akıllara aynı karikatürü getiren soru cümlesi.

oltayla balık tutan birisinin arkasındayken oltayı sallarken oltanın kancasının gözüme girmesi.

ateşi bol olsun.

sürekli aldatılan t.c başkanı.

sormak istediğiniz bir soru var mı? *

olmayan sistemdir. sistemsizliğin sistemidir. boş beyinli üç beş takım elbiselinin elinin altındadır. vah ki bu sistemsizliğin pençesine takılana, vah ki bu sistemsizliğin çarkında kaybolana.

kız dışında herkese dert olur. ben 8 yaşındaydım amcam babannemin eteğini başörtüsünü suratıma attığında. o güne kadar da büyüdüğüm zaman başörtü takmayı istiyordum. o hareket beni nefret ettirdi. çok şükür inat ettim. ne kadar akraba varsa üstüme geldi yine de geri adım atmadım. 4 kızı da askılı, şort giyen halam beni "dinden çıkmış" ilan etti yine de pes etmedim. sırf onların yüzünden namaz kılarken, kur'an okurken bile taktığım zaman nefesim daralıyor hemen çıkarıp atmak istiyorum.

buzdolabı olmayan bir ülkeydik. şimdi öyle mi? her evde buzdolabı var.

evimiz yani dünyamızın eksen eğikliğinin 23° 27'* olduğunu hatırlıyoruzdur. bu eğiklik sayesinde dünyanın bazı yerleri güneş ışınlarını dik açıyla alabilirken bazıları alamaz.

özellikle 21 haziranda kuzey yarım küre'deki yengeç dönencesi üzerine, 21 aralıkta ise güney yarım küre'deki oğlak dönencesi üzerine güneş ışınları dik açıyla ulaşır ve günün öğlen vakti olan saat tam 12.00'de gölge boyu sıfır olmaktadır. görselde de gölge boyunun sıfır olduğunu görmekteyiz.

tabi ki tam kapanmada çıldıran bakan geliyor. biz de tam kapanmaya giderken efsaneyi hatırlayalım.*
ne zamandır koşmaya bu kadar meraklısınız.

kesinlikle katılmadığım başlık.belki günlük hayatta fazla küfür kullanmadığım için de olabilir.ama bu sözlükte geçen zamanın kalitesini kesinlikle sorgulatmaz.

içindekiler. yani evin içindeki hersey ama öncelikle nefes almanı sağlayan insanlar.nerede olduğun değil kimle olduğun önemli.

aytekin ataş yorumu harikadır.

beden eğitimi, türk dili ve edebiyatı bir de biyoloji.

güzel, güneşli bir bahar günü; benim doğup büyüdüğüm ilçe gibi köylülerin akınına uğrayan sokak arası pazarı ise gezilen, inanılmaz keyiflidir. köylülerin getirdiği taze envanter, tanıdık esnaflar ve yaratıcı çığırmalar çok hoşuma gider. ama büyük şehirlerdeki belediyenin aha bu otopark pazar yeri, kurun şeklinde oluşturulan yapay pazar kültürü benim hoşuma gitmiyor. ha eleştiri mayetinde söylemiyorum mecburi bir durum bu.

başımı sağa sola hiç oynatmadan, sopa yutmuş gibi hareketsiz, yastıksız öyle mal gibi gidip uzanıyorum. uyuyorum sonra.

20 yaşlarının başında bazen çok yorgun eve gelir makyajı silmeden uyurdum. çogu zaman makyajı yüzümden kazır gibi hoyrat çıkarırdım. yatağın içinde yuvarlana yuvarlana, yüzümü gözümü her yere sürerek, insanlıktan cıkmış şekilde uyurdum.

geçenlerde sarhoş olup sokakta bulduğum evsiz bir amcamızı eve getirmeye çalıştım. işin içine ambulans ve polis bile girdi, o kadar müthiş bir kafaya erişmiştim. ama aynı gece eve gittim, makyajı özenle silip kendimi nemlendirdim, yine yastıksız ve yüzümü hiçbir yere dokundurmadan öyle uzandım yatağa. çünkü insan böyle yaşlanıyor. kırışık kremleri, serumlar, maskeler her gece özenle uygulanıyor. belli bir sırayla. sonra yastıksız yatıyorsun ki kırışık çok oluşmasın. yüzünü hiç oynatmıyorsun çünkü 13 şey sürmüş oluyorsun, daha bakım ürünlerini cilt emmemiş oluyor.

inşallah bi vampir her yerimi ısırır da yaşlanmam hiç. yaşlılıkla başa nasıl çıkacağım hiç bilmiyorum. korkunç bir şey.

bacak görünce salyası akan tiplerle karşı karşıya kaldığı için örtmek zorunda kalan kızdır.

yağmur, tahta, çay.