şeklindeki zihne mıh gibi kazınan cümleleriyle oğuz atay'ın edebi yeteneğinin önünde bir kez daha saygıyla eğilmekteyiz efendim.

harika haber.

allah, düşünen ve katılan herkesin gönlüne göre versin. teşekkürler emekleriniz için.

anoreksijenik ya da anoreksan, iştah kapatan bir ilaç sınıfı.

aksi için (bkz: oreksijenik)

jakstat mahlaslı yazarın ukdesidir.

can sıkan bir durum.
birkaç gündür yazma perilerim yıllık izne çıkmış gibi. yazamıyorum, kelimeler çıkmıyor. yazdığım birkaç şey varsa, çok zor şartlarda çıkmıştır. başlıkları okuyorum, giriyorum, entryleri okuyorum, sanki düşünme sistemim kapalı gibi, boş bakıyorum. yazayım diyorum, kutucuk bana bakıyor, ben kutucuğa. gerisin geri çıkıyorum. onlarca kez tekrarlanıyor bu. yazmak lüksmüş, onu anlıyorum. yazmak ihtiyaçmış. yazamamanın sıkıntısını, yazamayanlar anlayacaktır.
yazma perilerim lütfen evinize geri dönün. yeter bu kadar tatil.

(bkz: kırk fırın ekmek yemek).

ilk okuduğumda çok güldüm bayıldım, çok yaratıcı, düşünen bulan arkadaşı bende tebrik ediyorum, her okuduğumda, tonlamasıyla birlikte tekrar okuyorum, tekrar gülüyorum, gerçekten kafa sözlük farkı dedirtmiştir, boynuz kulağı geçmiştir hanımlar beyler.

katılmadığım başlıktır. insan nasıl bir ailede doğacağını seçmez ve tamamen bireye odaklıdır. köklerinize saygı duyun. ancak onlara tapmayın. en iyisi doğduğunuz veya olduğunuz konum değildir. mükemmeli arayın. not: ailenizi terkedin demiyorum ya da onları reddedin. ancak bunca aile faleketi yaşayan insanların olduğu zamanda önerimdirki bireysel güçlü kalın. çok güçlü

evimin denize beş dakika olması, yaza doğru balkonda otururken hem deniz kokusunun hem de mis gibi narenciye kokusunun içimizi doldurması.(bkz: antalya)

(bkz: tutunamayanlar)

gittikleri bir restoranda gelen hesabı öderken türk lirası ile burnunu silerek dalga geçen turistlerdir.
kendilerince türk lirasının onlar için ne kadar değerli olduğunu anlatmaya çalışmışlar.

iki kişi seven iki defa ölürmüş bir kalp yalnız bir kalbi düşünürmüş

10 yaşındaydım. farkında olarak izlediğim ilk dünya kupasıydı. dünya kupaları 1 ay sürer ama sanki o dünya kupası bütün yaz sürmüştü. çok garip bir biçimde ben almanyayı tutuyordum maradona değil rummenige hastasıydım. unutamadığım maç ise yine herkesin aksine brezilya fransa maçıydı. uzatmalarda brezilya elenmişti çok dramatik gelmişti o maç bana, çok üzülmüştüm brezilyaya. yine unutamadığım birşey maç aralarında tom selleck in magnum dizisi yayınlanırdı. o kırmızı ferrari ye aşıktım. o dünya kupası galiba hayatımın en mutlu dönemini ifade ediyor benim için. çocukluğun son evreleri, birşeylerin farkındasın ama hiç bir sorumluluğun yok. sorumluluk yok hayatında gördüğün en adaletsiz olay brezilya fransa maçı, daha sonra yaşayacaklarının yanında hiç birşey değil bu adaletsizlik. şu an 45 yaşımdayım 7...8 sene öncesine kadar gunde sıkılmadan 3...4 maç izleyebilen ben 7...8 senedir bir maç dahi izlemedim. bırakın tuttuğum takımları bir çok takımın ilk 11 ini sayabilecek olan ben kimseyi tanımıyorum ve futbol diyince aklıma artık sadece o tertemiz duygularla izlediğim 1986 meksikadan başka hiç birşey gelmiyor, ne uefa kupası, ne 2002 yarı finali.

eğer kitap okumayı seven bir kimseyse yaşadığı mutluluğu tanımla falan tarif edemeyeceğim insandır.

hoyratça market alışverişi.

kaybetmeden farkına varamadığımız "zaman" ın, önemini derin bir hikayeyle ve akıcı bir dil ile anlatıyor kitap. ayrıca momo gibi, insanları yargılamadan dinleyen bireylere olan hasreti gösteriyor.

istanbul'un eski günlerinin kısmen de olsa yaşanabileceği bir boğaz semti. sokakları tiyatro dekorlarını andıran renkli evlerle süslü.

tanımı zar zor giriyoruz, ne kulübü.

bindik bir alamete

hissizlik.