ihtimaller perisi yazar profili

bye, bay kemal! artık bu cümle sana daha çok yakışıyor.

44 kilo olup, keşfetinden yemek videoları eksilmeyen o kızım..

ayılma seansı..

kız neşesi bir süre tadilatta olduğundan dolayı, sizin alışkın olduğunuz şekilde bir günaydın diyemiyorum.
uyumadan önce chatgpt ile biraz dertleştim, masal anlatmasını istedim sonra uyuyakalmışım. gece 3’te uyandım, bu aralar uyku hak getire zaten, döndüm durdum.. kabuslar zaten bir türlü bitmiyor.
tadım kaçık, yataktan çıkasım da yok.
pazara yakışan kalkıp güzel bir kahvaltı hazırlamak idi ama ben uyuyor numarası yapıyorum. evdekiler uyandığımı görüp de mutfağa çağırmasınlar. çünkü son zamanların en büyük “halim yok” durumundayım.
çiçekler bile modumu yerine getiremez..
yaşamaya hevesi olan herkese günaydın.

böyle bir insanla beraberseniz, yapacağınız en iyi şey onun hayat sahnesinden çekilmektir. çocuk eylemiyoruz. kocaman insanların belirsiz tavrını görünce dövesim geliyor. sevgi nettir.

sağında, solunda, gönül evinin en güzel köşesinde..
aradığın da seni aramakta. görünmez bir bağ ile ruhuna bağlanmış olduğundan, senin nefesindedir. ruhun içerinde ise, eşi en derinindedir. ben bu olaya böyle bakıyorum biraz.

arabanın yalnızlık çok tanıdık geldi..

halkın adamının arkasında halk var!
sesimizi kesemeyecekler, davamızdan da vazgeçiremeyecekler.
hepimiz özgür olana kadar özgür’üz!

doğru bir karar verdin. acıtsa da doğru. ömür boyu öfkeli bir adamla olamazdın. hele ki hayatında sükunet isterken. zor bir karardı, iyi ki yaptın.
çok güçlüsün, seni seviyorum. bu sana yeter, yetmeli.
kendine olan saygın duygularından güçlü olmak zorunda. hayırlısını isterdin, buymuş hayırlısı.

3-4 gün önce uyku felci geçirdim. ama inanılmaz korktum.. kendime gelip, nefes aldığım anda hâlâ titriyordum. inşirah suresi açarak tekrar uykuya dalmışım. o günden beri, düşüncelerimi de durduramadığımdan bir türlü uyuyamıyorum. gece uyanıyorum, saate bakıyorum, ağlıyorum, geri uyuyorum. çok garip bir hâl almaya başladı bu durum.

#3935631

çok sevince affediyoruz ama öz saygı’yı hatırladıysak affedemiyoruz. kendimizi olan saygımız duyularımızdan güçlü olmak zorunda bazen.

genel olarak resmi ve açık olmayacak şekilde giyinirim. açık giyinmeyi sevmiyorum. bugün öğrendim ki iş yerinden iki kişi açık giyinmediğim için “ondan olsa olsa tesettür giyim olur” demişler arkamdan. buna kahkaha atarak güldüm.
bir de yüzüme gülmeleri yok mu.. allah’ım millete niye bu kadar dert oluyorum her şeyimle ahahahah.

aşk.
eskiden aşka aşık bir kadın olarak sayfalarca yazardım aşkı. sonra bir şey oldu, gönül evimden yıkılınca aşkı unuttum. artık hiçbir şey hissedemiyorum.
bu devir insanın duygularını öldürüyor.

günün ikinci kahvesi, ilk sinir krizime eşlik ediyor.
çalışıyoruz bu saatte başka ne yapılır? *

iş yerindeki ilk sinir krizimi geçiriyorum. ya siz salak mısınızzzz diye bağıracağım az kaldı.

son zamanlarda çok sevdiğim bir arkadaşımın soğukluğunu hissediyordum. benim de bir huyum var, biri soğuk yapınca genelde sormam. o nasıl davranırsa öyle davranırım çünkü ben bozmadım.
neyse, bayramın ilk günü aradım bayramlaşma için çok soğuktu, “bir sorun mu var kuzum, sen iyi misin?” dedim , “ iş arkadaşlarımla arama mesafe koymaya karar verdim.” dedi. kalakaldım yerimde. o buz gibi havada içim yandı. çünkü bu arkadaşımın evinde kaldım, eşiyle aralarını ben yaptım, nişanlarında her şeye koştum, fotoğrafçılığını yaptım, evini dizmesine yardım ettim, evlerine her gittiğimde elim dolu gittim. cömertimdir, paranın lafını asla yapmam. içimin yanma sebebi bu idi; bu kadar koşulsuz gittiğim bir insanın beni , suçum olmayan bir olay yüzünden ötekileştirmesiydi. eski sevgilimle o tanıştırdı, o kadar kötü ve acı bir ilişki yaşamama rağmen hiç yüzümü çevirmedim ona.
her neyse, sebebini sorduğumda ise; “beni diğer şubeye aldılar, şikayet edilmişim. ha bu arada hamileyim, kimin parmağı varsa en sevdiği ile sınansın.” dedi.
buz gibi oldum o an; çünkü rotasyon benim ayarlamalarım ile yapılıyor, müdüre fikir veriyorum ama ben izindeyken bunlar olmuş, haberim yoktu hiçbir şeyden.o ise inkar etse de beni suçladı belki de.
dün dönerken sadece sevdiğim insanlara çam sakızı çoban armağanı tatlı aldım. o da hamile olunca onlara da aldım.
sabah bana “müdürle konuştun mu ?” diye buz gibi bir mesaj attı. müdürle konuştuktan sonra aradım onu, elimden geleni yaptığımı da söyledim ama bilmediğim, arka planda olan şeyler var o yüzden müdür çok netti.
arkadaş o konuşmadaki soğukluğumu görünce reels atmaya başladı. sonra “tatlıyı da yedim, çok teşekkür ederim canım.” yazan bir mesaj attı.
çocuk çok istiyordu ve ben de çok dua ediyordum. allah sağlıkla kucağına almayı nasip etsin ama içim çok kırıldı. aynı sofraya oturduğum insanın, diğer insanların yaptıkları yüzünden beni atmasına çok üzüldüm.
velhasıl, insanoğlu tamamen hayal kırıklığı ve nankörlükten ibaret. günlerdir bunu düşünüyorum. çok üzgünüm.. düzeltmeye çalışsa da artık boş.

insanları koordine edip, kontrol ederken sistemleri de kontrol ediyorum. yani hem manevi hem de mekanik şeylerin sorununu anlayıp, çözmek, yönetmek.

iş arkadaşımın ex’i vefat etmiş. burada şaşırdığım şey adamın ölmesi değil. iş arkadaşım 69 doğumlu, aramızda 32 yaş var. ben kendime şaşırdım. aramızda bu kadar yaş farkı olup nasıl da birbirimize ayak uyduruyoruz, aynı şeylere üzülüp, hâlâ ex’lerimizi konuşabiliyoruz..
allah rahmet eylesin yine de.
(bkz: deccal ex)

elimde avucumda bir şey olsun diye güne gireyim dedim , hayatımın en zararlı çıktığım günü bu oldu. hocam ben helal etmiyorum hakkımı .

ben 25 senedir terbiye oluyorum sanırım. artık vuslatı yaşamam dileğiyle…