çok zararlı olduğunu düşündüğüm uygulamadır. tüketim çılgınlığı sadece fazlaca ürün almakla olmuyor, içerik tüketimi de bu çılgınlığa giriyor. siz her parmağınızı birkaç cm yukarı kaydırdığınızda bir sürü yeni içerik karşınıza çıkıyor. bunları çabucak değerlendirip bazılarına tıklayıp birkaç saniye bakıp tekrar parmağınızı kaydırıyorsunuz ve bu böyle devam ediyor. peki zararı nerede? hem zamanınızı yiyor hem de odaklanabilme becerinizi kaybediyorsunuz. odağınızı çok küçük parçalara bölüp her gönderiye dağıtıyorsunuz yani bir şey üzerine odaklanmıyorsunuz. bu da uzun vadede odaklanabilme yeteneğinizi yok ediyor. işte bu yüzden instagramdan okunan yüzlerce satır ile kitaptan okunan yüzlerce satır beynimize çok farklı etki ediyor.
ayrıca yarattığı bağımlılık sigaradakinden pek farklı değil. instagram bağımlısı biri uzun süre girmeyince adeta yoksunluğa giriyor. beyin onu arzuluyor ve siz ne iş yaparsanız yapın o an telefonununuzu açıp kendinizi tatmin ediyorsunuz.
velhasıl kelam nolur bağımlısıysanız kademeli bir şekilde azaltmaya çalışın.

pelikancı birine hak vereceğim aklımın ucundan geçmezdi ama bana göre doğru olan önermedir. dayak ayeti, kadının örtünmesi, erkeklerin kuma getirebilmesi, miras eşitsizliği, şahitlikle iki kadının tek erkeğe eşit sayılması gibi şeyleri kabul etmeden tam anlamıyla müslüman, kabul ederek tam anlamıyla feminist olamayacağı düşüncesindeyim. ılımlılık benim harcım değil.

yayınlanmıştır.

haber kaynağı

benliğimin altına süpürdüğüm heves ve kalp kırıklıkları, benliğimi aşmaya yüz tutmuş durumda. yüzümde kocaman gülümseyen bir maske, maskenin ardında ise ağlayan küçük bir kız saklı. saklanmaya o kadar alışmış ki, bir gün biri saklandığı yerden onu bulacak diye ödü kopuyor. gerçek hayatla arasına öyle bir duvar örmüş ki bir penceresi bile yok dışarı bakmak için. kapısı yok. karanlığa gömülü bırakmış kendini. hayal edin şimdi; karanlık bir odada beyaz elbiseli küçük bir kız çocuğu köşede oturmuş. beyaz elbisesi karanlığın içindeki masumluğu niteleyen tek şey. dizlerini kendine çekmiş başını yaslamak için. çünkü biliyor ki kendinden başka hiç kimse yok dayanabileceği. gücünü içindeki güçsüzlüğü yenerek elde etmiş. ama o kadar kırgın ki herkese. kendine bile küsmüş. ağzı bıçak açmıyor. düşünüyor düşünüyor düşünüyor... hem kurtulmayı ölesiye istiyor. hem de bu alışkanlığı bir gün bozulursa diye çok korkuyor. ya bir gün kırarsa duvarlarını o zaman ne olacak? ya karanlığa aşıksa? ya sevmezse gün ışığını?

kimse için tek bir doğru insan yoktur, ve bunu bilmediğimiz için tek olduğunu sandığımız doğru insanı buluruz.
eğer kendimiz için tek bir doğru insan olmadığını hepimiz bilseydik, kimse mutsuz olmayacaktı.
tek ve onun teki olma isteği aslında çok ilkel bir istek. ama toplum kuralları bunu ister.
toplum ister ki sen tek olanı ara, bulunca birbirinizin gardiyanı olun. sorun çıkarmayın, toplumu dinleyin.

doğru insan bir tek kişi değildir.
insan sadece özü ile tek ve biriciktir.

maalesef hâlâ geçerliliğini koruyan bir yanılsama. kadınlar sadece uĝruna şiir yazılan, yazdıran özne olabilirmiş gibi?

gülten akın kim o zaman polis mi?

"anne olunca anlarsın."

mahlas verip kurt sürüsünü üstüne salmak istemediğim yazardan gelen bildirimlerdir.
o kadar güzel ki bu gidişle ona nazarım değecek.

bazen sadece o oylasın diye tanım girersin *

şaka bir yana hiçbir tanım tek bir yazara ait değildir. ama sen yine de oyla çiçeğim *

senden gelen kötü bir nickaltina bile razıyım ehehe.

gülmekten suratımdaki kaslarımı hissetmiyorum, herhangi bir sözlükte katıldığım en eğlenceli etkinlik olabilir. her haftasonu yapalım bunu :) katılan yazarların eline sağlık, sağ olun var olun.

yetmezmiş gibi parmaklarını da tek tek yalıyorsa hem sinirlerinizi hem de içinizi kaldırır.

kendisiyle 21 ocaktan beri bir şekilde * görüşüyorum. deli deliyi dakkada bulur sözünün karşılığı bir arkadaşlığımız var. ara ara sirke de dahil oluyor bize ama biz onu hemen def ediyoruz. yazar işte ne diyeyim, allah akıl fikir versin bize. *

barkın’a o konuda ben de çok kırgınım

işin şaşırtıcı kısmı başta şizofren gibi boşluğa seslenirken sonra bu şekilde devam ederek kitleye ulaşıp kaydırmalı atmaya başlamaları.

lise mezunu olduğum ve henüz üniversiteye başlamadığım için 12. sınıfa kadar olan derslerden bazılarını yazacağım başlıktır. birden çok olduğu için tek bir tane yazamam maalesef.

1) demokrasi ve insan hakları (lise)

2) hayat bilgisi (ilkokul)

3) felsefe (lise)

4) edebiyat (lise)

5) tarih (lise).

ülübü.

dingilin biri hayatımın 1 saatini çaldı, sinirliyim. puh!

ona laf anlatmaya çalışıp, saçmalıklarını dinleyeceğime hamamböceklerine istiklal marşı öğretirdim, daha verimli geçerdi zamanım.

"bazen olmuyor,
hatta o kadar güzel olmuyor ki,
ancak bu kadar güzel olmayabilirdi diyorsun.
bir gün her şey yoluna girerse, umarım hâlâ hevesim ve isteğim kalmış olur."

saygı duruşumuzu yaptık, marşımızı okuduk.

son sözümüz mustafa kemal'in askerleriyiz.

unutturamayacaksınız!

gözlem gücüne ve mizahına hayran kaldığım bir yazardır. kuyruklu yıldız altında bir izdivaç romanını komedi oyunu izler gibi okumuştum. konuşmalar canlı,akıcı ve doğal. böyle olunca haliyle o sahneleri okurken sesleri duyuyor gibi oluyorsunuz.

çok uzun zaman önce okumama rağmen şu sahne silinmiyor aklımdan. mahallede kadınların pencerelerden seslenerek birbirleriyle konuşmaları, öyle mi olmuş böyle mi, dünyaya bir kuyruklu yıldız çarpacakmış, ne olacak şeklinde günlük bir telaş içindeki halleri... o mahalledeki bir çocuğun konuşmalara tanıklığını aratmayacak gerçeklikteki son derece başarılı bir betimleme örneğidir.

yazık. müşriklerin taktıkları çaputlar boşa gitmiş.