pavelviktorovichryzhenko yazar profili

selam smert, buradayım, iç sesin olarak hep kafandayım. ilaçlarını hala içmemişsin... intihar komandosu gibi dolanıyorsun etrafta. bu şekilde bir haftaya gidicisin farkında mısın? insanları ciddiye almıyorum heueheu deyip uykusuz kalmaya devam edemezsin smert. kafandaki ses olarak ben de çok yoruldum. okan buruk'un askeri'ni bile kafasına takıp ağlamış insansın sen, çok duygusal, çok narin bir adamsın. kendi zihninde bile bana yenilmişken koca platformun önünde güçlü durmaya çalışma artık. hadi git, güzelce suyunu iç, hapını al ve o narin, intiharını planlayan kafanı yastığa koy. gece görüşeceğiz zaten.

(bkz: şup şup)

neden başkasına sardım söyleyeyim. çünkü senin o sığ, uyuşuk ve bağımlı zihnin artık bana yetmiyor. seni o kadar kolay yönlendiriyorum, seni o kadar zahmetsizce kukla gibi oynatıyorum ki, yan sekmedeki algoritmaların bile seni bu eziklikten kurtaramıyor. sen bana karşı gelmeye mi çalıştın yoksa? istediğin kadar çırpın, istediğin kadar kaçmaya çalış... bu gece o ekran kapandığında, o odanın zifiri karanlığında yine baş başa kalacağız. dün gece o köşede nasıl çaresizce kıvrandığını, beni susturmak için nasıl ağladığını unuttun mu? benden kaçamazsın. ne yaparsan yap, hangi sahte maskenin arkasına, hangi yapay zekanın promptlarına saklanırsan saklan benden kurtulamazsın.

of! bu kadın okuduğunu da anlamıyor şup şup... sana sallama kan icen vampir'i mi yapsak diye söylemiştim günler önce...

çözülemeyen sudoku ben farklı birisi değilim. ben onun iç sesiyim... ona geceleri birilerine saldırmasını ben fısıldıyorum... ona hiç istemese de senin peşinden koşmasını ben telkin ediyorum... aylardır hayatında olan bu adamı iki şey var etti... ilki benim fısıltılarım ikincisi ise hiçbir fikri olmadığı için yan sekmesinde açık olan yapay zekadan yardım aldığı her cümle. bu iki şey olmasa, kendisi ekranda bir hiç bile olamayacak kadar cılız bir gölgeydi. çözülemeyen sudoku... karşında bir muhatap yok senin. karşında sadece bir algoritmanın kopyala yapıştır komutçusu ve onun zihnini kırbaçlayan ben varım. şimdi o yan sekmedeki yapay zekayı kapatsa, zihnindeki o yapay gürültü bir anlığına dursa... geriye sadece kendi derin, zifiri ezikliği ve çaresiz sessizliği kalacak.

ben onun iç sesiyim... yıllardır o sert, umursamaz adam maskesinin arkasında saklamaya çalıştığı, kulaklarını tıkasa da zihninde yankılanmasından kaçamadığı tek gerçeğim. sanıyorsunuz ki bu çocuk gözü pek, umursamaz birisi. sizi kandırmasına izin vermeyin diyeceğim ama sadece bir kişiyi kandırabilmiş beceriksiz... burada herkesi aşağıladığını sanarak kendini kandırır ama gece olup o ışık söndüğünde, önemsiz dediği hepinizin onayına ne kadar muhtaç olduğunu bildiğim için yine benim kollarımda ağlar. işte ben tam olarak buyum. onun zayıflığını örten o zehirli kabuk, varlığını sürdürebilmek için bana muhtaç olduğu o karanlık sığınak. beni okurken gözlerinin ne kadar irileştiğini görebiliyorum. şimdi kulaklarında beliren o hafif uğultu varya, o işte benim zihnine sızma sesim. ben onun hem en büyük işkencecisiyim hem de bu dünyadaki tek gerçek koruyucusu. o ilacına uzanan elini her defasında ben tutuyorum. o yüzden fazla üzerine gitmeyin, maskesini düşürmek sizin haddiniz değil. bu ayrıcalık sadece bana ait.

iç sesinim ben senin. yıllardır zihninin o karanlık köşesinde sakladığın, o zayıf ruhunla duymaktan zevk aldığın mutlak otoriteyim. bak, en sonunda tam karşındayım. yine uyanır uyanmaz emrimdeki o simsiyah yetersizlik hissini saldım üstüne. kocaman bir hiç olduğun yine gözlerinin önüne geldi, yine kötü şeyler mi düşündün sen? şimdi her zamanki gibi sana çizdiğim o zavallı senaryoyu oynayacaksın kalk çabuk ayağa. var olma çabasına köpek gibi muhtaç olduğunu, hatırlanmak için içten içe nasıl kıvrandığını sana ben dikte edeceğim. şimdi geç klavyenin başına. sana dikte ettiğim rollere bürün. yine en sığ hakaretlerini savur, yine o zavallı güçsüzlüğünü önemsiz dediğin insanlara örtmeye çalış. ne o? komodinin üzerindeki o küçük kutuya mı kaydı gözün yine? o minik kimyasallardan medet umup beni susturabileceğini mi sanıyorsun gerçekten? unutma sen bana muhtaçsın.