kendimizi aptal saptal takıntılarla oyaladığımızı ve aslında her şeyin başı sağlık ve huzur olduğunu hatırlatan kapıdır

kaptan köşede silkelen.
doktor köşede at beni.
başkan bizi bi sümkür.
bunlar benim kafama kazınanlar.

yakın zamanda arazisinden tren yolu geçmiş ve devlet demiryolları ile mahkemelik olmuş biri olarak, ben tercihimi mülkiyet hakkının kutsal olmasından yana kullanıyorum. avrupa'da devlet senin bir malını alacaksa ya da içinden geçecekse fiyatı sen belirliyorsun..

ama türkiye'de öyle mi? satılmış bilirkişiler ve sonucu önceden belli mahkemelerle malını ederinden aşağı kapatmaya çalışan bir devlet buluyorsun karşında. kamu yararı dediler mi kalıyorsun öyle. sesini çıkaramıyorsun.

çok takılınmaması gerektiğini düşünürken, "burc da neymis yeaağ" derken ikizler burcu tanıyınca geçerliliğine inandığım yöntem.

yaratıcı ve çılgın fikirlere sahip yazarımız. kafa sözlük’e renk vermekte.
her seferinde de ön yargılı ve suçlayıcı olmasını çılgın oluşuna verip kızmayacağım. *

hiperaktif, deli dolu ve yazma enerjisiyle dolup taşan biri olduğu aşikar. çılgın fikirlerinin devamını sözlük ahalisi olarak bekliyoruz. *

özdemir asaf’a hak verdiğim güzel bir durum tespitidir. benim bu konuda tavrım şöyledir; kişiye özel alanlar olmalı. kimselere dokundurtmayacak kadar güzel ve değerli. saygısı olmalı önce insanın kendisine. kendi yarasına merhemi, başka omuzlarda aramamalı. elbette kapanmamalı içine. yeni uğraşlar edinmeli, seyahatler etmeli, görmek istedigi yerlere. ama dokundurtmamalı yalnızlığına! hüznüne değil keyfine bakmalı, keyfine de ortak etmemeli kimseyi yalnızlığında.

kimseye öneri olsun diye değil, kendi tercihim olan durumdur.

antonio tabucchi kitabıdır.

italyan yazar antonio tabucchi, portekiz dili ve edebiyatı kürsüsünde öğretim görevlisi olarak çalışır.

bu işe atanmak istemesinin nedeni portekizli yazar fernando pessoa’ya duyduğu büyük hayranlıktır. fernando pessoa bir şiirinde;

“ben hiçbir zaman hiçbir şey olmak istemem
ben hiçbir zaman hiçbir şey olmak isteyemem
ben hiçbir zaman hiçbir şey olmak istemeyeceğim
ama bende dünyanın tüm hayalleri var.”

der ki bu gerçeküstü bir yaklaşım olup tabucchi’nin yazdığı ve özyaşamöyküsel bir anlatı olan requiem kitabını da özetleyebilir.

zira tabucchi bu anlatı da ikinci vatanı saydığı portekiz’e dönen ve lizbon sokaklarında dolaşırken, yemek yer, içer, düşünürken fernando pessoa’ya tıpatıp benzeyen ve çoktan ölmüş olan bir şairle karşılaşır.

yazarın aklından şu cümleler geçer bu esnada: ” hayal kuruyorum ama kurduğum hayal bana gerçek geliyor ve sadece hafızamda var olan bir insanla buluşmak zorundayım.”

tabucchi postmodern bir yazardır ve eserlerinde gerçeküstücü bir anlatım kullanır. tıpkı requiem -bir sanrı-‘da olduğu gibi.yazarın hayalleri gerçeği yeniden kurgulamasına izin verir, ve pessoa’yla karşılaşmasını kendi kurguladığı bir şekilde yaşar.

yazarla kafka’nın dava’sından da bahsederler. bu da oldukça önemlidir. çünkü tıpkı pessoa gibi kafka’da saygı duyulan bir yazar olamadan önce hayatını kaybetmiştir.

anlatı bilinç akışı tekniğiyle kaleme alınmış, yazarla birlikte, yazarın zihninin içinde gezintiler yazıyoruz. ta ki ölü şaire rastlayana kadar, aslında bu rastlaşma da yazarın zihnindeki oyunlardan biri. bu kitapta yakılan ağıt lizbon’a, pessoa’ya ve hayalleredir.

bak, suavi!



günaydın sözlük, günaydın diğerleri, günaydın hayatım.

gerçi senin gününün aymasına daha saatler var ama olsun, anca malak gibi yatmayı bil.. kalk kalk, sinir oldum bak şimdi durup dururken.. mavi gömleğim nerde benim?!?!!

genelde kendi söylediği kelimeye ters bir tavır büründüğü zamana denk gelir. sen uyardığında ise "ben öyle bir şey demedim!" der. neyse ki son 20 yılda video olayı gelişti de kanıtlayabiliyorsun.

eski ihtişamını yitirmekte olan bir av tüfeği.

ne zamanki spor salonları dolup taşmaya, insanların bedenlerine verdiği önem giderek artmaya başladı, işte ondan sonra topuklu ayakkabının tahtı sallandı. sallanıyor. sallanmakta.

insan gerçekten hayret ediyor topuklu ayakkabının eskisi kadar rağbet görmüyor oluşuna. nereden nereye. halbuki ne değerler atfedilirdi şuna. şıklığından, zarafetinden tutun erkeğin bilinçaltında yarattığı evrimsel algılara varana dek. methiyeler dizilirdi şu acayip nesneye. peki sonra ne oldu? spor ayakkabılar giyildi ve topuklu ayakkabıdan daha seksi olduğuna inanılan squat çalışmalarına hız verildi.

işte bu bir dramdır.

sidney lumet'in yönetmenliğini yaptığı 1957 yapımı film. ''guilty, not guilty'' replikleriyle akıllara kazınan, 12 juri üyesinin bir olay karşısındaki karar alma sürecini ve ön yargı kavramını ustalıkla işleyen siyah beyaz bir yapıt, daha doğrusu başyapıt. filmin büyük bir bölümü tek odada ve birçok imkansızlıklarla çekilmesine rağmen hiç sıkmamasıyla da bilinir. imdb top 50 listesinde 5. sıradadır.

bir çocuğun babasını öldürme suçuyla mahkemede olduğu sahneyle başlar film. kendisine konuyla hiç ilgisi olmayan bir avukat verilmesinden ötürü doğru düzgün savunulmaz bile, tamamıyla suçlu gözüyle bakılmasına engel olamaz. kaderi 12 juri üyesinin elindedir artık. belki de sadece birkaç dakikada sonuca ulaşılacak ''suçlu'' oyuyla idama götürülecektir. 12 jurinin de kendi hayatları hakkında düşünceleri vardır; biri akşam gideceği maçı düşünür, bir başkası bu olayın üzerinde düşünmenin vakit kaybı olacağından israf etmemesi gereken zamandan yakınır.

oy birliği önemlidir, tek bir kişi bile farklı bir oy verirse, oylama tekrar yapılmak zorundadır. peki çocuğun 12 adet oya bağlı olan hayatına ne olacaktır?

öncelikle bir sayıdır.
aynı zamanda kahramanmaraş'ın plakasıdır fakat bu 46 türk ceza kanunu ile alakalıdır ve çoğumuzu ilgilendirir.

halk arasında deli olarak tabir ettiklerimizdir bu 46'lar veya 50-4'ler. türk ceza kanunu'nun 46. maddesinde yer alan akıl sağlığı yerinde olmayanların cezai ehliyetlerinin bulunmadığını belirten nitelemedir. cezai ehliyeti bulunmayanlara 46 raporu verilir ve bu onlardan uzak durulması için yeterli bir belgedir.

bu cümleyi duydukça cinleniyorum.
cinlendiren bir mahlastır. hoşgelmiş.

allah da onlara hem dünya nimetini, hem de ahiretin güzel mükâfatını verdi. allah, güzel davrananları sever
ali imran suresi 148. ayet

koskoca itibarına kıl kondurmayan devlet, gece gizliden çaktırmadan buzdolabından sarma aşırır misali vatandaşının arkasından iş çeviriyor. farklı bir sonuç beklemiyordum ona rağmen üzüldüm.

bazı kesimlerde çok küçük farklılıklar olsa da neredeyse her yerde anlaşılabilecek türk işaret dili alfabesi. belki bir gün lazım olur, buraya bırakayım.

zeki olması ve mantıklı davranmasıdır.

sözlerim birgün bilim’e ters düşerse, bilim’i seçin.
-mustafa kemal atatürk

söz konusu şahsın ağzından her bir gün art arda çıkan akla ziyan saçmalıklar ile tasdik edilebilecek durum.

sanırım hayatımda ilk defa ipe ihtiyaç duymayan kukla görüyorum.