kimseye kurmadığım ve kimsenin bana kurmadığı bir cümle türü.
haa, kedilerime kuruyorum , doğru.

özel ve hesapta olmayan durumlar haricinde* kişinin liseye kadar olan dönemini kapsaması muhtemel anlardır.

liseden sonra üniversiteye ayak basılan veya direkt hayata atılan o adım, sanki indiana jones yasak parşomeni almış ve tanrıları kızdırmış gibi hızlı ve aksiyonlu geçmekte.

erkeklerin hepsi +185tir, 3 dil bilir ve en az 10 k maaş alır.

yazarların hepsi en az 10 ülke gezmiştir.

kripto paralarda asla zarar etmezler, en büyük karı onlar alır.

asla abazalık yapmazlar, alfa ve centilmenlerdir.

iyi ki de kaybolmuş. düğün yapmak istemeyen çiftler bile ailelerinin zorlamasıyla düğün yapıyordu. tanımadığımız "akrabalarımızı" eğlendirmek için bu kadar şaşaaya gerek yok bence.

''hissetmek ne renktir acaba?''
-fernando pessoa.

çocuk bunu nereden biliyor? bu nefreti, şiddeti nereden öğreniyor? tabii ki ailesinden. çocuk bu. doğruyu yanlışı öğretildiği gibi bilir. sen aile olarak doğru düzgün bir eğitim vermekten acizsen olacağı budur. benim de çevremde bir sürü çocuklu aile var. bizzat şahit oluyorum ki tamamen yetiştirmekle alakalı. ne çocuklar var zarar veririm diye böceğe bile dokunamıyor. kısaca ailelerin suçudur efendim. eğitemiyorsan, terbiye edemiyorsan çocuk yapmayacaksın. bu kadar basit.

amaç; sorulan soru ile ona bulunan cevap arasındaki yolda, mutluluğu bulmaktır.

bizim iller sessiz
bizim iller sensiz
olamadı, gülpembe

(bkz: filiz sevişelim mi)

herhalde tarikatların yaşamadığı islam. onlarınki biraz "menfaatçi islam" gibi çünkü.

hayattan keyif aldığın anlardır. iyi ki yaşıyorum dersin. bu anlar kişiden kişiye değişiklik gösterir.

portakal çiçeği festivali.

yazarın okuduğum ilk kitabıdır. nobel ödülü almayı son derece hak etmiş farklı bir kitap. 1954 tarihinde kaleme alınmış bir kitaba göre şuan ki gündelik dilimize yakın bir dil ile kaleme alınmış. william golding bu kitapta asıl anlatmak istenen konuyu büyük bir ustalıkla gizlemiş, bir çocuk macera kitabı olarak göstermiş ve olaydan çıkarım yapmayı okura bırakmıştır.
kitapta altı ile on iki yaş aralığındaki ingiliz çocukların gelecekteki atom savaşı sırasında, güvenilir bir yere götürülmek üzere bindikleri uçak bir saldırı sonucu mercan adası'na düşer. yalnızca çoçuklar vardır, büyükler yoktur. çocuklar ralph'ı kendilerine şef seçerler. ralph doğuştan liderlik vasfına sahip bir çocuktur. lakin onun gibi liderlik vasfına sahip olan bir kişi daha var... o da jack. fakat jack'in sahip olduğu liderlik faşist bir liderlik. öldürmeye, zarar vermeye dayanan bir liderliği benimsiyor jack. bu hengamede asıl zeki olan fakat köy şivesi ile konuşan, kilolu ve astım hastası aynı zamanda yüksek miyop olan domuzcuk, herkesin dalga konusu olmuştur. domuzcuk, ralph'a zaman zaman fikirlerini söylemiş, ona fikir vermiştir. sonunda pek çok olaydan sonra ada farkedilir ve yardıma gelirler.
kitaba ismini veren sineklerin tanrısı, insanların içindeki kötülüğü simgelemektedir. kitapta bu olayı anlayan iki kişi domuzcuk ve simon'dur. ikisi de aydınlık zihinleri yüzünden katledilmiştir. kitapta anlatılmak isteneni sonsöz kısmını okuyana kadar tam anlamıyla kavradığımı söyleyemem, sonunda anlatılmak istenilen şeyi de anlayınca parçalar yerine oturuyor.

formülü çoğumuzun bildiği gibi 'nacl' olan bir çeşit tuzdur.
yemek tuzu olarak da bilinir. ayrıca yolların buzlanmasını önlemek için kullanılır.

hep derim, yine diyeceğim. ben 91 doğumlu bir vatandaşım. yazları kuran kursuna giderdim, gecekondu mahallesinde büyüdüm, en çok sevdiğim şey ramazan ayında teravih namazına gitmektir, dini konulara her zaman meraklıyım, severim, açıkçası maneviyatla ilgili ergenlik dışında bir derdim olmadı. ancak bu adamlar beni dinden imandan çıkardı artık. tesettürlü kadın gördüğümde bile hınçla doluyorum. annem hep yazma örterdi, anneannem babaannem falan hep kapalı yani. ama bakın gerçekten ben bile bu hale geldim. dine, inanca en büyük zararı bu herifler verdi ülkede. belki kula bakıp allah'ı suçlamak oluyor bu, yanlış ama hakikaten içimden hiçbir şey gelmiyor. camiye gittiğimde ben bu adamların siyasi propagandasını duymak istemiyorum. bunlar bitmezse müslümanlık bitecek bu ülkede. kendi güruhlarının zaten ne halt olduğu belli, hepsi kürşat gibi. ay çok küfredesim geldi. alüminyum hepsinin.

şarkıcı, müzisyen ve şair orpheus'un, sevgilisi eurydice'i yeryüzüne geri getirmek için ölüler diyarına yolculuğunu konu alan yunan miti.

sarhoş bir satyrden kaçarken yılan sokması sonucu ölen ağaç perisi eurydice olmadan yaşayamayacağına karar veren orpheus, yeraltına inip hades'ten sevgilisini geri istemeye karar verir. orpheus'un müziğinden etkilenen hades, eurydice'i geri vermeyi kabul eder ancak tek bir şartla: orpheus, yeryüzüne dönene dek arkasını dönüp kendisini takip edecek olan eurydice'in yüzüne bakmayacaktır ve bakarsa, onu bırakıp yeryüzüne tek başına dönmek zorundadır. hades'in kendisini kandırdığından şüphelenen orpheus, yeryüzüne neredeyse ulaşmışken dayanamayıp arkasını döner ve eurydice'in yeraltına çekilişine dehşetle tanık olur. ne var ki hades'le anlaşması gereği yeraltına dönemez ve sevgilisinin peşinden gidemez. bir anlık şüphenin ona kaybettirdiği sevgilisini unutamayan, yaşama sevincini yitiren, bir kayanın üstünde ölümü bekleyen orpheus'u ve onun eurydice'e bağlılığını kıskanan bir grup kadının onu paramparça ettiği, bedeninden ayrılan başının hala "eurydice!" diye sayıklamaya devam ettiği rivayet olunur.

her şey üstüne gelip, seni dayanamayacağın bir noktaya getirdiğinde sakın vazgeçme. çünkü orası, gidişatın değişeceği yerdir.

(bkz: mevlana)

hakkında bu kadar az tanım girilmesine şaşırdığım bir umberto eco şaheseridir.ben bu kitabı bitirdiğimde açıkçası büyük bir boşluğa düşmüştüm. manastırda geçen, yedi bölümden oluşan bir cinayet romanıdır esasen fakat gerek ortaçağ mimarisi gerek hristiyanlık dinindeki bazı karşıt görüşler ve görüşlerin takipçileri arasındaki çatışmalar çok detaylıca anlatılmıştır. bu sebeple kitabın başlangıcı biraz sıkıcıdır. fakat eco bizzat kendisi temponun biraz ağır olacağını zira ortaçağda bir manastırda gelişen bir hikayeyi okuyan kişilerin bu hayatın monotonluğuna dair bir kefaret ödemeleri gerektiğini belirtmektedir. orta çağ üzerine bunca kafa yormuş bir insanın buna hakkı var diye düşünüyorum ben naçizane. bazen uzun tasvirler sebebiyle sıksa da kesinlikle mükemmel bir kurguya sahiptir ve belirli bir yerden sonra akıp gitmektedir. kitap hakkında bazı bilgiler de verelim:
eco kitabın girişinde olayın geçtiği manastırı anlayalım diye manastırın bir haritasını da çizmiştir. dönüp dönüp bakmanıza gerek yok bi zaman sonra anlıyorsunuz zaten.
kitap bir kütüphane etrafında dönmektedir ve kütüphaneyi kör bir kütüphaneci idare etmektedir. bu kör kütüphaneci borges'ten başkası değildir. borges de arjantin ulusal kütüphanesinin müdürü iken gözleri görmüyordu. borges'in o meşhur sözünü de bu vesileyle hatırlayalım: ''bana aynı anda hem 800bin kitabı hem de karanlığı veren tanrının muhteşem ironisi...''
kitabın adı başta farklıdır, farklı birkaç isim bulmuştur eco. bunu kitabın sonunda izah eder ve bu ismi vermesinin sebebi olarak isme takılmamamız gerektiği açıklamasını yapar. zira bu ismi romeo ve juliet'ten alıntıdır ve bu alıntının meali de bu açıklamadan farklı bir şey değildir aslında:
''adın ne önemi var?
gülün adı gül değil de başka bir şey olsaydı
yine aynı güzellikte kokmaz mıydı?''

ayrıca kitabın filmi de çekilmiştir. henüz izlemek nasip olmadı.
yarım bırakanı çoktur bu kitabın, bitirenler pişman değildir. okuması biraz emek ister, özel vakit ayıramayacakların uzak durmasını tavsiye ederim.

son derece doğru düşünen kadınlar hakkında açılmış başlıktır.

akıl sağlığı yerinde yetişkin bir insansanız, sorun teşkil edebilecek herhangi bir bedensel engeliniz yoksa kendi ihtiyaçlarınızı karşılamaktan kendiniz sorumlusunuz demektir. eğer evli iseniz de, eşit sorumluluk almanız gerekmektedir.
insanlarla olan ikili ilişkiler bu koşullar göz önüne alınarak kurulmalıdır.

kendi işlerini halledemeyecek kadar sorumsuz ve aciz olmak ise tamamen kişinin kendi sorunudur; başkalarını bağlamaz.

çok isterdim. kedim geldi kucağıma yattı mesela ama ben alsaydım kalkar giderdi. bir duruşu var yani. sabah 6-7 arası acı acı miyavlıyor. kalkıyorum oturuyorum yatağa kucağıma zıplıyor. bıkana kadar kendisini öpmem için kafasını havaya kaldırıyor. öpüyorum öpüyorum sıkılınca yastığıma ilerliyor. yastığa kafamı koyar koymaz kafama sarılıp uyuyor. kızamıyorum. kedi olmak böyle sevilmek isterdim.