yaşım 41.
ben o zaman mezar taşıyım dedirten başlık.

vietnam bağımsızlık hareketinin, ho chi minh ile birlikte sembolü olmuş, 20. yüzyılın en önde gelen askeri komutanlarından biridir. savaş stratejileriyle ve özellikle gerilla savaş taktikleriyle, fransa ve abd gibi güçlü orduları, birinci hindiçini ve vietnam savaşlarında hezimete uğratmıştır.

giap, “biz, kemal’i hep hayranlıkla izledik. türkiye’ye bağımsızlığını kazandırdı. biz de kendi mücadelemizi vermek zorunda kaldık. bizimki çok daha uzun ve çileli oldu” sözleriyle mustafa kemal atatürk’e hayranlığını dile getirmiş.
aynı zamanda askeri teori ve strateji konusunda “vietnam halk savaşı” ve “dien bien phu” eserlerini askeri literatüre kazandırmıştır.

insan genellemelerinden kaçınmak hepimiz için daha faydalı olacaktır. z kuşağında da güzel ve kıymetli kardeşlerimiz var. onları kırmaktan imtina edelim.

özellikle yeni bir makale yazabilmek için gerekli olan alışkanlıktır. dergipark.com üzerinden birçok makaleye ulaşabilirsiniz. yabancı kaynaklar içinse jstor.com çok iyidir.

profiline girmek ne kadar heyecan verici olsa da, kişisel iletisini okuyunca gözümde bilge keşişlere benzeyen bir yönü canlanıyor. heyecan yerini durup düşünmeye bırakıyor.

beni bir dost olarak gördüğü için de ayrıca teşekkür ederim. 14 şubat yalnızlığını hiç hissettirmedi. *
her daim var olun, eksik olmayın.

kişiliği oluşturan genel kültürdür. kişiliği oturmamış insanda sağlıklı kararlar veremez, sağlıklı karar veremeyen insanda koyun gibi güdülmeye mahkumdur.

beklediğim ve tebrik ettiğim hareket olmuş.
bilimsel başlıklara her zaman katkıda bulunmayı seviyorum.
bu başlıklara katkıda bulunan, bulunacak olan arkadaşları da şimdiden takdir ediyorum.

geldim gördüm kaçtım.

damacana da mı makyaj yapmış?

cip, bu kulvardaki tek rekabet ölçüsü olmuştur artık. onun yerine iki adet lüks sedan sınıfından otomobil alınsa da fayda etmez. zira, cip türünden bir aracı alan, o kadar parayı istanbul içinde safari yapmak için ödememiştir.

sadece türbanlı için geçerli değil. playboy denilen aylak ve para babası zamparalarla takılan manken güzelleri de bu ciplere tutkunlar. aşklarının ne kadar ulvi ve samimi olduğunu ispatlamak için manken olan manitaya ilk ödeme olarak bir cip alıyorlar. manken kızlar da apartman gibi boya sahip olduklarından orta sınıf bir otomobile sığamıyor. bu tür fiziksel zorlamadan ötürü de cip tercih ediyorlar.

kendini you dizisindeki joe goldberg sanarak sözlükteki tüm üyeleri takıntı haline getirip stalklayacak ve edindiği bilgilerle hepimizi ifşalayacak olan şahıstır.

insanları eğlendirmedikleri için olabilir mi?..

• sadece ülkemizde değil, dünyanın bütün ülkelerinde bu durum böyle. bence öyle de olmalı zaten.

• şayet bilim insanına değer verilse, herkes bir şekilde bilimle uğraşıyor, bilimin yongası üç kuruşa düşmüş demektir. bi'zahmet insanoğlu, sanatçılarla ilgilenmeye devam etsin. bilim de, anlayanına kalsın...

• hem değer görülen yerde, yönlendirme çok olur malum (!), bırakın sanatçıları yönlendirsinler, bilim insanlarını değil.

• bir de işin şu kısmı var ki -işte asıl kıyamet orada kopuyor- : hiçbir bilim insanı, magazin malzemesi olmaya henüz hazır değil, hiçbir zaman da olmasın... bırakalım magazin sanatçılara ve halka kalsın....

algının zihni ele geçirmesi halinde söylenecek söz.
not: güzellik sadece şekilsel güzellik ya da bir kadının güzelliği değildir.
öyle olsa bile güzel olanla çirkin olan nasıl belirlenecektir? en az güzel olanla en az çirkin olan arasındaki sınır nasıl belirlenecektir?

insanları güzel çirkin diyerek kişiliklerinden kopartıp sadece medyadaki halleri üzerinden değerlendirmeyi yanlış buluyorum. yine de örnek verecek olursam bella hadid birçoklarınca güzel hatta çok güzel bulunan bir model. fakat estetikli haliyle bile bence güzel değil. derseniz ki kim güzel o zaman? mesela carey mulligan.
daha somut bir şey üzerinden gidelim. daha önce hiç filtre kahve içmemiş biri için çözünebilir kahve güzeldir. ama taze çekirdeklerle hazırlanmış bir kahve içene kadar.
zamanla daha iyisini daha güzelini gördükçe önceki versiyon güzelliğini yitirmeye başlar. yani güzellik görecelidir efendim hem de bal gibi*.

adı üstünde açgözlülük, yani her durumda, fiziksel olarak doyma halinde bile aç bakmanın, sürekli aç olma halinin neresi kötü değildir?

hırs da aynı şekilde, olandan daha fazlasını istemek, ki genelde hak gözetmeksizin herşeye karşı duyulan, doyumsuz istek ve ihtirastır hırs, kişinin yaşamının, vücudunun, dengesini bozacak şekilde sınırsız olabilen, ucu açık anlamlanacak şekilde çağrışım yapar, bu da gereğinden fazladır bence, kişiye maddi kazanç sağladığı içinmi kötü değildir yani, bunumu anlamalıyız, çıkar varsa iyimidir kötü olan şeyler?
bence hala kötü, para kazandırsa da kötü...

sana iyi geliyorsa, o kadar da kötü değildir diyebiliyorsan, senin iyi anlayışın yanlış...

ataol behramoğlu'nun yitik bir ezgisin sadece cümleleri ile insanı olduğu zemine çivileyen aşk iki kişiliktir şiirinden ismini almış olan şiir koleksiyonunun ayrılık üzerine yazılmış 10 şiirden oluşan bölümü. günlük şiirler'de şöyle bir dizesi vardır onat kutlar'ın: "yoksulluklardan bir devrim bile yapılabilir. ama hiçbir şey, hiçbir şey yapılamaz ayrılıklardan." lakin behramoğlu yoksulluklardan bir devrim yapamadıysa bile ayrılıklardan silah, kelimelerden ise insanı boş bir kukla gibi yere yığan kurşunlar yapmıştır. okuyana ise attila ilhan'ın çok önce karaladığı bir cümleyi tekrar etmek düşüyor yalnızca; ağır kan kaybıyız. her şiir öyle farklı bir hikayenin altını çiziyor ki, insan hayret ediyor ayrılığın bunca farklı çeşidi olabileceğine. belki de aşkı hiç tatmayışımdan, ayrılıklara da yabancıyım bu kadar. koleksiyonun şiirleri bazen 'öylesine yalnızım ki sanki yokum eriyor eski ben ve yeni biri olamıyorum' dedirten bir çaresizliğin tanımı iken bazı zamanlar 'mayıs sabahları bir çocuğum ben örselenmiş ve ilk çağla güzelliğinde hayata meydan okuyorum henüz yazılmamış şiirlerimle.' dizelerindeki gibi bir umudun portresine dönüşüyor. yine de ne olursa olsun bütüne bakıldığında kitaba ismini de vermiş olan şiirin ne denli baskın olduğunu görmek mümkün çünkü günün sonunda aşk biraz iki kişilik bir şeydir. o yüzden ayrılıklardan da en fazla şiir yapılabilir.



edit: imla

bazıları büyük sever.

ismi: yok, önerilere açığım*
postmodernist, uzun ve şaşaalı cümleler duymayı bekledikleri bir anda yalnızca “hiçbir şey” dedim. postmodernist, uzun ve şaşalı cümleler laf salatasından ibarettir. postmodernist, uzun ve şaşalı cümleler tıpkı şu an aynı sözcükleri tekrarlamam gibi hiçbir anlam ifade etmeyen, altı üstü ortası, her yeri bomboş olan cümlelerdir. bir iş görüşmesinde kendinizden bahsedin dediklerinde, sizden bekledikleri bu tarz cümlelermiş meğerse. hatta “genel” hayatın içinde bile herkesin istediği buymuş. “kendinizden bahseder misiniz?” diye sorduklarında aslında hakikatliği önemli olmayan, gösterişli bir hikâye uydurmanız yeterliymiş, maalesef, bunu çok sonradan fark ettim.

peki, neye “hiçbir şey” dediğimi soracak olursanız, ki sormadığınızı biliyorum, “mevcut yapımıza ne gibi katkılar sağlamayı düşünüyorsunuz?” sorusunaydı. oysaki benden bu soruya “almış olduğum eğitimle ve daha önceki deneyimlemerimle(kilit sözcüklerden biridir), eğer işe alınmam dâhilinde, mevcut yapıyı daha da ileri götürecek(adeta kaf dağına) projeler tasarlamayı ve bunları en faydalı şekilde üretimlemeyi(kilit sözcük iki) düşünüyorum.” minvalinde cevaplar vermemi bekliyorlarmış. dediğim gibi; bunu çok sonradan fark ettim. yanlış hatırlamıyorsam, onuncu görüşmeden sonraydı.

tabii, bu görüşmeye az biraz sarhoş olarak gitmem de yadsınamaz bir küstahsızlıktı. az birazdan kastım, görüşme bittikten sonra yerimden kalkıp yüzüm onlara dönük bir şekilde geri geri yürüyerek tam kapıdan çıkarken gözlerinin içine bakarak kapı eşiğine tükürecek kadar. bu da ayrı bir küstahlıksızdı. “niye böyle bir etik dışı harekete sebep olan sarhoşluğun miktarını çok düşükmüş gibi bir de “az biraz” şeklinde tanımlıyorsunuz?” diye soracak olursanız da, ki sormadığınızı biliyorum, çünkü dokuzuncudan sonra danışma masasındaki her şeyi yere fırlattığımı hatırlıyorum, ki bence bu daha etik dışı, emin değilim. o zaman önümü bile göremiyordum. gördüğüm şeyler de belgesellerdeki gibi, kayda alınan gökyüzünün hızlandırılmış hali misali sürekli feveran içindeydi. gerçekten, gücünün yeteceğini anladığı anda bir insanın yapamayacağı hiçbir çirkinlik ve kötülük yoktur. gücüm yetiyor muydu, orası tartışmaya açık. sonrasında kovalandığımı hatırlıyorum.

benden, üstün girift cümle performansı bekleyen başka kişiler de vardı: yeni tanıştığım insanlar, bir olay üzerine yorum yapmamı bekleyen insanlar… hepsi palavralara, abartılara ve romantizme bağlı yaşıyorlardı. önceden bu gibi şeyler bir dünyadan kaçış evreninde sığınılacak limanlardı, şimdi ise hakikatler sığınılacak limanlar haline geldi. o kadar uçuk kaçık zihinler gördüm ki şaşmamak elde değildi. aynı eylemi farklı mekânlarda eşzamanlı bir şekilde yapabileceklerini sanıyorlardı, bence inanıyorlardı. yukarıdaki işver(meyen)enlerin benden beklediği buydu, diye düşünmüş olabilirim, bilmiyorum. belki de tükürüğümün altında yatan neden buydu. freud’a sormak lazım, üstat bilecektir.

her görüşme öncesinde kendimi, duran topun başında elli saat plan kurup gol atacağını sanan bir futbolcu gibi görüyordum. bu görüşmelerin sonunda ise aynı futbolcunun vurduğu topun baraja çarpması sonucunda hayal kırıklığına bürünen ruh hali gibi hissediyordum. on girişimden sonra insan bir daha duran top kullanmak istemiyor. on birinciden sonra barajdan dönen top kalemin içindeydi.

tabii, bu görüşmeler hayatıma hiçbir şey katmadı diyemem, haksızlık etmiş olurum: on ikinciden sonra insanların ne kadar salak olduğunu, on üçüncüden sonra parfümün kilit rol oynadığını, on dördüncüden sonra karşı tarafın salaklığını mimiklerimle aşağılamamam gerektiğini, on beşinciden sonra bir daha hiçbir görüşmeye geç kalmamam, mümkünse bir saat önce gitmem gerektiğini (gereksiz yere), on altıncıdan sonra giyimin önemli olduğunu, on yedinciden sonra hiçbir şekilde doğru söylememem gerektiğini, on sekizinciden sonra üst düzey bir yalan söyleme genine sahip olduğumu, on dokuzuncudan sonra da her şeye rağmen umutlu olmanın, umutsuzluğun en zavallı hali olduğunu anladım ve nihayet iş görüşmesi mefhumunu hayatımdan çıkardım. zihnimdeki kabullenmek ve inkâr etmek arasındaki cinsel gerilimin galibi kabullenmek olmuştu. belki de ilkinden sonra olması gereken buydu, belki de yaşamla aynı kabağa üflemeliydik, bilmiyorum. bunu da camus’ye danışmak lazım. en azından üstadın kesin bir düşüncesi olurdu, eminim.

2007 doğumlu bir yazar olarak katılabilmem için 6 seneye daha ihtiyacım olan etkinlik hastagi. 10'lu yaşlar için olanını birisi başlatırsa iştirak ederim. *

türkiye'nin vefat etmiş değerli sosyologlarından biri olmakla beraber gilles deluze çevirileri yaparak onu türkiye'ye tanıtan kişidir. ayrıca kazakları muhteşem. şimdilerde modadır.