son istek

şiire, aşka ve ölüme inanıyorum, diyor,
işte bu yüzden ölümsüzlüğe de inanıyorum.
bir dize yazıyorum, dünyayı yazıyorum; ben varım; dünya
var.
bir ırmak akıyor serçe parmağının ucundan.
yedi kere bu ırmak gökyüzünün mavisi. yeniden
ilk gerçek oluyor bu arılık, bu benim son dileğim.

yannis ritsos


bu şiir ritsos'un kendisidir kanımca. ne bir eksik ne bir fazla.

aptal yerine koyulmak,abi yalan söylemeyin ya yalan söylemeyin..

zaman. o kadar hızlı ki yetişemiyorum kendisine.

bu konu benim canımı hep sıkan bir konu olmuştur. çevremde o kadar çok “şöyle kazık yedim sonra böyle oldum ... yok çok sevdimmm hayatımı s..kti ...yok efendilik hiç işime yaramadı bundan sonra p.ç takılacağım” muhabbetleri dönüyor ki sinir oluyorum. o zaman ölçülü efendi olun... değen kişiye değer gösterin... bunlardan bi haber gerçekten sevmeye gelmiş adamların bunda şuçu ne yani???yok illaa kazık yemiş birilerinden ; o da illa başkasından acısını çıkartacak. bence bu da saf kötülük, çünkü bilerek ve karar alınarak yapılan bir duruş tarzı.

an itibariyle bi oturuşta ilk 6 bölümünü bitirdiğim izlerken kafamın arka tarafında ağrı hissettiğim dizidir

''genç olmak'' diyerek yanıtlayacağım karşılaştırma.
elimde olsa sonsuza kadar genç olmak isterdim.

kafa sözlük bir diğer harika yardım kampanyasıdır. bende ayağımıza kadar getirilmiş, servis edilmiş bu iyiliğe seve seve destek oldum. (bkz: neden kafa sözlük)? işte bu yüzden.

cemiyet içinde cemiyet yapmışınız :) idare bir mahsur bulmasın bu toplaşmada.
benim dedeler ep tırakyalı,gündöndü en sevdiğiniz çiçek bizim.
durun ben de geliyorum.

bir konunun, sonuçlanması için çözülmesi, açıklığa kavuşturulması gereken zor yanı.

özellikle anadolu coğrafyası içinde türk milletinin bir evladı olan kürt halkını, abd ve rus sermayesi destekli emperyalist oyunlarla kışkırtan, özerlik vaadiyle doğduğu toprağa ihanete sürükleyen çöp akım.
(bkz: şeyh said)
(bkz: seyit rıza)
(bkz: saidi kürdi)

benim en sevdiğim şeydir.saygı,sevgi çerçevesinde herkes ile tanışılabilir.evet hepimize hüsran olmuş insanlar geçmişte ve günümüzde olmuş olabilir ama insanlardan kendimizi soyutlayarak bir yere varamayız.

dışına çıkılmazsa, dünyanın en güzel şehri hissi uyandırır.

frederick forsyth, fransa'da gazeteciyken yayınladığı roman. abd, ingiltere ve fransada best seller olur. filmin 1973 tarihli film uyarlaması kitaba büyük oranda uygundur, ama kitaptaki ayrıntıları, politik olayları ve gerilimi hakkıyla hissettirmez. 1997 yılında bu kitap baz alınarak ama içeriği oldukça değiştirilerek the jackal adında bir film yapıldı. bu film eğlencelik izlenebilir. zira kitapta polisler çakal isminden başka bir bilgiye sahip değildir ve bu sadece bu isim sadece bu suikast operasyonu için kullanılır ama bu filmde tetikçinin lakabı çakaldır ve onu görenler bile vardır. hatta bu görenler yöntemlerini bilirler. kitapta kiralık katil hakkında hiçbir fikri olmayan polislerin ipuçlarını toplaması gerilimi anlatılır. kitabın başları hakkında çok hafif spoilerlı bilgi buradan

bir kaç adımda halledilebilir şeydir. yüklemek istediğiniz görsel herhangi bir internet sayfasındaysa işin kolayına kaçarak görsele sağ tıklayıp resmi yeni sekmede aç diyerek şöyle bir link uzantısına bakabilirsiniz. jpg formatındaysa şanslı gününüzdesiniz! linki kopyalayıp herhangi bir buton kullanmadan direkt olarak buraya yapıştırabiliriniz.

fakat değilse işte o zaman devreye resim yükleme siteleri giriyor. herhangi birini kullanabilir resim direkt linkini buraya atabilirsiniz. bazı yazarlarda görüyorum linki atıyor ama görselin değil siteye ait linki ve görsel dilediği gibi tam görünmüyor falan fıstık..

evet ben de kendi kullandığım site üzerinden örnek vericem. sitenin patates olma ihtimali daha düşük...

*ilgili adresi açıyoruz.
*yeşil kutu içindeki yüklemeye başla zımbırtısına tıklıyoruz.
o bizi mobilsek galerimize, bilgisayardaysak belgelerimize yönlendirir. ilgili görseli seçip resim yükle kutucuğuna tıklıyoruz.
* yükledikten sonra mobilde şöyle bir görsel karşılayacak bizi..


*hakkımızda yazan kısma tıkladığımızda embed (paylaşım) kodları kısmı çıkıyor.
* embed (paylaşım) kodları sekmesine de tıklayınca...


şöyle bir görselle karşılaşıyoruz.

resim url adresi yazan 2. (ikinci) kutucuktaki linki copy ile alıp buraya getirip yapıştırıyoruz. işte bu kadar!

işte o minnaklar.

niye merak edildiğini merak ettiğim başlıktır.

benim ben bu insan.

bu huyum yüzünden telefonları açmıyorum ve insanlar bana kızıyor ya da küsüyor. sevmiyorum telefonda konuşmayı. yüz yüze saatlerce oturup muhabbet eden ben, telefonla konuşurken rahatsız oluyorum. lüzumu üzerine gelenlere bakıyorum diğerlerini açmıyorum.
nasıl ayırt ediyorsun diyenlere cevabım: mesaj atarlar ben de dönüş yaparım.

annenin kim olduğu kesindir, babanın kesin değildir sözü bu hukukun temel kuralı. o zaman dna testi yok ve bu kural tartışmasız geçerliymiş.

(bkz: taşıma suyla değirmen dönmez)
bir zamanlar "acınacak" halde olan ülkenin, taşıma toprakla tarımda rekor kırması.

irkilmiyor değilim, acaba yanlış bir şey mi yaptım diye düşünüyorum.

türklerin geçmişte sanatla olan ilişkisinden bahsetmeyeceğim çünkü ben de türklerin sanatçı olduklarına inanıyorum. günümüzde sanata bakış açısındaki yozlaşma ve özellikle tahribatla ilgili bir şeyler karalamak isterim.
tarihin istisnasız her döneminde uygarlıkların gelip geçtiği ve kültürlerinden parçalar bıraktığı başka bir ülke var mıdır eserlerini yok etmek için özenle çaba sarfeden? sanmıyorum. günümüzde eserler restorasyonda mahvediliyor bir kere.* insanlar tarihi eserlere ismini yazıyor ya. kaç yüzyıllık eserin üzerine sprey boya alıp adını yazacak kadar kendini nasıl önemli görebilirsin? anlayamıyorum.
yukarıdaki tanımda da söylenmiş zaten, sanatın herhangi bir dalıyla uğraşmak ya da sergi, müze gezmek insanlara gereksiz geliyor. resim çekmek için gezilmiyorsa eğer. bu alanlarla uğraşan insanların da şevki kırılıyor doğal olarak.
tarih okudum duramadım üzerine müzecilik okuyorum şimdi. sanatın hiç bir dalında yetenekli değilim* ama bir sanat sevdalısıyım. bu sığ bakış açısı beni çok üzüyor ama düzeleceğini düşünmüyorum. çok şeyin değişmesi lazım.