reflü. gece uyutmaz, yediklerini burnundan getirir.kahve içemezsin.

(bkz: ıtachi uchiha)'dan başka kimse olamaz dediğim karakter.

güzelliğinden gözlerimi alamadığım, içimi titreten canım aşkım kassandra ile oynamaya devam edeceğimiz oyundur inşallah...

1,5 buçuk ayda 90 saat oynayarak rekorumu kırdığım yetmezmiş gibi, daha dünya kadar ara görev + 2 adet dlc bitirmem gerek. ana hikayeyi ise henüz yeni bitirdim. aslında oyunu almadan önce tereddütlerim vardı, herkes oyun şöyle çöp böyle çöp diye anlatıyordu ancak sırf antik yunan atmosferini deneyimlemek, ve genel olarak rpg oyunlarını sevdiğim için fiyatı xbox'ta iner inmez direkt aldım.

marc riboud, vietnam savaşı karşıtı jan rose kasmir, 1967.

guinnes rekorlar kitabı’na dünyanın en korkusuz hayvanı olarak geçmiştir bal porsuğu. afrika, fas ve hindistan taraflarında yaşasa da oralardan sıkılmış belli ki bize de uğramış bir yazar olarak. ilginç ve bilgilendirici yazılarını severek okuyorum. bendenize öğrenmenin yaşı olmadığını tekrar hatırlatan samimi yazardır. öğrenmeye ve yazmaya devamm...

istanbul'un kendi halinde gayet nezih bir ilçesi. bazı bölgelerinde sokak isimlerine sadece çiçek adı verilmiştir. (bkz: nergis,orkide,papatya sokak) sahil bölümü de ayrı güzeldir.

21oz'u keşfetmemizi sağlayan yayın.

muhtemelen katılamayacağım, bunun için yayın yapacak olan ve de gönlümde yeri olan yazarımız zippodan çıkan çınn sesi'ne özürlerimi sunuyorum. eğlenceli bir yayın olacağından hiç şüphem yok. başarılar dilerim, sesinize zeval gelmesin. *

bi öğrenci klasiğidir.
profesyonel bir öğrenci, salçalı makarnayı kyk dan tutunda sahile kadar her yerde yapabilir böyle bir skill üniversite kazandığında otomatik olarak açılıyor.

karışık yıllar. bir kaset düşünün içinde zeki müren, tarkan, barış manço, cem karaca, aşık mahsuni, ahmet kaya, kubat, sezen aksu, ibrahim tatlises, ajda pekkan, ferdi tayfur, nilüfer, edip akbayram, neşet ertaş, özay gönlüm, kazancı bedih, kazım koyuncu, grup vitamin, kayahan, ümit besen hep beraber parçalarını söylüyor. o tarz bir ülke...

bihter ziyagil

apartmanımızın kedisi bitli hanım

ahhahaha bu nasıl film ya?

bruce dickinson'un solo kariyerinde cikarttigi albumlerden harika bir parcasi. sakin baslar arpejler esliginde, nakarattan sonra kudurur, solosuyla aglatir.

edgar allan poe.

kafa sözlüğe kayıt olduktan sonra 3 iş günü içerisinde adresinize gelen hediye paketi.
bu vesileyle sözlükte anonim takıldığını sanıp aklına gelen her şeyi yazıya döken yazarlara da alttan alttan gözdağı vermek amaçlanmaktadır.

bana hala gelmedi diyen arkadaşlara not: kırsalda yaşıyorsanız ptt'nin dağıtım günlerine göre paketin size ulaşması değişkenlik gösterebilir, sabırla bekleyiniz.

her şey zıttıyla kaimdir. kötüler kadar iyileri de vardır sayın larktwain_123_.
ki bu başlıkta ironi yaptığını da biliyorum. ama madem zamanıdır, ben de yeri gelmişken, kendi görüşlerimi ardıllayayım istedim. *

yani sorum şu aslında: sırf kötüye, kötülere, binlerce, milyonlarca kötüye denk geldik diye çağın vebasına tutulmak zorunda mıyız?

değiliz.

keza ne yok saymak sorunu çözer ne de tamamıyla savaşçı bir ruha bürünmek. bu tür tavırlar önce kişiyi, ardından küçük küçük toplulukları ve sonunda da cemiyeti genel bir ruhsal bozukluğa iter. bu nedenle itidalli olmakta yarar var ve sağduyuyu korumak her zaman elzemdir diye düşünüyorum, düşünmekteyim.

yine tanıdığım biri, kadınlardan yana yüzü gülmemiş biri, öyle çok çekmişti ki, tutup hepsine karşı bir öfke, nefret ve buhran geliştirmesini beklerdim. fakat öyle olmadı. ve bunun salt cinsellikle de bir bağlantısını kurmadı, kuramadı. yani ne yaparsa yapsın yine kadınlara - çok afedersiniz amiyane bir tabirle ifade etmek zorunda kalacağım ama - ihtiyaç (!) duyacağı için de değil üstelik!.. sadece bunun ayırdına vardığı için: sırf bir kadın gelip, hayatımı ortadan ikiye böldü diye, sırf o kötü çıktı ve beni bile bile bir mahvoluşa sürükledi diye, bu duruma boyun mu eğmeliyim? kabul edip, bütün kadınlar kötüdür, yanılgısına mı düşeyim?.. bu soruyu kafasında, benliğine, yüreğine hatta hatta bedenine ve tabii ruhunda birkaç bin kez sorup, sonunda vardığı sonuç üzerinden istisnaları kaideleştimemek üzerine hayatını kuruşuna şahit olmuştum, olmaktayım.

biz de böyle olmalıyız. belki bu konuda en çok yarayı alan biziz ama süreci kontrol etmek, yangına körükle gitmemek, benim de tercihimdir. sonrasında her şey, toplumsal olarak bile peşi sıra geliyor.
sadece biraz bilinçli olmak, elbette bu süreçte haklarımızı korumak ve bir çürük elma üzerinden, tüm kasayı çöpe atmamak gerekiyor.
hepsi bu.

nazım hikmet bursa cezaevindeyken bir gün ; adalet bakanlığından cezaevini denetlemeye bir müfettiş gelir. bir kaç günlük denetimden sonra müdüre ' nazım da buradaymış çağır da görelim kimmiş neymiş ?' der. nazım'ı odaya getirirler müfettiş nazım'a oturacak yer dahi göstermez uzun bir süzme ve kısa bir konuşma ardından yalnızca 'gidebilirsiniz' der. nazım hikmet tam kapıdan çıkacakken müfettiş'e 'ömer hayyam'ı duydunuz mu ? ' diye sorar. müfettiş hemen atılır 'kim duymaz hayyam'ı ' nazım hikmet 'hayyam zamanında iran hükümdarı kim ?'diye sorduğundaysa müfettiş sessiz kalır. nazım konuşmasını sürdürür' görüyorsunuz sanatçıyı anımsadınız ama hükümdarı anımsamadınız. yıllar sonra beni dünya anımsayacak ama dönemin adalet bakanı'nı ve sizi kimse anımsamayacak' der çıkar.

ortamlarda aşı olmadığınızı söylediğinizde sizden inceden uzaklaşma durumu.