1.
sadri alışık'ın ah güzel istanbul filminde canlandırdığı karakter.
devamını gör...
2.
bir sadri alışık karakteri.
bir de 2010'lu yıllarda uludağ sözlükte haşmet ibriktaroğlu diye ruh hastası bir yazar vardı, her resmi bayram, dini bayram ve özel günlerde tüm uludağ sözlük kullanıcılarına mesaj atardı, tuhaf adamdı vesselam, durduk yere aklıma geldi.
bir de 2010'lu yıllarda uludağ sözlükte haşmet ibriktaroğlu diye ruh hastası bir yazar vardı, her resmi bayram, dini bayram ve özel günlerde tüm uludağ sözlük kullanıcılarına mesaj atardı, tuhaf adamdı vesselam, durduk yere aklıma geldi.
devamını gör...
3.
ne kadar çok sevdiğimi kelimelerle ifade edemeyeceğim ah güzel istanbul filminde canımız sadri alışık tarafından canlandıran, yine ne kadar çok sevdiğimi kelimelerle ifade edemeyeceğim, sadri alışık ile bütünleşmiş, sadri alışık'ın sadece bir komedi filmi oyuncusu olmadığını kanıtlayan harikulade karakter.
deli gibi sigara içer, hatta bırakıyorum yeter artık dediği gün, iki-üç stresli olayla karşılaşınca yol üzerinden yine alır sigarasını. "her şeyden vazgeçtik, şu meretten vazgeçemedik! hem sipâhi, hem iki paket günde!"
babasından kalma yalıdan kalan külbe-i ahzan'da oturur. sanırım benim değil, kendi sözleri onu daha iyi anlamanızı sağlayacaktır.
"bendeniz, haşmet ibriktaroğlu. dedemin dedesi, osmanlı sarayında ibrikçibaşıymış. dedem paşa, amcam süferâdan, babam da zengin bir hovarda, hem de tüccar. beylerbeyi'nde bir yalıda dünyaya gelmişim. validem, daha ben bir yaşındayken yakışıklı bir zabitle kaçmış. peder, içkide iki hanı bir koca köşkü yemiş bitirmiş. eh, servetin geri kalan kısmını da ayıptır söylemesi, biz batırdık. tüccarlığın bir zamane sanatı olarak inceliklerini kavramayamadığımızdan birkaç işten anlamazın aklına uyup birkaç madrabazın eline, çevirsinler diye para bıraktık. iflasla beraber yalıyı da sattık. birçoğu artmamacasına geride kaln ne var ne yoksa hepsini dağıttık. şimdi çok rahatız elhamdülillah. mütevazı bir meslekte karar verdik, geçinip gidiyoruz. efendim, mesleğim seyyar fotoğrafçılık. haa, başka bir iş yapamaz mıydım... yapardım tabii. ama kendi başıma buyruk olmak isterim. yani öyle iki-üç kuruş için hürriyetimi falan satmak istemedim yani."
"bilmem ama yaşıyoruz, iki kişiyiz ve birbirimizi seviyoruz. korkma, dünyada her zaman inanılacak sağlam şeyler bulunur." cümlelerini söyleyen güzel adamdır aynı zamanda haşmet.
"paralar suyunu çekince, varlıklı dostlar da arayıp sormaz oldular. bunlar bizim semtin insanları, âilenin nâmı buralarda hâlâ yaşar, eh, bizde insancılız, kalenderiz. bu, iki fakülte bitirmiş lemân hanım, evinde fransızca dersi verir. edebiyât bilgimizi, bize vesikalık çektiren öğrencilerden haber alınca bizimle pek alâkadâr olduydu, ama okumuş kadınla yuva kurmanın zorlukları vardır. haaa, bu da han hamam sahibi belkıs hanım, bizi yakışıklı ve kibar bulurmuş, ama zengin kadınla evlenilmez kî! kasap sâlih de benim için ‘efendi çocuk!' dermiş bitevîye, kızı tombul ayten hep böyle pencerede oturur, isteyen çıkmıyor mu ne, babası bana vermek istermiş ama esnaf kızı, o da zorluk çıkarır evlenince..."
"ah güzel istanbul! nasıl da bozulmamış o bin yıllık güzelliğin. ey canım boğaziçi, bir zamanlar dedelerimiz de içlenmiş bu güzelliğinin karşısında. nasıldı o bîmen şen'in eski bestesi: atalarımız da geçmiş bu sulardan mağrur ve akıncı, nerede orta asya nerede viyana kapıları"
"bütün ömrüm boyunca çalışmadan yaşamanın yolunu aradım, belki de bu yüzden yorgunum."
deli gibi sigara içer, hatta bırakıyorum yeter artık dediği gün, iki-üç stresli olayla karşılaşınca yol üzerinden yine alır sigarasını. "her şeyden vazgeçtik, şu meretten vazgeçemedik! hem sipâhi, hem iki paket günde!"
babasından kalma yalıdan kalan külbe-i ahzan'da oturur. sanırım benim değil, kendi sözleri onu daha iyi anlamanızı sağlayacaktır.
"bendeniz, haşmet ibriktaroğlu. dedemin dedesi, osmanlı sarayında ibrikçibaşıymış. dedem paşa, amcam süferâdan, babam da zengin bir hovarda, hem de tüccar. beylerbeyi'nde bir yalıda dünyaya gelmişim. validem, daha ben bir yaşındayken yakışıklı bir zabitle kaçmış. peder, içkide iki hanı bir koca köşkü yemiş bitirmiş. eh, servetin geri kalan kısmını da ayıptır söylemesi, biz batırdık. tüccarlığın bir zamane sanatı olarak inceliklerini kavramayamadığımızdan birkaç işten anlamazın aklına uyup birkaç madrabazın eline, çevirsinler diye para bıraktık. iflasla beraber yalıyı da sattık. birçoğu artmamacasına geride kaln ne var ne yoksa hepsini dağıttık. şimdi çok rahatız elhamdülillah. mütevazı bir meslekte karar verdik, geçinip gidiyoruz. efendim, mesleğim seyyar fotoğrafçılık. haa, başka bir iş yapamaz mıydım... yapardım tabii. ama kendi başıma buyruk olmak isterim. yani öyle iki-üç kuruş için hürriyetimi falan satmak istemedim yani."
"bilmem ama yaşıyoruz, iki kişiyiz ve birbirimizi seviyoruz. korkma, dünyada her zaman inanılacak sağlam şeyler bulunur." cümlelerini söyleyen güzel adamdır aynı zamanda haşmet.
"paralar suyunu çekince, varlıklı dostlar da arayıp sormaz oldular. bunlar bizim semtin insanları, âilenin nâmı buralarda hâlâ yaşar, eh, bizde insancılız, kalenderiz. bu, iki fakülte bitirmiş lemân hanım, evinde fransızca dersi verir. edebiyât bilgimizi, bize vesikalık çektiren öğrencilerden haber alınca bizimle pek alâkadâr olduydu, ama okumuş kadınla yuva kurmanın zorlukları vardır. haaa, bu da han hamam sahibi belkıs hanım, bizi yakışıklı ve kibar bulurmuş, ama zengin kadınla evlenilmez kî! kasap sâlih de benim için ‘efendi çocuk!' dermiş bitevîye, kızı tombul ayten hep böyle pencerede oturur, isteyen çıkmıyor mu ne, babası bana vermek istermiş ama esnaf kızı, o da zorluk çıkarır evlenince..."
"ah güzel istanbul! nasıl da bozulmamış o bin yıllık güzelliğin. ey canım boğaziçi, bir zamanlar dedelerimiz de içlenmiş bu güzelliğinin karşısında. nasıldı o bîmen şen'in eski bestesi: atalarımız da geçmiş bu sulardan mağrur ve akıncı, nerede orta asya nerede viyana kapıları"
"bütün ömrüm boyunca çalışmadan yaşamanın yolunu aradım, belki de bu yüzden yorgunum."
devamını gör...