yazım yanlışı yüzünden cinnet geçirmek tam bizim topluma yakışan bir hareket. hepimizin öfke sorunu var kabul edelim.

ömer iyi çocuktu ama fena bir kusuru vardı.
insanlara fazla güveniyordu.
sırf seviyor diye onları tanıdığını zannediyordu.
eğer geri dönüp söyleyebilseydim söylerdim.
‘ömer derdim her ihanet sevgi ile başlar

türk futbol tarihinde tarihi, taraftarları ve kültürüyle efsaneler arasında yer almış futbol takımı. 1925 yılında kurulmuş olan ve diğer anadolu takımlarına nazaran en eski takım kimliği taşıyan kırmızı - lacivert renkli takım 2019'da resmen feshedilerek kapısına kilit vuruldu.

artık ne uludağ ne de instela. yeni moda var, o da kafa.

1993 doğumlu ingiliz forvet. tottenham'ın yıldızı, çok iyi bitiriciliğe sahip, zaman zaman enteresan gollere imza atabilen kişi. bu sezon ligde 10 golü 11 de asisti mevcuttur.

"tehlikeli sayılmam artık!
kalbimi, kalın bir kitabın arasında kuruttum..."

didem madak

antalya, demre.

üniversitedeyiz kadın hastalıkları stajı. spekulum muayenesi yaparken hocam leş gibi kokuyor bu ya dedim. hasta kadın kafasını kaldırıp bana baktı. o an utancımdan yerin dibine girdim nokta net.

longoz ormanı'nda adına tabela olan kıymetli böcek kardeş.
kelime dağarcığım adını yazacak durumda değil.

inşaat çok yavaş ilerliyor diyorlar. hiç başlamadık ki ilerlesin :)

keraneleri kapatalım da millet bizi mi.......

dün dündür bugün bugündür.


-süleyman demirel a.k.a şapka.

ortaokul yıllarımda severek oynadığım mobil bir oyundu.

geçenlerde bir oynayayım dedim ama çok bozmuşlar.

sözlüğe yazarken genel olarak uymaya çalıştığım eylemdir.

bilgi içerikli tanımlara denk gelmek beni daha çok mutlu ediyor, benim gibi düşünen kişilerin sayısının fazla olmasını umuyor ve herkesi bilgi içerikli tanımlar girmeye davet ediyorum.

elvis presley-jailhouse rock.

carl gustav jung'a göre ahlaklı biri ile ahlaksız biri arasındaki fark şundan ibarettir;

"sırf hapiste olduğu için hırsızlık yapmayan biri, ahlaklı bir kişi değildir."

dürüstlük ve ahlak; fırsat bulamadığı için yanlış bir davranıştan uzak durmak değil, fırsatı olmasına rağmen yanlış davranışı sergilememeyi tercih etmektir.

*

bazen bunlardan biri de ben oluyorum. tercihim genelde starbucks tarzı garson olmayan, ya da garsonların zırt pırt ne alırsınız diye sormadığı mekanlar oluyor.

böyle biri olmaya sebep çoğunlukla gidecek, beraber vakit geçirmeye değecek birinin olmaması. ama bu demek değil ki herhangi biriye muhabbete açlık duyuyorum. o da değil... yani biriyle mekana gidince sıkılıyorum bazen. boş boş samimiyetsiz muhabbetleri sevmiyorum.

bu dünyada en güzel arkadaş yanyana susabildiğin, susarken de çok şey paylaşabildiğin arkadaş değil midir ? öylesini bulursan al yanına besle, büyüt, bağrına bas arkadaşlığını.

sürekli "hiç konuşmuyorsun, muhabbete hiç katılmıyorsun, telefonuna bakma, şunu yapma, buraya dönme, bana bak, şebek ol beni eğlendir." diyen insanlarla hayatı bıraktım, bir kaç saat bile geçmez. o da çekilecek çile değil anlayacağınız. ben öyle arkadaşı da istemem yanımda.

bir şeyler anlatmak istediğimde dinleyecek, o bir şeyler anlatmak istediğinde dinleyeceğim ama susmak istediğimizde de susacağımız bir ilişki ve arkadaşlık en güzel olanıdır. ama onu da bulmak gerçekten güç.

kısacası yalnızlık esasen cidden bir tercihtir. dolaylı ya da dolaysız, bunu sen seçersin.

unutma beni nesneleridir. bu bilinçle yapmış olup olmamanız bir önem arz etmez, günün sonunda kendinizi onun evinde kalan eşyalarınızı gördüğünde, onlara dokunduğunda ne hissettiğini düşünürken bulursunuz. hatta bir parça acılı, özlemli bir hisse bürünmesini istersiniz bu nesneler vasıtasıyla. kulağımdan küpemi çıkarıp neden vermiş olabilirim ki adama sabaha karşı bir saate. iz bırakmak istiyorum işte. unutulmamak, değersizleşmemek, herkesleşmemek. dümdüz bencillik 2000 parçalık kocaman bir puzzle hediye etmek. kayıp bir parçası var diye koştura koştura gidip aynı puzzle'ın ikincisini almak, o eksik parçayı arayıp bulmak, o duvara asıldığı ana şahitlik etmek istemek. senden sonraki bir zamana ertelenmesi hatta belki de kenarda bir köşede kalması riskini göze alamamak. kendini somutlaştırmak istemek. varım. şimdilik. artık olmadığımda da var olmaya devam etmeliyim. çünkü ben bu kadar basit, bu kadar sıradan, bu kadar primitif bir canlıyım. evindeki varlığımla, bıraktığım izlerimle gerçekleştirebiliyorum kendimi sadece demektir.
kabul et ya da etme...

dünyanın en güzel kadınlarından biridir. güzel, çünkü üretken, çünkü aşık, çünkü hüzünlü. yaşadığı tüm ruhsal ve bedensel acılarına, travmalarına, düzinelerce ameliyat geçirmesine, aylarca yatağa mahkum olmasına, yerle bir olan hayallerine rağmen direnmiş var olmaya çalışmış bir kadın. hayatındaki tüm olumsuzlukları hiçe sayıp iç huzurun gücünü gösteren bir başyapıttır. acının güzelleştirdiği kadın.

30 yıl aynı yatağa girdiği adamdan dahi utanan o kadar çok anadolu kadını var ki yazık. bu durum ciddi bir toplumsal baskı sonucu ortaya çıkan problemdir. cinselliği bir tabu haline getiren, konuşulmasından araştırılmasından hele ki evlenmeden deneyimlenmesinden sakınılan toplumlarda ortaya çıkması normal olan bir diyalogtur.

çocuk gördüğünde ilk ve favori sorusu ''sen kimin çocuğusun'' olan teyzedir. cevap gelmezse çocuğu bir köşeye sıkıştırır bakışlarıyla, tekrar tekrar sorar hatta ipucu bile verir ve o cevabı muhakkak alır. küçükken bana da sorulmuştu da ''annemin'' cevabını vermiş, teyzeleri güldürüp aralarından sıvışmıştım. espritüel kişiliğim çocukluktan kendini gösteriyormuş canım*.