(bkz: altından kalkmak)
(bkz: üstesinden gelmek)

eski dostlarımın tankla gelmesi.

üzerime yığınla sevgi boca ettiler. bu kadarını beklemiyordum, yalan yok. bir an nasıl baş edeceğimi bilemedim çünkü süregelen mutsuzluğumda debelenmeye alışmışım. sabahtan başladılar konuştuğum kim varsa mutlu, daha mutlu olmamı ve daha nicesini dilediler. sevdiğim şarkıları not alan olmuş. gün içinde tonla not alıp notlarıma bakmayan birisi olarak ben buna düşerim. capsler, gifler, organize işler döndürmüşler arkamdan. destansı şeyler yazanlar oldu, otuziki dişimle gülerek, kalbim pır pır okudum. verdiğim cevaplardan memnun kalmadım n’aptım bunları hak edecek, ne ara gönlünüzde öyle yerler edindim diye düşünürken. insan hayret ediyor. gerçek hayattaki arkadaşlarımı party hazırlamasınlar diye tembihleyip, tüm gün sanal ortamımda gelen tebrikleri almam da nasıl diyim… değişik. onca koşturmalarının arasında zaman ayırıp, beni düşünen güzel insanlarım; siz gerçek hayatımda da yer edinmişsiniz benden habersiz. iyi ki varsınız kalp kalp.

oldukça duygusal, kendini bulmaya çalışırken yolunu kafada bulmuş tatlış yazarımız. *

el değil. palet

saçınızı çektiyse veya tükürüp kaçtıysa sizden hoşlanıyor olabilir. *

insanın gözlerini açtığı ilk andan başlar diğer insanlar ile teması.
bazen tek bir andır bu temas, bazen ise bir ömür.
bazı temaslar iz bırakır, bazıları ise unutulur gider.
bazen dokunuruz insanların hayatlarına, bazen ise asla kapanmayacak yaralar açarız.
çoğu zaman ise bunların farkına bile varmayız. fakat fark ettiğimiz zamanlarda ise telafi etmek isteriz. çoğu zamanda telafi etmeye çalışır, en kötü özür dileriz.
fakat bazı özürler vardır ki her ne kadar istesek de dile getiremeyiz onları.
belki gururdan, belki utançtan, belki korkudan, belki bencillikten belki de bir başka sebepten.

cumartesi saat 23:45 de makinist ile son istasyon radyo yayınında konuşacağımız konudur.

kalem… yazmak, çizmek, karalamak için kullanılan bir alet, yardımcı. kimi zaman açılır, kimi zaman tükenir. açılırken kalemtraşta kalan kırık kalem uçlarına inat insanın ve kalemin içinde hep bir umut vardır.

tükenmez demişler; ama gayet de tükeniyor. duygular gibi, sevgi gibi, ömür gibi… bir hoh yapmanın sıcaklığıyla kalemin içindeki mürekkep yeniden canlanıyor. keşke bazı insanların kalbine de hoh yaptığımızda o insanın kalbindeki duygular canlansa. bir nefesle kalbinin odalarındaki ışıklar yansa.

bir kalemi aydınlatan bir hoh’sa bir insanı aydınlatan da yazmak eylemi olmalı. kalemler tükenir, kırıldıkça kırılır, yine tükenir. lakin tükenen kalemlerle bir şeyler yazarken kelimeleri tüketmek mümkün değil.

yazmak; bir kalemle bembeyaz sayfayı kirletmek olmalı. öyle ya tükenmezin, kurşunun izi hep bembeyaz bir defter yaprağında. beyaz kağıt yaprakları kirlenecek diye mi yazmaktan hep korktum? belki de… bazı yazılanları silmek mümkün değil. silgi işlevsiz. karalamak adice… üstünü çizmek yok saymak sayılmıyor maalesef… hep bi iz kalıyor. izler… her yerde bir iz bırakmak mümkün. bazen bir kağıtta, bazen bir kalpte, bazen bir vücutta.

ben bugün saçımda bir iz bıraktım. hem de bir tükenmez kalemle. saçımın uzunluğu, boynun bitip omuzların başladığı hizaya gelince bunaldığımı hissettim. saçımın kısalığına alışmışım. * baktım, idare edemeyeceğim, sürekli yaptığım işe burnunu sokuyor, yanımda toka da yok, alternatif bir yol bulmalıydım. masamın üzerinden bir kalem aldım ve kısacık saçımı bir güzel topladım. aynaya baktım güzeldi. odaklanmama problemimi çözen saçıma taktığım bembeyaz defterin katili olan bir kalemdi. katil olan, benim hayatımı kurtarmıştı. öğle molasına öyle çıktım. “konforlu olduğum her halim benim için iyidir. doğallıktan ödün vermem. neysem o’yum” mottolarımı bir kez daha kendime kanıtlamıştım. akşam oldu eve öyle gittim. saçımdaki kalem gün boyu bana arkadaş olmuştu. saçıma, varlığıma alışmıştı da. sağlamdı. çoğu tokadan daha sağlam…

her konuda hayat kurtaran bir eşyaydı, kalem. üstüne yüklediğimiz misyonlar ona ağır gelmişti. ben bugün onun misyonunu biraz hafiflettim. tatil ona iyi geldi. sanırım mutlu. * * umarım mutlusundur sevgili kalem; çünkü sen bir kalemden daha fazlasısın.

artık maskelerimizi çıkarabiliriz.

aç uyanan insandır.
gece yemek yemeyen insandır.
yatak banyo derken kendini çay kavanozun önünde bulan insandır.
çay önemli.
önce o koyulacak.
sonra buzdolabı açılacak.
hımm ne yesem diye bakılacak.
bu esnada kahvaltılıklar çıkarılacak.
kaç gündür yumurta yemedim, şöle peynirli maydanozlu bir yumurta kırayım kendime denilecek.
o esnada bir kaseye reçel koyulacak.
sonra tabak bardak çatal koyulacak.
tüm ev, binadaki herkes duyacak şekilde çağrılacak.
(bkz: kahvaltı yapmayı seven yazarlar lobisi)nden ben.

tespitin tespitinin tespiti. en yakının ölse en fazla 1 ay sonra her şey normale dönüyor. bir pul kadar değerimiz yok aslında maalesef.

hiç bir şey olmasa bile kesinlikle bir şeyler oldu dediğim başlık.

ben bugün siber saldırıya uğramış diye duymuştum ama açıklamalara bakılırsa aslı yokmuş. ve umarım yoktur.

sözlüğün büyük çoğunluğu gibidir, kim sevinmez ki içtenlikle yazılan birkaç satıra? hele önemli bir çoğunluğumuz unutulmamak, var olmak, iyi ilişkiler kurmak isterken naifçe...

italya'da batık halde bulunan bir sit alanıdır. roma imparatorlluğu döneminde caligula,hadrian,nero gibi önemli isimler bu şehirde yaşamıştır ancak şehrin volkanik bir bölgede olması sebebiyle zaman içinde terk edilmiştir ve yükselen deniz seviyesi sebebiyle sular altında kalmıştır. seneca baiae ile ilgili şöyle bir ifade dahi bulunmuştur; ''deversorium vitiorum'' ahlaksızlıkların yuvası yada fuhuş yuvası gibi türkçe'ye çevrilebilir.

dalgıçlar için şehir ziyarete açıktır. napoli bölgesini ziyaret edecekler için teknelerle yapılan turların ardından ziyaret edilebilir.

ilgililer için görselleri bırakalım;
1
2
3

dünyanın her yerinden müziğe dair son derece ayrıntılı ve bir solukta okunan yazıları sayesinde çok farklı bakış açıları edindiğim şahane, ufku geniş yazardır kendisi.
melodisi ve sözcükleri her daim yanıbaşında olsun.

çaresizliğin en anlamlı ifadesidir bu söz… gönül susmasa da sesini duyan yoktur. ona gerçekleri anlatırız ama onun kayıtsız kalması yok mu… kimi zaman çekip giden eski sevgilinin ardından söyleriz bu sözü. “sevgili derdimi bilmez, beni güler sanır. hakkı vardır, mutlu olan herkesi sevinçli sanır (fuzuli).”

kimi zaman ise "sussam gönül razı değil" diye ülkeyi yönetenlerin yanlışlarını destekleyenlere söyleriz. bir kez olsun anlamaya çalışsalar keşke. onlara laf anlatmanın imkansızlığını kabulleniriz nihayet… susarız ama gönlümüz bir türlü susmak istemez.
bu sözü daha iyi anlamak için fuzuli'nin beyitlerine bakalım. bu sözü neden söylemiş, nasıl söylemiş, çok da güzel söylemiş.
beyhude gamlanma divane gönül!
cümle alemin rızkını veren vardır.
yaptığın hatayı görmüyor sanma.
kalpte gizli en derin sırları bilen vardır.
mal-i emlakim var deyü güvenme!
arkam var deyü dayanma!
sırt üstü insanı yere varan vardır.
beyhude gamlanma divane gönül!
cümle alemin rızkını veren vardır.
derdime vakıf değil canan.
beni handan bilir.
hakkı vardır şad olanlar.
herkesi sadan bilir.
söylesem tesiri yok, sussam gönül razı değil.
çektiğim alamı bir ben bir de allah'ım bilir.

"canım senin yüreğin kabarmış" ve "3 vakte kadar kısmet var" benim favorilerim.

yazdıklarının takipçisiyiz yazıp da takip etmeyen yazarı kınadığımız başlık.

pardon saat'iniz kaç acaba?
- saatim yok tam olarak bilemem
biraz bira biraz şarap önceydi
nasıl oluyor vakit bir türlü geçmezken
yıllar hayatlar geçiyor. (saat'i teoman'a sormuşuz iyi mi)

(bkz: resimdeki gözyaşları)