hatşepsut yazar profili

çıktık gene, boncukların gönlünü etmeye… mis gibi yağmur yağdı. müziğimizi açtık, sokalardayız…

bir insan saçını gizleme gereği duyuyorsa, bu ya kendi inancının ya da toplum baskısının sonucudur. laiklik, kimsenin inancını dayatmamasını, özgürlük ise isteyenin örtünmesini, savunur. sorun saçta değil, seçimin gerçekten kime ait olduğundadır ve kişinin seçimidir… nasıl yaşayacağına kişi kendisi karar verir.

hakan kurtaş- kalben…

öğlene kadar mis gibi güneş vardı; bu nasıl değişkenlik… o zaman sağlığa.*

apartman yaşamında artık neredeyse unutulmuş bir eylem. aynı asansöre binmemek için bekleyen, bir gülümsemeyi ya da “merhaba, günaydın” demeyi bile çok gören insanlar arasında pek rastlanmıyor artık…
zaman, insanı duygusuzlaştırdı; bencilleştirdi, iyiliği ve hoşluğu unutturdu.
oysa çocukken lojmanda yaşarken annem pişirdiklerini bir tabağa koyar, beni ya da kardeşlerimi komşuya gönderirdi. o tabak asla boş dönmezdi. hala o kuşak, komşularıyla aynı tabak değiş tokuşunu sürdürüyor.
biz de o nesille büyüdüğümüz için çok şanslıyız. paylaşmanın edebini, hazzını ve insanı insan yapan o sıcaklığı bize yaşattıkları ve öğrettikleri için…

magnezyum tabletimi içtim, uykunun gelmesini bekliyorum...

gelecek beni planlasın, yoruldum...

annecim, canım benim senin iki çocuğun daha var biliyorsun değil mi?

ev içi aristokrasi üniforması diyelim,

o benem o...

şam şeytanı uyumadı, anasına eşlik ediyor... bakışını sevdiğim.

ben açtım, şeytan galip... sağlığınıza

hava mis gibi en sevdiğim saatler sessiz sakin…

gece yürüyüşü devam… tabii ki boncuklar anlamıyor işten yorgun geldiğini, resmen beni dışarı çıkar diye konuştular ya ve çıktık…

şarkının adı olan “papaoutai”, fransızca “papa, où t’es?” yani “baba, neredesin?” sorusunun çocuksu bir yazımıdır. bu bilinçli tercih, kliple birlikte okunduğunda, babasız büyüyen bir çocuğun hissettiği derin boşluğu ve babanın hayatında yalnızca bir figür olarak kalışını simgeliyor. klipte baba vardır ama yoktur; vardır çünkü bir siluet, bir kukla, bir imgedir. yoktur çünkü gerçek bir bağ, temas ve cevap hiçbir zaman oluşmamıştır.
“baba neredesin?” sorusu, bu yönüyle sadece bir dans parçasının nakaratı değil; yetişkin bir adamın çocukluğuna dönerek, hiç tanıyamadığı babasına sorduğu, cevabı asla alınamamış yarım bir sorudur. herkes babasının nerede olduğunu biliyorken, onunki nerededir? şarkının asıl ağırlığı tam da bu karşılaştırmadan doğar.
“papaoutai”, neşeli ritmiyle pek çok kişiyi dans ettirmiş olsa da, özünde derin bir eksiklik duygusunu taşıyor. müzik evrenseldir demek bazen eksik kalıyor; çünkü sözlerin anlamı bilindiğinde, şarkının taşıdığı acı ve anlatmak istediği hikâye çok daha güçlü bir şekilde hissediliyor. stromae, parçada ritmin arkasına sakladığı hüzünle, kişisel bir kaybı evrensel bir soruya dönüştürmeyi başarıyor düşüncesindeyim...

canım babam neredesin? çok özledim.* seni çok sevdim ve seveceğim...

hayatınızın en şahane yaşlarını yaşadığınız bir yıl olsun. mutlu yaşlar, sevgili yazar…

sabah evlat tarafından yanağa konan bir öpücüktük.*

hiçlik…

samimi bir sohbet…

vazgeçmek değil, mesafe koymayı başarabilmektir…