arefe

(bkz: arife)

bu arefelerin insanı iyi etmek gibi bir rolleri var..
sabah gözünü açtığında ilk his o oluyor..
anlamsız bir heyecan..
sebebi yok gibi ama var..
çocukluğundan kalan bir şey, yıllar geçse de silinmeyen..
sonra içinde bir kıpırtı dolaşıyor..
sevinç gibi… ama tam değil..
hüzün gibi… ama o da değil..
ikisi birbirine karışmış, kalbin içinde usul usul yer değiştiriyor..

evlerde telaş başlıyor.. bence burası da evrilmeye başladı hayatlarımızda.. önceden “her şey yetişecek mi?” kaygısı yaşardık şimdi bir beklentiye dönüştü.. “her şey eskisi gibi olacak mı?”

bir yandan gülersin,
bir yandan sebepsiz dalarsın..
bir eşya, bir koku, bir ses..
seni yıllar öncesine götürür..
eskiden daha kalabalık olan sofralar gelir aklına..
şimdi eksilen sandalyeleri düşünürsün biraz sessizce..
insan üzülürken bile umut taşır arefede..

bir yanımız çocuk..
sabah erkenden kalkıp bayramlık giymek isteyen..
bir yanımız büyümüş..
bazı şeylerin artık eskisi gibi olmayacağını bilen..
arefe tam da bu sanırım..
insanın hem eksik hem umutlu olduğu an..

ve yine bir arefe gününde de biliyoruz ki..
yarın, sevginin çoğaldığı, kalplerin birbirine yaklaştığı güzel bir bayrama uyanacağız..

hüzün sebebi pederin çifteyi alıp ava gidecektim de sadece domuz kurşunu kalmış, mecbur kıyacağız, saçmaları geçen sene havaya sıkmıştık, akrabalar toplandık kurt hayı yapacağız. hayı bilen varsa bana özelden yazabilir bizde davul ve tenekeyle idare edilir mevzu…

yoğun ve kalabalık geçen gün. bir şey alınacak ise genelde kendisine bırakmayı tercih etmiyorum.