okan buruk’un askeri yazar profili

insanın hayata dair inancını ve enerjisini sömüren acı gerçek...
yaşamak kolay değil.

elit ve seviyeli insanların oluşturduğu kültürdür.
herkes çok saygılı.

bir yerden sonra alışkanlıklarımızın değiştirmek zor geliyor. tanıdık çehreleri yeni çehrelere değişmek istemiyorum.

isterse çok güzel vaatleri olsun yeni adreslerin.
hayır, başaramam.

kanser olduğunu öğrendikten sonra bizim için zorlu bir süreç başladı, hastanelerde tahliller, mr, temografi, pet çekimleri derken babamın durumu kısa sürede kötüleşti, tümörün türünün öğrenilmesi ve tedavisine başlanabilmesi için biyopsi alınması gerektiğinden kolonoskopi işlemlerini hızlıca yaptırmamız gerekti, hastaneye yatış yapıldı. her şey yoluna girecek diye umarken araya bayram girdi, doktorlar tatile çıktı, endoskopi bölümü kapalı dediler, bayram tatilinin bitmesini beklerken serviste hastamızın durumu ağırlaştı, zatürre oldu, babamız avuçlarımızdan kayıyordu ve elimizden hiçbir şey gelmiyordu, derken bayram tatili bitti, doktorlar da bu sefer hastanın durumu kolonoskopi için uygun değil, bağışıklılığını toparlamamız lazım... dediler, fakat nafile,
babam artık bitap düşmüştü, beklemekle ve yapılan tedavilerle hiçbir şey değişmiyordu, midesi kanayıp tansiyonu 8/3 olduktan ve şuurunu kaybettikten sonra hastamızın yoğun bakıma kaldırılması gerektiğine karar verildi,
üniversite hastanesinin yoğun bakımında yer olmasına rağmen fırıldaklar döndürüldü, biz zar zor araya adam koyarak hastamızı yoğun bakıma aldırabildik.
vicdan diye bir şeyin yalan olduğunu o gün çok iyi anladım... acil müdahaleye rağmen rahat ve gevşek davranabilmek bazıları için çok olağan bir şeymiş, o hastanın ailesi için arz ettiği önem kimin umurunda???
günler öncesinde yoğun bakıma kaldırılması gereken hastaya ve bize az acı çektirmediler bu süreçte...
vallahi de allah kimseyi hastanelere düşürmesin...
babamız yoğun bakıma geldikten iki gün sonra da solunumunu yerine getirememeye başladı ve yoğun bakımda entübe edildi. onun bir daha hiç uyanmayacağını düşündüğümüz de oldu, umutsuzluk değil ama endişe ve korku hüküm sürüyordu içimizde...
ciğerimiz öyle böyle yanmadı, ama dualarımızı eksik etmedik... normal servisteki boşvermişliğin ve hastaları gözden çıkarmış tavrın aksine yoğun bakım doktorları ve hemşireleri mükemmel şekilde hastamızla ilgilendiler, önce allah'ın yardımları sonra da onların emekleri sayesinde babamız gözlerini kısa süre önce açtı, tepki vermeye başladı, durumu günden güne umut verici bir şekilde düzeliyor...
tabii hala her şey düzelmiş değil, umudumuz babamızın sağ salim yoğun bakımdan çıkması, solunum desteğinden tamamen ayrılabilmesi ve biyopsi için uygun olması, bize bugünleri gösteren, içimizdeki umudu çoğaltan allah'a şükürler olsun.

allah bütün hastalarımıza şifa, hasta yakınlarının da gönlüne serinlik, ferahlık versin.

edit, sözlükte de dualarını eksik etmeyen tüm dostlarıma minnettarım. allah herkesten razı olsun, gösterdiğiniz yakınlığı, verdiğiniz destekleri asla unutmayacağım..

zor beğenen biri olduğunuzu gösterir. genellikle migros ve carrefoursa da ki kasiyerlerin daha güzel olduklarını düşünüyorum. tabii ki kötü gözle bakmıyorum kimsenin kızına filan. sadece dikkatimi çekiyor bu ayrım.
belki de bakım eksikliğinden ve özentisizlikten kaynaklanıyordur.

yürümez gibi geliyor bana.

bence her insan kendi muhitinden birini bulmalı. ilçe sınırları dahilinde sevgili olunabilecek, evlenilebilecek binlerce hatun varken ben neden il sınırlarının ötesine geçeyim mesela...
ilerde allah nasip ederse önceliğim tabii ki de kendi semtimden, ilçemden, olmadı komşu ilçelerden bir hanımla aşk yaşamak olur.

atıyorum bayrampaşa'da yaşarken gidip de bağcılarlı bir kızla ilişki kurmak istemem. yakın yerler olursa ne ala tabii..
bence bu çok önemli bir şey.
aynı şeyleri görüp, deneyimlemiş, yaşamış olmak önemli... bu konuda biraz sabit fikirliyim.

insanlar gerçekten mağdur.

eğitimde, ekonomide, sanatta, kültürde, sporda, dış politikada ve akla gelebilecek her konuda akp'nin güzelim ülkeyi derin bir karanlığa ve karamsarlığa sevk etmesidir.

bu manzarayı gören ve bu umutsuzluk ülkesinde nefes alan sıradan bir vatandaşın (akp üyesi olmayan, tanıdığı ayısı dayısı olmayan, torpili bulunmayan, alın teriyle insanca yaşamak isteyen) hastalanmaması imkansız hale gelmiştir.
ayısı dayısı olanların bile zerre nazarınca vicdanı ve kaygısı varsa, onların da memleketin iflasına kayıtsız kalmaları pek mümkün görünmemektedir. ülke bu derece bir çöküşü tarihi boyunca görmüş değildir...

bir insanı çin işkencesiyle çıldırtmak yerine tercih edilebilecek bir alternatiftir.

milli takım için marş yazmış, duyar duymaz kulaklarımdan beynime doğru acı verici bir darbe iniyor.
tahammül edilebilecek gibi değil.

her petekten bal almakla meşgul olan, ortamlarda dikkatleri üzerine çeken ve elde edilmek istenen erkekle, kendini dışarıya kapatmış, her sohbetten ve olasılıktan dışlamış, kendi dünyasında yaşayan erkeğin versusudur.

içe dönük ve dışa dönük erkek olarak da adlandırabilirdik bunları ama böyle daha ilginç oldu gibi sanki, hem daha da fazla karakterleri yansıtabileceğini düşündüm...

benim bu mukayese için yorumum şöyle olur,
arı erkek her zaman daha fazla ilgi görür, dişilerin dikkatini çeker. "hımmmmm, oyşşş, uffff, naber fıstık, seni yerim ben ama." dedirtir kadınlara.

biraz lüks gibidir...

mental açıdan sağlıklı olmadığımdan, dünyevi meselelerden artık gittikçe koptuğumdan, en başından beri objektif kalarak kendimi yakışıklı klasmanında görmediğimden,
hayat enerjisiyle, neşesiyle kadınların aklını çelecek biri de olmadığımdan kafayı gönül meseleleriyle bozmamış olmam gayet normal bir sonuç. tabii insanız nihayetinde, elbette birilerinden hoşlanmak mümkündür, reklamlarda bir kadın çıkar, ah ulan dersin filan, ama hepsi o kadar. fazlası yok. bir salyangoz kabuğu içinde yaşar, gidipte kelebekler, arılar gibi uçamaz neticede. böyle.

bilgi depolama yönü kuvvetli olduğu gibi hitabeti de iyi olan, yaptığı işe hakim, saygı uyandıran kadındır.

demin trt haber izlerken aklıma geldi. muhabirleri, sunucuları genellikle çok iyi, sadece ezberci olmadıkları belli oluyor. mükemmel cümleler kurabiliyorlar ve çok akıcı güzel bir türkçeyle konuşuyorlar. ne mutlu ailelerine, böyle mükemmel insanların yetişmesine vesile olmuşlar.

insanın başında dert varken her şey boş geliyor.

gruplardaki bütün maçları kazansak da kaybetsek de hiç önemli değil.
tuttuğum takım küme de düşebilir.
futbol filan gözüm görmüyor...

televizyon dizilerinde adını bile bilmediğin oyunculara, güzel şarkıcılara hissedilebilen, insanın içini kıyım kıyım kıyan, bir anda yataklara düşüren aşktır.

allah özelden ve buradan yazan herkesten razı olsun. çok sağ olun. inş. daha iyiye gider. amin.

yüreğim, ruhum, canım, derdim, devâm, hüznüm, kalbim, bebeğim, hayatım...

sensizliğe alışmak imkansız. yoğun bakımda yaşam mücadelesi veriyor lakin normal servise bir mucize sonucu çıkabilse bile kanserinin ilerlemiş olması nedeniyle ne ameliyat ne de terapi alabilmesinin mümkün olduğunu söylüyor doktorlar.

allah'ım sen çok büyüksün, tek isteğim babamın çok dönmek istediği hanesine tekrardan girebilmesi, ve önünde sayılı günleri olsa bile bizimle konuşabilmesi,
ona o kadar çok söylemek istediğim şey var ki,
şuuru tam kapalı gibi değil, söylediklerimi anladığını umuyorum o odada.
aramızdaki duygu bağının tarifi imkansız.
babam seni sırtımda taşıyarak evime getirmek bana nasip olsun,
ecel terini kendi ellerimle sileyim,
seni bağrıma basayım, sen ebedi aleme geçerken senin benim çocukken ellerimi tuttuğun gibi ben de senin o en zor anında yanında olayım, seni bırakmayayım.

babam, sen benim yavrumsun, ciğerim, aşkım, gözüm, ruhum...
kaderde sana doyamamak mı varmış babam.
korkma, rabbim meleklerini yoldaşın etsin.
inş. bu yoğun bakımdan çıkarsın ve yuvanda, kendini huzurlu ve ait hissettiğin yuvanda kalan ömrünü yaşarsın.
amin...

bu derdimi okuyan ne kadar insan varsa gönülden bir duasını isterim...
allah rızası için dua edin babama.

sizin için varlığı dünyadan bile büyük ve önemli olan sevdiklerinizin gölgesinde huzur bulurken, onların varlıklarından güç, kuvvet alırken o kadar da önemli olmayan bir durumdur.
esas acı olan, gurbette yalnız kalmaktır. kendini çaresiz, öksüz hissetmektir. artık bir teselli bulamayacak olmanın ıstırabıyla yanmaktır. gurbetin acısı yüreğe işte o zaman oturur, saplanır. dünya belki de o zaman gurbettir insana...

allah sevdiklerimizi bizlere bağışlasın. amin.

hayvansever olmak için insan düşmanı olmak şart değil.
yine en çok sevilecek olan bir insandır.
ana, baba, kardeş, eş, dost, arkadaş...

hayvanlara duyulan sevgiyle insana duyulan sevgiyi mukayese etmemek gerekir.
hayvanın boşluğu elbet bir gün dolar, yürekteki yarası kapanır. ama insan gidince onun boşluğu hiç azalmaz, hiç. hayat durur.

o giderse garipliğimin bir tarifi olmaz, dünya başıma çöker, kolum kanadım kopar, yabancı olurum her şeye, zevki, anlamı kalmaz bu hayatın... bu dert insanı yaşatır mı?
o boşlukla nasıl devam eder insan? dermanım, sebebim....
dünyam temelinden sarsıldı. yüreğim hiç bu kadar büyük bir acı tanımadı. nasıl bir şeymiş bu, nasıl yakıyor adamı anlatamam... ah benim canım, güzelim, kalbim, birtanem...

allah yardımcımız olsun.

her ne kadar güvenli liman bile olsa, insanda bi eksiklik duygusu uyandırır.
insan bayramları daha güzel değerlendirimez mi? sorusuyla yıpranırsınız biraz. ama bilirsiniz ki gezmenin de yorgunluğu keyif kaçırır.