tüm gün boyunca aklımdan çıkmayan ve beni büyüleyen eseri ile duygularımı allak bullak eden sanatçıdır. hollandalı sanatçı christiaan lieverse1971 yılından beri özel seriler hazırlayan ressam ilk olarak hybrid serisini oluşturdu. 2008'de tematik bir dizi olan 'lieverse hybrids' ile başladı. dana derisi üzerine çizilmiş kadın suretlerinden oluşan bir seridir.bu serinin nedeni, bir ineğin yumurtasına %99,9 insan dna'sı enjekte edildiği bir üniversite deneyi hakkında bir gazete haberiydi. yani ineğin kendisinin bile %0.1 dna'sı vardı. lieverse, “böyle bir melez insan-inek nasıl görüneceğini hayal etmeye başladım” diyor. projelerinde zıtlık arayışı karakteristiktir; resimlerinde olduğu kadar fotoğraf çalışmalarında da. kusur ve mükemmellik. gurur ve yenilgi. acı ve zafer. soğukkanlılık ve empati. diğer iki seri ise asphalt series ve the rug project.
beni etkileyen eserini ise internette gezinirken gördüğüm ve contemporary istanbul da sergilenen eseridir. the rug project serisine dahildir ve kilitler üzerine çizilmiştir. gerçek kadın yüzlerinden yansıma olarak yaratılan altın oran yüzlü kadın çizimlerinin kilim üzerine çizilmiş halidir. daha önce sevdiğim bir arkadaşımla yaptığım sohbette eserlerin içimizde oluşturduğu hazla alakalı konuşmuştuk. işte bu eseri gördüğüm an o sohbetin haklılığını damarlarıma kadar hissediyorum. tanrının sevgili kulu olmasının nişanesi olarak böyle mükemmel yetenek verilen sanatçılar listesinin başındaki sanatçıdır benim için. eserlerini artık yakından takip edeceğim ve günlerce içimde yeni filizlenen duygularla günlerce yapacağım.
işte beni etkileyen ilk eser


ve diğer örnekleri

bir saattir kulağımda kulaklık, çalmayan şarkıyı dinliyorum.

bir sonraki adım yoldaş'ın nickaltı girmesidir ki iyi de olsa kötü de olsa suratta pis bir sırıtışa sebep olur.*

hayallerin sonsuz, yaşamın ise bir sonu olduğu gerçeğidir. aslında bu bir bakıma önümüze çıkan hiçbir fırsatı ertelememek ve osho 'nun tehlikeli yaşamak kitabını ivedilikle okumak gerektiği gerçeğidir.

amin yarabbim, bir an önce şarkısı..

yakıyor zaten o ayrı da? hey maaşallah ne kurban yaptı bu sene ya, biz bi karışık çoban salata alalım ortaya, biraz kelle peyniri, bi de çeşme kavunu.
buz eksik olmasın yeter ki penceremden.



anlatsana, neden ben? jdkdkkd

sadece sabah değil, her gün ve gün içinde çok defa yaptığım eylem. canım mı sıkıldı yap bi kahve, neşem yerinde hoop bi kahve, uykum gelmiyo bi kahve içeyim de uykum gelsin. sebepler mi kahve içiriyor, kahve içmek için mi sebep arıyorum orası muamma. bildiğim şu ki, ben bağımlı değilim tiryakisi olmuşum

fedakârlığı.

bu başlığın altı ne güzel böyle. her yer atamın fotoğraflarıyla dolu, çiçek gibi. içim açıldı.

her 23 nisanda içim kıpır kıpır olurdu küçükken. yaptığımız törenler, anıtkabir ziyaretleri, o çocuk aklıyla bile duyulan gurur ve mutluluk. ben büyüdüm, ama içimdeki çocuğun o heyecanının ateşi hiç sönmedi. bu güzel bayramı birlikte kutlayabileceğimiz nice nice senelere!

evin içinde dur yere "papucumun satanistiii!" diye bağırıyorum.

bu sabah karşılaştığım kötü bir haber profilinde gördüğüm 'kafa izninde' yazısı. o benim çok sevdiğim abimdi. her konuda bana destek oldu. her zaman yanımda oldu. yeri geldi yazılarımı eleştirdi, kendimi geliştirebilmeme yardımcı oldu. yeri geldi yazılarını eleştirmemi istedi. güldük eğlendik. şimdi kafa izninde her gün konuştuğum, muhabbetine doyamadığım abim. umarım en kısa zamanda geri gelir. bana takılmış en güzel lakabı* takan sevgili abicim seni ve o güzel yazılarını büyük bir umutla bekliyor olacağım*.

odun inançlar sisteminin en önemli parçasıdır; isa, golgota tepesine kendisi taşıdı çarmıhını herkesin acılarını üstlenmek için; musa, kızıldeniz’i asası ile böldü ikiye mazlumun isyanına ses olmak için; nuh, gemisini kendi elleriyle inşa etti yeni bir yol çizmek için insanlığa. velhasılı; cemal abi aklıma geldi bu durumda:

“ ölüm geliyor aklıma ölüm
bir ağacın gövdesine sarılıyorum.”

kadıköy - belfast

son zamanlarda sürekli kendime söylediğim cümle. al işte yine kaçırdın diyorum, bak gördün mü kaçtı bu da gitti! ne için? kim ya da kimler için?

değersiz hissettirmek.

orhan veli’nin “gemlik'e doğru denizi göreceksin; sakın şaşırma“ (en kısa) şiirini aklıma getiren başlık.

yoksa denizin dibinde doğup büyümüş biri olarak, ilk gördüğümde ne tepki verdim hiç bilmiyorum. sadece, denizden epey uzak kaldığım (2 ay kadar) bir dönem ankara tarafından dönerken, izmit-yalova arasında otobüsün camına yapışıp öylece denizi izlediğimi hatırlıyorum.

barış manço ve cem karaca - uzun ince bir yoldayım

eğer zengin olursam çayı, içme suyuyla demleyeceğim. hatta kahveyi de içme suyuyla yapacağım.
allah'ım nasip et o gunleri. *

bu nasıl bir yakarıştır, nasıl sevmektir?


kurusa fidanın güllerin solsa
göynümde solmayan gülümsün benim, gülümsün benim
yaprakların gazel olsa dökülse
daha taze fidan dalımsın benim, dalımsın benim
saçların ağarsa belin bükülse
birer birer hep dişlerin dökülse, canım dökülse
vücudun kurusa kanın çekilse
yine şu gönlümün yarisin benim, yarisin benim

akp hükümetinin dışişleri bakanı mevlüt çavuşoğlu'nun açıklamalarıdır. ulan ne güzel istanbul be! deprem olur halktan para istersiniz, pandemi olur halktan para istersiniz, yangın çıkar halktan para istersiniz. o kadar topladığınız vergiler nerede sahi? yazlık saray yaptıracağınıza halktan aldığınız vergileri doğru yere harcasaydınız o zaman. insanlar mecbur mu sizi beslemeye? hadi onu da geçtim her şeyi halktan bekliyorsanız, sizin ne gereğiniz var? ama şunu bilmelisiniz ki gideceksiniz.



buradan