türklerin eski imparatorluk günlerini araması

bunu ben desem trollük ile suçlanırım.
bakın kim diyor. israilli bakan levy.
(link: www.instagram.com/reel/DZex...)
günlük hayatta osmanlı olabilirsek tamamdır. bu da kültürel bir dönüşüm gerektirir.

bir hakikattir. türkler, doğaları gereği emperyalist bir millettir. tarihin başlangıcından itibaren dünyayı ele geçirme idealini kovaladık ve dünyaya nizam getirme arzusuyla dolup taştık. tanrı, dünyaya adalet ve düzen getirme görevini bize bahşetmiştir. biz bu görevi bırakıp kepenk kapatamayız. her millete bir rol biçildi. bizim rolümüz de bu, oynamak zorundayız. biz bunu ruhumuzdan söküp atamayız. biz asla bir norveç, bir isviçre olamayız. kabuğumuza çekilemeyiz.

acun bizimdir.

sadece gercek ve imani tam bir kralin rehberliginde gerceklesebilecek durum.

bu kadar koyunun sisteme dahil edildigi bir ortamda hukum surmesi mumkun degildir. avamokrasi'ye gecisin sebebi de zaten gercek krallarin onunu kesmektir.

simdilik devir, sahte krallar, sirtlanlar, akbabalar ve celladina asiklarin devridir.

yav o degil de bayraktar dronlar ne oldu kus gibi avladilar mi?

www.eurasiareview.com/16052...

günümüzde bu özlem büyük oranda tarihi gerçeklerden ziyade, televizyon dizilerindeki kurgusal ve romantize edilmiş karakterlerden beslenmekte...

imparatorluğun sadece geniş sınırlarını, saray ihtişamını ve askeri başarılarını görüp arkasındaki ekonomik çöküşleri, taht kavgalarını, matbaanın geç gelmesi gibi yapısal geri kalmışlıkları, kaybedilen topraklardaki acıları ve halkın (özellikle de anadolu halkının) çektiği yoksulluğu görmezden gelmek bilimsel bir cehalettir...

ayrıca, psikolojik açıdan bakıldığında, geçmişe sığınmak çoğu zaman mevcut dönemin sorunlarıyla baş edememenin bir dışavurumudur. zira, ekonomik sıkıntılar ve getirisi olan kimlik krizleri derken bizim gibi cahil toplumlar teselliyi geçmişteki güçlü imajda arıyor maalesef...