düşünüyorum öyleyse davarım yazar profili

çizer: oleksiy kustovsky - ukrayna
kaynak adres: www.cartoonmovement.com/car...

muz cumhuriyeti ile guguk devleti arasında bir yerdedir.

(bkz: abuzer kadayıf)

sözlerimin hapsindeyim - kayahan

mikro hatta nano ve lokal edebiyat dalıdır.

"yanlış din diye bir şey yoktur, az votka vardır." - (anonim)

dinlemek kulaktaki kiri pisi alır götürür, gerçek anlamda kiri pası söker atar. söylemekte iyi nefes ve ciğer açar, iki hafta sesi kısık dolaşmak için paha biçilmez bir fırsattır.

"can babayla bir gün yürüyoruz, yanında da bir grup onu takip ediyor. öncesinde mekanda harbiden herkes epey bir dağıtmıştı. biraz değişiklik olsun diye can baba çıkalım yürüyelim demişti zaten. neyse can baba önden yürüyordu ve bazen durup etrafa/bir şeylere bakınıyordu, bir süre sonra da çok konuşmamaya başlamıştı. onu takip eden grup ve grubun başındaki değişik şapkalı abi de, o ne zaman dursa hemen yamacına gelip: "acaba bir şey mi diyecek?" diye dikkat kesiliyordu. ama o bir şey demeden yoluna devam ediyordu. bir süre sonra can baba durup dururken yolun ortasında sırt üstü yere öylece uzandı ve gök yüzüne bakmaya başladı. bu sırada can babaya resmen tapan arkasındaki o garip şapkalı abi de yanına uzanıp can babaya iyice sokuldu ve şöyle dedi: "ne görüyorsun can baba? ne anlatıyor yıldızlar sana ve bize?" bir süre sessizlik oldu. can baba derin bir nefes çekti ve o efsane yanıt geldi: "çok sarhoşum amk! açıl biraz üstüne kusmayayım." evet bu da böyle bi arkadaşın can babayla bir anısı işte. can baba çok içtendi çok.

bir kısmını tekte toplamaya çalıştım, daha doğrusu hazır buldum. vintageler de olduğu, aralarında izlemediğim olmadığı ve hepsini de sevdiğim için denk geldi harbiden. sadece "coupling" ve ilave olabilecek bir kaç efsane daha var ama olduğu kadar artık.

yaralılara ve tüm mağdurlara şifalar dilediğim çok acı bir olaydır. umarım can kaybı artmaz. daha hayatının baharında hayattan kopup giden gencin ailesine de sabırlar diliyorum. kim bilir neler yaşıyorlardır şu an.

gençleri; amaçsız, eğitimsiz ve umutsuz bırakarak uçurumlara sürükleyenlere de, öğrencilerinin güvenliğini sağlayamayan beceriksizlere de lanet olsun.

bi anne terliği değildir, istediğin gibi hedef alıp fırlatamazsın.

sadece ama sadece kavrulmuş kahve çekirdeğinden yaptıkları drajelerini biraz severim. kahvesi ve diğer tüm ürünleri çok vasat altı bence. ayrıca ben sevmediğim mekanları da belli aralıklarla tekrardan ziyaret ederim, belki bir şeyler iyiye gitmiştir diyerekten. ancak bunlar maalesef sürekli daha da kötüye doğru gidiyorlar.

hazır havalar da güzelleşmeye başlamışken tam şu sıralarda olsa keşke, düşünmesi bile güzel.

millet tek kara kedi görünce bile stres yaşıyor, ben üç tanesinin birden fotosunu çektim. bir kaç güne kalmaz büyük sıkıntı ya da kusursuz fırtına yaşarım herhalde?

kadıköy boğası, altın çocuk, makarna adam, unicorn adam, yakışıklı mısırcı, diamond tema, vb. geleceğe umut ışığı saçan kişilerin veliahtları için imece usulü isim arayışıdır. bence bu olayın yarısı içerikse diğer yarısı isimdir; çünkü kötü bir isimle iyi iş yapan da var ama iyi isimle daha hızlı yayılan çok daha fazla insan var. akılda kalacak, telaffuzu kolay, karizmatik ama zorlama olmayan isim her zaman birkaç adım önde başlar. o yüzden bu arkadaşlara bi el atalım da kaos şovlar bitmesin dostlar.

benden gelenler: fırıldak baba, kasırga teyze, çayla gelen bela, paspas komutanı, sucuk filozofu, bıngıldak lordu, patates harbisi, yastık mafyası, koli bandı sultanı, tencere büyücüsü, çatlak imparator, vb.

şimdiden hayırlı olsun diyelim. bol kazançlar ve salak tokatlaya devam.

boş gezmediğine eminim ya da "yakında boş gezmeyeceğine eminim" mi demeliydim bilediğim yazardır. kalemi daim olsun yazarıdır. o yazsın biz okuruz efendim.

ilkokul öğretmenimizin para verip hafta sonu kursuna giden öğrencilere, hafta içi yaptığı sınavların sorularını söylediğini öğrendiğimde kalbimin ne kadar çok kırıldığını ve ne kadar kötü hissettiğimi hatırlıyorum. bunu da bana sıra arkadaşım söylemişti. yazık, bana sınavdan önce kopya kağıdı hazırlamıştı: "bize söyledi, bence sen de bilmelisin" falan demişti. ama sonra o arkadaşın yanında oturmak istemediğimi öğretmenimize söyledim ve bir daha da kendisiyle hiç konuşmamıştım. sanki dünya'yı ben kurtaracağım ağzına tüküreyim. ama çizgimi asla bozmadım ve neyse ki her daim vicdanım rahat, kafam da aşırı rahat. pisliği, çıkarı ya da hesabı-kitabı olmayanın, kimseye eyvallahı da olmuyormuş bu arada. müthiş bir şey.

neyse işte sınıf öğretmenimizi çok seviyordum ama bana/bize bence çok büyük kazık atmıştı/ayrımcılık yapmıştı ve vicdansız bir mahluktu. neyse ki; hayat bilgisi, fen bilgisi, resim, beden ve müzik öğretmenimiz asla böyle şeyler yapmadı. evet, okuduğum ilkokulda bazı alan öğretmenleri de derslere giriyordu. onların sayesinde halen; bilimi, sporu ve sanatı çok seviyorum. hatta meşhur bazı türkülerin sözlerini ta o zamanlar müzik hocamızdan öğrenmiştik. evet, herif bize bildiğin türk halk müziği parçalarını ezberletip koro olarak söyletmişti. o da mı bizi çocuk işçi olarak kullandı lan yoksa. neyse ne, bence hakları ödenmez.

sattığı mısırı koçanıyla yemeye hazır abaza müşterilerini keyifle ağırlar ama bir iki cümle kurmaya çalışınca da neden mısır sattığı ortaya çıkar tabi.

yaşanmadığı/artık yaşamadığı ya da söndü sanılan ama aslında içeride beklemeye alınmış hislerdir. insan bazen; üzülmeyi, öfkelenmeyi, özlemeyi ya da yüzleşmeyi zamana bırakır. fakat o duygular asla kaybolmaz, yalnızca sessizleşir. sonra en alakasız ve olmadık anda, bambaşka bir olayın tetiklemesiyle birlikte geri dönerler ve aslında iç dünyanızdaki hiçbir şeyin değişmediğini hatırlatırlar.

insanın her zaman adını koyamadığı ama yokluğunu derinden hissettiği eksilmelerdir. bazen kaybedilen bir şeyden, bazen hiç sahip olunamamış olandan, bazen de ertelenmiş duyguların içte birikmesinden doğar.