pinkshinyultratambourine yazar profili

dominik adalarında yaşamış fransız cadı avcısı... korkunç bir engizisyoncu...

flagellum haereticorum fascinariorum isimli 1458 yılında kaleme aldığı bir kitabı mevcut, bu kitabında engizisyon mahkemelerinde kullanmak üzere cadıların fiziksel görünüşüleri hakkında yazılar yazmış olması bir yana dursun, şeytanın krallığını kurmak isteyen tuhaf?! bir cadı tarikatından da bolca söz etmiş kendisi...

lennykereviz büyük bir galatasaraylı.

kendisiyle doğru düzgün konuşma fırsatım olmadı ama iyi bir insan izlenimini uzun süredir alıyorum. ayrıca bir dönem çalıştığım bir butik kafe vardı, kafede çalan playlistin büyük çoğunluğu lenny kravitz'e aitti, lenny kravitz dinlerken bol bol kendisi aklıma gelirdi.

kendisine çok geçmiş olsun, umarım en yakın zamanda göz sağlığı çok daha iyiye gider, sağlığına tamamen kavuşması dileğiyle.

dragonkemal... müzikal anlamda gördüğüm en bilgili insanlardan birisiydi, gönül isterdi ki sözlüğü bırakmasın, en azından bir süre daha vakit geçirebilelim...

insanın asla yenemeyeceği, aksine her gün terbiye ederek azaltmaya çalışacağı bir savunma mekanizması kibir... içteki yetersizlik hissini örtmeye yarayan, "ben üstünüm!" derken bile korunma, dahası da onaylama ihtiyacı hissettiren bir şey kibir.

insan okudukça, izledikçe, dinledikçe, bir şeyler yaptıkça içten içe sahip olduğu donanımlar neticesiyle benim standartlarım herkesin üzerinde algısına dönüşüyor. kendimden biliyorum... belki de kibir hayatımdaki en raharsız olduğum şeylerden birisiydi. yenmek için en çok çabaladım şey...

iş ortamı, sosyal medya, cart curt... herkes bir yarış halinde olunca ister istemez bir kıyasın içinde buluyor insan kendini ve kibir en çok buradan besleniyor...

insan önce bunu kabul edip daha sonrasında geçici olduğunu hatırlamaya başlıyor. aslında hatırlamak yanlış olabilir, dank ediyor kafasına... kocaman bir dank! dıkşın da diyebilirim.

sonradında her insandan ufak da olsa bir şeyler kazandığını fark etmesi de terbiye etmesine yardım ediyor... dinleme pratiği başlıyor hemen ardından, karşıdaki insanı gerçekten dinlemek... en çok yardımı bu yapıyor kibirle savaşırken... en sonunda takdir etmeyi, içinden gelerek takdir etmeyi başardığında anlıyorsun bir şeylerin değiştiğini...

lakin en sonunda onu en çok besleyen şeylere geri dönünce anlıyorsun asla yenemeyeceğini, aksine daha fazla güçlenip tüm ruhunu kemirmeye devam edeceğini...

ilk arıza kısmında cortlayan firma. insanları günlerce hatta haftalarca mağdur edebilmeyi kendine hak bellemiş, ulaşabileceğiniz bir müşteri hizmetleri olmayan, destek kaydı ile ulaşmayı denediğiniz vakit dalga geçer gibi "şu an inceleme altında. en yakın zamanda çözeceğiz." mesajları ile insanları oyalayan bir firma türknet.

günlerdir internetim yok, saha ekibinin gelip 10 dakikada yapacağı iş için günlerdir bekliyorum. hani iptal edip başka servis sağlayıcısı bağlatsam inanın daha hızlı çözüme ulaşırım.

siz bakmayın hızlı internet cart curt diye kafa ütülediklerine, intetnet servis sağlayıcısı sadece hız ile yürümez. bir arızada hızlıca halletmedikten sonra hiçbir işe yaramaz bu...

yarın ilk işim iptal edip başka bir servis sağlayıcısı ile görüşmek olacak. eskiden turk telekomdan bir hayli çekmiştim *ki saha ekibi turk telekom...*, sonra smile adsl bayağı bi sorun çıkarıyordu... şimdilerde de turknet.

işini düzgün yapan bit tane firma yok kodumun ülkesinde.

edit:ilk ciddi arızanda lokasyona göre muameleyi görürsün sevgili yazar.

bir süreliğine izmir'den istanbul'a geldim...

aklıma bir süreliğine orada kalan, ona tekrar kavuşacağım insan ve benim tatlı kedi kızım geliyor... özlem denilen duyguyu iliklerime kadar yaşıyorum, 6 yıl önce elime gitarı alıp ilk albümümü yazdığım sandalyeye oturuyorum günlerdir. buradan gitmeden önce bir albüm daha yapabilmek adına çalışmalara başlayacağım yarın. shoegaze'den dream pop'a, synthpop'tan blackgaze'e kadar uzanan bir şey var aklımda.

(bkz: yoldaş benjamin franklin)

bunu sütlü içen tuhaflara da denk geldim ister istemez.

çalıştığım zaman dilimi içerisinde en kompleksli, en itici insanların bunlar olduklarına kanaat getirmiştim. daha başından kimlik krizleri vardı bunların, amerikano + süt? içtiğin şey amerikano mu sence? misal, hem sert, hem yumuşak?! hem de arada kalmış dengede bir şey istiyorlardı, flat white önerdiğimiz zaman ''yok ya, onu içmeyeceğim.'' diyorlardı, e birader su katılmış flat white içiyorsun diyesim geliyordu.

çalışmaya başladıktan sonra takmayı bırakmıştım. en çok ihtiyaç duyduğum an o kısımdı aslında ama insanları düzgün görmek istemediğimi fark edip takmadım. insan tahammülsüzlüğümü astigmatımın artmasıyla ödedim lakin yine de pişman değilim. çalıştığım yere gelen insanları hd görmeme gerek yoktu...

canımı sıkan kısım muse'un ticari kısımla yapmaya çalıştığı o kötü işler de tutmuyor, hala dinlenenleri ilk 3 albüm... hadi coldplay mesela efsanevi biçimde bozdu, 2008'den sonrası coldplay değil de farklı bir grup gibi, yine coldplay dönemin popçularıyla bir şeyler yapıp kurtarabiliyor kendini ama bazıları öyle farklı bir bozulma dönemine girdi ki bir türlü tutturamıyor... tabii saygı duyuyorum, yani şu an toplasan 300 kişi dinliyor beni, aylık 3 milyon dinlenip cebime para sokacak isem ben de bozarım, öyle böyle bozmam bayağı bi bozarım, bu konuda kesinlikle anlıyorum müzik gruplarını ve zamanlar yaşadıkları evrimi.

açıkçası ben de ilk 4-5 albümü çok içimden geldiği gibi yaptım ama son zamanlarda farklı işler yapmaya yöneldim. astrovelvet ile içimden geleni yaparken şimdilerde junegaze grubuyla önce 8mm formatlı vidolar çekiyorum, deneysel kısa film tadında bunlar, onlara arka plan gibi bir şeyler denemek istiyorum. hatta istanbul'a gider gitmez yapacağım ilk şeylerden bir tanesi renkler hakkında videolar çekip şarkılar yapmayı denemek olacak. misal mavinin 8-9 tonu. yaptığım iş shoegaze - dream pop iken, bu kez biraz daha blackgaze'e kayabilir miyim diye bi denemek istiyorum. insana terapi gibi gelen bir şey olduğunu anladım müzik yapmanın, bununla uğraşabilmenin. mentalimi ancak bu şekilde koruyorum, yoksa bir yerde patlıyor insan biliyorsunuz.

(bkz: vatana millete hayırlı olsun)

ten albümünü alice in chains'in dirt albümüyle birlikte en iyi grunge albümü olarak görüyorum çoğu zaman. öyle yeri ayrı ki anlatamam... ten özellikle 2012 yılındaki ergen depresyonuna çok farklı bir tat katmış, hatta o çamurdan çıkmama yardımcı bile olmuştu..

çok sevgili dostum, hatırlaman ve kutlamanın benim için öylesine değerli ki... çok teşekkür ederim, iyi ki varsın dediğim çok az insandan birisin.

30 oldum bugün. geçen yıl sokakta bulduğum kedi kızım da 1 yaşına girdi. tuhaf hissediyorum, zaman 2018'den sonra öylesine hızlı geçti ki, hala yirmilerimin başındaymışım gibi sanki... oysa ki otuzlarımın ilk basamağını tırmandığım ilk saatlerdeyim.

hayat beni nereye götürecek, nasıl ilerleyecek hiç bilmiyorum. umarım her şey olması gerekenden çok daha güzel ilerler...

let go ve under my skin albümleri çok kült, müzikal olarak çok ciddi altyapısı olan albümler. inanılmaz iyi şarkı sözleri barındıran, eleştiriden aşka, kişisel kayboluşlardan insanın kendini bulma çabasına kadar uzanan altyapıları var şarkıların ama gelin görün ki müziğinin önüne ne yazık ki imajı geçtiği için overrated bir kısma ulaşmış bir kişilik...

evet bunu en başında belirtmekte fayda var, harika şarkıları olmuş olsa da müzikal anlamda bir yeniliği, müzik tarihini değiştiren bir müziği yok lakin dönemin pop punk grupları arasında çok başarılı, hatta ve hatta çoğundan daha başarılı bile diyebiliyor insan. insanların önyargısı ne yazık ki popüler olan şarkılarında gördükleri teenage aşk isyanından ötürü olsa gerek, çok basit, yüzeysel şeyler dinliyor gibi hissediyorlar ister istemez lakin diskografiye bakınca ilk 2 albümün popüler olmayan şarkıları inanılmaz başarılı...

aynı insanlar, aynı tür başlıklar. yeni bir şeyler yok, eğlenceli bir şeyler yok, bilgi temalı bir şeyler kazandıran şeyler de yok, insanı sıkan tanıdık bir döngü var sadece...

bu döngüyü ne kırar hiç bilmiyorum.