"ölümden korkuyorum ama hayatımı boşa harcamaktan daha çok korkuyorum. aşk'tan korkuyorum; çünkü aşk bizim kavrama gücümüzün dışındaki şeyleri içeriyor; müthiş bir parıltı saçıyor ama aynı zamanda yaydığı gölge beni korkutuyor."

brida, paulo coelho

psikoloji'de tersine çevirme - karşıt tepki duygu durumudur. bir kaygı bozukluğudur.
kabul edilmeyen dürtünün tersine çevirip davranış şekline dökülmesidir.
hoşlandığın birine kötü davranma : sevgi duygusunu karşıtı olan nefret duygusuyla ifade etme. büyük aşklar nefretle doğar sözünün alt metni olabilir. bunun tam tersi çok öfkeli bir çalışan'ın patronu'na çok kibar davranması olarak örneklendirilebilinir. bilinçdışı olarak ortaya çıkan bu durum aslında nevrotik savunma mekanizmasıdır. kişi çok stresli olduğu için duygularını dengeleyemeyeceğini düşündüğünden onu bastırmayı ve kendine bile inkar etmeyi tercih eder. duygusunun tehlikeli olduğunuda düşünebilir. yalnız tersine yarattığı duyguyu fanatikçe savunması aşırıya kaçması okb'nin ortaya çıkmasına neden olabilir.

kedi paparazzisi

türk tiyatrosu'nun en ikonik sanatçılarından birisiydi. tiyatro kökenli aileden gelen ve 12 yaşında çıktığı sahneden hiç kopmayan sanatçı 2019 yılında 90 yaşında hayatını kaybetmiştir.

belirli bir mecrada, kişisel görüşlerini veya bireysel bilgi/birikimlerini paylaşabilme olanağı bulan yazarların, bu mecrayı özellerinde sahiplenmesi durumudur.

efendi efendi, simânız pek de ilgimi çekmedi.

ülkeye zarar vermiş kişiler listesinin başında yer alan biridir. kim olduğunu bilmesek tatlı dille yutturacaksınız ya haha.

edit: siyasal islamcının dik alası ve kadın düşmanı biridir.

erciyes dağı ve mantı. ek olarak da ailemin burada yaşaması beni bu şehre bağladı.

"sessizlik hayatında bir fırtına merhametsizliğiyle tekrar ediyordu."

(bkz: yanlışlıkla sevilmeyen yazarın başlığına tanım girmek)
(bkz: sevilmeyen yazarın yatağına kesik at başı koymak) *
(bkz: kafa sözlük’ün sevilmeyen yazarları veri tabanı)

görüyorum ki bazı yazarlar arasında bazı nefretçikler* oluşmaya başlamış. daha geçenlerde ponçik ponçik takılıyorduk, nickaltı falan gidiyorduk birbirimize. ne oldu hiç anlamadım. neyse arada böyle de güzel oluyor.*

t: hiç komik olmayan espridir.

karşımdakinden yeri geldiğinde beklediğim ama çok nadir duyduğum söz.bazen neden özür dilemesi gerektiğini bile ben açıklamak zorunda kalıyorum

yaşlanıyor olduğun.

/aklını kaşık kaşık yemek istiyordu kadın
en ateşli sevişmelerden daha çok haz verecekti sanki ona
yaşamak, görmek ve dinlemek
sebepsiz bir tutkuya kelepçeliydi bir nevi
aklı oyunlarında durgun
dili sözlerinde suskundu
meydandan başlayıp koşmaya
kızgın denizlerde sönmekti tek arzusu/

her yer karanlık olsa da önünü az çok seçebiliyordu. gözleri alışmıştı karanlığa. uykudan yeni uyanmanın verdiği mahmurlukla ağır ağır mutfağa ilerledi. aspiratörün düğmelerini eliyle yokladıkan sonra en kenardakine basarak aspiratörün ışığını açtı. hala oturma odasından şarkı sesleri geliyordu. yine şarkı dinlerken uymuş olmalıydı. yanan turuncu ışık uykudan yeni kalkmış ve karanlığa alışmış gözlerini acıtsa da şimdiden alışmaya başlamıştı. mutfak lavabosunda yüzünü yıkadı, dirseklerini dayadı tezgaha. karşısındaki pencereden ay gülümsüyordu kendisine. bir selam verdi ona.telefon? telefonu neredeydi? hızlı adımlarla oturma odasına yöneldi. ayakları sorduğu sorunun cevabını vermişti bile. masanın üzerinde duran telefonu yatmadan önce koyduğu yerden aldı. bildirimlere bakarken aynı zamanda da mutfağa dönüyordu. canı deliler gibi sigara is... hassss**** ayağını vurduğu kapı eşiğine savurduğu küfürle birlikte derin bir nefes aldı. birkaç mesaj ve şarjının az kaldığını gösteren uyarı dışında bildirim yoktu. bir arama bekliyordu, belki de bir ses, bir nefes. ocağın kenarında duran sigara paketine yöneldi. 1,3,4,6... 6 sigarası kalmıştı. "sigara almalı" diye düşündü. içlerinden bir tanesini alıp dudaklarına götürdü. saçlarını yakmamak adına eliyle toplayıp ocakta yaktı sigarasını. ciğerlerine çektiği zehirli dumanın tadı yayıldı ağzına. ocağın üzerinde duran çaydanlığın yüzeyindeki yansımasına denk gelmesiyle duraksadı bir an. aklındaki tüm sorular ve yanıtlar uçup gitti. günlerdir aynalardan kaçmasına rağmen yakalanmıştı işte kendisine. dağınık saçları, şişmiş göz altları ve çökmüş yüzü hiç iyi şeyler anlatmıyordu ona. içinde garip bir telaş aynı zamanda da bitkinlik vardı. hem sokaklarda deliler gibi bağıra bağıra koşmak hem de tüm gün yatağında yatmak istiyordu. çaydanlığa biraz su koyup altını yaktı. biraz kahve ayılmasına yetecekti. tezgahın kenarına çöküp bacaklarını çekti kendisine. aklında deli sorular ve cevaplar, cevapların getirdiği yeni sorular ve yeni cevaplar... koca bir döngü, büyük bir çıkmaz. sigarasından derin bir nefes alırken sıkıca kapattı gözlerini. bir şeyi görmeye bile mecali yoktu sanki. susmak istiyordu, sadece susmak. beyninin içinde dönüp duran tilkileri bir bir öldürmek... çaydanlıktan taşan suyun sesiyle geldi kendisine. bitmiş sigarasının külleri üzerine dökülmüştü. üzerini silkeleyerek ayağa kalktı. suyun altını söndürdü. bir bardak kahve ve bir dal sigara alarak balkona çıktı. turuncu sokak lambasının aydınlattığı sokak bomboş ve sessizdi. ağustos ayının ortasında olmasına rağmen üşüdüğünü hissetti kadın. sandalyeye oturacakken sigarasını yakmadığını fark etti. sabır dilenircesine derin bir nefes alarak mutfak masasının üzerinde duran çakmağa yöneldi. masanın üzerindeki ayrıntıyla duraksadı bir an. deli gibi ağlamak geliyordu içinden. çakmağı hızlıca alarak balkondaki sandalyesine oturdu. sigarasını yakmak istiyordu, sigarasını yakmak ve o zehirli dumanı ciğerlerine çekmek. lakin elleri inadına deliler gibi titriyordu. bir anda hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı. fakat ne gözünden bir damla yaş geliyordu ne de sesi çıkıyordu. sadece hıçkırıyor, nefessiz kalıyor ve nefes almaya çalışıyordu. arkada yalnızlığım diyordu (bkz: zuhal olcay). geçen sayısız dakikalar ardından kendine geldi kadın. gitmeli diye düşündü, çok uzaklara gitmeli. tutunarak zor bela kalktı yerinden. son bir kez gecenin soğuğunu çekti içine ve içeriye girdi. aspiratörün ışığını kapatıp mutfaktan çıktı. ardından kapanan dış kapının sesi yankılandı karanlıkta... o sırada tezgahın üstünde bir ışık belirdi önce, ardından bir melodi... telefonu çalıyordu, peki ya arayan kimdi?

izlediğiniz süre zarfı boyunca başrol oyuncusu audrey tautou'nun gülümsemesini taklit etmekten başka bir şey yapamadığınız, sevimlilik abidesi film. olay örgüsü, karakterlerin seçimi, oyuncuların başarılı performansları... hepsi birer sebeptir bu gülümsemeye.
en büyük etkenlerden biri de, soundtrackleri olsa gerek.

(bkz: yann tiersen)

sözlükte de eğitimci olmamı tescilleyen yazar.
güzel bir niyeti var.
dilerim o niyetine tam vaktinde ulaşır.
o niyete ulaşırkende hem iyi olur hem iyi eder.
olan tanımlarını beğendim
yeni
pırıl pırıl tanımlarını heyecanla bekliyorum.
takipteyim çekirgem.

çok fazla duyduğum bir cümledir. evde hayatım, düşüncelerim hakkında rahat konuşamadığım için arkadaşlarımla telefonla konuşmayı tercih etmem. ararlarsa da aç(a)mam. sadece insanları olduğu gibi kabul etsek. zorlamasak fazla anlam yüklemeye, gözümüzde büyütmeye olmaz mı?

sezen aksu- firuze.

italya'nın kuzeyinde alp dağları'nın tepesinde bulunan, 1991 yılında keşfedilen, 5300 yıl önce sırtından okla vurulduğu tespit edilen, bedeni buzulların altında donmuş olan mumya adamın ismi.

programın muhtelif yerlerinde, sözlük yazarları (temsili)

kimisi figüran gibi yaşıyor mesela. kendi hayatının baş rolü başkası. en kötüsü bu fikrimce, yani başkasının hayatının figüranı olmak; kim olursa olsun.

bu hayat sana bahşedilmiş, kendi hayatının sorumluluğunu alamayacak kadar korkak olmamalı hiç kimse.