(bkz: sıcak yerel rüzgarlar)dan biridir.

ozellikle uzun bir muddet spora verilen aradan sonra tekrar yapmaya baslanilan gunler de olusan kas agrilaridir. halk tabiriyle "hamlik" da diyebiliriz. boyle durumlarda kisisel tavsiyem, spor sonrasi "cool down" denilen esnetici hareketler yapilmasidir. akabinde mumkunse ılık bir dus alinmalidir. agrilar gunluk hayati etkileyecek duzeyde ise, kas gevsetici kremler ve ibuprofen icerikli agri kesici kullanilmalidir.

"kabiliyet bi tecelli şamil-i eşya değil; her asa ejdernüma, her el yed-i beyza değil" (diyarıbekirli sait paşa)
bir eşyada tecelli etmeden kabiliyet var sayılmaz; her asa yılan yakalayamaz, her el ile de keramet gösterilemez.

günümüzde birçok kişinin sanal ortamda “şöyle yeteneklerim var, istersem şöyle büyük işler yaparım” gibisinden oturduğu yerden ahkam kestiğini görürüz.
cevap olarak onlara yukarıdaki beyit söylenir.
“bir işi yapmaya kabiliyetim var, istersem yaparım” demekle iş bitmez. yaparım diyorsan kabiliyetini gösterip yapacaksın.

sözlüğümüzde birçok yetenekli arkadaş var. harika resim çizenler, ansiklopedilere geçecek kaliteli tanım girenler, güzel fotoğraflar çekenler, usta bir gazeteci gibi haber yorumları yapanlar....hepsinin eline sağlık. yetenek budur işte.

ortaya konmayan yetenek, gömülü ve yeri bilinmeyen defineden farksızdır - henry ford.

tavanda lahmacun kadar boya vardır.

yönetmenliğini ayla, müslüm gibi projerle birlikte can ulkay'ın üstlendiği, başrolleri ali atay ve erkan kolçak köstendil'in canlandırdığı, kaliteli oyuncu kadrosunun nasıl vasat iş çıkaracağını gösteren, sıkıcı ve yalan. tarihten alıntı film.

açtığı başlıklara hayran olduğum yazar.

jetonu çok sevdiğim bir arkadaşım vermişti. para da amcamın askerlik fotoğraflarını karıştırırken arasından çıktı.

sevme oğlum yanarsın, diye söylerdi annem

tercihli yola girme, girer sana elalem. gökhan semiz

eviniz yanarken maskeniz yoksa ceza yemenizdir.

bilen bilir biz eskiler gülşeni hüzünlü şarkıları ile sevdik. bu şarkıyı da az loop’lamadım;

herkesin gözler şahin gibi maşaallah. üç milyar milyon kilometreden milletin gözlerini görüyor. vücut yapısına bakıyorum ilk. en belirgin o gözüküyor çünkü. eğer bir insan gereğinden fazla kilolu veya zayıfsa bu kişinin vücuduna saygısı yok demektir bence.

bahane sunan arkadaşlara yalancı demiyorum ama:

"beni intihar ettiler" dediği van gogh kitabında, toplumun intihar üzerinde ki etkisine güzel bir yaklaşım sunar. psikyatriye eleştiri oklarını korkusuzca savurur. en önemlisiyse kendisiyle birlikte toplum tarafından dışlananların, deli diye yaftalananların, nasıl büyük dehalar olduğunu ortaya koyar. son olarak:

"ve bazen daha fazlası gerekmez bir dahiyi intihara sü­rüklemek için. kalbin, çıkmazı öyle feci bir şekilde hissettiği günler ge­lir ki, o, kafasının üstüne bir bambu darbesi yer sanki, o artık geçemeyeceği düşüncesi. çünkü doktor gachet'yle bir konuşma sonrasında de­ğil mi ki van gogh, hiçbirşey yokmuş gibi, odasına girdi ve intihar etti. ben de bir tımarhanede dokuz yıl geçirdim ve hiç inti­har takıntım olmadı, ama biliyorum ki sabahleyin, ziyaret saatinde, bir psikiyatr'ıa yaptığım her konuşma, bana ken dimi asmak isteğini verirdi, onu gırtlaklayamayacağımı hissettiğimden."

(bkz: kıskançlık)

eğer evinize dört maaş girmiyorsa, huzur hakkı almıyorsanız, güreşçi olduğunuz halde bir bankanın yönetim kuruluna atanmadıysanız, altınızda on milyonluk makam arabası yoksa, nişan için kapalı olan restoranı açtıramıyorsanız, fransız marka çantalarınız yoksa, pikniğe sekiz uçak ile gitmiyorsanız, salgının başında gelen test kitlerini instagrama koymuyorsanız, garantili bir projeniz yoksa, en nihayetinde hepimiz maaşlı çalışanız.

göğüs, bacak, dudak ve daha nice popüler kültür vücut parçası... bu saydıklarımın hepsi, aslında cinsellik ile alakası olmamasına rağmen, "cinsellik" kavramı içerisinde rahatça değerlendirliyor, arkadaş ortamında bahsi açıldığında ortamı şenlendiriyor. peki ya ayaktan bahsedildiğinde neden farklı gözle bakılıyor insana? e ayak pis kokan, çokça kirlenebilen bir vücut parçası da ondan dediğinizi duyar gibiyim ancak gerekli bakımı yapılmadığına yukarıda saydığım vücut parçaları da çok rahat bir şekilde kirlenip kokabiliyor. yani demem şudur aslında; göğüs, bacak, dudak, kalça ve diğerleri, şuan her ne kadar popüler olsalar da bir zamanlar belirli bir kitlenin takipçisi olduğu fetişizm türüydü. o yüzden herhangi bir fetişizme sahip bir inanı yargılamadan önce kendinizin hoşuna giden "vücut parçaları" nın da zamanında bir fetişizm türü olduğunu unutmayın:)

kimse bana küfürlü, cinsiyetçi tanım giriyor demesin ama dizinin en **** karakteridir. marshall gibi adamı sanat/sepet dalgasına hiç düşünmeden terk etmeyi göze alan, ardından başarısız olup döndüğünde bir türlü rahat durmayıp ted'e, marshall'a hayatı zehir eden, çevresindeki insanların yaşamlarına majör/minör müdahelelerde bulunmaktan çekinmeyen, hatasını asla kabul etmeyen, marshall'a aptal saptal yasaklar koyan, aldrin justice adı altında hırsızlıktan vs çekinmeyen, kredi kartı borcunu veya diğer hatalarının ceremesini manipülasyon yolu ile marshall'a yıkan ahlaksız, pis seviştiğini düşündüren bir karakter idi kendisi. hiç sevmedim, sevmeyeceğim. nefretimsin lily aldrin. ted'in sarışın züppe sevgilisi karen'ı bile senden daha çok seviyorum en azından o kadında entelektüel bir birikim var idi.

arkadaşlarla bir alkol meclisinden dönüyoruz, takside şoförle beraber dört kişiyiz. bir ara yan koltuğumdaki arkadaş dışarı bakıp "aha... ben lan. dışarda kalmışım" dediydi. biz de onu almak için taksiyi durdurmuştuk.

bir feyzi tuna filmidir.

film 1939 yapımı lloyd bacon filmi olan invisible stripes filmini yeşilçam uyarlamasıdır. filmin senaryosunu efsane olmuş birçok yeşilçam filminin senaryolarını da yazmış olan sadık şendil yazarken yapımcılığını da büyük yönetmen ertem eğilmez üstlenmiştir.

filmin yönetmeni feyzi tuna bence türk sinemasında kadri kıymeti bilinmeyen bir yönetmendir. birçok yönetmenin aksime müthiş bir sinema gözü ve bakışı olmasına rağmen film çektiği dönem gereği hep arka planda kalmıştır.

senaryoda, invisible stripes’a göre büyük değişiklikler olmamasına rağmen bence türkiye şartlarına güzel uyarlanmış bir filmdir ancak bazı planların fazlasıyla zorlama olmuş gibi görünmektedir.


filmde, fikret hakan hapisten yeni çıkmış ve normal bir hayat yaşamak isteyen fikret karakterini canlandırırken ekrem bora ise bunun doğru olmadığını düşünen arkadaşını canlandırmakta. iki aktörün de performanslarını çok beğendiğim söylemeliyim. filmin gidişatı beklentilerimizi karşılıyor ve bizi şaşırtmıyor. sabıkalı bir insanın hayata tutunma çabalarınının çevresi, ailesi ve toplum tarafından nasıl boşa çıkartıldığını izliyoruz filmde.

film bence kesinlikle yeşilçam klasikleri arasındadır. filmin adı her şeyi anlattığı için spoiler olmayacağını düşünerek söylüyorum bunu; filmin sonu biraz fazla zorlama olmuş.

bi de bunun belden kavrayarak kendine cekip sarilma versiyonu var...