pluviophile

benim bu.
sabah kalktığımda gri bir gökyüzü gözümü gönlümü açar, mutlu kalkarım yataktan. sırf yağmur yağıyor diye saatlerce boş boş yürür, yağmuru en iyi hissedeceğim sokakları ararım. en son ne zaman şemsiye kullandığımı bilmem, şapka ekli montlardan giymem.
çünkü bu bir tutkudur, hayatın anlamıdır, sevdadır benim için.
öyle uzaktan, cam kenarında oturup izlemeye benzemez.
insanın içine bayram sabahı sevincini nakşeder hem de her seferinde.
gece mutfağa gitmeye üşenilen saatlerde sizi sokağa çeker, attığınız her adımdan, düşen her yağmur tanesinden zevk alırsınız. işte öyle bir şeydir.

t: ismini çok sonra duyduğum, kendimi tamamen ait hissettiğim tutku.

yağmuru sevenlere bir şiir gönderelim o vakit.

rahmet bekleyen insanların
rahmet yüklü bulut ol semasına.
yalnız sen boşalt nasibini
aç ve tok toprağa.

yağmur ol, bulut ol, şarkı ol
yalnız esirgeme kendini bizden.
içinde yüzdüğün denizden
daha derindir gecemiz.
-rüştü onur