richard harrington ve mali harries'in başrollerinde oynadığı 2013 yapımı ingiliz polisiye dizisi.

galler bölgesinin soğuk ve sarp cografyasinda enfes görüntüler eşliğinde çekilmiş. gri ve puslu havasına, azgın dalgaların boy attığı denizine, gri taş bloklardan ve duvar kağıdı ile kaplanmış neredeyse bir örnek evlerine bakarak bu sıcak yaz günlerinde serinlemenizi sağlıyor. polisiye dizilerde amerikan yapımlarından sonra ingilizlerin bu işte daha iyi olduğunu bir kez daha ikna olmama sebep olmuştur.
jean christophe grange okuru olan şahsımın aksiyondan çok tarih ve psikoloji sevmesi nedeniyle dizinin az aksiyon bol hikayeyi yapısı hoşuma gidiyor.
tabiki bu dizide de özel hayatında sorunları olan dedektif, büro içinde iktidar savaşları, güven vermeyen iktidar yanlısı amirler ve en önemlisi gözlüklü bilgisayar ve arşiv uzmanı çalışkan yardimci klişeleri kullanılmış. insanların öldürmek için intikam duygusuna sığındığı hikayeler, ingiliz soğukluğunin hissedildiği, konuşmaların çok uzun olmadığı, dedektifin ukala şakalarının yer almadığı dizi 31 temmuz'a kadar netflix'ten izlenebilir. küçük bir suprizbozan olarak dizide her bölümde en az gösterilen karakter en çok dikkat edilmesi gereken karakter olarak dikkatinizde olmali.

küfür eden insan*

gün doğarken.

fok balığı. elleri ve ayakları yüzgeç şeklinde olan, denizde çok hızlı yüzebilen, küçük balıkları yiyen ama köpek balığı tarafından yenilen, bıyıklı bir hayvandır.
yavrularının, çok güzel beyaz kürkleri vardır. bu yüzden kanada'da bile binlerce fok daha yavruyken öldürülür. delici yada kesici alet kullanıp kürkü bozmamak için kafalarına sert cisimlerle vurarak öldürürler.
cape town'da, deniz kenarındaki turistik alışveriş merkezi waterfront'da gezinirken homurtulu seslerini duyabilirsiniz ama yanlarına çok yaklaşınca sidik kokusunu farkedersiniz. çünkü bu hayvanlar, toplu halde yanyana yatıyor ve sadece acıkınca balık yemek için denize giriyor, karnını doyurur doyurmaz, gelip yatıyor.

ilkokul, ortaokul, lise ve kısmen üniversite hayatım boyunca bulunduğum durumdur. bazen acı verir, bazen diğerlerinden farklıymışsın gibi hissettirir.

işte o çiftler şimdinin aynı instagram hesabını kullanan çiftler.

melek miramız 1 yaşına bastı vik vik vik

bugün yürümeyi öğrendik alkııııışşşş gibi saçma sapan paylaşımlarınlarından tanıyabilirsiniz onları.

iticilik konusunda hiçbir şey kaybetmediler bilakis daha da itici olarak devam etmekleteler.

reshad strike'in ekibiyle ülke ülke, kültür kültür dolaşarak çektiği belgesel türü film.

ben de özgün, samimi, içten, yaratıcı ve izlenilesi olduğunu düşünüyorum. farklı kültürler tanıyoruz, dünyanın bizden veya sorunlarımızdan ibaret olmadığını görüyoruz. adamlar 70$ kazanabilmek için tehlikeli dağların eteklerinden bal almaya çalışıyor. insan bunları görünce hayatındaki sorunlarının o kadar da büyük olmadığını anlıyor.

daha izlemedim ama konusunu bildiğim için etkileneceğiniz bir film olduğuna garanti veririm.
(bkz: sophie scholl)
sophie, nazi almanyasında şiddet karşıtı bir direniş grubu beyaz gül'ün üyesi olan bir öğrenci.
abisiyle birlikte üniversitede broşür dağıtırken yakalanıyorlar. 21 yaşındaki sophie, görüşünden asla taviz vermediği için idamla yargılanıyor, yakalanmasıyla idamı arasındaki 4 günü anlatıyor film.
daha önce hiç duymamıştım bu ismi. ya kendi cahilliğim yüzünden yeni duydum ya da kız gerçekten pek bilinmiyor, umarım ilk şıktır.
gencecik bir yaşta birilerine örnek olmak için sergilediği bu duruş inşallah daha çok insan tarafından bilinir.

birkaç gece önce her şeye rağmen iyi bir insan olduğuna ve karşılaşırsak "neden yaptın?" demeyeceğime karar verdim.

sanırım bu artık unutmanın ötesinde bir şey; saygı duymaya, yargılamamaya ve en önemlisi kızmamaya başlamak. ondan sonra sadece flört evresine kadar gelebildiler. korkuyordum aynı şeyleri yaşamaktan, artık korkmuyorum. herkesin bir olmadığını fark ettim. bir de onun yaşı benimkinden büyüktü. bana birçok konuda farkındalık ve olgunluk kazandırdı. evet, iyi yönlerini daha çok görmeye başladım. biraz da özledim galiba, sevgili oluşunu değil, bir sırdaş gibi beni dinleyişini.

ama "bitti o şiir, başka mısra gerekmez" demiş cahit zarifoğlu. ne de güzel demiş.

japonya'da 19. yüzyılda gerçekleşen satsuma samuray isyanını bitiren savaş.
kumamato kalesi kuşatmasında yenilen samuray güçlerinden hala saigo takamori'ye (samuray'ların lideri) sadık olanlar satsuma'ya doğru çekildikten sonra shiroyama tepesini ele geçirmek üzere hazırlanırlar.
kumamoto kalesi kuşatmasında ve ondan sonraki savaşlarda 20.000 kişilik ordusu 500 kişiye kadar düşen saigo, artık son savaşını verecektir. kiraz çiçekleri dallardan düşüp omuzlarını okşarken, yaşlanıp dağların eteğinde huzurlu bir ölümü umarken , emperyal japonya ordusunun 30.000 ferdi tarafından shiroyama tepesine kıstırılmış ve racon icabı sonuna kadar savaşacaktır.
hayatın doğasıdır, eski topraklar bir yerden sonra bırakmalıdır.
hayatın doğasıdır, yenilikler günahlarla birlikte gelir.
tepeden aşağı bakar, 30.000 kişilik modern silahlarla donatılmış emperyal japon ordusuna göz gezdirir. gençlerle dolu, mühendislik harikası ölüm makinalarını görür. bunlar japonya'nın geleceği olacaktır artık. kendisinin ve samurayların zamanı geçmiştir.
bir de kendi dostlarına bakar. çoğu yaşlıdır ama hala çok kabiliyetlidir. antik savaşın üstatlarıdır onlar, yaşayan efsanelerdir.
eski ile yeninin her karşılaşmasında büyük iskender'den beri gelen kanun geçerlidir. yeni eskiyi savaş alanına gömer ve hayatına devam eder.
akbabalar tarafından etrafı çevrilmiştir. artık bu antik kültürün son şafağı üzerlerinde doğmaktadır.
shiroyama, samuray'ların bushido(samuray'ın yolu)'yu onurlandıracağı, son savaşını vereceği yerdir.
emperyal japon ordusu tarafından gelen teslim ol çağrısını reddetmiştir. artık savaşacaktır. sakuraların gölgesinde olmasa bile, kendi topraklarında, kendi dostlarıyla birlikte ölecektir.
tamamen kapana kıstırılmıştır. bir samuray bile kaçmasın diye 30.000 kişilik ordu tarafından her tarafı çevrilmiştir. top mermileriyle bastırılmış, tüfeklerin karşısına katanalarla koşanların öldüğü ufak bile gözükse de bir kıyım yaşanmıştır. hattı yarmayı başaran samuraylar, yakın savaş talimi almamış ön hattaki tüfekli askerlerden 30 tanesini indirebilmiş ancak sonunda öldürülmüşlerdir.
şafağa kadar dayanmışlar ancak artık 40 kişi kalmışlardır. bu 40 kişi de bombardımanlarla yavaş yavaş ölmektedirler.
savaşın sonlarına doğru saigo ve yardımcısı beppu shinsuke ile bir kaç samuray kalmış. saigo, harakiri dediğimiz samuray'ın yolunu onurlandırmak için seppuku'yu gerçekleştirmiştir. beppu ise harakiri yapanın inanç olarak tamama ermesi için ve kafanın düşmandan saklanabilmesi için kaishakunin denilen, harakiri yapan kişinin kafasını gövdeden ayırma işlemini gerçekşleştirmiştir. ancak saçlarını kesmedikleri için yine de saigo'nun ölüsü tanımlanmış ve bulunmuştur.
satsuma isyanı japonya'ya çok pahalıya mal olmuş, öyle ki ülke, kurşun ve diğer metalleri ordu bütçesi için kullanmak zorunca kalınca ilk defa bozuk para yerine kağıt para bastırılmış.
saigo ise ölümünden sonra 1889 yılında affedilmiş ve insanlar tarafından kahraman olarak görülmüştür.
yaptıkları bushido için onurlu bir hareket olarak görülmüştür.
kendisinin tokyo'da, sakura çiçekleri ile ünlü ueno parkında, son gerçek samuray olarak bronz bir statüsü bulunmaktadır. statue of saigo takamori.
bushido onurlandırıldı, son gerçek samuray'ın savaşıydı.

askeri birlikleri yok etmek anlamında kullanılan bir deyimdir. askeri toplulukları hareket edemez hale getirmektir.

herkes çok övmüş. aynısından istiyorum, bir bardak su içine şeker atın pliss.

"konuştuğun zaman sadece bildiklerini tekrar edersin ama dinlersen yeni şeyler öğrenebilirsin."

(bkz: dalai lama)

"iyi ki dediğim o kadar çok olumsuzluk oldu ki hayatımda.
iyi ki diyemesem, nasıl devam edebilirim ki yoluma?
yeniden nasıl sevebilirim ki?
yeniden nasıl umut bağlayabilirim ki?
yeniden nasıl mutlu olabilirim ki?
iyi ki diyebilmek güç veriyor.
yoksa korkardım.
yoksa kapana kısılmış hissederim.
ayaklarıma prangalar bağlanmışcasına yaşamama neden olur iyi ki diyemediğim her şey.
yaşadıklarım güvenmemeyi öğretmedi, kendime nasıl güveneceğimi öğretti.
hayalkırıklıklarım kaçmayı değil, kırılganlığımla baş etmeyi öğretti.
bu bana yeniden ayağa kalkmayı öğretti ve sonrasında hiç düşürmedi hayalkırıklıklarım.
iyi ki "iyi ki" diyebiliyorum."
ziya ünlütürk

acilen bitmesi gereken tiplerdir zira yoksulluğun kişilerin gelişimi için bir engel teşkil ettiği su götürmez bir gerçektir. bu, güzelleme yapılması değil; farkına varılması gereken bir durumdur. özellikle çocuklar üzerinde yoksulluğun birçok olumsuz etkisi bulunmaktadır.
yoksulluğa maruz kalma, olumsuz yaşam olaylarını arttırmış, anne-baba-çocuk
ilişkilerinde ve etkileşimlerinde daha çok stres yaratmış ve çocuk yetiştirmenin olumlu uygulamalarını azaltmıştır (duncan ve brooks-gunn, 1997; guo ve harris, 2000). alt sosyo-ekonomik statünün göstergeleri olarak düşük gelir düzeyi ve yoksulluk,ailedeki sosyalleştirme
sürecine zarar vermiş, annelerin-babaların çocukları yönündeki sıcak, sevgi dolu ve duyarlı uygulamalarını ve çocukların duygusal, psikolojik, sosyal ve bilişsel gelişimine hizmet eden sosyalleştirme çabalarını azaltmıştır. düşük gelir, yoksulluk ve işsizlik gibi kötü koşullar,annelerin ve babaların sosyalleştirme sürecindeki sıcaklığını, duyarlılığını ve denetimini azaltmış, sert ceza kullanımını ve tutarsız disiplin uygulamalarını arttırmıştır (smith, brooks-gunn ve klebanov, 1997).buradan

keşkelerle.

dünyada parayı sadece erkeklerin kazandığını zanneden erkeklerin uydurduğu şehir efsanesini, kendilerince teyit etmek için sordukları sorucuk. cevaplamaya tenezzül etmiyorum.

kayıp sembol dan brown

az önce bu olaya rastlamamı sağlamış olan yazarın eylemi. ismini vermeyeceğim malumunuz, şahsi bir mevzu için kimseyi ulu orta şikayet etmeyi lüzum görmüyorum.

ancak, her ne kadar yazdığım tanımların direkt beğenilmemesine takılmasam da, önceden verilen beğenilerin geri çekilmesini oldukça kalp kırıcı buluyorum. hele ki, bu eylem aynı zamanda sevdiğiniz bir yazar tarafından yapılıyorsa. biliyorum içinizden bazıları "derdini seveyim" diyor şu anda bana. ancak burada başka bir olay daha var ki; o da bu eylemi gerçekleştiren yazarın diğer görüşlere kapalı olduğunu görmektir. en çok da bu noktaya takılıyorum doğrusu.

elbette kimse herkesin her tanımını beğenmek mecburiyetinde değil, ancak diğer beğenilerin geri çekilmesinin hakkaniyetsiz ve kalp kırıcı olduğunu düşünmekteyim.

yeri geldiğinde en sevmediğim şeriatçı, aşırı solcu ve aşırı sağcı yazarlara bile oy veren biri olarak, ben bu tür olayları pek anlamlandıramıyorum doğrusu...

ecza deposunda çalışırken her sabah 04.45 te yaptığım eylem.