1960'larda kedilerin cia tarafından casusluk amacıyla kullanılmaya çalışıldığı proje. amaç, aynı dönemde yapılan diğer deneylerin çoğunda olduğu gibi, sovyetler birliği'ne ilişkin gizli bilgileri ele geçirebilmekti.

açlığa uyup kafasına göre yemek bulmaya gitmesin diye çeşitli ameliyatlardan geçirilen kedilerin kulaklarına mikrofon, kafatasına radyo vericisi, tüylerine de anten niyetine ince bir tel yerleştirilmiş.

ilk görev, arabanın altında kalan ilk "casus kedi" nedeniyle başarısız olmuş. projeye yaklaşık 20 milyon dolar harcanmış. fakat istendiği kadar faydalı bir proje olmadığı söylenmiş ve bunun nedeni olarak da kedilerin, istenen amaca uygun şekilde eğitilmelerinin zorluğu gösterilmiş. 7 yıl sonra da sonlandırılmış ve cia tarafından içeriği sansürlenerek yayımlanan belgelerle projenin varlığı doğrulanmış.

kim bilir neler ettiler zavallı hayvanlara...

***

projenin orijinal adı olan acoustic kitty, john mann albümünün adıdır aynı zamanda. link

ben sigara olmuşum sözlük.

bir (bkz: attila ilhan) şiiridir.

haliç'te bir vapuru vurdular dört kişi
demirlemişti eli kolu bağlıydı ağlıyordu
dört bıçak çekip vurdular dört kişi
yemyeşil bir ay gökte dağılıyordu

deli cafer ismail tayfur ve şaşı
maktulün onbeş yıllık arkadaşı
üçü kamarot öteki aşçıbaşı
dört bıçak çekip vurdular dört kişi

cinayeti kör bir balıkçı gördü
ben gördüm kulaklarım gördü
vapur kudurdu kuduz gibi böğürdü
hiçbiriniz orada yoktunuz

demirlemişti eli kolu bağlıydı ağlıyordu
on üç damla gözyaşını saydım
allahına kitabına sövüp saydım
şafak nabız gibi atıyordu
sarhoştum kasımpaşa'daydım
hiçbiriniz orada yoktunuz

haliç'te bir vapuru vurdular dört kişi
polis kaatilleri arıyordu
deli cafer ismail tayfur ve şaşı
üzerime yüklediler bu işi
sarhoştum kasımpaşa'daydım
vapuru onlar vurdu ben vurmadım
cinayeti kör bir balıkçı gördü

ben vursam kendimi vuracaktım

fazla paranoyakça olabilecek hareket.napıyorsunuz boş zamanlarınız atomu falan mı parçalıyorsunuz?

yeni yıla girdiğimizden beri* ajanda kullanıyorum. henüz yeni kullanıyor olmama rağmen etkisini ve faydasını o kadar çok gördüm ki. hayatım düzene girdi resmen.

itiraf edeyim ben de bir zamanlar ajanda kullanamayan insan topluluğuna üyeydim. ama şuan anlıyorum ki meğer ben kullanmasını bilmiyormuşum *.
bir öğrenci olarak bahsedeyim. iki hafta içerisinde neler yaptım, neleri gözden geçirdim, kaç soru çözdüm gibi şeylerin hepsi elimin altında oluyor. böylece eksikliklerimi kolayca fark edebiliyorum. bu mükemmel bir şey, anlatabiliyor muyum?

kısaca kullanın kullandırtın efenim.

ben bugün bir film izledim ve bir şey farkettim. başlıkla ne kadar alakalı bilmiyorum ama ağladım. oradan bir bağlantı yapabiliriz.

güneşi gördüm filmini herkes biliyordur çoğunuz izlemiştir. bugün denk geldim izleyeyim dedim daha önce de izlemiştim. filmde bir sahne var, çocukları devlet korumasına alıyorlar, görevliler gelip götürüyor çocukları. minibüs giderken mahsun dayanamıyor ve koşmaya başlıyor peşlerinden. yetişemeyeceğini anlayınca dizlerinin üzerine çöküp kalıyor ağlayarak.

ben bu sahnede ağladım. daha önce bu filmi izlediğimde bu sahne hiç bu kadar dokunmamıştı. ama şimdi bir fark var; ben de babayım, bir kızım var.

baba olunca anlarsın diye bir söz var ya hani, ağlarken aklıma o geldi. dedim o söz böyle durumlar için söylenmiş.
baba olunca anladım evlat ne demek.

az önce rast geldim: sözde tarihçiler kategorisine "ermeni soykırımı iddialarını reddedenler" diye bir bölüm eklemişler. içlerinde ilber ortaylı'nın ve yusuf halaçoğlu'nun da bulunduğu bir yığın tarihçiyi de (diğer kişiliklerin yanında) dahil etmişler. vay be! koca koca çınarları kılını kıpırdatmadan yıkabilmek bu kadar kolaymış meğerse.

türkçe vikipedi'nin insanların siyasi emelleriyle rezil ettiği bir dezenformasyon platformu olduğunu biliyordum da, bu kadarını da düşünmemiştim.

bir saniye damatlığımı kuru temizlemeye yolluyorum... " diye mesaj atmamız gereken elim hadise, namusu ve helali bellemiş, kaçarı yok. of.

anılarınızı zihninizde iyi biriktirin, ayaklarınızın gidemediği zamanlarda onlarla seyahat edeceksiniz.

burak akkul çok gezentii.

bilimin ilerlemesi ve çağdaşlaşmadır. dinler çağ dışıdır.

gidebildiğim bütün konserlere giderdim. şimdilerde türkiye'ye gelen yok ki azizim. eskiden ne babalar gelmiş buralara...

"bilmiyorum" demeyi bilmemeleridir.

bilmiyorum demek herkes için kolay bir söylem değildir. çünkü "bilmeme" eylemi, "öğrenme" eylemine geçiştir. eğer bilmediğini kabul ederse öğrenme ihtiyacı hasıl olur.

hz ali der ki; "bilmiyorum demeyi unutan helak olur. "

küldüm ben zaten
küldüm zaten küldüm zaaaateeeen
kalmışsa eğer
külün içinde şimdi insanım
uyanıyor.
dünya görsün şimdi.
bembeyazzzz
dünyaaaaaaaaaaaa
yoluna baş koyup buzzzdaaaaaaa
kan kusanı.
dünya ne ki sevgilim,
benim sana yaptığım kubbe yanında?
düşsün, olsun, bırak,
içinde yıldızlar patlıyor.
kolaydır inanmak kadar inanmamak da.
ister sal kendini dünyaya, ister kal yanımda
her şeyden öte öyle sevdim ki ben seni
yoluna baş koymak diyoruz
biz barbarlar buna.*

çok uzun bir aradan sonra herkese merhabalar, evet nihayet geri döndük ve yine çok heyecanlıyız...
yeni günümüz cumartesi akşamlarında hayat şartları müsaade ettiği sürece sizlerle buluşmak niyetindeyiz ve evet sizleri çok özledik...

bu hafta konumuz bizim ülkemizde genel olarak zaten zorunda bırakıldığımız ve hepimizin aşina olduğunu düşündüğümüz yetinmeyi bilmek olacak.

sezen aksu der ya;
yetinmeyi bilir misin, sana verdiği kadarıyla hayatın?

yetinmeyi bilmezsek ne oluyoruz ya da bazen bu kadar yeter diyerek tembellik mi yapıyoruz? daha fazlasını istemek suç mu?
mandıra filozofu doğru mu söylüyor? kaç günümüz kaldı şöyle rahat rahat hayatı yaşayacak?

hüzün candır ile beraber hazırladığımız ve yetinmeyi bilir miyiz konusunu konuşacağımız ama kafamız nasıl güzel radyo programı saat 23’te sözlük radyoda!

çıkın çıkın gelin, paylaşın bizimle bu konudaki yorumlarınızı....
çok heyecanlı olduğum belli mi oldu ne?

yakamızda karanfil, ilk buluşma gibi bekliyoruz efenim, görüşmek dileğiyle....

bu kitapların hepsini okudun mu

illaki pudra şekeri, illaki pudra şekeri. ama pardon venezuela peynirinide pek severim. erzincan tulumu klasmanında efsane bir peynir. sofradan eksik etmem, o derece keyif verir ki vazgeçemem*

ne olursa olsun orada bir sürü insan öldürülmüş, kınamak, seslerini duyurmak güzel şeyler.
parasal ve askeri açıdan yardıma gelirsek, kendi kendimize zor yetiyoruz.
israil’i boykot etmek desek zor iş, nasıl edeceksin? ithal ettiğimiz israil ürünlerinden kaç tanesini kendimiz üretiyoruz? ayrıca israilli insanların bir kısmı filistinlilere zulmetti diye hepsi suçlu değil, boykot onların da hakkını yemek olur.
bence seslerini duyursak yeterli.
umuyorum ki yahudiler ve müslümanların barış içinde beraber yaşadığı günleri görürüz.

insana cool bir hava katan, relax bir hal.
dünya yansa umurunda olmuyor insanın.
oda dert mi diyorsun, gençlerin yaşadıklarına.
sağda solda çoluk çocuk da varsa, bir ermiş moduna geçiliyor.
ay aman, her şey geçer diyorum geçiyor valla.
buyrun gelin sizde, beklerim.