twitter'da rastlamıştım bu iki kelimeye. ben de mizaç olarak biraz da böyle olunca hoşuma gitti ve rumuz yapmaya karar verdim.

yabancı dizi kültürünü korsandan yahut netflix ten edinmeyen şanslı nesil. scrubs, buffy the vampire slayer, six feet under ve nicesi unutulmaz dizileri cnbc-e de izledik.

game of thrones ve the walking dead cnbc-e de başladı. beni en çok ağlatan film olan camino'yu cnbc-e de izledim.

bu kanalın kapanmasında emeği geçen herkes basur olur inşallah.

ne yazık ki avrupada da olmayan kültürdür. geçen çocuklarımla dondurma sırasında bekliyorum, ikisi iki yandan çekiştiriyorlar hadi artık alıyorsan al almıyorsan gidelim şeklinde. eh corona var diye 2 metre uzak önümdeki insanların dondurmasını alıp çekilmesini bekliyorum. sonra ne mi oluyor? tahmin et n’oldu? iki modern yaşlı nenem ve dedem geldi, benim koyduğum mesafenin arasına girdi. benim çocuklar agresifleşti, önümdeki yaşlı çift ise pişkinliklerinden utanmayıp, gülüyorlar. halime gülüyorlar diye düşünmedim. yaptıklarının farkında bile olmadıklarından emindim. ses etmedim. dondurmaları alırken de etrafımıza gırla insan üşüştü. yani bırak 1-2 metre sosyal mesafeyi, kişisel alan bile kalmadı. kol kola gireceğiz nerdeyse. üstelik bu insanlar yabancı uyruklu da değil. buranın vatandaşları. az çok tiplerinden anlıyorsun. insanı dışarı çıktığına pişman ettiriyorlar.

şüphesiz ülkemizin ve dünyanın önemli tarihçilerinden birisidir. sadece tarihçi kimliğiyle değil edebi ve aydın kişiliğiyle de tanınır.7 lisana vakıf olmasıyla övünür-ki bu övünülecek bir şeydir.
nitekim entelektüel bir insandır, ancak meslektaşları tarafından pek hazzedilmeyen bir insandır.
herkesi hor gördüğü ve asistanlarını bile azarlamaktan geri kalmadığı söylenir.

kreş mi bilmem ama zihinsel engelliler üstünde epey etkili olduklarını söylemek mümkün. yoksa böyle at pazarı gibi yeri idare etmek na-mümkün efendim.

"sıfırla hangi sayıyı çarparsan çarp sonuç sıfır gelir x."

bir arkadaşım karşımda bu cevabı almıştı. ondan sonraki ağlamasını ne siz sorun, ne ben söyleyeyim. açıkça "sevmiyorum" desene kardeşim, niye caz yapıyorsun? ama yok, illa o kız üzülecek. illa o edebiyat yapılacak.

cidden sevilmesin böyle insanlar.

gereksiz ve boş adetlerden biridir. çocuk zaten bana neler oluyor deyip telaşa kapılıyor. sesi, vücudu fizyolojik değişime uğruyor ve çoğu ailenin yanlış davranışı yüzünden kendinden utanıyor. bir de bu saçmalık...

* koruma bahanesiyle ötekileştiren akım, yazıp kaçılması gereken başlık. tutarlarsa ayaklarından bağlayıp havaya asarlar bakın ben söyleyeyim.

insanın içini darlayan depresif ruh haline 5 e katlayan mükemmel şehir . bundan zevk alıyorum doğrusu .

(bkz: chen) cedric'in kız arkadaşı. sen ne memnuniyetsiz bir kızsın ya. küçüklükten gıcık olurum.

ayı diyenleri kınamaya geldiğim başlık.

çöpümüzü kilometrelerce taşıyoruz biz birader. ayıp be kardeşim, yapılır mı bu ühühühühühü.*



şaka bir yana bu insan müsveddeleri cinayetten yargılanmalı; doğayı katletmekten.

kılışdar.

bir garip hüznü var,
yol arıyor gibi.
ışığı yanıp sönüyor,
ben buradayım ama korkuyorum der gibi.


metruk, o kadar.

insanların evrende geçirdikleri kısacık ömürlerinde, istemediği şekilde yaşamaya mecbur bırakılması gerçeğidir.

şöyle bir düşünün; belki de sonsuz bir zaman diliminde sadece size düşen 30 yılınızı, sevmediğiniz bir işte, varlığı ve yokluğu arasında zerre kadar bile fark olmayan insanlar arasında geçiriyor olmak nasıl acı bir olgudur ?

mecbur bırakılıyorsun buna. vazgeçemiyor, kopamıyor, arkamı döndüm ve gittim diyemiyorsun.. işte bu gerçek hayatımızın özü.

büyük önderimiz. nerden başlasam bilmiyorum ki. sayende bir kadın olarak varım bu topraklarda. sayende eşit şartlarda eğitim gördüm, iş buldum,çalıştım, ürettim. sen olmasan belki birinin bilmem kaçıncı karısı olup, dünyadan habersiz, eğitim görmekten alıkonulmuş olarak yaşamını idame ettirecektim. sayende seçebiliyorum, seçilebiliyorum. bana bu hakkı verdin. hayatını nasıl bir davaya adadıysan, senden sonra milyonlarca insanın yoluna ışık oldun ve hala oluyorsun. hayatını bencillikten uzak; mutlu, özgür,aydın bir toplum oluşturmak için feda ettin. sana teşekkürü ancak senin yolundan giderek gösterebilirim. insan hiç görmediği birini özler mi? özlüyorum işte.

mezarına gidemedim ; çünkü hala öldüğünü kabul edemedim. ama doğduğun yeri gördüm. hayalimde hala o evin merdivenlerinde neşe dolu koşuşunla görüyorum seni. hep sağlıklı, hep mutlu, hep akıllı, hep sevgi dolu halinle.

bu beden ölene kadar yokluğunun özlemi hep içimde olacak. sevgi ve minnetle.

bir julio pot kısa animasyon filmidir.

julio pot filmin hem senaryosunu yazmış, hem filmi yönetmiş, hem müziklerini yapmış, yetmemiş müziklerde kullanılan piyanoyu da çalmıştır. sırf bunun için bile ayakta alkışlamaya değer bir filmdir.

yunan mitolojisine göre sanki kendisi çok matah bir varlıkmış gibi kendine tapınmakta ihmalkarlık yapan insanlara bir ceza vermek isteyen zeus paşamız aslında dört kollu, dört bacaklı yarattığı insanları nicer dicer’ın en iyi parçalarından biri olan keskin bıçağı ile ikiye bölüp onları farklı yerlere atmış. o yüzden insanoğlu öteki yarısını aramaya yazgılı kılınmış.

zeus’un terbiyesizliği olsa da bu hikaye aslında bize insan ilişkileri hakkında, özellikle de romantik ilişkiler hakkında bir yol gösterici olabilir. tıpkı bu kısa film gibi.

benim kendi hayatımdan yola çıkarak aldığım bazı dersler var ve bu filmi çeken yönetmen de sanırım benimle aynı fikirde. ilki, birine ait olmak ya da sahip olmak gibi kavramların çok saçma, çok yanlış olması. bir insana sahip olamazsınız. eğer sabahları mağaranızdan çıkıp aslan avlayıp taş yontmuyorsanız. birine ait de olamazsınız. eğer kendinizi son model bir yapay zeka robot olarak görmüyorsanız.

ikincisi ise; birini etkilemek, onunla birlikte olmak için üst üste fedakarlıklar yapmanıza gerek yok. çünkü bu sizi hiç istemediğiniz bir yöne doğru götürür. aslında doğru bir örnek olmayabilir ama transfer döneminde yıldız bir oyuncu transfer etmek için hak ettiğinden daha fazla transfer ücreti, imza parası, tonla maç başı primi, başarı primleri, gol primi, şampiyonluk primi ve başka bilmem ne primleri vermek gibi bir şey bu. sonra da futbolcunun merhametine kalmak gibi. *

peki ne yapmak gerekir? onu da filmin sonunda göreceksiniz.

the gift

cennet mahallesi yunus'un ailesidir.

son yobaz bükücü yazar. atatürk düşmanlarının azılı düşmanı geri gelmiş.

hoşgeldin kalender.

kiracı ev sahibine ait olan ampülleri çalmış gibi olmuş. arkadaş evi tuttuğunda aldığı ampülü çıkarken götürür doğal olarak.

20 sene önce yaşadığım durumdur. uyandığımda kalkıp resmini çizmeye başladım ki kızı unutmayayım. birkaç gün etkisinde kaldım sonra uçtu gitti her şey.