yine bir genellemeye kurban gittik. kin; cinsiyete bağlı bir özellik değildir diye düşünüyorum. insanın kişiliği ile ilgilidir. kadınların hepsi kindardır veya erkekler kin gütmezler diyemeyiz. çok kindar erkekler de gördüm kadınlar da. tam tersi hiç kin güdemeyen kadınlar ve erkekler de var. bunu cinsiyetlerle eşleştirmemeliyiz bence.

günaydın, yine uyandım.. gece ağlamaktan başım ağrısa bile yine yataktan gülerek kalkmak zorundayım.. bugün sinirli ve üzgünçlüyüm..

aramıza hoş geldin.
+ arkadaşlar aktivist kadın'a hos geldin deyin!!!
-hoş geldin aktivist kadın!!!

gidecekler, hazmedemeyen kabul etmeyen herkes gidecek. *
bu yüzden ilk bunu diyorum. alışıp kaybetmek istemiyorum. çünkü bir hatam olmadan bunu bahane edip giderse mazimize nefret duyacağım. bu sebeple ilk iş ignostik olduğumu söylüyorum.

yemek yemek, su içmek, sigara içmek, tükürmek vs. uzar gider.

tam bir tipsiz *

bazen konuştuğum kişilere mutlu! anılarımı anlatıyorum. işte bir şekilde uyduruyorum, mutlu olduğumu zannetsin diye...

nicole kidman'ın başrolünde olduğu 2001 yapımı gerilim filmi.
2. dünya savaşı zamanında geçen film, güneşe alerjileri olan 2 çocuğuyla birlikte büyük bir malikanede yaşayan grace'in evlerine 3 tane yardımcı almasıyla gelişiyor. günlerce süren yoğun bir sis yüzünden tuhaf davranan yardımcılarıyla beraber yaşamak zorunda kalıyorlar. izlerken asla sıkılmayacağınız ve sonuyla da baya şaşıracağınız bir mükemmel bir film.
gerilimin en sevdiğim türlerden biri olmasını sağlamıştır.

mahzar ve ruhsar. kadın öteki taraftan geliyor adama, tutkuya bak.

(bkz: o konu da ben de çok kırgınım)

en son bir yerli diziyi takip ettiğimde 14 yaşında olduğumdan beni ırgılamayan uzunluktur.

gerçekten çok iyi bir film. oyunculuk konuşuyor, senaryo konuşuyor. psikolojik gerilim sizi içinize alıyor.
beğendim ve tavsiye ederim.

girdik bir yola...kendimi önemli biri gibi hissediyorum bi de :d

twitter’a fotoğraf atıp ben varken size ekmek vermezler diyen tipler.
(bkz: gördüklerimi sil)

aslında economy class tan tek farkı bir perdenin ardında az daha büyük koltukta oturup fazladan bir içecek daha içmeleridir.
epi topu budur.

her şey geçer. her şey unutulur. kendini bir felaketin içinde kaybetmenin manası yoktur.

hayalet şehir olmasıdır. sokaklarından kimseye çarpmadan geçersiniz , kimse ilişmez yalnızlığınıza. çirkin betonarme binaların arasından tanıdık güzel bir kaç melodi duyulur , eskiden rock müzik burada yaşıyordu diye düşünürsünüz. ayaz derinizi paslı bir demir gibi çatlatır . şimdi sigara yaksam ellerim donacak ne gerek var ellerimi cebimden çıkarmaya diye hayıflanırken, bir bakmışsınız gri bir duvar gibi önünüzde yükselen gökyüzüne sigara dumanınız karışıyor. insanlar telaşla geçiyor yanınızdan , işe yetişecekler belli ama yine de kimse çarpmıyor omzunuza işte . çankaya'da deniz olsa dedirtiyor insana ama denize nazır hayatlar su almaz mı demekten kendinizi alamıyorsunuz . sokaklar doluyor, aynı hızla tekrar boşalıyor.

onca şehir gördüm , hiçbiri bana bu kadar benzemiyordu .

reshad strike'in ekibiyle ülke ülke, kültür kültür dolaşarak çektiği belgesel türü film.

ben de özgün, samimi, içten, yaratıcı ve izlenilesi olduğunu düşünüyorum. farklı kültürler tanıyoruz, dünyanın bizden veya sorunlarımızdan ibaret olmadığını görüyoruz. adamlar 70$ kazanabilmek için tehlikeli dağların eteklerinden bal almaya çalışıyor. insan bunları görünce hayatındaki sorunlarının o kadar da büyük olmadığını anlıyor.

hayranlıkla izlediğim bir videosu var ortaya çıkan. 1962 yılında sovyetler birliği'nde bulunduğu sırada "mavi ateşçik" isimli bir programda önce yeni tiyatro oyunundan bahsediyor. sonrasında da şair dostu pavlova'nın çevirdiği "çocuklara" ve pek bilinmeyen "moskova yazı" adlı şiirleri okunuyor. şair dostu siirlerini okurken onun mahçup tavrıyla eli yanağında dinlemesi beni çok etkilemişti.

1. rabbini ve kendini bilmesi, dini bütün olması
2. zeki ve bilgili olması
3. bir brad pitt olmasa da yanıma yakışması

tatlış ve ponçik bir insandır, abartmadıkça kimseye lanet falan da yollamaz. seviyoruz kendisini. :)

türkiye’de yaşamak.