yok öyle kararlı şeyler yazar profili

maalesef bende ertelemek diye bir şey yok. bu huyumdan nefret ediyorum. bir şeyleri son güne kadar erteleyebilen insanlara da çok özeniyorum.

eğer bir işim varsa ve onu yapmadıysam, o iş hallolana kadar devamlı iki seçenek arasında kalıyorum.

yemek ye ya da o işi hallet.
kahve iç ya da o işi hallet.
uyu ya da o işi hallet.
nefes al ya da o işi hal...

ben olmak çok zor demiş miydim?

sanırım insanlar bunu kıro buluyor ama benim için çok safe bir durum.

bir sabah uyanayım ve bozulan telefonum bir anda, en azından bir saatliğine falan çalışsın istiyorum.

çünkü telefonumu yedeklemeyi hep ertelemiştim, sonra bir gece onu şarja taktım, meğerse son şarj etmemmiş. hiç bozulmaz sanmıştım bebeğimi, hata etmişim.

tabii hemen bir telefoncuya götürdüm. anakartı hasar almış ama düzeltirim, bana birkaç gün ver dedi ve bugün denediğini ama açılmadığını söyledi.

hayatımın son iki yılı onun içindeydi, çok üzgünüm.

hastayım ve hastayken yapmak istediğim tek şey sadece ağlamak falan. çünkü çok alıngan oluyorum. bir de niye bilmiyorum, kendimi iyi hissettiğim bir yere, benden sonra dikkat çeken biri gelirse, kendimi dışlanmış hissediyorum ve şu an tam da öyle bir an. bu da x2 kötü hissettiriyor beni.

selamm

kan bağı.

mesela kan bağın olmayan birinin sana yaptığı yanlışı affetmezken, sırf biriyle kan bağın var diye ona daha affedici yaklaşmak... saçmalık.

hata aynı hata. yanlış aynı yanlış. kendine duyduğun saygı da aynıysa, iki tarafa da verilmesi gereken tepki aynıdır.

benim maalesef.

bu hobi olur, yaşadığım çevre olur, arkadaş ortamı, etrafımdaki insanlar, aşk... her şeyden sıkılıyorum. artık hiçbir şeye tam anlamıyla heveslenemiyorum bile. çünkü günün sonunda geçeceğini biliyorum.

sıkılıyorum, uzaklaşıyorum ama yine de bir gün yine onu arıyorum. ne tam anlamıyla bırakabiliyorum, ne de bağlanabiliyorum.

ben olmanın zorluğu işte.

hayattaki pişmanlıklarım genelde hep onunla ilgili.

o, olabilecek en mükemmel anne. belki onun gözünde ben de mükemmel bir evlat olabilirim ama kendi açımdan duruma baktığımda, kendimi hep yetersiz buluyorum.