yeniden keyifle ve paylaşmanın hazzıyla yüzümüzü gülümseten yayın.
polemik yaratmak için değil de 'paylaşmazsam içimde kalır hissiyatım' dediğim için birkaç kelimem var.
spotifydan ya da başka bir apptan da müzik dinleyen biri olarak burada üç beş kelam ettiğim ya da keyifle okuduğum insanların sesini duymak, ortak paydada birkaç temennide bulunmak ayrıca keyifli benim için. haa bir de sadece burada dinlediğimiz dostların şarkılarına eşlik etmek de başka.
sonuçta sözlükte yazıyor ve okuyoruz. radyonun modası geçti belki ama paylaşma ihtiyacı başka bir şey sanki. yoksa sözlükte okumaz-yazmaz gider, sadece, ünlü yazarları okur; sözlerimizi de içimizde biriktirdik.
belki de ben biraz nostaljik takılıyorum. son söz 'güzel' yine güzel bir yayın. senin ve emek veren herkesin ağzına sağlık.

en son söz: o zaman iyi ki doğmuşsun domestic hıyar!

sevdiği erkek çiçekleri seviyorsa çok güzel bir iş yapan kadın. neden olmasın ki?
hediye alırken hepimiz karşımızdaki kişinin seveceği şeyler almak istemez miyiz? bunun da ondan farkı yoktur.
sevdiğiniz erkekleri şımartın hanımlar, erkekler de şımartılmaktan hoşlanıyorlar. bu işler öyle tek taraflı olmaz.

not:bu başlık bir rimbaud ukdesidir.

deveye hendek atlatmak daha kolay görünüyor. pandemi ve online eğitimle birlikte zorunlu bir ihtiyaç haline gelmesi insanları daha da kötü duruma düşürmekte. eğitimde fırsat eşitliğinden ya da başarıdan kimsecikler bahsetmesin. çünkü öyle bir dünya yok.

(bkz: duvarlar da konuşmuyor)

aklıma sürekli tava ile ilgili şeylerin gelmesini sağlayan hede.

hiçbir zaman bir beklentin olmasın. beklenti, hayal kırıklığını beraberinde getirir çünkü. sen planlar kurarken hayat da seninle ilgili planlar kurar ve genellikle hayatın dediği olur.

martılar aslında etçildirler onlara simit yemeyi türkler öğretmiştir.

nedeni ne olursa olsun bir çok şey ağlamamıza yol açabilir...

bazen bir fotoğraf, bir film, bir kitap ya da bir kare,
bazen kırılan hayaller, yıkılan umutlar,
bazen de dayanılmaz ve bir o kadar da yakıcı bir acı,
yahut;
kavuşma sevinci, sıla özlemi...
yani;
gözü olanın değil, gönlü olanın işi...

afrika'nın güneyinde bulunan zambiya ülkesinin başkentidir.

pirinç pilavı yapmak öyle zordur ki amazon ormanlarında bir kelebek kanat çırpsa pilavınız tutmaz. her seferinde farklı sonuç veren nadir yemeklerden biridir.

insanların nickaltlarına yazılan güzel şeyleri kıskanacak ve buna ciddi ciddi sinir olacak kadar loser tiplere hayret ediyorum. bu kadar mı eziksiniz hahaha başkasına yapılan iltifatı kaldıramıyorlar.

umursamayın be bu kadar. kendi nickaltım bile umrumda değil ister eleştiri gelsin ister övgü. şovu kesin.

beni bir anda beğeni yağmuruna tutan eli bol güzide yazarımız. 'umarım okuyarak beğeniyordur' diye düşünürken yazdığım bir entrye cevap olarak güzel dileklerini ileterek okuduğunu ispatladı*. hep aramızda olsun. kendisine mutlu, sağlıklı bir ömür diliyorum.*

şimdi yatayım, sabah kalkar yine yatarım.

(bkz: ders çalışmamak için uydurulan bahaneler)

her yıl 1 mayıs'ta aklıma jack london'ın şu sözleri gelir;

"ben işçi sınıfı içinde doğdum. coşku, hırs ve ülkü denen şeyleri çok genç yaşlarda keşfettim. bu tutkuları dindirebilmek çocukluk yaşamımın en temel sorunu oldu.
gemilerde tayfalık, limanlarda hamallık yaptım; konserve fabrikalarında, daha başka fabrikalarda ve çamaşırhanelerde çalıştım; ot biçtim, halı temizledim, cam siliciliği yaptım. ama hiçbir zaman emeğimin tam karşılığını alamadım. bundan böyle ölesiye çalışmayacağım. eğer bir daha ölesiye çalışırsam, gerekenden bir damla fazlasını yaparsam: allah belamı versin!"

emeğin günü!

yaşasın 1 mayıs!

kavgasız bi ev.

diyete girmesidir dediğim yöntem.

'keşke bana özelden yazsaydın' 'o bu durumu bilmiyor' diyaloğunun yaşanma ihtimali söz konusudur.

aynı mahlası aldığımızı görünce içimin ısındığı yazar. çünkü aurora olmak başkadır.
keşke mahlasimiz gibi resim yeteneğimiz de benzese, zira ben kendisi kadar yetenekli değilim.

okb'nin içinde bulunan lanet sese duyarlılık hastalığıdır. çocukluğumdan beri pençesindeyim. öğretmen tahtaya bir şeyler yazarken çıkan tık tık sesi, klavyede yazı yazarken çıkan tuş sesleri, ağız şapırdatma, çekirdek çitleme, nefes sesleri beni en çok rahatsız edenler arasında. senelerdir tedavi görüyorum. ilaçlarla biraz dindirebildim ancak hala bazı zamanlar beni deli ediyor. kulak tıkacı takmaktan kulaklarımda yara çıkarttırdığı dönemlerde olmuştur. umarım en az rahatsızlık seviyesine tüm hastalar olarak ulaşabiliriz.