(bkz: reading zindanı baladı)

oysa herkes öldürür sevdiğini,
bunu böyle bilin,
kimi hazin bir bakışla öldürür,
kimi latif bir sözle,
korkaklar öperek öldürür,
yürekliler kılıç darbeleriyle!

kimi gençken öldürür sevdiğini,
kimi ihtiyarken;
kimi şehvetli ellerle boğar,
kimi sevdiğini altına boğar:
merhametlisi bıçağını savurur,
çünkü böyle ölen çabuk soğur.

kimi az sever, kimi çok,
kimi alır, kimi satar;
kimi öldürürken gözyaşı döker de,
kimi gözünü bile kırpmaz:
çünkü herkes öldürür sevdiğini,
ama herkes öldürdü diye ölmez.

(bkz: oscar wilde)

hiçbir estetiği olmayan, kırık dökük oluşu apar topar yamalarla gizlenmeye çalışılan; fakat içine girince sanki bina beni değil de, ben binayı taşıyormuşum gibi bir his, çalıştığım bu yer…
aylak aylak oturduğum bu masa, çayım, insan sesleri, telefon sesleri, yazılar, yazıcılar, faxlar, imzalar…
bu, kırtasiye süsü verilmiş bürokratik bir ölüm şeklidir. içeride kaldığınız sürece ölümünüz devam eder.

bu karmaşanın fazlalığı içinde sigaramın eksikliğini duyuyorum. iki kat aşağıda bahçeye açılan kapıdan çıkıyorum.
binanın bahçesi ağaçlarla, otlarla kaplı. bakımsız, fakat doğal olduğu için güzel, seviyorum burayı. karga, güvercin ve serçelere ev sahipliği yapıyor ağaçlar.
iki güvercini özellikle izledim bu sabah sigara molamda. ilk bakışta didişiyorlar sandım. fakat biri diğerini öte'liyormuş meğer. bunu; diğeri ile arasını yaklaşık iki metre açarak başka bir dala konduğunda, uzaklaştırılma cezası verilenin ise güvercin adımlarıyla yavaş yavaş o dala yaklaşmaya çalıştığında anladım. ürkütmemek için verdiği çabayı takdir ettim. fakat eninde sonunda öte’leyenin menziline girecekti. en sonunda öte’leyenin sınırını aşmış olsa gerek, öte’leyen gidip başka bir dala sarıldı…
bu arada, tatlı tatlı esen rüzgar bakımsız çimenleri sağa sola savurup, birinin başını diğerine yaslıyor, el ele tutuşturuyor, bazen bir halk’a olmuşcasına kendiliğinden, bir dansa eşlik ediyordu…

kimi ateistler allah'a şükretsinler, seküler ailelerden geliyorlar. benim gibi bazıları ise taaa homo habilis atalarımıza kadar hepsi dindar bireylerden oluşan ailelerden geliyor.

benim ailemde başı açık kadın yoktur. onların anneleri, nineleri de hep kapalıydı. erkekler de öyle... tabi başları kapalı değil, zihinleri kapalı. sülalede tunç, deniz, rüya, defne v.s. gibi isimler yoktur. isimlerin hepsi arapçadır. din ailemde öyle bir yerdedir ki dini ritüel olmadan hiç bir hareket yapılmaz. ayrıntılara girmeyeceğim... ama muhammet ve ona en çok biat eden araplar bile bizim aile kadar müslüman değildir.

neyse... efendime söyliyeyim, bir gün yine, arapça kelimelerin havada uçuştuğu dini sohbetlerin birinde çok dindar bir arkadaşım dedi ki "kertenkeleyi tek vuruşta öldürmek çok sevaptır. vuruş sayısı arttıkça sevap sayısı azalır. ters orantı yani."
-saçmalama mümin kardeşim, öyle şey olur mu? işinde gücünde bir mahluk o. o da zikir çekiyor. niye öldürelim gariban hayvanı? dedim.
-sahih hadistir ya mümin. dedi.

araştırdım. diyanet'e mektup yazdım. (başlığa arapça "bismillahirrahmanirrahim" yazarak) kendim de kütüb-ü sitte'ye baktım. gerçekten böyle bir hadis vardı. diyanet'ten de mümin kardeşimi doğrulayan bir cevap geldi. dahası köpek, doğan, şahin, kerkenez gibi hayvanların öldürülmesi de sevapmış.

yıllardır beynimi kurcalayan, müslüman beni kabuslara sürükleyen bir sürü "kafir" soru nihayet cevaplanmıştı. aslında cevap çok basitti. allah yoktu. din tamamen saçmalıktı. bunu sindirmek herhalde 1 ayımı aldı. bir ay sonra tertemiz ateisttim. sekülerlikten gelen bir ateistlik değil bu, islamı mükemmel bir şekilde biliyorum ve müslümanları çok iyi anlıyorum. çok da mutluyum ve huzurluyum elhamdülillah.

umarim bir gun sahilde kumsala uzanmis denizin sesini dinleyerek yildizlari izliyo oluruz *

fakir edebiyatı yapmak.
iyi mizah yapmak.

aşırı modifiye,yere yakınlık,gürültülü egzoz.

yüzme bilmeden havuza atlamak.

astronomi ve uzay bilimleri okumuş veya ona çok meraklı herhalde, bir sefer özelden bir tanımı ile ilgili bir hatırlatma yaptım hemen adımı yazarak düzeltti, bu da gösteriyor ki hem bilgili hem de alçak gönüllü. takipteyim, bunca zaman farketmedim sanmasın, sadece gözlemliyordum. bilgi(sayar) gibi bir yazardır kendisi. tanımlar bol olsun, bundan sonra beğenilerde benden olacak.

büyümem ben, kalbim de hep çocuk kalsın..

“etrafınıza şöyle bir göz gezdiriniz! gerçek hayat denilen şeyin ne olduğunu, nerede olduğunu bilmiyoruz bile! kitaplarımızı, hayallerimizi elimizden alsalar, öylece ortada kalakalacağız.”


-yeraltından notlar
dosto.

(bkz: yerli jesse pinkman)

duygusal bağ kurmaktan korkmak.

arkadaşlar hepimizinki büyük ve şaka yapmamıza engel değil? kimse küçük sanmaz hadi. başlıyorum:

maskesiz* insanların yanıma yaklaşmasıyla kendimi silah doğrultulmuş gibi hissetmem.

eklem yüzeylerinin anlık olarak birbirinden ayrılmasıdır.

insanin kendini dinlemek, etrafla bagini sorgulamak ve gerekirse koparmak icin yaptigi eylem.

bazi seylerden uzaklasip disaridan izlemek; objektif karar vermeyi ve olasi yanlisliklarin giderilmesini saglayacaktir.

zaman zaman yapilani makbuldur, asiriya kactiginda sosyofobi olusmasina neden olabilir.

atalarimiz bosuna her seyin azi karar, cogu zarar dememisler. kabuguna cekil; hobi olarak yine cekil ama arada ses ver, burnunu disari cikar, sonra yine girersin.

bir kabuga cekilmek ile ilgili bu kadar sey yazmamaliydim, cok konustum. neyse, gideyim.

insanlar birbirine teşekkür babında bir şeyler yazıyor.
kimsenin kimseye yaranmak için bir sebebi yok.
tanımlarını beğendiğim herkesin nickaltında kendime bir yer açmaya çalışıyorum.
yer verenlere çok teşekkür ediyorum haliyle.

arap sabunu ile yıkanmış olması tüm senenin mis gibi geçmesine sebep olur.

hayır çünkü üstüne tabaka koyunca sinekler kanatlarını kullanamaz ve hepsi niyazi olur. bu sorunu da hallettim. allah razı olsun benden. valla maşallah bana ya.