okan buruk’un askeri yazar profili

çağlayan'dayız. tahliye olmasını bekliyoruz.

not, gs spor.

(bkz: okan buruk'un askeri)

olarak değiştirdiğimi şimdiden beyan ederim.

48 hafta ideal bence...

çocuk ile anasını ayırmayın abicim.
en az bir sene yapın şunu.

(bkz: haluk'un meltem ile selami'nin yasak aşk yaşadıklarından şüphelendiği bölüm)

haluk'un doğum gününü kutlamak için haluk'a sürpriz hazırlıkları planlanır. tabii bunların haluk'a sezdirilmeden yapılması gerekir. selami ve meltem birbirlerine kaş göz yaparlar, haluk bir şeylerden şüphelenir, hatta bunları sürekli baş başa fısır fısır konuşurlarken görür. ofiste de selami telefonda sessiz sessiz konuşmalara başlar... tabii haluk ilk zamanlar bunlara anlam yüklemez. ama bu gibi şeyler gittikçe sıklaşınca haluk'un canı sıkılır ve
"ana babababaa" diyerek duruma uyanır. daha doğrusu kafasındaki senaryoya inanır...

bir akşam mesai bittiğinde selami ofiste kalacağını, işlerinin olduğunu söyler haluk'a...
aslında işi yoktur... birazdan meltem gelecektir, yarınki doğum günü sürprizi için ofis süslenecektir...

neyse efendim haluk dışarı çıkar, meltem ofise gelir, balonlar, süsler takılır...
bi ara meltemin ayağı merdivenden kayar selami meltemi düşmemesi için kucaklar...

ve tam o sırada haluk ofiste unuttuğu cep telefonunu almak için ofise girer ve o şoku yaşar...

bana bunu nasıl yaparsınız diye bağırır..

bölüm tam da orada biter...

tabii sonra her şey ortaya çıkar... bütün bunların haluk için yapılan doğum günü sürprizi olduğu filan...

haluk meltem ile selami'ye sarılıp ağlar.

arif olana din, min lazım değildir.

hakkınızı helal ediniz.

artık arzu ettiğini, aradığını bulmaktır.

meşguliyetlerim çoğaldı. sözlüğe zaman ayırabilmem neredeyse imkansız bir hal aldı.
beni anlayacağınıza eminim arkadaşlar.
sözlüğe emeğim geçtiyse hakkım helaldir.

içinden garip böcekler çıkabilir. kitaplığınızdaki bütün kitaplar çöplük olabilir.

maddi zarara uğramamak için 2. el kitapları başka bir yere koyun.

yok ki.

milliyetçi genlere sahip olan italyanların dünya kupasından elenmesiyle akla gelen sorudur...

bu sene dünya kupasında italyan bir hocanın başka bir ülkenin başında başarılı olması italyanlar açısından da övünç kaynağı olabilir...

italyan hocanın yönetimindeki türkiye yarı finale kaldı, finale kaldı... haberleri hiç şüphesiz ki italyanlar açısından da bir önem arz edecektir. ve belki de bize her zamankinden daha büyük bir sempati duyacaklardır...

bu sene istiyorum ki bu milli takımı sadece bizler değil, dünya üzerinde başka milletler de desteklesin, övgüyle bahsetsinler.

başımızda türklerle çok iyi ilişkileri olan bir italyan teknik adam var...
türk vatandaşı olacak yakın zamanda.
türkler ve italyanlar arasında çok güzel bir köprü de oluyor şu ana kadar bence.
önemli bir misyonu olduğuna inanıyorum kendisinin...

2032 italya-türkiye ev sahipliğinde gerçekleştirilecek olan avrupa şampiyonası bu ilişkinin diğer önemli bir ayağı biliyorsunuz.
bu süre zarfı içinde italya ve türkiye ilişkileri ne kadar gelişirse o kadar iyi bizler açısından.

montella iki ülke arasında önemli bir köprü görevi görebilir diye düşünüyorun..
türkiye'yi türk insanını çok iyi tanıyor.
ve italyanlara türkleri, türkiye'yi en doğru şekilde anlatabilecek, tanıtabilecek kişi kendisi...

herkesin kafasında doğrusuyla yanlışıyla bir türkiye var. italyanların kafasında türk denildiği zaman oluşan fikrin değişmesi ya da gelişmesi açısından montella çok önemli...

umarım uzun yıllar daha bizimle olur montella.

löw'ün almanya milli takımını uzun yıllar çalıştırdığı gibi montella da bizi çalıştırmalı.

insanların mutlulukları ve mutluluklarını yaşama biçimleriyle benim mutluluk anlayışım tam olarak örtüşmüyor.

mutluluk ne kadar yüksek sesle gösterilir, ifade edilirse o kadar fazla mutlu olunduğuna dair bir anlayış söz konusu günümüzde.
mutluluk kanıta muhtaçmış gibi sanki.

oysa ben kuş cıvıltılarını içime doldurabildiğim ölçüde keyif alırım günden...
gökyüzü, hava, deniz, yeşil...
tanrıya içten gelen bir teşekkür beni hayata bağlar. şarkılar söyletir bana.

mutlu olduğumu bir tek ben anlarım belki,
gürültüsüz ve gösterişten uzak kendi içimde yaşarım mutluluğumu.
mutluluğum hiçbir insanın tanıklığına muhtaç değildir.
beni asıl korkutan şey, mutluluklarını benim gibi yaşamayan insanların arasında bulunmaktır.

mutlu bir ortam genellikle huzursuz ve mutsuz eder beni.
çünkü insanlardaki coşkunun dereceleri ile benim tabiatım bir türlü uyuşmaz.

sözlükteki herkesin kendinden daha donanımlı, muhteşem, zeki, önemli, başarılı, değerli, sevimli, hoş, yararlı, bilgili ve becerili olabileceğini kabul edebilmek ve bunu sorun haline getirmemektir.

iddiasızlığın sağladığı konforla takılırsınız. kendini değerli hissetmek ya da değersizleştirmek gibi bir durum yoktur burada. kendinizi oyunun dışında tutarsınız.

her aklı yerinde olan insanın başkasına sormasa bile, en azından kendine soracağı sorudur.

belki mutakta kahvaltı yaparken, belki işe doğru giderken ya da aylak aylak dolaşırken bugün marmara çevresinde olup da bu soruyu kendine sormayan biri olmuşsa o kişinin aklından şüphe ederim...

zaman su gibi akıp geçiyor be.

olması gerekendir...

bizans da bizim, osmanlı da cumhuriyet de...

istanbul resmen olmasa da fiilen özerk sayılabilir yıllardır. o zaman bu tarihi şehrin başına imparator montella geçmelidir.

türk oglu türk.

sen daha çok beklersin milli takımın başına geçmeyi...

ahhaahahhahahaha.

montella hocaaam

hahahahaaha

fatih terim daha çok beklersin çooook.

hahahahahah.

oyuna girmeli.
bu arada yakışıklı dediğiniz 2002 ilhan mansız'dır kardeşim..
barış alper klasik bi laz çocuğu.

bali dedikleri yerle ilgili videolar izliyorum ama bence pek bi numarasi yok gibi...

mis gibi ege ve akdeniz varken bali ne kardeşim be...

hadi kendi ülkemizdeki tatil hizmetini beğenmiyoruz diyelim... sahil şehirlerine gidelim...
lizbon, mallorca, yunan adaları ve daha niceleri... bali ne be. çok sıkıcı. hayat geçmez bence orda. çok ilkel.

güzel allah'ım, gün içinde binlerce hayat akıp gidiyor bu alemin içinde, bense sabit bi halde tanıklık ediyorum bu zamana, binlerce yıl üzerine güneşin doğduğu bu şehirde akşam olunca söylenen şarkı başka hiçbir şehirde duyulmaz. bu şehrin şarkıları kendine mahsustur.
biliyorum bu güzel şehirde ben de bir misafirim. niceleri geldi geçti...
ey allah'ım, bu aciz misafire sahip çık bu koca şehirde...

deyip, o küçüklüğü, o garipliği iliklerine kadar hissetmektir.
keşke bu şehrin beni kuşattığı kadar ben de bu şehri kuşatabilsem...

öyle uzaktan uzaktan bakmak yerine, insem sokaklarına, karışsam ayak uyduramadığım telaşına, korkmasam.