levi yazar profili

öfkeden kudurtacak hadiseleri acı bir kabullenişle karşılar olmuşum. nşa’da butlan meselesine kafayı takmam, delirmem lazımdı.

çok büyük umutlar besleyip aldatılmak fazla ağır geldi bana herhalde. vaktiyle kemalci olmayı hazmedemiyorum. ister sayın, ister sövün. o gün ekrem aday olsa ekremciydim, mansur aday olsa mansurcuydum. 14 mayıs’ta sandık başında sıra beklerken nabzımın 150’ye çıktığını bilirim ben. mevcut düzene duyduğum tiksintiyi hayal edebilirsiniz ama reaksiyon verecek takat kalmamış bende.

özgür özel’i test etmemizi sağlayacak karar. bu kararın çıkacağı gün gibi ortadaydı. bakalım nasıl bir yol izleyecek. bu sefer de milleti parti binasında nöbete çağırıp iki üç saat konuştuktan sonra insanları polis şiddetiyle baş başa bırakacak mı acaba?

ayrıca bu kararın perşembe günü çıkması yarın daha büyük bir gelişme yaşanabileceğini düşündürdü. bu tür sansasyonel gelişmeler genelde cuma gününün sonunda yapılırdı.

“i've never been to france” meme’ini gözümün önüne, “hiç balenciagam olmadı” şarkısını kulağımın dibine getiren başlık.

ihtimaldir ki gergin ve kaotik bir yaz olacak.

2026 kasım……………
mühim bir zaman dilimi gibi gelmeye başladı.

1 ev, 1 araba ve aylık 4 bin usd pasif gelir. milyon yüğrolarda gözüm yok.

istifa dilekçemi yazarken basacağım son enter’ı görmek isterdiniz.

o yürüyüş, şöyle bir yürüyüş olabilir. bay kemal’in mahkeme kararıyla partinin başına geçmesi, yeni anayasaya destek vererek cumhurbaşkanımızın kollarına koşması ve cumhur ittifakına katılması… benim perinçek’ten, hüdapar’dan, sinan oğan’dan ne eksiğim var diyor ve %2,5’la iktidara ortak olan bir chp inşa ediyor.

o sırada imamoğlu-özel liderliğindeki shp filizleniyor ve %28-30 bandına yerleşerek 2032’daki “bu seçim son seçim ona göre” seçimine hazırlanıyor.

sayın hocamın iyi bir galatasaraylı ve şiirle haşır neşir biri olduğunu biliyorum. başlıkta görünce profilini de gezmek istedim. mezuniyet fotoğrafına rastladım. o zamanlar hocamın saç sakal simsiyahmış. hayat onu da yormuş belli ki.

t/ benzeştiğimiz yazar.

lightning bolt’u vs.’den daha çok seven bir yazar dosta rastladım. vay anasını dedim.

uludağ’dan buralara göçenlerin fişlenmesine vesile olan başlık.

8-12 bandında bitirmesi gereken sezonu küme düşmekten son anda yırtarak bitiren takım. bir sezonda üç başkan gördü. hüseyin eroğlu, volkan demirel, metin diyadin, levent şahin, volkan demirel, metin diyadin değişiklikleriyle ligi tamamladı. tarihinde ilk kez isim sponsoru aldı. abidik gubidik bir firma olduğu için naruto dünyası demeyi tercih ediyorum. neyse ki 15 güne kontrat bitiyormuş.

gelecek sezonun planlaması nasıl yapılacak, finansman nasıl sağlanacak bilmiyorum ama net olan tek şey takımın metin diyadin’e emanet edilmesi. niang, onyekuru gibi bitik ve yüksek kaşeli topçuların kontratından çıkmalı. altyapıdan kafayı uzatan gençlere fırsat tanıyarak tongya gibi potansiyeli olan yabancılara yönelmeli ve metehan kalmalı.

umarım seneye sığırpres yapan bir gençlerbirliği izleyebiliriz.

bilim camiası meyve diyormuş. onlar tabii özgür düşünce ortamı, deney, gözlem, argüman, hipotez ve argör’lere eziyet etmekle fazlaca meşgul olduğu için… bizim her düşünceye saygımız var amma “ben menemenimi meyveyle yapıyorum” diyecek kadar şereften yoksun insanlar değiliz diye düşünüyorum...

birdman’i izledikten birkaç gün sonra mavi’de rastladığım ve vurulduğum tişörtle 12 yılım geçmiş. artık toz bezi kıvamına gelse dahi bir tişört 12 sene giyilebilirmiş.

ilgili tişört:

kayra‘nın ömrümün son güzel günleri isimli albümünün, muhtemeldir ki, zirve şarkısı.

albümü dinlemedim, temasını bilmiyorum ama şarkı hakkında atıp tutma hakkımın olduğunu düşünüyorum. üstünkörü dinleyince yitip giden sevgilinin ardından yakılan bir ağıt gibi geliyor kulağa. buz gibi politik bir şarkı. kasım ve mayıs ayları, ufukta kaybolup giden kızıl güneşler…

topyekün ayaklanmanın verdiği gururlu gülümseyişin süpürülme ve öldürülmelerle hayal kırıklığına dönüşüverdiği o günlerin hikayesi bitmiş çoktan.

“ ufukta kaybolurken en kızıl güneşler
düştün aklıma sebepsiz her akşam
en güzel yerinde gittin işte her şeyim
kefilsiz, peşinatsız rezil bir hâldeyiz
saymayız bunu, bi' daha bekleriz
is tutan bir ayna gibiydik habersiz
müsaitseniz biraz bıçak bileyleriz
fevkalade mayıs akşamında
üstüne yağmur yağan ceset gibiydim her şеyin ortasında
yüzümde inceden tuhaf bir gülümsеme
inatla her koşulda söven hayata
soğuktur orada şimdi akşam
tastamam, tertemiz bir cinnetim var
basbayağı yanlış ölüyorduk da burada
sır gibiydi her şey inatla saklanan
karıştı hesaplar bir akşam
ömrümün küsuratı darmaduman
sonunda ağlanan bi' film değildi maalesef bu
sustum, konuşmakla olmuyordu
boşuna silme, hiçbi' suyla çıkmaz
gerek yok galaksilerde bilim kurguya
son defa bi' şeyler hissetmiştim hayatta
güneşli günler bekliyordu bizi hesapta
burada olmadı, belki başka hayatta
başka bir zamanda, yarım kalan rüyada
bütün duvarlara yazdılar bir akşam
"ölenler özgürdür, kalanlar muamma!"
dev bi' gürültüyle sustum
kafamda astılar bir tabur insan
kendi hayatım oldu en büyük kumpas
şehirlerinde kan damlayan bir atlas
hikâye bitti çoktan, yakıldı romanlar
batık bi' şiir dergisinde kaldı rüyalar
çok mu var? gelmedik mi hâlâ?
ruhumun her yanında yol tutan çocuklar”

yanılıyorsam ve ayrılığa dair bir şarkıysa üzülürüm. boktan aşk hikayeleri anlatacaksanız stüdyoları meşgul etmeyin abiler.

kaygılanarak.
katlanarak.
yok sayarak.
konuşmayarak.
hedefe ulaşınca bile tar almayarak.

tatsız bir kelime, ek olarak çok fazla tekrarlandığı için tanımı burada sonlandırıyorum. velhasıl, tertemiz delirdim rkadaşlar. sizlere esenlikler dilerim.

rasim kütah bey bilgiyi yine derinlerden almış anlaşılan. *

teşekkürü borç bildiğim grup. 2017’den bu yana sadece spoti’de 17.288 dakika dinlemişim.