john everett millais 'ın
ophelia adlı eseri.
birazdan ölmek üzere olan kadın tasviri. kırılgan, melankolik bir ifade.

kaskatı kesiliyorum,
delirecek gibi oluyorum bazen.

otuziki yaşıma günler sayan ben, çocuklar gibi tepinip hala seni çıldırmış gibi istiyorum. göğsümün topraklarına sensizliğin tohumunu ekeli 7 yıl oldu çiçeğim..

yüksek sesle 'anne' diyemiyorum, içimden çığlık atıyorum duyuyor musun? duy beni nolur. duymana, görmene, saçımı okşamana çok ihtiyacım var.

kokunu bulabileceğim hiç bir şeyim kalmadı. bana biraz kokunu gönderir misin anne?

tecavüz tecavüzdür. kişi kendi isteğiyle ya da başkasının zorlamasıyla eskortluk yapıyor diye tecavüzü hak etmiş olmuyor. eskort değil de tecavüze uğrayan bir insan olarak yaklaşılması gerekiyor.

agu bugu cugu

evet 2002'de bir bebeydim... vurmayın lütfen 19 yaşındayım artık

ömrümde bir kere başıma gelmiş olaydır. gece tv izledim, biraz atıştırdım falan. sonra yatak odasına gittiğimde kendimi yatakta gördüm. selam verip tekrar salona gidip yatmıştım.
böyle bir rahatsızlık var mı diye araştırmıştım ama bir şey bulamamıştım.

gönül isterdi ki vergi cenneti bir ülke olalım. lakin git gide pedofili cenneti(!) haline geliyoruz.

3 gözünü kapatarak bekleyen, 8 gözlü zıplayan örümcek için kullanılabilecek varsayımsal deyim.

ee kardeşim çıkar içeriğini yap sen de. bir saat ateizmi anlat. bilimden bahset, evrimi açıkla. her hafta birer saatten baya uzun ömürlü olur program. ayrıca müslümanlık değil islâmiyet.

bozuk olan moraller biraz düzelmeye başlar gibi olunca, dinlendiğinde ittirici kuvvet haline geliyor düş sokağı sakinleri şarkısı.

yarı yeşilevham ukdesi.

iki gün yoktum, taaa diplerdeki sandık lekeleri gitsin, bi hava alsın içim diye dolaşmaya çıktım yarımadamda, güzel de oldu. neyse;

döndüm, o iki günde ve daha öncesinde gözümden kaçanları okumaya başladım, yeşilevham'ın bir yazısında denk geldim bu kelimeye, o zaten her zaman olduğu gibi kelimeleri harika kullanıp içini yarı dökmüş, kazak türkçesinde şefkatlilik, merhamet anlamına geldiğini de yazısının en başına iliştirmiş, de?

yazısında bir şey yazmış, ben de katılıyorum buna, bu kelimenin ardında başka bir şey var, kelime anlamı yetmiyor, kelime anlamı tam karşılamıyor içini, içimi.

üfleseler sönüverecek gibi bir kelime bu, hani bir saniye bakmasan yok olacak, o merhamet ve şefkat sahipsiz kalacak, aniden bitecek.
ne zor kelime tanrım ve bazen içinde olan biteni yansıtıp kelimelere dökmek ne kadar zor?
bazen sadece kullanmak gerekiyor ama böyle kelimeleri, anlamını anlamlandırmaya çalışmadan, insanın içinde yansıttığı boşluk ve hoşluk kıvamına uydurarak öylece kullanmak.

mesela ben gidenim için şöyle derim gönül rahatlığı içinde, ne cümle içinde sırıtır ne de kendi içimde.

bir canaşırılık nefesim vardı, o da yokluğunla soldu.

evet, bazı kelimeler çok güzel ve çok zor ve teşekkürler tanrım!

bazen kendini dünya denilen gezegende fazlalık olup satürn'ünü arayan bir panda gibi hissedersin..
(bkz: satürnünü arayan panda)

hep hayalimdi mancınıkla fırlatılmak.. hem de uzaya... nasip et allahım.

bir tek ülke istiyorum adı, dünya.
bir tek ırk istiyorum adı, insan.
bir tek kaynak istiyorum adı, sevgi...
-nazım hikmet ran

sevdiğinin dizinde uyumak en güzelidir*

(bkz: eller ayır sabile)
durduk yere aklıma nick gelmesi hayra alamet değil. bilinçaltıma bu kadar giremezsin sözlük, bırak da uyuyayım.

sinemada oyunculuk tekniklerinden birisidir. genellikle seyredilirken çok beğenilen oyunculuk türüdür çünkü oyuncu tamamen rolün içine girer, karakterine bürünür. olaya sadece rol yapmak olarak bakmamak lazım, oyuncu karakterin fiziksel özelliğinide sahiptir, ya tekerlekli sandalyeye mahkum birini oynar yada rolü için aşırı kilo alır veya verir. mezbahada çalışan birini canlandıracaksa gider bir veya iki ay orada bizzat çalışır, havasını koklar. seyircide doğal bir şey seyrettiği için kendini o karakter ve dolayısı ile oyuncu ile de özdeşleştirir.

metot oyunculuğunu kullanan oyuncular, genellikle çekimlerde set ortamını ve ekibi unuturlar, rollerine o kadar dalmışlardır ki gerçek hayatta olan bitenle ilgilenmezler, tamamen o karakter ve onun bulunduğu ortamdadırlar.

bu oyunculuk türünün mucidi rus tiyatro oyuncusu ve yönetmen konstantin stanislavski dir. metodu oluştururken düşündüğü şey sanatçıların gerek tiyatroda gerekse sinemada abartılı jestler ve mimiklerle seyiricinin gözünü kanatacak biçimde rol kesmelerini önlemek, seyirciyide karakterle bütünleştirerek daha doğal bir katılım sağlamak istemesidir.

metodun bir okul haline gelmesi ise elia kazan, cheryl crawford ve robert lewis ' in 1947 de kurduğu actors studio ile olmuş, okulun direktörlüğüne 1951 de lee strasberg in getirilmesi ile birlikte iyice ekol olmuştur. lee strasberg kim derseniz the godfather: part 2 filmindeki hyman roth derim. bu filmle en iyi yardımcı erkek oyuncu akademi ödülü ne aday olmuş ama ödülü aynı filmde don vito corleone' nin gençliğini oynayan robert de niro' ya kaptırmıştır.

okulun kurulması ile birlikte marlon brando, james dean, marilyn monroe gibi o zamanın yeni yetme oyuncuları hep burada eğitim almışlardır. zamanla pek çok ünlü oyuncu bu tedrisattan geçmiştir.

bu oyunculuğa örnek olarak hem erkek hem de kadın oyuncudan örnek verelim:
robert de niro, raging bull filminde jake lamotta rolünde kariyeri boyunca değişen görünüşünü yansıtabilmek için 27 kilo almıştır.

charlize theron monster filmindeki aileen wuornos rolü için 14 kilo olmuş -o bomba gibi hatun- rolü için pasaklı ve bakımsız bir şekilde kamera karşısına geçmiştir.

günümüz sinemasında bu metodu arşa çıkartan oyuncu ise daniel day-lewis olmuş ve hep bu metodla oynadığı üç filmi ile en iyi erkek oyuncu akademi ödülü nü hakederek almıştır.

yaz gelse de yesek. top dondurmalarda vazgeçilmezimdir.