türk sinemasına yön veren filmler vardır. o filmlerden biri de şaban oğlu şaban filmidir. istanbul yeşilköy'de bir köşkte çekilmiş olan film, seyredenler için en eğlenceli yeşilçam filmlerinden biri olmuştur.

insanın herhangi bir ses çıkartmadan beyninde oluşturduğu monolog veya diyalog. monolog daha çok kişisel çıkarımların, durum değerlendirmelerinin, öz eleştirilerin, hatta en çok da kişinin kendisine anlık olarak komut vermesinin "haydi, kalkıp yüzümü yıkayayım", "şimdi şuradan karşıya geçeyim", gibi beyinde cümlelere ve sese dönüşmesidir. her sabah güne hemen hemen hepimiz bir iç ses monologla başlamıyor muyuz?

diyalog ise daha çok herhangi birisiyle bir konu hakkında konuşmadan önce beynimizde yaptığımız kurgu konuşmadır. hoşlandığımız birisine açılmadan önce kafamızda kurguladığımız konuşma gibi. tabi ki hiçbir zaman gerçekleşmeyecek bir iletişim üzerine de beynimizde hayal ürünü diyaloglar oluşturabiliriz. bu da hoşlandığınız kişiye açılamadığınızın bir göstergesidir. * ya da gerçekleşen bir iletişim üzerine de tekrar diyaloglar yaratabiliriz. bu da hoşlandığınız kişiyle yapılan konuşmanın iyi geçmesi veya kötü geçmesi sonucu akşam beyninizde o diyaloğun tekrarlanması veya bambaşka bir şekilde hayal edilerek de olabilir. neticede olumlu veya olumsuz kafanızda soru işareti kalmadı, güzel olan o.

bir de iç ses aracılığıyla insanın kendi kendisiyle diyalog kurması olayı var. "-nicho bunu böyle yapmalısın. -neden öyle yapayım ki? -doğru olan bu. -doğru olduğuna kim karar veriyor? sen mi, ben mi?.." gibi, şizofreniyle ilgisi olmayan (gerçi son soru biraz şizofrenik olabilir), kendi kendimizle yaptığımız diyaloglar da gizli konuşma ya da özel konuşma olarak adlandırılıyor. genelde en eğlenceli, ya da en sinir bozucu olan da bu.

herhangi bir sessiz okuma yaparken de beyin sanki iç konuşma yapıyor gibi faaliyet gösteriyor. hatta bu bazen başkasının ses tonuyla gerçekleşiyor. insanın kendi iç sesinin başka bir sese bürünmesi gerçekten çok ilginç. ama eminim ki hepimizin kendimizce hoşumuza giden bir iç ses tonu var. kendi sesimizi kaydedip de dinlediğimizde, ilginç, daha farklı bulmamızın, biraz da yadırgamamızın sebebi tam olarak bu da olabilir. aslında yadırgama tadındaki duygu kendi sesimizi dışarıdan bir gözlemci gibi tecrübe etme duygusu. günlük hayatta birisiyle konuşurken elbette kendi ses tonumuza şahit oluyoruz fakat beyin karşıdaki insanla olan diyaloğa odaklanıyor. peki şarkı söylediğimizde?

beyin şarkı söylerken de kendi sesini dışarıdan bir gözlemci olarak algılamıyor. odaklandığı nokta, şarkı sözlerinin cümleler halinde önce beyinde canlandırılması (bu kısım otomatik ezbere anlık gelişiyor. aslında irdelenmesi gereken bir nokta, çünkü konuşurken beynin sol lobu aktifken, şarkı söylerken sağ lob aktifleşiyor) ve sonra diyafram, akciğerler, ses telleri, gırtlak, küçük dil, damak, dil, diş ve dudaklara verilen refleks komutlarla sese bürünmesi. konserlerde kulaklıkla şarkı söyleyen şarkıcılarda durum daha farklı olabilir, çünkü şarkıcının kendi sesini kulaklık ile dışarıdan bir gözlemci gibi tecrübe etmesi söz konusu. bunu tecrübe etmiş birileri varsa tecrübesini paylaşabilir. riga'da bir karaoke barda müziksiz a capella tecrübem var ama o tecrübe bu konunun çok dışında, bazı arkadaşlar bilir. *

konu iç ses ve beyin olunca, fizyoloğuyla, psikoloğuyla, nöroloğuyla, sosyoloğuyla, antropoloğuyla, biyoloğuyla, hatta yapay zeka mühendisiyle ama en çok da bir dil bilimciyle topluca irdelenmesi gereken o kadar çok şey var ki. neden en çok da dil bilimciyle irdelememiz gerektiğini soracak olursanız: iç sesin oluşması için önce bir konuşma dilinin geliştirilmesi gerekiyor. bu süreç de net olmamakla beraber bizi 100-150 bin yıl öncesine götürüyor.

bu konuyu başka konularla harmanlayıp yazacağım çok şey var, fakat yazının daha da uzamaması ve sıkıcı olmaması için şimdilik sonlandırıyorum. neandertallerin nasıl önüne geçtiğimize, dilin insan evrimindeki önemine, bilinç ve iç ses arasındaki yapay zekasal noktalara, iç sesi olmayan insanların (evet, iç sesi olmayan insanlar var) psikolojisine, bunun üzerine bilim-kurgusal hikayelere başka yazılarda değineceğim. benim de çok ilginç bir durumum var iç sesle ilgili.

dilim sanki gerçekten konuşuyorken post-alveolar bölgeye aldığı kıvrılma pozisyonunu almadan, iç sesim "r" harfini söyleyemiyor. yani iç sesim konuşurken fark ettim ki dilim fiziki olarak özellikle "r" harfine reaksiyon gösteriyor. dilimi hiç oynatmadan r harfini iç ses olarak söyleyebilmek için odaklanmam gerekiyor ama bu sefer de sanki başka birisi beynimde konuşmuş, başka birisi r harfini söylemiş gibi hissediyorum. 25-30 yıldır bunun bilincindeyim. gerçekte r harfiyle hiçbir problemim yok, diksiyonum çok düzgün. ama nedense iç sesimin r harfiyle bir alıp veremediği var...

izleyince kendi gücünün keşfetmene yardımcı olan aslında şu an olduğundan fazlası olan ve her şeyin kendi elimizde olduğunu hissettiren efsane bir mini dizi. ayrıca dostluğu ve gerçek bir şekilde oynanan satrancı da unutmamak gerek tabi.
izlenmesini şiddetle tavsiye ederim.

deniz dülgeroğlu - merdiven altı terapi
umarım annem dinlemez
nilay örnek - nasıl olunur?
beyhan budak - kendine iyi davran
bunu ben de yaparım
serdar kuzuloğlu - zihnimin kıvrımları
arada bir çerez niyetine oitheblog -gülünecek bir şey göremiyorum

trileçe. bir ara amma meşhur oldu ha. trileçe de trileçe. egzantirik ismi var diye bir halt sanıyorduk yemeden. 3 sütlüymüş isterse 5 sütlü olsun neticede sütlü kek.

kimseyi bulamayınca geçer gider telaş etmeyin.

latince kökenli bir sözcüktür. anlattığımız bir konu hakkında, karşı tarafın bizi anlamadığını fark ettiğimizde hevesimizin kaçması anlamına gelmektedir.

-bir espiri/şaka yaparken karşı tarafın bizi anlamaması üzerine espiriyi açıklama durumu ile örneklendirebiliriz.

akışta kaos yaratan olaydır.
hayır merakta ediyorum 'ne olmuş acaba?' diye girip girip okuyorum nickaltlarına ama bir şey anlamıyorum. farklı görüşlere saygılı olmak ona göre konuşmak ya da hiç konuşmamak en doğrusudur kanımca. sakin kalın arkadaşlar üzmeyin birbirinizi.
'dedikodu kulübü işi ne oldu bu arada?' ben pek severim kendilerini. birileri turunculandırabilir beni olaylara yetişemiyorum malumunuz.
huzurla kalın efem.

çekoslavakyalı olacakken çekoslavakya dağılınca çekyalı olan kişi.

çekoslavakyalılaştıramadıklarımızdan biri.

çağımızın büyük sanrılarından biridir.
bilmiyorum demek ayıptır. bundan ötürü herşeyi muhakkak biliriz ve her konuda konuşabiliriz. bilmiyorsak da laf kalabalığı yapabilir ve kendimizi haklı çıkarabiliriz.

eşref_ruşen ukdesidir.

ermeniymişiz haberimiz yok. neyse her şeyi unutalım, türk milliyetçiliğine devam. bu tanımı beğenmeyen ermeni.

zordur. daha kendini anlayamadan diğer türleri anlamak , beyhudedir.

niran ünsal-göçebe.

raven'i izleme kararı almışken bu entry gülümsetti vallahi enteresan bohem bir şahsiyet diye düşünüyorum muhtemelen filmi izledikten sonra hayatını öğrenmeye gömüleceğim.

tanım : şair kişisi.

#1347113 takip etmekten keyif aldığım yazarlar böyle başlıklar açınca sözlükten daha büyük bir keyif alıyorum ve yazar arkadaşıma çok teşekkür ediyorum bu başlık için.

bilginin tanrısallığı var olduğunu kabul etmemiz gereken durumdur. bilginin insan ırkına verdiği gücün farkında olmamız türün devamı açısından çok önemli bence.

sahip olduğumuz bilgiyi aktararak çoğalttıkça diğer türler üzerinde kurduğumuz vahşi ve baş edilemez hükümranlık da güç kaybetmeden sürecek böylelikle. bilgi gücü elde tutmanın yegane yoludur aslında.

ben bu tanrısallığı çok uzun zaman önce kabul ettim. bilgili insanlara değil ama bilgiye biat etmeyi öğrendim küçük yaşta. öğrendikçe kendimi daha güçlü hissetmeye başladım. tanrılar katına henüz edilemedim belki ama en azından yazmaya başladıkça kendi öykülerimin tanrısı olmayı başardım.

ben edindiğim bütün bilgileri bir araya getirip üzerlerine her gün yeni bilgiler eklemeye ant içerek döngüsel ve çıkmaz sokak bir ibadete giriştim yıllardır. yalancı tanrılığımı ilan etmek üzere olduğum kendi evrenimin inanmış tek müridi olmaktan dolayı gururluyum.

in knowledge i trust!

ironiktir ki bu konuda en çok etkilendiğim nedenleri cesare pavese'den okudum.

"yaşanacak bir yaşam vardır.
binilecek bisikletler vardır.
yürünecek yaya kaldırımları ve tadına varılacak güneş batışları vardır."

din felsefecileri her ne kadar çok sayıda farklı problem üzerinde çalışmayı seçmiş olsalar da alanın ana problemi, tahmin edileceği gibi, tanrı’nın var olup olmadığıdır.

isveçli dijital kolaj sanatçısı.

tabloları sürrealist tarzıyla birleştirip bambaşka eserler ortaya çıkaran bir sanatçı kendisi. yüzyıllar önce üretilmiş eserleri beklenmedik bir şekilde değiştirdiği garip ve karanlık tarzıyla yaptığı dokunuşlar pek başarılı, eski ve yeniyi harmanladığı kaliteli çalışmalarına bayılıyorum. birazcık zdzisław beksiński'nin eserlerini de andırıyor.
iki eserini ve orijinal tabloları iliştireyim.

ludwig deutsch - the nubian guard (1902)
jean auguste dominique ıngres - virgin with a crown (1859)

sanatçının sosyal medya adreslerini de ekleyeyim:
twitter
instagram