saros, edirne.

tiyatro oyuncusu.

tarihi aslında bilinenden ve tahmin edilenden çok daha eski olan.

"antik avrasya'nın diğer bölümlerinde üçüncü cinsten ruhani insanlar geleneği vardı. hem heredot hem de hipokrat, iskitler'in enareeler'inden, yani erkek cinsinden kadın cinsine geçiş yapmış olan ve genital organlarını işlevsiz hale getirip kadın rollerini benimsemiş olan transeksüel şamanlardan bahseder.

enareeler'in kendi halklarının en güçlü şamanları oldukları söylenmiştir. hatta ovidius, bazı iskit rahibelerinin kızışma dönemindeki kısrakların sidiğini distile ederek "kadın zehri" yapmayı bildiklerini ve bu zehrin dozajını erkekleri feminize edecek şekilde ayarlayabildiklerini iddia etmiştir.

ortalama bir insan bunu saçma bulup bir kenara atabilir, tabii eğer premarin'in yani günümüzde kullanımı en yaygın olan östrojen ilacının ana kaynağının hamile kısrak sidiği olduğunu bilmezse. enareeler ayrıca bol bol meyankökü yerlerdi - bu bitkinin tüketimi iskitlerde o kadar yaygındı ki antik yunanlar bunun ihracatını "iskit kökü" adı altında yapardı - ki meyankökü de bir anti-androjendir."

ergi - the way of the third

enareeler için ayrıca wikipedia'daki tanımı da çevirmeyi uygun gördüm:

"enaree ve ya enarei, efemine ve ya androjen olarak tanımlanan iskit şamanlarına verilen addır. iskit şamanizmi, çeşitli entojenlerin kullanımı vasıtasıyla ulaşılan dini cezbeleri içerirdi; iskitlerin tapınakları yoktu ve onlar doğanın güçlerine taparlardı.

herodot'a göre, aşkelon şehrindeki afrodit tapınağını talan etmiş olan iskitler ve onlardan sonra gelen tüm nesilleri, tanrıçalar tarafından "kadın" hastalığıyla lanetlenmişlerdir: ve bunun sonucunda iskitler kendilerinin bu yaptıkları talan sonucunda lanetlenmiş olduklarını ve bu yüzden iskit topraklarını ziyaret yabancıların aralarındaki enareelerin durumunu gördüklerini söylemişlerdir.

heredot ayrıca onların bazı dini uygulamalarından şöyle bahsetmiştir:

iskit halkının bir çok kahinleri* vardır, bu kahinler söğüt dallarından yapılma asalarıyla kehanetlerde bulunur. büyük asa demetleri getirirler, bu demetler yere serilir ve bağları açılır, ve onlar bu sopaları yere bir bir sererken kehanetlerini dile getirirler; ve hala konuşmaktayken de sopaları tekrar bir araya getirip eskisi gibi yerleştirirler. bu kehanet geleneği onlara atalarından miras kalmıştır. bir ağaç kabuğunu üç parçaya bölerler, ve bu kabuk parçalarını parmaklarının arasında örüp çözerken gaiplerden haber verirler.

büyük tıp adamı hipokrat, enareelerden bahsettiği havalar, sular ve yerler üzerine adlı çalışmasında, her ne kadar iskitler bu efeminizmin ilahi bir sebebi olduğunu düşünseler de kendisinin bunu iskitlerin devamlı olarak ata binmeleriyle ilişkilendirdiği ve bu nedenle kadınsal roller edindiklerini düşündüğü yazar."

bir tane kargoyu bir ayda getirerek yurtiçi kargo'nun da rekorunu kırmış firmanın haberidir.

amatörce yazılarımdan da anlaşılacağı üzere evet burada başladım stajıma. "olimpos'ta sözlük vardı da biz mi yazmadık".
iyi ki de burada başlamışım yazmaya. çok nadide kişilerle tanıştım. bakın bu söyleyeceklerim athena yengenizin kulağına gitmesin vallahi beni savaş arabasına pegasus niyetine bağlar koşturur. neyse başladım bitireyim
-tanıştığım en nazik,en nahif insan burada
-tanıştığım kalemi en güçlü insan burada
-bana yeniden yazma ve konuşma isteği aşılayan 4.cemre diyebileceğim insan da burada.

anlayacağınız sözlük 15-20 günde çok güzel şeyler getirdi bana diyebilirim.inşallah hepinize getirir. iyi ki burada başlamışım yazma serüvenime. athena yengeniz geliyor şşt tamam dağılın duymadınız bir şey.

küçükken çok sevdiğim çizgi film.

bebekken anam beni banyo yaptırmıştı. onun halası, akrabalar falan vardı evde. halası bana eci bici bücü bücü falan yapıyodu.

olmayan ülke

ayrımcılık ve bölünmelere yol açacaktır, keza bu hak kürtlere verilirse, tatarlara, çerkezlere, lazlara ve daha bir çok etnik kökene verilmelidir. iki şehir öteden gelen insanla iletişim kuramaz hale geliriz. bunun en iyi örneği hindistandır.
bunun örneğini bizzat yaşadığım için söylüyorum, iş yaptığımız bir firmada hindistanlı bir üretim şefi vardı, rahat anlaşabilsinler diye hindistanlı bir operatör işe alınmıştı. operatörün işe başladığı gün aslında aynı dili konuşmadıkları ortaya çıktı.
çevrenizde olan insanlarla iletişim kurmaya ve birbirimizi anlamaya devam etmenin tek yolu aynı dili konuşmaktır bu nedenle eğitimin dili tek kalmalıdır.
edit: hindistan çok uluslu bir devlet olduğu için öyleymiş, cahilliğime verin.
ancak hindistanın durumu olayın absürt olduğu gerçeğini değiştirmiyor.
düzeltme için ıslak imza' ya teşekkürler

bunlar ilk seçildikleri zaman da, msp gömleğini çıkarmışlardı, her insan değişir bizde üstümüzde ki gömleği çıkardık değiştik demişti.
çıkardığı gömlek milli görüş gömleği idi.

“tutsun diye yazsaydık atardık. biz insan gibi önünüze koyuyoz.”
- ıvanmılınski.

niye anlayamıyorsun kardeşim?

tesisleşme mi var? haydi tesis var diyelim. antrenör ekibin ne kadar kalifiye?

spor bilimcilerin güncel trendleri ne kadar takip ediyor?

her federasyon "liyakat" ile mi çalışıyor, yoksa akrabalık ile mi çalışıyor?

fikirler, projeler ne denli takip ediliyor?

gelecek kuşaklara sporcu olmak sevdiriliyor, özendiriliyor mu?

evet onlara sporda başarısız olursa gelecek garantisi veriliyor mu? çünkü spor bu, aşil tendonu ya da bağ kopması en az 1 yılının çöpe gitmesi demek ve belki de o sporu bir daha "eski randıman" ile yapamaması demek. bu durumda sen ülke olarak o insana gelecek garantisi verecek misin?

sporcularımızı ne kadar biliyoruz? mete gazoz'u altın alana dek kaçınız biliyordu! çıkıp şov yapmayın.

ben de senin (bu zihniyete, şahıslara değil) bu akıl yürütmeyle nasıl nefes alabildiğini anlamıyorum. yukarıda daha yazmadığım onlarca soru var. sen önce bunları gider bakalım.

bu zihniyet varken, bu ülkeye harbiden her şey müstehak..

edit ; anlam bütünlüğü

içim kıpır kıpır, demekki bir şeyler yolunda.

şarkı seçimleriniz nostaljiden kopamayan bünyeme o kadar iyi geldi ki. teşekkür ediyorum bu güzel akşam için sevgili supportgirl.

en büyük pişmanlığım bu hayatta. pandemi dönemimde daha da yoğun hissediyorum bunu.

hastanede hocaların ego tatmin aracıyız sadece stajyerler ve intörnler olarak, ne kadar çalışırsak çalışalım yeterli değil, sözlüde hoca ters tarafından kalkmışsa bütün emeğimizi yok sayarak herkese düşük verip bırakabilir, sadece var olduğun için sana sinirlenebilir, özel hayatın hakkında üzerine vazife olmayan yorumlar yapabilir, evde yaşadığı bir olay yüzünden suçsuzken insanların yanında seni rencide edebilir, hiçbir şey diyemezsin çünkü bu devran böyle gelmiş böyle gidecektir, kimseye şikayet edemezsin, hakkını arayamazsın. haksızlığa uğramayı kaldıramayan bünyelere çok ağır geliyor böyle şeyler. her bölümde vardır manyak hocalar, olmaması gereken olaylar ama tıp fakültesinde sistematikleşmiş bir mobbing var en tepeden aşağıya.

durmadan ders çalışıp bir yandan da mobbing ve sağlıkta şiddet olaylarını görerek meslek hayatı hakkında her geçen gün daha da umutsuzluğa kapılıyoruz, öğrenciliğimiz bitince rahat edicez diyemiyoruz. birkaç ay önce bir doktor intihar etti, intihar mektubunda hastanede uygulanan mobbingin kendisini ne kadar etkilediğinden bahsediyordu. ruh sağlığı bozulan, istifa eden bir sürü doktor var benzer şekilde.

şiddet haberleri asla bitmiyor zaten. daha yeni bir ortopedi asistanının parmakları kesildi hasta tarafından sahte rapor hazırlamadığı için, muhtemelen birkaç ay sonra benzer bir haberle karşılaşıcaz. hiçbir zaman yeterli önlem alınmıyor, şiddeti uygulayanlar kınanıyor sadece ama bu o doktorun ellerini kullanamayacağı için cerrahlık hayatının bitmesini düzeltmiyor. yarın şiddet uygulanan kişi biz de olabiliriz ve kimse bizi korumaz biliyoruz.

türkiye’de okunuyorsa bir haksızlıklar zincirine, her yerde müthiş bir hiyerarşiye, daha birinci sınıftayken hocaların “siz doktor olacaksınız sosyal hayatınız olamaz” gibi aptalca laflarına, sosyal hayatsızlığınızın sonunda da meslek hayatınızda ruh sağlığınızın ve canınızın iki kuruşluk değeri olmamasına hazır olunmalı.

birinci sınıfta doktor olacağı için heyecanlı olan insanların yıllar geçtikçe her şeyden ne kadar bıktıklarını görüyorum ve üzülüyorum. ama hangi noktada bu devran döner bilmiyorum.

acısıyla tatlısıyla, yaşıyla kurusuyla, kırmızıyla karasıyla sofraların vazgeçilmezlerinden.

konuşmadan anlaşmayı bekleyen insan*.
yahu müneccim miyim ben? nereden bilicem ne düşündüğünü, ne hissettiğini.
ayıp, günah, diye diye hayatı dar edenlerden de hoşlanmam.
ha bir de kin tutan ve eski meseleleri ısıtıp ısıtıp servis edenler var...
anlaşılacağı üzere listem uzun. daha fazla uzatmadan tanımı yazıp gideyim.
t: yazarların en sevmediği insan tipini yazdığı başlık. ben hızımı alamadım o ayrı...

veda yazısını yayınladıkları gün içimize bir şey oturmuştu. hala durur o şey içimizde.