nimet o nimet! laf soyleyeni allah carpar, hatta ben bile carparim...yemeklerin efendisidir o. bol soganlisi ozellikle pizza ve turevlerini tokatlaya tokatlaya ezer.

kesin yargıya varılabilecek bir konu değildir. hamileliğin ilk zamanlarında bir sürü test ile bunlar öğrenebiliyor, dolayısıyla siz istemezseniz eğer doğurmama kararı aldığınız sadece hücreler bütünü oluyor, bir çocuk değil yani. bomboş bir duyar ile, yaşam hakkı vs demeyin.

doğurduktan sonra özel ilgi gerektirir, sürekli sizden bir şeyler bekler. öğrenildiğinde, varsa partneriniz de , evet ilgileniriz gerekirse şehir değiştirir eğitim almasını sağlarız diyebiliyorsa ve imkan varsa neden doğurulamasın. ama sefil olacak çocuklar yaşam hakkı bahanesi ile doğurulmamalıdır.

yaşayan insan ırkının %10'u için (bkz: sigara)

temel haklarımızın dahi korunamadığı bu ülkede korkudan çok ne hissedebiliyoruz ki?
hayallerin kurulması çocukluğumuzda başlar ve sınırsızdır. yaş aldıkça gerçekleri kavrarız ve bunlar evrensel gerçekler değil, toplumun bize dayattığı gerçeklerdir. cesaretimiz yavaş yavaş kırılılır, toplum anlaşmış gibi el birliği ile kırar.
benim en büyük engelim, ne yazık ki yaşadığım ülkede kadın olmaktır. kimse bana maval okumasın.
eylemlerimle hayallerimin arasına toplumun dayatlamalarına ek olarak ekonomik şartlar koca bir duvar örüyor. dünyada kripto para ile uğraşan üçüncü ülkeyiz. bunların çoğu günü kurtarmak için kısa vadeli uğraşılardır.
adalet, hak, hukuk mücadeleleri de cabası. hayal kurmaya vaktimiz yok ki!!!
her doğum günümde dilek tutma hakkımı '' tanrım, sene boyunca dileyeceğim bütün dilekleri gerçekleştir'' şeklinde kullanırdım. son yıllarda tanrım, başımı şu ülkeden çıkarmama yardım et, daha da bir şey istemem şekline indirgedim.
insana insan gibi davranıldığı, insanın insanca yaşayabildiği bir noktaya gidebildiğimde , gerçekten hayal kurma lüksüne sahip olabileceğime inanıyorum.
en büyük korkum ise bu ülkeden gidemeden hayatımın son bulma ihtimalidir.

çin ajanıdır. tgb ile örgütlediği atatürkçü gençleri siyasal islamcılara meze yapmaya çalışmıştır. yeri gelince kürtçü, yeri gelince türkçü olabilen siyasi bir kanser hücresidir.

yatak faresi diye bir şey yoktur. yorganın içinde hareket eden şey benim ayağım saldırman gerektirmez.

cahildir ve cahilliği tecih etmiştir. zira evrim kanıtlandı.

tövbe bismillah benim en manidar ukdemin meja hanım tarafından doldurulması eylemidir..

(bkz: ya bi gider misiniz ltf)

derin zaman


ben senin sınırlı gövden ile
beni sonsuz sarmanı diledim.
uykum seninle kışın kolları arasında
devrilerek dönerek tamamlansın,
içimde kuzeyin kuşları sussun istedim.
kışı ve kışın kalbimde ağırlaşan meyvesini,
çiy düşmüş, soğumuş, donmuş bir dili
hatırlamak için
beni büyüleyen o kimyanın boşluğunda
durup yalvardım:
beni bu siyah boşluğun içine bırakma,
derin bir zaman istedim senden, ama
bana onu verme! ne kışa ne yaza uygun
kalbim, çatlat aramızdaki donmuş dili,
yokluğunun sebebini anlatamadım kendime,
yokluğun ne vakittir karlı bir tepe gibi
içimde.

ayağa kalk, yaklaş, dilini döndür ağzında
de ki:
ben onunla denizin dövdüğü dilsizzz
taşlar üstünde sustuydum.


birhan keskin

e-kitap daha kolay ulaşım, ekonomik ve çoğu bakımdan avantajlı olsa da iflah olmaz bir romantik olduğum için kitap diyorum. dokunmam, koklamam, kenarları kırışmasın diye uğraşmam gerekli. hatta en sevdiğim şeylerden biri de sahaflardan aldığım kitapları tamir etmek.

ilginç başlangış seven biridir.
benim zamanında anten kablosu ile gelmişti biri.
yuh dedim, bu nasıl biri diye.
baya ilgimi çekti, baya hayatıma girdi.
sonrası mutlu son. daha sonrası, mutlu sonun sonu.

bir kimsenin kafasından geçenleri ya da çok uzakta geçen bir olayı, arada hiçbir araç, duygusal bağlantı olmaksızın algılama yeteneği.*

maşallah; bu sözlüğe katılalı henüz 2 ayı geçmiş olmama rağmen, yazıların ve yazan kişilerin büyük bir çoğunluğunun seviyesine, olgunluğuna, cinsellik ve küfür vurgusu olmadan yazmalarına şapka çıkarıyorum. umarım kaliteli insan ve yazar sayısı daha fazla artar; daha fazla okuyan olur.

bende 23 nisan'da koltuğumu bir günlüğüne veririm.

yeşilin kızı anne 1908 yılında kanadalı yazar lucy maud montgomery tarafından yazılmıştır.
kitaptan bir alıntı;
"benim hayatım gömülü umutlarla dolu bir mezarlık."

-baba düzelir mi
-bok düzelir

gülmekten katılamadığım önerilere sahip durum.

(bkz: gülmekten katılamamak)

ilk tanımı giren “eleman’ın tanımlarını değiştirip 180 derece dönmelerine alışkın olduğumuzdan şu da burda dursun:

instagram'da bir paylaşım altına yorum yapar gibi başlık açılması durumudur
henüz yeni bir yazarım birkaç gündür aktif olmakla beraber ve buna rağmen sözlüğe her girişimde tanık olduğum durumdur aynı zamanda.

bir başlığa giriyoruz ve bu başlık iddia içerikli bir başlık ise, yaşanmış bir olayın anlatılmasını ya da herhangi bi haber sitesi/sosyal medya linki referans gösterilerek bir kişinin eleştirilip/övülmesini/tanıtlmasını bekliyoruz.
ama adam başlığı açıyor ve altına yorumunu yazıp gidiyor. ya bir dur soluklan yiğidim bu bahsettiğin kişi kim, nerede? ne zaman olmuş bu?
bak mesela ben buna bir örnek vereyim. sadece bir örnek olarak;
(bkz: saç boyatmaya 1000 lira veren kadın)
tanım olarak kısaca kendi görüşünü yazıp gitmiş.
ben de kim hakkında konuşuyor ki acaba diye yukarı kaldırdım zira böyle bir ücretle cidden nasıl bir saç ortaya çıkmıştır diye merak ettim bir link vs bekledim. ama tabii ki gördüm ki 1. tanım imiş zaten okuduğum.
bu sürekli oluyor ve bu yüzden başlıkların altı boş kalıyor. e yani insan hayali bir şeye tanım adı altında kişisel görüşlerini belli edemiyor veri koyamıyor çünkü havada bir tanım olarak kalır.
edit:(bkz: 50 yaşında adamın 6 yaşında kız ile nişanlanması)

yapay zekanın değerlendiği çağda iş bulma ihtimalini artıran bir olay.

basardim hissi. hem de en cileli yollarla, buyuk emeklerle elde edileninden...
elde edilenden bagimsiz aslinda hedeflenilenin ugruna yapilan fedakarliklar da tat verir ama ugrasin finalinde o emegin meyvesini toplamak kadar lezzetli bir his yok tahminimce.
insan galiba en cok zoru sever ya da elde ettigi ne kadar zor kosullarla saglanmissa o denli gozunde kutsanir.