- zerdüşt yalnız kaldığında şöyle söyledi yüreğine: " olacak iş mi bu? bu yaşlı ermiş, ormanında henüz duymamış tanrının öldüğünü,"... sy 6

- şimdiye dek tüm varlıklar kendilerinden üstün bir şey yarattılar: ama siz bu büyük taşkının cezri olmak ve insanı aşmak yerine hayvana geri dönmek mi istiyorsunuz? sy 6

- nedir yapabildiğiniz en büyük şey ? büyük aşağılamanın saatidir. mutluluğunuzdan bile tiksindiğiniz saat, aynı şekilde aklınızdan ve erdeminizden.
"ne önemi var ki benim mutluluğumun ? yoksulluktan, pislikten ve sefil bir huzurdan ibarettir o. oysa benim mutluluğum, varoluşun kendisini haklı çıkarmalı!" dediğiniz vakit
" ne önemi var ki benim aklımın? bir aslanın yiyeceğini araması gibi arıyor mu ki bilgiyi? yoksulluktan, pislikten, sefil bir huzurdan başka bir şey değildir o!" dediğiniz vakit.
"ne önemi var ki benim erdemimin? henüz öfkelendirmedi beni. ne kadar usandım kendi iyimden ve kötümden. yoksulluktan, pislikten, sefil bir huzurdan başka bir şey değildir bütün bunlar!" dediğiniz vakit.
" ne önemi var ki benim adaletimin? bakıyorum da, ne közüm ben, ne de kömür. oysa köz ve kömürdür adil olan!" dediğiniz vakit
" ne önemi var ki benim merhametimin! merhamet, insanları sevenin gerileceği çarmıh değil midir? oysa benim merhametim çarmıha germe değildir!" dediğiniz vakit.
hiç böyle konuştunuz mu ? hiç böyle haykırdınız mı? ah, bir kez duysaydım böyle haykırdığınızı!
günahınız değil-kanaatkarlığınız haykırıyor göklere, günah işlerken bile cimri oluşunuz haykırıyor göklere!
peki, sizi diliyle yalayacak yıldırım nerede? sizi aşılayacak çılgınlık nerede?
bakın üstinsanı öğretiyorum size: işte bu yıldırımdır o, bu çılgınlıktır o! sy 7-8

- " şerefim üzerine dostum," diye yanıtladı zerdüşt, " sözünü ettiklerinin hiçbiri yok: ne şeytan var, ne de cehennem. ruhun bedeninden önce ölmüş olacak, hiç korkma artık!"
adam kuşkulu gözlerle baktı." eğer hakikati söylüyorsan," dedi sonra," hiçbir şey yitiriyor sayılmam yaşamımı yitirmekle. dayak ve birkaç lokma yiyecekle dans etmeyi öğrenen bir hayvandan daha fazlası değilim ben." sy 13

- bak şu iyilere ve adilere! kimden nefret ederler en çok? onların değer levhalarını yere çalandan, parçalayandan, yasaları çiğneyenden:- oysaki yaratandır o. sy17

- onların bilgeliği şu: iyi uyumak ve iyi uyanık olmak. yaşamın bir anlamı olmasaydı da anlamsızlığı seçmek zorunda kalsaydım eğer, anlamsızlıkların arasında en iyi seçenek bu olurdu doğrusu. insanlar bir zamanlar erdem öğretmenleri ararken, aslında aradıkları neydi, şimdi anlıyorum açıkça. iyi bir uyku ve üstüne afyonlu erdemlermiş aradıkları. tüm bu övülen kürsü bilgelerinin gözünde bilgelik düş görülmeyen bir uykuydu: yaşamın daha iyi bir anlamını bilmiyorlardı. sy 23

- böyle hayaletlere inanmak artık acı verir bana, bir eziyet olur iyileşene: artık bana acı verir ve beni küçük düşürür. böyle söylüyorum öte dünyacılara. acı ve yeteneksizlik- buydu tüm ötedünyacıları yaratan; ve mutluluğun o kısa cinneti, sadece en çok acı çekenlerin yaşadığı. bir sıçrayışta, bir ölüm sıçrayışıyla, sona ulaşmak isteyen yorgunluk, yoksul ve cahil bir yorgunluk, daha fazlasını istemek bile istemeyen o yarattı tüm tanrıları ve ötedünyaları. inan bana kardeşlerim! bedendi bedenden ümidi kesen - baştan çıkmış tinin parmaklarıyla yokladı son duvarları. inan bana kardeşlerim! bedendi yeryüzünden ümidi kesen - varlığın karnının kendisine seslendiğini duydu. bunun üzerine başını son duvarlardan öteye uzatmak istedi- sadece başını da değil- " öbür dünyaya " geçmek istedi. ne ki insanlardan iyi gizlenmiştir " öbür dünya" , insansızlaştırılmış ve insanlıktan çıkarılmış, göksel bir hiç olan o dünya; ve varlığın karnı asla konuşmaz insanla, meğer ki kendisi de insan olmaya! sy 25

- iyi bir dava, savaşı bile kutsallaştırandır diyorsunuz öyle mi? bende diyorum ki size: iyi bir savaş her davayı kutsallaştırır. sy 41

- devlet tüm soğuk canavarların en soğuğudur. soğuktur söylediği yalanlar da; ve şu yalan dökülür dudaklarından: " ben, devlet, halkın ta kendisiydim." yalandır bu! yaratıcılardı halkları yaratanlar ve onların üzerlerine birer inanç ve sevgi astılar: böylece, hizmet ettiler yaşama. birçokları için tuzaklar kuranlar ve bu tuzağı devlet diye adlandıranlar yok edicilerdir: bir kılıç ve yüzlerce hırs asarlar onların üzerine. nerede hala halk varsa, orada anlaşılmaz devlet ve uğursuzluk gözüyle bakılır ona, törelere ve yasalara yönelik bir günah olarak nefret edilir ondan. sy 43

- devlet diyorum, herkesin, iyilerin ve kötülerin zehir içtiği o yere: devlet, herkesin iyilerin ve kötülerin kendini kaybettiği yer: devlet herkesin yavaş yavaş intihar etmesine - "yaşam" adı verilen yer. sy 44

- bir köle misin? o halde bir dost olamazsın. bir tiran mısın? o halde dostların olamaz. çok uzun süredir bir köle ve bir tiran gizliydi kadında. bu yüzden kadın henüz yatkın değildir dostluğa: sadece aşkı bilir o. sy 51

- kendini yakmak istemelisin kendi ateşinde: nasıl yeniden doğmak isteyebilirsin ki önce kül olmadan? sy 59

- ahlakı yok edenler benim gözümde iyiler ve adillerdir: ahlak içermez benim öyküm. bir düşmanınız varsa, iyilikle karşılık vermeyin onun kötülüğüne: çünkü bu tavrınız onu utandırır. aksine ; onun da size iyi bir şey yapmış olduğunu kanıtlayın. utandıracağınıza öfkelenin! ve birisi size küfür ettiğinde hoşuma gitmez onun için dua etmeniz. siz de küfür edin biraz, daha iyi ! size büyük bir haksızlık yapıldığında derhal beş küçük haksızlık da siz yapın! korkunçtur haksızlığın altında yalnız ezileni görmek. bunu biliyor muydunuz? haksızlığı bölüşmek, haklılığı yarılamak demektir. ve ancak taşıyabilen almalı haksızlığı üzerine! küçük bir intikam daha insancadır hiç intikam alınmamasından. ve ceza, çiğneyip geçenler için bir hak ve bir onur olmadıkça, hoşlanmıyorum sizin cezanızdan da! haklılığını korumaktansa, kendini haksız görmek daha asildir, özellikle de haklı olunduğunda. ancak, yeterince zengin olmak gerekir bunun için.

- saygı duyuyorsunuz bana; ya günün birinde değişirse saygınız? dikkat edin de bir heykel devrilmesin üstünüze! zerdüşt'e inandığınızı söylüyorsunuz, öyle mi? ne önemi var ki zerdüşt'ün? siz benim müminlerimsiniz: ama ne önemi var ki, tüm müminlerin? henüz kendinizi aramamıştınız: bu sırada beni buldunuz. böyle yapar tüm müminler; bu yüzden değersizdir tüm inanışlar.
şimdi beni kaybetmenizi ve kendinizi bulmanızı istiyorum sizden; ancak hepiniz beni yadsıdığınızda yeniden döneceğim aranıza. sahiden, kardeşlerim, o zaman başka gözlerle arayacağım kaybolan çocuklarımı; başka bir sevgiyle seveceğim o zaman sizi. ve bir kez daha dostlarım olacaksınız benim; bir umudun çocukları olacaksınız: o zaman büyük öğle vaktini sizinle birlikte kutlamak için üçüncü kez aranızda olacağım. bu büyük öğle vaktinde, hayvan ile üstinsan arasındaki yolunun ortasında yer alır insan ve akşama giden yolunda en büyük umudunu kutlar: çünkü yeni bir sabaha giden yoldur bu. işte o zaman, batmakta olan kendini kutsayacaktır, öteye geçendir diye; ve bilgisinin güneşi tam tepededir o zaman.
"tüm tanrılar öldü: şimdi üstinsanın yaşamasını istiyoruz" - bu olsun büyük öğlede son dileğimiz! böyle buyurdu zerdüşt sy 73

- büyük iyilikler şükran borcu değil, intikam duygusu yaratırlar; ve küçük bir iyilik unutulmadığında kurt gibi kemirmeye başlar iyilik görenin içini. sy 84

- sonunda kendilerine karşı sahteleşene dek, güçlü sözlere, göstermelik erdemlere, parıltılı sahte başarılara bürünmüş bu şaşılar, bu gizlenmiş kurt yenikleri. çok dikkatli olun onlara karşı, ey siz daha yüce insanlar! çünkü dürüstlükten daha değerli ve daha az bulunur bir şey yoktur bugün benim gözümde. günümüz ayaktakımının günü değil mi ? ama ayaktakımı bilmez neyin büyük, neyin küçük, neyin doğru ve neyin dürüst olduğunu; masum bir eğrilik içindedir o: hep yalan söyler. sy 294

“insan her kim için değişmeyi göze alırsa, eninde sonunda en çok ondan uzaklaşır."