(bkz: oo kaos alırım bir dal)
kaosların içinde aktif bulunmayı sevmesem de, çekirdek çitleyip, çay içerek gelişmeleri takip etmeyi severim. bu da bir renktir hayatta. alarmı kurdum bekliyorum akşamı.
biraz kan, biraz göz yaşı, yer yer kahkahalı bir program olacağını tahmin edip, an itibariyle kuruyemişçiye gidiyorum. çekirdek isteyen var mı?

önümden kedinin biri yürüyordu. ben de sağ taraftan sessizce yaklaşarak telefonu çıkardım ve şak diye fotoğrafını çektim. flaştan gözü parlayan kedi, bir süre durdu ve dik dik bana baktı, sonra yoluna devam etti.

biri bu başlıkla yine mikserlik görevini üstlenmiş demek*.

demir ökçe kitabını da okuyunuz efendim,ufuk açar.

sorgulanan şey pandemi değil pandemiyi yönetim süreci. yasak sadece belli bir kesime var. yabancı turistler beach clublarında tequila sunriselarını içsin diye ben evde oturdum hastaneye gitmek yerine tıp fakültesi eğitimi durdurulduğu için, bir buçuk ayda bir olması gereken sözlüleri haftada bir oluyoruz, 2 saatlik uykuyla sınava giriyoruz ve stresimiz atabileceğimiz herhangi bir yer yok. kongreler yapılıyor binlerce kişilik salonlarda ama okullar kapalı, tiyatrolar, sinemalar kapalı bir buçuk senedir. kafeler açıldığında doğru düzgün denetleme yapılmadığında 7 de yasak başlatmanın hiçbir anlamı yok. günde 3 milyon yapılacağı söylenen aşı 17 günde 3 milyona ulaştı ancak. hafta sonuna rastgele bir alkol yasağı kondu, hayır avrupa’daki ülkeler insanların evde alkol tüketmesine karışmıyor bu yasak bizde var sadece. çalışan insan hafta içi çalışıp hafta sonu eve kapanmak zorunda bir buçuk senedir. olan sağlık çalışanlarına, işçi sınıfına, esnafa, öğrenciye oluyor yine. hiçbir işe yaramıyor yasaklar, sıkıntı burada. hayat eve sığsa sığsa bir sene sığardı, dünya bitiriyor pandemiyi yavaş yavaş. ben bu ülkede eylülde okulların açılacağına bile güvenmiyorum, denemiyorlar bile açmayı öncelikleri değil çünkü. akademisyenleri ve öğrenciler aşılamak yerine turist gören insanları aşılıyorlar. dünya üzerinde pandemide halkına en az yardım yapan birkaç ülkeden biriyiz. kapanma dediğin şey devlet destekli olur yoksa ben de bilirim çıkıp eve kapanın hadi bakalım 3 hafta demeyi. yasaklar yüzünden insanlar aç kaldı sadece, ekonomi daha da b.ka sardı. hayat eve sığmıyor, bu insanların savunduğu şey de doğru, açık havada bulaşı aşırı düşük olan bir virüs için yaz aylarında maskeyle dolaşmak istemiyorum ben. tüm dünya böyle diye kendinizi kandırmayı da bırakın, biz hükümetin aptalca uygulamaları, gözümünüzün içine baka baka yaptıkları yolsuzluklar yüzünden bu haldeyiz. tünelin ucunda ışık gözükmüyor, ilerleme kaydetmek yerine geri gidiyoruz her gün. pandemi var sağlığımız için her şey demek koyunluktan başka bir şey değil şu noktada.

sağırlar çarşısında da gazel atma, diye devam eden (rivayete göre) mevlana sözüdür. şöyle ki; yaptığınız işin yanlış ve boş olduğu. çabanızın heba olabileceğini belirtir bu sözcük bizlere. mesela kör ayna bilmezzz sağır da gazel atsan duymazzz yaptığın iş beyhude diyor dostum beyhude!

9 rus dağcının ural dağları'nda tahminen 2 şubat 1959 gecesinde korkunç ve gizemli bir şekilde öldüğü olaydır. olayı aydınlatmak için yüzden fazla teori uzmanlar tarafından incelense de hala bir sonuca varılamamıştır.

ural teknik üniversitesi'nden 9 öğrenci 28 ocak 1959'da ural dağları'nda iki haftaya yakın sürecek bir gezi için yola çıkarlar. planladıkları rota dağcılık literatürünün en zor sınıfındaydı fakat liderleri igor dyatlov başta olmak üzere tüm ekibin hem kayak hem de tırmanış tecrübeleri olduğu için bu zorluk onlara heyecan veriyordu.

deneyimlerinin ateşi hepsini ısıtmış, korkusuzca yola çıkmışlardı. planlanan gezi 12 şubat'a dek sürecekti. günler geçti, 12 şubat'a gelindi. gezinin son günüydü ve rotadaki son durak olan vizhai'ye ulaşacak olan ekibin spor kulüplerine telgraf çekmeleri gerekiyordu. grup lideri igor dyatlov tarafından kulübe ne bir haber gitti ne de bir telgraf çekildi. bir süre bekledikten sonra işin ciddiyetini kavrayan ekipler arama faaliyetlerine başlama kararı aldı. sadece dağcılar değil, güvenlik güçleri de bu arama için uçaklar ve helikopterlerle görev başındaydı. tamı tamına 6 gün sürdü umut dolu arama macerası.

arama çalışmaları sonucunda hedeflenen varış noktalarından tam 10 kilometre ötede tahrip edilmiş bir çadır bulundu. biraz ilerlediklerinde de kamp ateşinin yanında sadece iç çamaşırları olan iki cansız bedenle karşılaştılar. aramalar bu bölgede detaylandırıldığında çadırlar ve kamp ateşi arasında üç cansız beden daha bulundu. -30 derecede iç çamaşırlarıyla bulunan dağcıların tüm kıyafetleri, içten yarılarak parçalanmış çadırın içerisinde sapasağlam durmaktaydı. çadırdan normal bir şekilde çıkmamışlardı.

grubun diğer 4 üyesi halen kayıptı, 2 ay boyunca aramalar devam etti. umutlar tükendiği sırada onları da benzer şekilde buldular. ilk cesetlerden ortalama 75 metre uzaklıkta bulunan 4 dağcının cesetleri ise diğerlerine nazaran iyi giyimliydi. ilginç olan şu ki dağcılar kendi kıyafetlerini değil, birbirlerinin kıyafetlerini giymişti. bu da dağcıların büyük bir panikle ne yaptıklarını bilmez halde oldukları kanısını pekiştirdi.

ölüm sebepleri ilk başta hipotermi olarak belirlense de neden bu durumda kaldıkları çözülemedi. cesetlerde bazı darbe izleriyle karşılaşılsa da hiçbiri iz bırakmamış ve daha önemlisi hayati etki yaratacak cinsten değildi. bazılarının ise gözleri ve dili yerinde olmamasına rağmen hiçbirinde yara izi bile yoktu. herhangi bir kazadan ya da bir saldırıdan söz etmek mümkün değildi fakat yapılan incelemeler hepsinde bir çeşit travma olduğunu kesinleştirir. onları böylesine korkutan şey neydi?

tüm cesetlerin rengi kahverengi ve siyah tonları arasında bir renkteydi. cesetlerde görünen hasarın bir insan tarafından verilemeyeceği düşünüldü ve kgb araştırmalara başladı. kıyafetlerde rastlanan radyoaktif kalıntılar işleri iyice karmaşık bir noktaya getirdi; çünkü alanda, yakın çevresinde ve uzak çevresinde onlardan başka insan izine rastlanmamıştı.

1959'da kgb dosyayı olayın bilinmeyen bir sebeple gerçekleştiği gerekçesiyle apar topar arşive kaldırdı ve yeni araştırmaların önünü kapattı.

üzerine onlarca kitaplar yazıldı. sovyet yönetiminin gizli bir nükleer silah denemesi olduğu söylentisi bile ortaya atıldı. hatta bazı komplo teorileri dünya dışı varlıkları bile her ne kadar inanması zor olsa da bu olaya dahil etti. olayın gerçekleştiği bölgeye yakın bir yerleşim yerinde yaşayan mansi isimli yerel halktan da şüphelenildi. ancak yapılan araştırmalar ve uzun süren mahkemeler sonucunda mansi halkı hiçbir kuşkuya sebep vermeyecek şekilde aklandı. devlet mansi halkından özür diledi.

her ne olursa olsun aradan yıllar geçmiş olmasına rağmen hala bir sonuca varılamadı. dyatlov geçidi vakası, olaydaki bütün sebep-sonuçların bulunan hiçbir kanıtla uyuşmadığı gizem dolu bir vaka olarak günümüzde merak edilmeye devam ediyor.

sırtında uzun hırka gibi gece
yârenlik etmez kaytarır hece
hatıra oturmuş kalkmaz hâlden anlamaz
derya deniz düşünce

gezdim seni sokak sokak
valla' yok hesap kitap
içimde avaz avaz
yan yan yan benimle
uzun yola gider gibi
bakma öyle yüzüme
aman cancağazım etme

bir kaç adımda halledilebilir şeydir. yüklemek istediğiniz görsel herhangi bir internet sayfasındaysa işin kolayına kaçarak görsele sağ tıklayıp resmi yeni sekmede aç diyerek şöyle bir link uzantısına bakabilirsiniz. jpg formatındaysa şanslı gününüzdesiniz! linki kopyalayıp herhangi bir buton kullanmadan direkt olarak buraya yapıştırabiliriniz.

fakat değilse işte o zaman devreye resim yükleme siteleri giriyor. herhangi birini kullanabilir resim direkt linkini buraya atabilirsiniz. bazı yazarlarda görüyorum linki atıyor ama görselin değil siteye ait linki ve görsel dilediği gibi tam görünmüyor falan fıstık..

evet ben de kendi kullandığım site üzerinden örnek vericem. sitenin patates olma ihtimali daha düşük...

*ilgili adresi açıyoruz.
*yeşil kutu içindeki yüklemeye başla zımbırtısına tıklıyoruz.
o bizi mobilsek galerimize, bilgisayardaysak belgelerimize yönlendirir. ilgili görseli seçip resim yükle kutucuğuna tıklıyoruz.
* yükledikten sonra mobilde şöyle bir görsel karşılayacak bizi..


*hakkımızda yazan kısma tıkladığımızda embed (paylaşım) kodları kısmı çıkıyor.
* embed (paylaşım) kodları sekmesine de tıklayınca...


şöyle bir görselle karşılaşıyoruz.

resim url adresi yazan 2. (ikinci) kutucuktaki linki copy ile alıp buraya getirip yapıştırıyoruz. işte bu kadar!

işte o minnaklar.

belediye 4.0 açıklaması direk sanayi 4.0 devrimine selam çaktığını gördük gizem falan değil.

günün anlam ve önemine binaen.



görsel kaynağı

partnerine insan gibi davranan erkeklere damgalanan söz.
altyapısında pısırıklık, ılıklık, korkaklık gibi anlamlar yatar.
gavurcası light erkektir.
toplum kadını hor görmeyi normalleştirdiği için aksi bir tutum karşısında bu alay edici sözü türetmiştir.

evlendikten 1 hafta sonra duymaya başladığım halen devam eden soru. 2 yılı doldurmaya yaklaştığım için "olmuyor mu?" sorusuna evrildi. söylemek istediğim o kadar çok şey var ki... hadsiz insan davranışı. yahu olsa duyarsın işte. yoksa ya istemiyorlar, ya olmuyor sorup da ne yoruyorsun demek istiyorum çoğuna.

sizi çok sahiplendim len, sokakta dayak yediğinizi görsem yanınıza gelir sizinle birlikte dayak yerim.

"kimseler üzülmesin, diye düşünen o adam,
ruhunun orta yerinde ölü bulunmuş."

edit: harf ekleme.

sevgili kafa sözlük yazarları, bugün dergimizi şereflendiren yazarımız cevizvaryersen ve yazısı bir garip hayal. kendisine bu güzel yazısı için teşekkür ediyoruz. bir solukta okunacak diğer güzel yazılara buradan ulaşabilirsiniz. umuyorum ki yazıları beğenir ve keyifle okursunuz.

siz de yazılarınızı [email protected] adresine göndererek yazınızı sözlük dergisinde yayınlayabilir ve sözlük dergisine katkı sağlayabilirisiniz.

cahillerle dolu bir ülkede yaşadığımızın kanıtıdır.

olması gerekiyor diye düşünmedim hiç.

çünkü sürekli eleştiriliyorum. bir gün giydiğim kıyafeti eleştiriyorlar, bir başka gün o saatte, orada ne işim olduğunu eleştiriyorlar.

çünkü güvende değilim. tacizcim, tecavüzcüm, katilim yargılanamıyor, şikayetlerim duyulmuyor, korunamıyorum. ölüyorum, öldürülüyorum.

çünkü sürekli azarlanıyorum. çünkü sürekli yanlış yaptığım söyleniyor. çünkü olduğum gibi kabul görmüyorum, değiştirilmek isteniyorum.

çünkü istediğim insanı sevmeme izin vermiyorlar. aile yapısına uygun değil diyorlar. oysa acıtan, zorlayan, öldüren benim sevgim değil.

neden korkmayayım ki?!

~acısını paylaştığım herkes adına yazdım.

ahmet arif' in de dediği gibi :

makinist ile son istasyon radyo yayınında kullanılacak başlıktır.
cumartesiyi pazara bağlayan gece saat 00:00 da sözlük radyosunda. blog.kafasozluk.com/

"inşa etmek zordur, fakat yıkmak koladır" derler,
çoğu zaman doğru olsa da, yıkmak da zordur bazen.
hatta bazı zamanlar "yapmaktan" bile daha zordur yıkmak.
öyle sağlam yapılar vardır ki, özel bir çaba, özel bir yetenek gerekir onları yıkabilmek için.
hayatta da böyledir aynen, bazen özel bir yetenek gerekir iyi giden şeyleri batırabilmek için.
tepside sunulan fırsatları tepebilmek için,
insanları yarı yolda bırakabilmek için,
kendi kendini bitirmek için,
emekleri çöpe atmak için,

peki sen bu yeteneğe sahip misin?
iyi giden şeyleri batırmakta ne kadar iyisin?

friedrich von schiller'nın 1781 yılında yazdığı ve dilimize haydutlar olarak çevrilmiş die räuber oyununda geçen cümle. bu cümle daha sonra iki şeyi aynı anda oldurmanın mümkün olmadığı durumları ifade eden bir deyim haline gelmiştir. cümle 4. perde 5.sahnede karl charles moor tarafından söylenen bir şarkıda geçiyor. aşağı yukarı türkçeye çevirisi brutus'un yaşadığı yerde sezar ölmeye mahkumdur olarak yapılabilir. ne kadar deyim olarak kullanılsa bile bana kalırsa cümle etkisini kaybetmiş değil, aynı kabullenilmiş çaresizliği taşımaya devam ediyor.