genelde kız öğrencilerini en öne oturtup ders boyunca sürekli elindeki silgiyi, tebeşiri, kalemi düşürmek sureti ile bacaklarına bakmaya çalışan öğretmen tipidir.
lisedeyken sınıftaki kızlarla farkedip anlaşarak hepimiz sıranın altından el hareketi çekmiştik bu tipe, sinirlendi ama birşey söyleyemedi.
tüm sınıflarla konuşup yaymıştık, bir daha hiçbir kız onun dersinde öne oturmadı. yer değiştirmeye çalışınca erkek öğrenciler yerlerinden kalkmadı, sınıfın arkasına gitmeye çalışınca sıralarını birleştirip geçirmediler.
o yüzden bir insan ne kadar çok ahlaktan bahsediyorsa o kadar ahlaksızdır benim gözümde.

ovada nargile..

az önce yaşadığım şeydir. beğenen tüm dostlara teşekkürlerimle. darısı olmayanların başına.

mitokondriyal dna delesyonu ile karakterize bir sendromdur.
1-6 ay arasında anemi(kan hücre azlığı),laktik asidin(laktik asit yüksekliği) görülür.
sendromda ekzokrin pankreas yetmezliği de eşlik eder.

kılavuzu karga olanın burnu boktan kurtulmaz derler.
biz sadece kağıt üstünde bağımsız ülkeyiz, ne zaman bir almanya, hollanda , çin olabilirsek,o zaman istediğine gider yap, ama aç karnına lo lo olmaz ..

rammstein'in klibi kisa film tadinda olan; tamam ya artik, daha iyisini yapamazlar dedikten sonra ubersonik, super otesi sekilde geri geldigi sarkisi.
dinlerken hem iliklerinize kadar almanligi hissettiriyor, hem de gecmislerindeki pislikleri dokuyor adamlar.

bosuna dememisler deutschland deutschland über allen diye, enver pasa'daki hayranligi cok daha iyi anliyorum bunlar sayesinde*.

muazzam ya, allah allah nidalariyla

türkçe'nin hard core bir mizaha sahip olduğunu gösteren başlık.

melek sesligillerden hollandalı bir solist, gitarist, sanatçı...

ilk olarak (bkz: the gathering) ile tanınmış, hem sesi hem de güzelliğiyle bir jenerasyonun üzerinden tırla, tankla geçmişti. akabinde kendi solo projeleri ve başka güzel projelere (bkz: ayreon) katılıp arz-ı endam etmişti. kusursuzdur.

buraya da bir pandemi konserini bırakayım. mücevher gibi bişi :

mai bir gecede hayallere kapılıp siyah bir gecede acı gerçeklerle yüzleşen karakter.

muhsin bey olabilir.

çok şükür şimdiye kadar kullanma gereği duymadigim ilaç türü ile ben. büyük travmalarım, fiziksel ya da nörolojik rahatsızlıklarım olmadı. kullanan insanları asagilamiyorum ancak doğru aile tutumu ile büyütülmedigi için şımarık çocuklara dehb tanısı konulan, çocuklara şeker verir gibi ritalin verilen, asalak yetiştiği için mabadını kaldırmaya gücü yetmeyen gençlere prozac verilen, sürekli karşı tarafı suçlamaya ya da kendini acındırmaya alışmış yetişkinlere lityum verilen bu ülkede hiç antidepresan almamak madalya hakettiriyor gerçekten.

bir zamanlar "ilaç kullanıyormuş, yazık!" diye fiskos edilip acınan insanlar bugün yaşadıkları en ufak sıkıntıda "ben zaten antidepresan kullanıyorum." diye davranışlarına bahane üretme derdindeler. bunda büyük pay sahibi olanlar da medya ve doktorlar. psikiyatriste, psikologa gitmenin delilik olmadığını anlatmaya çalışırken birden bire aile hekimine gider gibi psikiyatriste gitmeye başlayan bir toplum oluştu. diğer yandan da, o giden hasta olduğu iddia edilen insanları hasta eden yakınları ise elini kolunu sallayarak dolaşıyor. hani sosyal medyada karşımıza çıkan
gorseldeki söz gibi, o hasta neden hasta oldu hiç düşünülmez.
yakın çevremde antidepresan kullanan insanlara baktığımda ya kocası ya ailesi yuzunden kullanmaya başlamış ya yaşadığı ölüm, deprem, boşanma vs travmalar sonrasinda zamanında gerekli yardımı almadıkları iş son noktaya gelip antidepresan almaya baslamislar. bir de şu tv de internette doğru olmayan, sizi yanlış yönlendiren müge anlı vb programları, gerçek hayatla bağlantısı olmayan diziler ile sosyal medya uygulamaları da cabası.
aslında ilaç kullanımı son nokta olması gerekirken ilk sıraya geçmiş durumda.
bu noktada gerçek iman ve tevekkül de antidepresan kullanımını gerçekten azaltan bir durum. ancak nörolojik bozukluktan ayrı olarak tabiki.

bir ideoloji olarak değerlendirileceksek sadece muhafaza etmek manasına gelmez. çünkü 20. yüzyılın sonlarına doğru kendisine ilerici muhafazakar gibi tamımlar içerisinde değerlendiren kitleler mevcuttur. lakin muhafazakarlığı bir gelenek içerisinde değerlendirecek olursak herhangi bir şey muhafaza etmek olarak anlamlandırılabiliriz. bazen bu sadece gelenek ve görenekleri kapsamak yerine davranış biçimlerini de kapsar, bu tip durumlarda tam bir gericilik örneği olduğu düşünülebilir. postmodern yaklaşımlar içerisinde muhafazakarlığa yüklenen anlamlardan birisi de muhafazadan yola çıkarak dini ve milli şeyleri korunması gereken bir kültürel nuveye indirgeyerek koruma içgüdüsünü kapsar. bu bana göre yanlış bir şeydir. dini ve milli değerlerimiz günümüz şartları içerisinde de kendini güncelleyebilmeli günümüze ayak uydurmalıdır. örneğin bundan 1300 sene önce bilgisayar yok diye bilgisayar kullanmayacak mıyız? veyahut eski türkler zor zamanlarında at eti yiyorlar diye bugün o güzelim kuzuların, güzelim ineklerin etini yemeyecek miyiz? (burada beni vejeteryan arkadaşlar hoş görsün) artık muhafazakârlık da siyasi anlamının dışında tatlı su solculuğu haline gelmiştir. siyasi anlamı için de sunu net söyleyebilirimki günümüz atmosferinde kötü bir şey olarak algılanmaktadır. ölçüsünü kaçırmayınca, kesinlikle kötü olduğunu düşünmüyorum ama tadında bırakmak lazım onu kültürel değerlerle bezemeliyiz.

%100.

sevgi dolu güzel insanların yaptığıdır. ama selamla da yetinmiyorlar, bazıları önünü kesip zorla kendini sevdiriyor. bazılarıysa yargılar gözlerle seni izliyor. ama olsun seviyorum yine de kendilerini. selam vermesem bile şöyle bakıp bi gülümsüyorum. kedi de şaşırıyor tabi, bu beni anlıyor mu diye.

birkaç başlıkta tanımlarını okudum. kim bu? diye baktıktan sonra da sürekli gözüme çarpar oldu. kendisini pek bir sevdim, çokça ısındım nickaltını okumak için girdim. baktım açılmamış, ben açtım
hoşgelmişş.

dini inanış ile zeka seviyesinin uzaktan yakından bir alakası yoktur. önyargılarınızı insanlara da dayatmaya çalışmayın.

bu sabah bir umut var içimde,
nasıl olsa geri gelirsin diye.
herşey yerli yerinde yine,
bu sabahların bir anlamı olmalı.

dünyanın ilk mikrop müzesi micropia hollanda/amsterdam'dadır.
detaylı incelemek isteyenler için linkler;
micropia museum

ay sonlarında çantalarımızın diplerinden topladığımız bozuk paralarla ekmek alıyoruz, şanslıysak bir bira parası bile çıkartabiliyoruz. küsuratlar küçüktür fakat an gelir hayat kurtarır.

beynin devre dışı bırakıldığı duygu durumudur.