levi yazar profili

cambaza bak operasyonlarının hışmına uğrayanlardan biri. tahliye olmasına sevindim fekat ampır ampır konuşmaya devam etmesi tiksindiriyor.

biraz ofansif. game of thrones severler için el değmeden üretildi.

üniversitedeyken bir kulübe katılmıştık. tanışma kaynaşma etkinliği olarak bir gece kulübünde “eller havaya” yapılacaktı. hiç hazzetmediğim için gitmeyecektim ama arkadaş ısrarıyla gitmek zorunda kaldım. gece tahmin ettiğim gibi rezil geçti. gecenin bir anında ekipteki hanımların siyahi bir elemanla dans ettiğini gördüm. herif kıyın kıyın bizim ekibin masaya geldi. elemanın amerikalı olduğunu öğrendik. arkadaşım antin kuntin şeyleri sevdiği için “gel, ingilizce pratik yapalım” dedi. ingilizceyi iki senede veren ben pek hevesli değildim ama yine kırmadım. elemanla çat pat bir şeyler konuştular. sonra ben, neden bilmiyorum, pearl jam’i biliyor musun diye sordum. herif gayet tabii bir şekilde “yoo, hiç duymadım” dedi. pearl jam’i bilmiyorsan ne biliyorsun hımısı dedim. türkçe dedim. eleman anlamadı.

o yaşımın en değerlisiydi pearl jam. ne hissediyorsam moduma uygun bir pearl jam şarkısı bulabilirdim. sony walkman’imde pearl jam diskografisi ve “diğerleri” vardı. bir gün dedim, bir konserine gideriz elbet. 15 yıl geçti. ne onlar bana geldi ne ben onlara gidebildim. onlar yaşlandı, bense türkiye’de yaşıyorum.

seviyorum. hala seviyorum.

(bkz: onlar kendilerini biliyor)

götüm ne zaman bir iki santim havalansa, özgüvenim yerine gelse, bir nefeslik huzura ersem, nasıl oluyor bilmiyorum, çok geçmeden her şey berbat oluyor. ne zaman oldum desem hemen ardından ham olduğum yüzüme vuruluyor.

içimi en son ne zaman döktüm bilmiyorum. bir dostum vardı. yalnızca ona dökülebilirdim ama onu da aldılar. ulan deniz şimdi bir masaya kurulsaydık, rakı içerken aldığın hazza yine şaşırsaydım, yine yüz milyon saat konuşsaydın ne vardı sanki. herkesle vedalaştık ama bir seni özlüyorum. canım biraderim benim, tombul efes’im.

ne yediğimden keyif alıyorum ne de içtiğimden. bu sıkışmışlıktan nasıl çıkarım bilmiyorum. neyse.

bana bi’ üç beş dakika müsaade edin çocuklar.

çiğdem,
çekirdek,
dilek balonu,
dilek feneri.

otobüs hatlarını, metro istasyonlarını, mekanlarını, önünden geçtiğim dükkanlarını, çimenlerini, kaldırımlarını, kaldırımsız yollarını, dalgalarını, havasını, suyunu, anılarını unutmaya başladığımı şehir. pırpır’da, çolo’da hala ucuz bira var mı? kordonda içerken koşar adım mekdanıs’a gidip tuvalet sırası bekliyor mu hala çocuklar?

tanış olduğu bir yazar, vaktiyle beni lennykereviz sanmıştı. ama leb demeden leblebiyi anlamış ve doğru adrese yönlendirmiştim. nick’imi levikereviz yapmamak için zor tutuyorum kendimi.

edam kimi edamlar.

9 numaramız yok ve rakip çift santraforla basıyor. üçlüye dönüp ileriyi ikilesek mi acaba diye geçti aklımdan. ki bu dizilişin en kritik noktasında oyunun üstadı çalhan senin kaptanın. fm’de yapardım bazen. işe yaradığını gördüm. bilirsiniz fm futbolun ta kendisidir. *

kabak - apo - bekten kırma stoper
barış- çalhan - orkun (ismail) - ferdi
arda
kenan - herhangi biri

deplasmandasın, rakip ısırıyor, futbol namına hiçbir şey oynamamışsın, bir pozisyonda ayağın rakip oyuncunun başına gelmiş, gelmişsin yerde yatan adama bağırıyorsun. ne değişik adamsın inan çözemiyorum.

youtube.com/shorts/CoSuhSnf...

minik bir test yaptım fekat kayda değer bir değişim göremedim.

o zamanlar uzun saçlıyız, rakçıyız ve bir miktar serseriyiz. sabaha karşı yurda giriş yapacak kadar serseri…

the alan parsons project - old and wise

öyle nankörsün ki buz dağlarını eritemezsin
açık artırma yapsan bana rap'ini yediremezsin
“rap star'ım" desen sokak sanatından bihabersin
"tek bir ihtimal var" desem yerli yalaka sensin

diye devam eder.

hititliyim diyorum kızım.

bot yazar olduğum ‘çün giremediğim liste.

budundan, göbüşünden, ensesinden, potinciklerinden, eğer şanslıysanız gıdısından… bir kilo tüy yüzünüze yapışır, ağzınıza girer amma işin tadı da zaten orada.

kedi dostlar çok garip varlıklar, iyi ki varlar.

muhabbet 2’den kulak verdim dört köşeyi dinledim:

popüler olduğu vakitlerde birtakım çevreler, “aşırı, zararlı, radikal” kimselerin yaşar nuri sayesinde daha ılımlı ve akılcı bir islam çevresinde toplanacağını ummuştu. tam tersi oldu. radikaller bir adım bile gelmedi ama seküler, deizme kaymış, ulusalcı kişiler islam’a yaklaştı.

bu bayrağı günümüzde israfil balcı, mustafa öztürk gibi ilahiyat prof’ları taşıyor, isteseler de istemeseler de.