadar kullanışlı olabileceğine mükemmel bir örnek. eğer bilimkurguyu bilmedikleri nispetle küçük gören üstatların ahmakça züppelikleri aklınızı çelip de hav'a sırtınızı çevirirseniz hem yazık olur hem de çok büyük bir kayıp.”

legal torbacı bey yerden göğe kadar haklı gerçekten. böyle ilgi sünepeleri var, milletin nick altında ahkam keserler lakin en iğrenç başlıkları açıp milleti de delirtirler. hayır trollük de değil bu, bu bambaşka bir şey. e tabi anonim olmanın rahatlığı da var.

ama bi bilseler ne küfür yiyorlar, ne söyleniyor arkalarından… hayata küserler valla o derece.

pastörize sütse sonsuza kadar yaşayabilir.
çünkü, sütü pastörize ederken, canlı ne varsa hepsini öldürdükleri için, sütte bozulacak bir şey kalmıyor.
ben, iki ay evde olmadığım zaman, dolapta kalan pastörize sütün aynı olduğuna şahit olduğumdan beri, pastörize süt almamaya özen gösteriyorum.
kapıya gelen sütlerden alıp kaynatıyorum.
onların ömrü tam 1 hafta.

sultanahmet meydanı'nda bulunan ve adı üzerinde, türk-islam eserlerini kapsayan ilk müzedir. 1983 yılında ziyarete açıldı.
müzenin üst katında halı, el yazmaları, ahşap, taş, cam-maden-seramik eserler, mukaddes emanetler ve alt katında etnografya bölümü bulunuyor.
dört halife ve emeviler döneminden başlayıp osmanlı devleti'ne kadar uzanan kronolojik sırayla eserlerin sergilendiği odalara girip çıkıyorsunuz. ben tabi ki başka türlüsü benden beklenemeyeceği için en sondan girip yarısını dolaşmıştım. büyüsü bozulmasın diye benim gibi yapmayın.
bana göre müzedeki en ihtişamlı ve ilginç eserlerden birisi cizre ulu camii'ye ait çift kanatlı kapı. kapı tokmağının bir tanesi çalınmış. şimdi danimarka'da bir müzede ve geri alınamamış. bununla ilgili bilgi panosunu da müzede görebilirsiniz.

defter

olmamış hikâyeleri yazmayacağıma söz verdim. ya da yarım kalmış hikayeler artık beni ilgilendirmiyor. tam olmadıkları sürece tıpkı ben gibi ne anlamı var bütün bunların. oysa derinden biliyorum tam olmak diye bir şey yok. sahneler beliriyor gözlerimin önünde. bir kadın bir erkek sürekli. atışıp duran. ya da bir sürü yakın kadın birbirinin kuyusunu kazan. hayat bu kadar da zor olmamalı derken gerçekten de bir bakıyorsun ve aslında hiçbir zorluğu yokmuş. sonra bir defter buluyorsun yolda yürürken. kara kaplı ve sayfaları kapağından daha da kara. yanında beyaz kalem yok ki doldurasın. hep hayal ettiğin beyaz defteri çıkarmıyor hayat sana bak işte. yolda yürürken bile bir oyun bir ironi abidesi cilveli yalancılar gibi yaşam denilen zımbırtı. alıyorum defteri. yoluma devam ediyorum. sokaklar dar gelmiyor nedense. şehir boş. psikolojik şiddet uygulayıcı üniformalılar sokak başlarını tutmuş. direniyorum. psikolojim zaten böyleyken beni bozamazsınız diyorum içimden ve kendi isyan bayrağımı açıyorum.
ama hikayelerim ya da olmamış öykülerim gibi isyanlarım da eksik ve tam olamadan kayboluyor kış akşamına. bu kar yağmayan şehirde soğuğun acımasızlığı beni üzüyor. üzülecek başka şey bulamıyormuş gibi buna ağlamaya karar veriyorum ve ani bir hareketle o an yanından geçmekte olduğum kahve dükkanına oturuyorum.
bir filtre sade kahve lütfen.
garson şeker getiriyor elimle iteliyorum.
kelimelerim azaldı ruhumda.
kara kaplı defteri çıkarıyorum. masanın üzerine açıyorum siyah sayfalarını ve inanır mısınız bir mucize gerçekleşiyor.
bir kış gecesi kar yağmayan şehrin ölümle bezenmiş bulutlarından çiçekler yağıyor beyaz beyaz …
usul dökülüyorlar kara sayfalara. üç beş saniye sonra eriyip gidiyorlar
böylece doğa diyor ki bana. sen yazmasan bile yarım öykülerini. ben sana anlılk koca bir roman yazacağım.
kapatmıyorum defteri.
bir sayfa daha çeviriyorum.
tipi başlıyor. belki de burada donsam diyorum. doğa yazsa romanını. hareketsiz bir baş karakter olsam.
burada bu kafede bu siyah kahvenin açık kahverengiye döndüğü akşamda. ama işte her istediğiniz her zaman olmuyor. bunu öğrenecek yaşa gelmiş olmak beni şaşırtıyor.
ve tipi duruyor.
ince bir yağmur az önce beyaza bulanmış kara sayfaları ıslatıyor.
artık işe yaramazlar beyaz bir kalemim olsa bile.
tanrıya bir dilek iletiyorum içimden.
duyuyor mu bilmiyorum.

tahir olmak da ayıp değil zühre olmak da
hattâ sevda yüzünden ölmek de ayıp değil,
bütün iş tahirle zühre olabilmekte
yani yürekte.
meselâ bir barikatta dövüşerek
meselâ kuzey kutbunu keşfe giderken
meselâ denerken damarlarında bir serumu
ölmek ayıp olur mu?
tahir olmak da ayıp değil zühre olmak da
hattâ sevda yüzünden ölmek de ayıp değil.
seversin dünyayı doludizgin
ama bunun farkında değildir
ayrılmak istemezsin dünyadan
ama o senden ayrılacak
yani sen elmayı seviyorsun diye
elmanın da seni sevmesi şart mı?
yani tahiri zühre sevmeseydi artık
yahut hiç sevmeseydi
tahir ne kaybederdi tahirliğinden?
tahir olmak da ayıp değil zühre olmak da
hattâ sevda yüzünden ölmek de ayıp değil.
-nazım hikmet-

kaosun bir hafta daha devam edip turistlerin yerli muamelesi görme ihtimali.

şu an birkaç çocuk dışarda oturduğum yerde, ben alışveriş harici çıkmıyorum. internet faturası, kart ödemeleri var. bunları ödemeye gidip gitmediğimi mesela kim nerden bilecek? ya da ödemeye giderken ceza yiyip yemeyeceğimi bile bilmiyorum.

yöneteceğiniz sürecin taa...

çocuk yaşta amcasının oğlu ile başlayıp metrobüslere kadar uzanan bir kadın yolculuğudur.*
ebeveynlerin özellikle çocuk yaşlarda çok dikkat etmesini gerektirir zira o yaşlarda çocuklar da çok bilincinde olmuyor.

evernevergreen geldi tam oldu
ortalık biraz toz duman, gözler buğulu
pek atışmaya alışık olmasanda
kolla kendini laflar geliyor sağlı sollu.

ah be martin eden... kaybedenler kulübü başkanım benim.

ara sıra youtube dan açar izlerim eski güzel günleri anımsatıyor bana