hayat ve dünyayı anlamlandırma ile geçiyor yaşamımız ve çoğunlukla bu arayışın farkında da değiliz. hemen şu soru geliyor aklımıza peki neden farkında değiliz ? sonuçta zaman akıp gidiyor ve her şeyin kıymetini bilmeliyiz çünkü biz her zaman hissetmiyor olsak da dünya dönüyor ve biz onu hissedemiyoruz . ne acıdır ki insanoğlu asırlardır bir paradoks içinde ama bir türlü anlamlandıramıyor. şairler gibi olmak lazım bazen kah hüzünlü, kah neşeli . şiirlerde mesela yaşanmışlık ve hayat var yani bir nebze de olsa hayatta anlamlandıramadığımız şeyleri anlamlandırıyoruz, keşke hayatta her şey şiirler gibi net olsaydı ama maalesef değil. sadece bizi paradokstan çıkartan adeta büyülü bir araç. unutmuşum peki ya duygularımız ne alemde bu koşuşturmaca esnasında? maalesef yitikler. daha çok duygularımıza ihtiyacımız varken zaaf olarak görüldüğünden dışarı çıkarmıyoruz oysa bu dünyada duygu olmadan çoğu şey yavandır ama hayat hissettirmez. keşke sevgi ve duygu ile her karanlık noktayı aydınlatabilsek ama maalesef hayatın akışında duygulara yer verilmiyor ,hor görülüyor. bilmiyorum ben duygularımı içimde tutamıyorum ama duygularımda içimde tutsak gibi bekliyor . bizim duygularımızın kıymetini bilmeye ve sınırsız sevgi yaymaya ihtiyacımız var . herkese sevgi vermezsek bu dünya nasıl döner ki ? bazen keşke ahtopot gibi olsam herkese yardım edebilsem diyorum ve bunu da içimdeki sevgi yapabileceğimi düşünüyorum ama realite de bazen mümkün olmuyor . işte o zaman kalbimden hissediyorum . dokunamasam da elimden bir şey gelmese de sadece kalbimin bütün sıcaklığıyla yardım ettiğimi düşünüyorum ve bütün benliğimle yanındaymış gibi oluyorum . umuyorum ki sevgi duygusu çoğalacak ve dünyadaki her karanlık noktayı aydınlatacak bilmiyorum belki de polyanna gibi düşünüyorum ama sevginin olduğu her yerde her şey mümkündür.

orhan veli'nin çok sevdiğim bir eseri var şöyledir ;
anlatamıyorum
ağlasam sesimi duyar mısınız,
mısralarımda;
dokunabilir misiniz,
gözyaşlarıma, ellerinizle?

bilmezdim şarkıların bu kadar güzel,
kelimelerinse kifayetsiz olduğunu
bu derde düşmeden önce.

bir yer var, biliyorum;
her şeyi söylemek mümkün;
epeyce yaklaşmışım, duyuyorum;
anlatamıyorum.

ne kadar güzel yazmış şair değil mi? bana yüzyıllar boyunca tek bir şiir hakkın var deseler sanırım bu şiiri seçerim.

şu şarkı da pek hoştur benim nazarımda ;



umarım hayatın akışında sevgilere daha çok yer veririz.....

bugün lüks restoranların favori mönüsü aslında geçmişin yoksul yemeği. incecik hamurun üzerine yalnızca biberiye eklenip fırına bırakılıyor, piştikten sonra da biraz zeytinyağı dökülüyor, sonra tuzlanıp hazır hale getiriliyor. bu katıksız pizza yıllarca yoksul italyan ailelerin besini olmuş. pizza zamanla ülkeye yayıldıkça da üzerine konan malzemeler çeşitlenmiştir.

onlardan biride ben oluyorum. 2021 yılı içerisinde hiç sigara içmedim. agresifliğim 3 hafta sürdü sonrası epey rahat oluyor. sigara cebinizde taşıdığınız, sizi yavaş yavaş zehirleyen bir düşman. maddi kaygıların içine girip bırakanlar genel olarak tekrar başlamaya en yakın kesim, sağlığını düşünerek bırakan insanın tekrar başlaması zor, özellikle psikolojik olarak kendine geldikten sonra.

kendinize bir güzellik yapın, atın o paketi ve dokunmayın bir daha. inanın aylar geçtikçe kendinizi çok daha iyi hissedeceksiniz.

ilkel toplumlarda din anlayışı olarak, klan üyelerinin aynı atadan, kan bağından geldiğini temsil eden kutsal sayılan canlı/nesne/sembol.

kimi kabilelerde totem olan canlının soyundan gelindiğine inanılır. kabilelerin ortak inancını yansıtıyor oluşunun yanı sıra totem ruhsal bir bağlantı içerir. bu ruhsal bağlantı ise kişisel olarak sığınma, ruhlar tarafından korunma gibi amaçlarla vücuda ve ya silahlara sembol işlemek olarakta vuku bulabilir.

tarihsel süreçte totem, tabu, mana gibi kavramların kabile anlayışınının yanında tarihsel, metafiziksel ve psikolojik olarak çok farklı anlamlar ihtiva etmesinin yanı sıra, eleştirilerden ve yorumlanmasından bağımsız olarak bağlantı kurmak adına bir ihtiyaç nesnesi/canlısı/sembolü olduğunu düşünüyorum.

günümüz anlamında ise istenilen herhangi bir şey için tutulan bir nesne veya belirli bir tavır anlamı içermesi de, kişisel ruhsal bağlantıyla açıklanabilir. kendi nezdimde düşündüğümde yaklaşık üç yıldır sağ kulağımdan hiç çıkarmadığım siyah bir küpenin, belirli bir anıya atıf olarak orada durduğunu biliyorum. beni o anıya bağlayan totem nesnesini çıkarmamak unutmaya dair bir tabudur. aynı zamanda anıya/kişisel mana’ma bağlıdır.

1939 doğumlu ingiliz oyuncu .kendisi kariyeri boyunca birçok ödül almıştır. ingilterede tiyatro alanında verilen laurence oliver ödülüne tam altı kez layık görülmüştür.bunun yanı sıra altın küre ve tony ödülü (brodway tiyarosu ödülü) gibi nice ödülü kazanmıştır . kendisi 1990 yılında sır unvanını kazanmıştır . 2008 yılında ise yine onursal liyakat nişanı ile ödüllendirilmiştir. kendisini lord of the rings,the hobbit ve x-men serisi ile hatırlamaktayız.

açılan başlıkta "tüm yazarlar" denildiğine göre, başlığı açan yazar da evli sanırım.

tsubasa'dan topu alabilmek için kayarak gözden kaybolan rakip takım stoperlerinin güldürdüğü anime.

müzik dinleyip yıldızlarla konuşmak, gerçekleşmeyecek hayaller kurmak..

gözlerin dudakların alev alev çağırıyor yangınlara. öyle bir şey var ki sende çözemediğim insanı çılgınlıklara sürüklüyor.

içimden yazıyı yazan beye(!) o hatunlardan biri el-ense çekse keşke, temennisini geçirten başlıktır.

kimsenin kalbini kırmayan, mafyaclık ve kabadayıcılık oynanmayan, eşsiz bir sese ve muhteşem bir karaktere sahip olan güzel ve naif insan.

birkaç tavsiye verebileceğim başlıktır. eğer uygularsanız faydanıza olur, ben denedim, onaylıyorum*.

1) uyumadan en az 2 saat önce sıvı alımını kesin.

2) uyumadan en az 4 saat önce yemek yemeyi bırakın.

3) uyumadan 30 dakika önce uyku egzersizleri yapın (internette bulabilirsiniz videolu olarak ve görsel olarak).

4) saat 17.00'dan sonra çay, kahve gibi kafeinli içecekler içmeyin.

5) doğru pozisyonda uyuyun (uzmanlar sağ omuz üstü pozisyonunu ve sırt üstü pozisyonunu tercih etmenizi öneriyorlar.).

inio asano'nun yedi yıl süren mangası. punpun adlı ana karakterin ilkokul yıllarından yirmili yaşlarına kadar büyümesini anlatan bir "coming of age" hikayesi. punpun ve ailesi, mangadaki diğer karakterlerin aksine, bir ördek şeklinde, basitçe çizilmiş; tabii bunu sadece okuyucu biliyor. diğer karakterler onları normal insan olarak görüyor. ilk bakışta en çarpıcı özelliği bu. ama elbette ki bundan çok daha fazlası.

13 volume ve 147 sayıdan oluşan bu manganın ana hikayesi, punpun ve ilk sayıda punpun'ın okuduğu okula transfer olan aiko arasındaki aşk. bunun dışında pek çok arc var elbette. dayısının, okul arkadaşlarının, annesinin, yaşı ilerledikçe tanıştığı insanların da hikayeleri zaman zaman merkeze oturuyor. ana hikaye akıcı, sürükleyici ancak bu yan hikayelerin de çoğu iyi kotarılmış. aralarında biraz daha üstünkörü ve havada kalmış olanları da var elbette.

punpun ve aiko oldukça iyi yazılmış, çok boyutlu, kompleks, gelişen ve değişen karakterler. hikayeleri ve yolculukları boyunca ne yapacaklarını kestirmek pek mümkün olmuyor. özellikle punpun geçirdiği değişimler, hayata dair fikirleri, tepkileri çok iyi yansıtılmış, kolayca özdeşleşme sağlanıyor, pek çok açıdan oldukça uç bir karakter olsa da.

ülkemizde henüz çok popüler değil ve türkçe baskısı an itibariyle yok, daha hiçbir yayınevi haklarını alıp da çevirmedi ama yakın gelecekte çıkacaktır diye tahmin ediyorum. ingilizce baskısını edinmek mümkün fakat kur nedeniyle pahalı. internette ise hem ingilizce hem de türkçe çevirisini var. japonca aslını okumadığım için çeviriyi değerlendirmek mümkün değil ama yine de ingilizce çevirisinin akıcı ve fena olmadığını söyleyebilirim.

mangaya ya da genel olarak çizgi roman dünyasına uzak insanların da çok keyif alabileceği bir seri bu; kafada, manga deyince otomatik oluşan klişelerin çok azı mevcut. hele ki shounen klişeleri hiç yok. depresif, pesimist, gerçekçi, şok edici, hüzünlü ve oldukça kara bir tona sahip; ördek çizimler yanıltmasın. hatta fazla depresif ve dark bulup yarıda kesen okuyucu yorumları da gördüm internette.

konuyla ilgili ablamla hep yaşadığım bir diyaloğu paylaşayım o zaman.*
a=ablam
z=zümrüt

a: zümrüt bir tane film var.
z: olabilir, çok normal.
a:çok güzel ama.
z: yani?
a: izleyelim mi?
z: olur, aç izleyelim. zaman geçmiyor zaten.
a: aa ama şey.. filmin adını hatırlamıyorum.
uzun bir sessizlikten sonra;
z: ciddi olamazsın..

ve sonrasında 2 saatlik filmi 3 saat boyunca arama süreci geliyor.
kamu spotu: lütfen beğendiğiniz filmlerin ismini unutmayınız.*

kargonuz yola çıkmıştır.

çaylak olarak hesap açtığımda dolar 3 liraydı, hala daha çaylağım. işin saçma tarafı ne kadar sapık, ırkçı,kötü niyetli varsa yazar yapmışlar ama ben sıra bekliyorum kaç yıldır...bu saatten sonra heves kalmadı mis gibi kafa sözlük var biz bize yeteriz...

korktum.
sevilmemekten korktum, aşağılanmaktan korktum, hakarete uğramaktan korktum.
küçük yaşlarımda başladım ben. birinci sınıfa giderken babamın işi hakkında yalan söyleyerek başlamıştım işe. sonrasında dikkat çekebilmek için yalan söylediğim oldu. sonrasında bir topluluğa girdiğim için düşüncelerimi saklamam gerekti. bu nedenle rol yaptım. en sonunda da işlediğim bir hatayı gizlemek zorunda kaldım. çünkü zaten yeterince nefret kazanmıştım, daha fazlasını kazanmaktan korktum.

bir film olan neşeli günlerden sonra klişeleşmiş ve palavra atan abartan kişilere karşı söylenen sözdür.

-efendim ilkbahar? hayırdır?!
+rahat ol. yine ne salaklıklar yapıyorsun diye bakmaya geldim.