bir kişi veya olayın gündemde olduğu tarih dönemine devrin denir. kafa sözlük’ün en çalışkan yazarları derken akla devrin nickli yazar da gelir. tanımları keyifle okunur, sevdiğim çizgi filmleri de anlatır. daha ne olsun güzel tanımların daim olsun çalışkan yazar.

lübnan =türkiye +5 yıl

bu aralar buna takıldığım,
her şey yolunda şarkısını bırakıyorum.

açmış olduğum victor jara başlığını sol frame'de görünce bir an şaşırmadım değil *, baktım gerçekten birisi bir şeyler yazmış. müzik ilgisinin yanında okumuş olduğum güncel ve insani yorumlarıyla da sözlüğe katkı sunacağını düşündüğüm yazar. geleli uzun zaman olsa da, hoş gelmiş kendisi. venceremos!

bitkiler geliştikçe, beslenmesini bitkilerin üst kısımlarında sürdüren süne, başaklar henüz yaprak kılıfı içerisindeyken, çiçek döneminde ve tane bağlarken, yine saplarda beslenerek başakların beyazımsı bir renge bürünmelerine, kurumalarına ve tane bağlamasına engel olurlar. sünenin verdiği bu zarara akbaşak denir. özellikle başaklardaki taneler süt kıvamına gelmeye başladığında bıraktığı yumurtalardan çıkan nimfler, hububat tanelerini emmeye başlar. bunun sonucunda taneler çimlenme güçlerini kaybeder, ekmeklik ve makarnalık özelliklerini yitirir.

sokağa çıkmak nasıl bir fayda sağlayacak muhalefete anlamıyorum. halk sokağa çıksa tayyip istifa mı edecek? yarın tayyip çıkar protestocuları terörist ilan eder. bana darbe yapmaya çalışıyorlar, dış güçler beni indirmeye çalışıyor falan filan der. kendi seçmenini konsolüde eder. sanki gezi parkı eylemlerinin hükümete bir zararı oldu.

nilgün marmara, slyvia plath, tezer özlü, furuğ ferruhzad bu dört güzel kadın ne yazdıysa içime işler. yaşamın anlamsızlığını, hayat telaşının boşunalığını yüzüme vururlar her seferinde.

ı origins.

bir diğer adı tripofobi olan korkudur.

aslında delik korkusu demek bu olguyu tam anlamıyla açıklamaya yetmemektedir. toplu halde duran deliklerin ya da gözenekli yapıların yanı sıra, süngerimsi yapılar, sabun köpükleri gibi minik kendini tekrarlayan şekiller, üzerinde küçük küçük kabarcıklar bulunan yara veya yanık izleri ve hatta ayçiçeğindeki yan yana dizili çekirdekler gibi çıkıntılı yapılar bile bu korkuya sahip insanlara zor anlar yaşatabilmektedir.

''buldukça bunama lan. sıcak yemek neyine yetmiyor?''
''neyime yetmiyor ne demek? insan değil miyiz? fırça da isteriz, karyola da, buzdolabı, radyo da!''

72. koğuş (kitap).

baharda kışı
kışında baharı özler insan
ne uzaksa onu özler
kavuşmak şart mı
boşver
bazı şeyler yokken güzel

isminden midir nedir bilmiyorum ama bir süre hiç sallamadığım, daha sonra arkadaşımın sürekli filmden alıntılar yapmasına katlanamayarak izlemek zorunda kaldığım, ve de filmin başından sonuna kitlendiğim, tam anlamıyla insanı çarpan çağan ırmak yapıtı…

yanlış hatırlamıyorsam şöyle bir diyalog vardı:
fikret kuşkan : sizin bokunuz da pis kokar ...
nejat işler : abi kusura bakma ama bok bu herkesinki kokar...
fikret kuşkan : benimki kokmaz ulaan !!!

tapusunu üzerime aldığım başlık olarak kayıtlara geçsin lütfen. *
sıradaki karikatürüm, kendisi gibi tatlı bir karşılama yapan sevgili yedinci dem'e gelsin.

evet toplumda ne kadar "ben modernim modeeeernnnn" diye gezen tip varsa böyle başlıklarda genelde kendi rengini belli ediyor. kız isteme merasimi bal gibi cinsiyetçidir. adı üzerinde kız isteme. ne olursa olsun, ne kadar gelenek hafifletilmiş olursa olsun, cin-si-yet-çi-dir. sonuçta o ağızlardan "kızınızı oğlumuza istiyoruz" sözü çıkıyor, aile kızına "seni istemeye gelecekler" diyor, herkes konuya komşuya "kız almaya gidiyorlar" diyor. yani bu da cinsiyetçi değilse daha ne cinsiyetçi kardeşim? madem bu iş cinsiyetçi değil, kadın tarafı bir kez de gitsin aile ile tanışmaya, neden erkek tarafı kadın tarafına gidiyor, tam tersi olsun ya da fark etmesin bunlar tartışma konusu olmasın? ama yok. biz türkiye halkı olarak modern görünen ama geleneklerinden de kopmaya ve onların yanlış olduğunu kabullenmeye korkan bir milletiz maalesef. üzgünüm.

tanım: sorunsal bile değildir, cevap sorunun içerisinde yatmaktadır.

mood.

en sevdiğim saatler.

(bkz: lucifer) bu adamla küvete uzanıp şarap içerken troll hikayeleri dinlemek istiyorum.
beyninin içine girip neler döndüğünü görmek istiyorum.
ben lucifer ile tanışmak değil derisine nüfuz etmek istiyorum.

başıma gelen tuhaf bir olayı hatırlattı bak. 2005 yılı ramazan ayı (ekim ayıydı) selçuk üniversitesinde öğrenciyim. yatay geçişle yeni geçtiğim için arkadaş çevrem çok geniş değil.

ortaokuldan bir arkadaşım sayesinde yatay geçiş tercihimi yapmış ve soluğu konya’da almıştım. onun oradaki ikinci yılıydı. bir öğrenci evinde kalıyordu. ben yurtta kalıyorum tabi.*

dört beş erkek bir ev tutmuş kalıyorlardı. tipik bir öğrenci evi işte. neyse! arkadaşımın sınıf arkadaşları da ev tutmuşlar iki kız, iki de erkek bir evi paylaşıyorlar. iki çift gül gibi de geçiniyorlar.*

arada ayaküstü de olsa karşılaşıp sohbet etmişliğimiz var ama samimi değilim o çiftlerle. tabii arkadaşımla samimiler. ne de olsa aynı sınıftalar. arkadaşımla ikimizi bir gün iftara çağırmışlar…

eli boş gitmek olmaz diyip; gazoz ve meyve suyu alıp gittik iftara. bizim çifte kumrular niyetli de değiller ama iftar hazırlıkları tam gaz devam ediyor. çok şen şakraklar. sohbet muhabbet de gırla. bide birbirlerine yakışıyorlar ki sormayın!

derken geldi ezan vakti. onlar da bizimle yemek için beklemişlerdi. yemek masasına kurulmuş iftar sofrasına geçtik. masanın ortasında biraz salata var. herkesin önüne dilimlenmiş ekmek ve pide konmuş. birer de çorba kasesi.

arkadaşımın erkek kaynayan öğrenci evi yokluktan kırıldığı için garipsemedik. karnımızı aldığımız birer kase takviye çorba kasesi ile* tıka basa doyurduk.**

çifte kumrular da ses etmiyorlar tabi. biz öğrenci evidir inkanları yoktur diye garipsemeden ekmek bana bana doyurduk karnımızı. ellerinize sağlık diyip kalkerken meğer şakalandığımızı öğrenmiş olduk.**

sonra gelsin, köfteler, börekler sulu yemekler. biz, karnımız tok olmasına rağmen biraz daha tıkındık. sonra yemekleri bizim için yaptıklarını ve kesinlikle bizi salmayacaklarını söylediler.

biz de -dünden razıyız aslında ya neyse- ısrarları üzerine yatıya kalıp yemeklerin geri kalanını sahurda gömdük.**

iki erkek annesiyim, kızım olsaydı pek iyi yetiştiremezdim diye hep düşünüyorum çünkü erkek çocuklar, net oluyorlar, düz mantık var, anneyi fazla yormuyorlar ama kız çocukları öyle mi? detaycı, duygusal dünyaları zengin, benim gibi 39 yaşında yeni yeni duygularını düzenlemeyi öğrenmiş biri için kız çocuğu yetiştirmek çok zor bir deneyim olurdu. neyse ki allah dağına göre kar veriyor, oğullarımla düz mantık kurup geçinip gidiyoruz. biri ergen olmasına rağmen neyse ki aramız iyi. bir de yengeç bir oğlum var, her fırsatta sevgisini belli eder. sağ olsunlar, var olsunlar.*