biri size galerisinden bir fotoğraf gösterdiğinde, parmağınızla sağa sola kaydırmayın.
belki görmenizi istemediği bir fotoğraf vardır ha ne dersiniz?

niçun olmasun?
arada geliyor tutamıyorum.

politikaya, spora ya da insanların kendini kaybettikleri diğer şeylere önem vermeyen canlılar.

düğün ve asker eğlencesi.

bu listeye girebilmek için dörde falan katlanmam gerekiyor. bu da imkansız olduğu için siz devam edin sevgili yazarlar *. tabiki de şaka yaptım, sonuna kadar savaşıyorum. yok öyle pes etmek falan.

sağlıkla kafayı bozmuş bir insan olarak, çok özendiğim insandır,
evet çok saçma bir iş sigara içmek, vakit kaybı, hatta 2 ay içmediğim dönemde bir sürü beylik laflar da ettim ama maalesef benim sağlıklı halim baya iştahlı ve şişman olduğu için mecburen tekrar başladım,
buharda pişirdiğim sebzeleri ekmeksiz yiyip üzerine yeşilçayla sigara içerken sorguluyorum bunu, beslenmenin mimarlıkla ilişkisini bile araştırmış bir insan olarak, bu sigara konusunu çözemiyorum, sigarasız uzun süre bir şey yemeden vakit geçiremiyorum.

hani seküler nerde? sabah sabah güldürmeyin ya!
sekülerim diyen radikaller,
sekülerim diyen muhafazakarlar,
neyi muhafaza ettiğini bilmeyen bağnazlar,
pardon da kimle kimi kıyaslayacağız biz?

bu ülkede muhafazakar olmayan özgür düşünebilen bir tane insan evladı var mı?
varsa da sesleri çıkmıyor...

dini hayatınızın dışına itince şıp diye özgür olmuyorsunuz.

özgür düşünemiyorsanız, potansiyel bir bağnazsınızdır.

bir gün bir arkadaşımla yemek yemek için güzel bir restorana gittik. yan masamızda tahminimce japon bir aile vardı. ilerleyen dakikalarda 3 yaşında olduğunu düşündüğümüz çocuklarından gık sesi dahi çıkmadı. çok da tatlı bir bebekti sevdik, falan filan.

sonra siparişimiz geldiği sıra çaprazımıza yine 3'lü yaşlarda çocuğu olan bir türk aile geldi. aman yarabbi. "yiyeceksin, yemeyecem, yiyeceksin, yemeyecem, x rahat dur çocuğum, durmayacam, x yerine otur, oturmayacam, eğvevee" sesleri ile korkan japon çocuğun da ağlamaya başlamasıyla ortalık yangın yeri. mahalle yanarken saçını taramak mentalitesiyle iplemeden yemeğimizi yedik o ayrı.

bence gayet başarılıydı. oscar'ıda fazla abartmamak gerekiyor. hep kendi kendilerine ödül verecek değiller, başka ülkelere de bir göz atıp fırsat vermeleri çok doğru bir karar olmuş. sinema hollywood'tan ibaret değil çünkü.
filme gelecek olursak beni tatmin etti doğrusu. başından beri sürükleyiciydi ailenin samimiyetiyle, çaresizlik duygusunu çok göze batırmadan kolay bir anlatımla ifade etmişler. verilen mesaj en yalın haliyle izleyiciye ulaşmış. sadece son sahneler sanki bir yerlere bağlama zorunluluğundan biraz aceleye gelmiş ve filmin akışı içinde yapay durmuş. sonu için daha etkileyici bir dokunuş söz konusu olabilirdi.

anasının ak sütü gibi helal şampiyonluğu doyasıya kutlamak her beşiktaşlının hakkı.
gram hak etmeyen futboluyla eğer kayseri'nin düşmesine sebep olsaydı fenerbahçe, bugün olduğundan daha kara bir gün olacaktı.
şükür sarı lacivert renklerde ama arkasında çarşı yazan formamız var gezi zamanından.

babam da fenerbahçe alamıyorsa beşiktaş alsın isterdi. boş ver baba, seneye takarız 4. yıldızı göğsümüze!

(bkz: yemek yediği kaba pislemek).

koçtaş'ın bahçe bölümünde tek başıma dolanıyorum. canlı çiçek alıcam lakin bi sorun var, çiçek bakımından anlamıyorum pek. az buçuk fikrim varsa da yani bi kamer genç değilim en nihayetinde. ilk girdiğimde bölümde birkaç kişi varken, bi süre sonra tek kalıyorum. arkada da beyaz kıyafetli bir kadın çalışan var, biyerleri falan düzeltiyor çiçeklere bakıyor. normalde bahçe bölümüyle turuncu tulumlu abiler ilgileniyor, çiçek bakımı toprak bilmem ne her nevi soruyu yanıtlıyorlar. onlar yok herhalde diyorum kendi kendime, ya da onların görev tanımının yanında bi de bu ablanın yaptığı iş var.

biraz bakındıktan sonra bi çiçeği gözüme kestirdim. güzel de duruyor, adını da google'ladım bakımı çok zor gibi değil ama yine de emin olmak için görevliye sormak istedim. göz ucuyla baktım, beyaz kıyafetli bir kadın arkalarda biyerlerde dolanıyor. tamam.

- çok afedersiniz bişi sorucaktım, bakabilir misiniz.
+ buyrun?
- bunların bakımı hakkında bilginiz var mı nasıldır yani, kolay mıdır sizce?

şöylece bi gösterdiğim saksıya doğru bakar.
+ üzgünüm, bilmiyorum.
- nı. nı. nasıl?
+ nı. nı. n. nasıl?
- n.n.n. ...
+ ...

iki kişilik karşılıklı mavi ekran öncesi ben kadını çalışan, kadın beni koçtaş'tan hatun düşürmek için muhabbet kovalayan adam sanmıştır. ama bu bilgi açığa çıkmadan önce hanımefendinin beynini biraz daha yakmam gerekmektedir.

- peki bilen bir arkadaşınız var mı?
+ ...?
- -_^

benimki epey köşeliyse de, neyse ki onun jetonu sonunda düşer de mevzu anlaşılır. özürler mözürlerle çiçeği alıp yere bakarak kasaya giderim.

2 ayda soldu o çiçek.

sicim teorisi. her şeyin titreşen aşırı küçük, ipliksi yapılardaki sicimlerden oluştuğunu öneren, henüz kanıtlan(a)mamış teori. öyle ki, bir atomun güneş sistemine oranı, bir sicimin atoma oranına denk geliyor.

normalde şiir, edebiyat ve sanat havas işidir. aslında platon'cu tanım en harika tanımdır kanımca. psukhe'nin içine düştüğü anemnesis'ten* sonra insan sadece doxa'ya ulaşabilir. (bkz: doxa) düştükten sonra gerçekliğin bilgisi olan episteme idealar aleminde kalmıştır. insan bu bilgiyi ancak 'hatırlayabilir' ki, bunun adı (bkz: aletheia)dır. şiir ve sanat aslında episteme'yi hatırlamak isteyen insan için bir hatırlatma aracıdır. hatırlanmayanı hatırlatır, görünmeyeni görünür kılar, bilinmeyeni bildirir. bu tanımı 'şiirin nesir hali' olarak edebiyat için de yapabiliriz.

türkiye'de 1937-1948 yılları arasında kurulmuş 21 köy enstitüsünden güney ege bölgesinde olanı. 1944 yılında kızılçullu köy enstitüsünden ayrılmıştır.

nüfus arttıkça, 3-4 ilden öğrenci alan köy enstitülerinin de bölünerek bazı öğrencilerin kendi illerine yakın yeni okullara taşınma uygulaması 1940'tan kısa bir süre sonra başlamış. örneğin başlangıçta akçadağ köy enstitüsü'nde eğitim gören sivaslılar 1942'de yıldızeli'nde kurulan pamukpınar köy enstitüsü'ne taşınmıştı. 1944'te de aydınlı ve denizlili kızılçullu öğrencileri, izmir'den kalkıp çöp şişiyle meşhur bu beldede adabelen denen yerde kendi okullarını kurar ve açarlar. onlara o zamana kadar antalya aksu köy enstitüsü'nde okuyan muğlalılar da katılır. 1953 yılına kadar denizli, muğla ve aydın illerinden 458 öğrenci buradan mezun olur, daha sonra öğretmen okulu ve anadolu öğretmen lisesi başlığıyla da öğretmenler yetiştirmeye devam eden okul bugün fen lisesi olarak devam ediyor.

kaynak: okulun mezunlarından kemal kocabaş tarafından derlenen ortaklar köy enstitüsü 70 yaşında başlıklı çalışma.

medeniyetden nasibini almamıştır. boşa tartışıp falan canınızı sıkmayın. anlamaz.

daha kapanmadan çıldırdığımızın göstergesidir.

aynen kardeşim aynen
bu ülkeye faydası olacak üniversite öğrencileri gözaltına alınmadı,
gözaltına giderken direnmeden yürüyen öğrencilere orantısız güç kullanılmadı,
bu ülkemin öğrencileri terörist ilan edilmedi,
boğaziçi gibi dünya sıralamasına girmiş bir üniversiteyi kazanabilmiş insanlara lise mezunu polis "terbiyesizler" demedi.
biz malız kardeşim kusura bakma. bi sen uyanıksın, as bayrağını as as as...

biz boğaziçilileri en başından beri savunuyorduk zaten. ha "aşağı bak" demiş ha "aşağıdan" demiş, fark etmeksizin savunuyorduk zaten. sen bizi çok yanlış anlamışsın.

çirkin de olsa benim kedim. iyi ki var.

aşağıda yazıda tanışma hikayemizi anlattığım prenses kendisidir.

#1309349

tarzı ,kalemi göz dolduran yazardır. devamını hep gelir inşallah.