hatşepsut yazar profili

now we are free / honor him...

loreen - tattoo...

gökyüzü bütün renkleri bölüşmüş,
umutsuz bir siyah düşmüş payıma...
*

gülüşlerimiz yarım kalmasın...

işten yorgun geldiyse, rahatlatacak konforu sağlamak, sesini alçaltmak, sevdiği şeyleri hazırlamak...

feryal öney - hararet nârdadır... söz: kaygusuz abdal / hacı bektaş veli

yorgunluk...

herkesin bağırdığı bir zamanda, hâlâ insan kalabilmek en büyük direniş.
taraf tutmak kolay, vicdanlı olmak zor.
gündem geçer, ama insanın ne olduğu kalır…

ali asker'in enfes eseridir... bu cover enfes olmuş...

öyle bırakıp gitme
sarılmadan doya doya

al eline gök fırçayı
içimi maviye boya
al eline gök fırçayı
göğümü maviye boya

deniz ol dalgan olayım
sahil ol kumun olayım

martına kanat olayım
tüyümü maviye boya
martına kanat olayım
tüyümü maviye boya

bırak el ne derse desin
doğru yalan söylensin
senin sesine benzesin
sözümü maviye boya

eee, hadi o zaman… nerede kalmıştık? sağlığımıza...

yan yana son zamanlarda en beğendiğim diyebilirim. çok keyifliydi.

gençlik iksirini bulmuş olanlardır.

düşüncelerin freni yoksa tehlikeli eylem...*

batı’nın doğu’ya üstünlüğünü, ontolojik ya da mutlak bir üstünlükten ziyade, rönesans ve aydınlanma ile aklı ve bilimi merkeze alması, sanayi ve teknolojiyle gücü kurumsallaştırması ve sömürgecilik yoluyla ekonomik avantaj elde etmesiyle açıklayabiliriz. buna karşılık doğu, maddi hâkimiyetten çok anlam, hikmet ve içsel derinlik üretmiş, bugün modern insanın yaşadığı anlam krizinde bu miras yeniden görünür hale gelmiştir diye düşünüyorum.

10 dakika bana yetti.

hepimizin varoluşunun ayrılmaz bir parçası anlam arayışıdır; belki de yalnızca insana özgü olan budur. çünkü bizler, dünyada olup bitenlere yalnızca tanıklık etmez, onlara anlam da yükleriz. modern insanlar olarak, anlamdan yoksun olduğu söylenen bir evrende anlam bulmaya adeta mahkûm edilmişiz... franz kafka’nın “huzur mu istiyorsun? az eşya, az insan” sözü, bu mahkûmiyetin içindeki bir kaçış arzusunu fısıldıyor bana. kalabalıklar, eşyalar, hız ve beklentiler arasında sıkışmış ruhum, bazen yalnızca sadeleşerek nefes alabileceğini hatırlamak istiyor. tam anlamıyla yapabiliyor muyum? hayır...*
canım yunus emre’nin “ete kemiğe büründüm, yunus diye göründüm” dizeleri, insanın yalnızca görünen bedenden ibaret olmadığını anlatır ve çok vurucudur. bu sözlerde, benliğin daha derin, daha aşkın bir boyutla temas etme isteği vardır. modern insan olarak ben de, maddi dünyanın dayattığı kimliklerin ötesinde bir “ben” arıyorum. sahip olduklarım arttıkça değil, gönlüm hafifledikçe kendime yaklaştığımı hissediyorum. yaşadığımız dünya bize ne kadar bunun tam tersini dayatsa da... yunus’un dediği gibi, “bunca varlık var iken, gitmez gönül darlığı”; demek ki eksiklik, dışarıda değil, içimde...
bu noktada japonların wabi-sabi düşüncesi aslında kafamdaki sorulara net bir cevap verirken, bana başka bir kapı daha aralıyor. kusurdaki güzelliği, geçiciliğin içindeki anlamı fark etmeyi öğretiyor. her şeyin benim de, hayatın da eksik, fani ve kırılgan olduğunu kabul etmek, tuhaf bir huzur getiriyor. mükemmel olmaya çalışmaktan vazgeçtiğimde, olduğum halimle var olabilmenin dinginliğini hissettiriyor. belki de anlam, tamamlanmışlıkta değil, eksik olmayı kabullenebilme cesaretindedir...
modern dünyanın gürültüsü içinde, yunus’un sade diliyle, kafka’nın yalnızlığıyla ve wabi-sabi’nin sessiz bilgeliğiyle şunu öğreniyorum; anlam, dışarıda hazır bir cevap değildir. o, benim kendi içime doğru yaptığım yolculukta, sorularıyla birlikte yürür. azaltarak, yavaşlayarak ve kusurlarımı sevmeyi öğrenerek… belki de anlam dediğimiz şey, tam olarak bu arayışın kendisidir.

kahve.

özgünlüğünü kaybeden, zamanı yenemez.

sahilde “cemal’in yeri” adında salaş bir kafe vardı. dersi kırdığımız günlerin değişmez durağıydı.