anne seni sobaya atsa haklıdır.

bir turgut ulucan kitabıdır.

okur okumaz hayran kaldığım yazar turgut ulucan nergis kitabından sonra bana edebi bir iştahla oburca okuduğum bir kitap hediye ederek kütüphanemde kazanmaya başladığı saygın yeri daha da güçlendirdi.

mr.bean’in bir bölümünde bean tren seyahati yaparken karşısındaki adam okuduğu kitaba o kadar güler ki bean için yolculuk bir cehennem azabına döner. o bölümü izlediğimde insan okuduğu bir şeye bu kadar gülemez diye düşündüğümü hatırlıyorum ama bu kitabı okurken o zamanlar ne kadar yanıldığımı anladım. özür diliyorum.

romanda yozgat’ın akpınar köyüne konuk oluyoruz, aslında tam da olamıyoruz çünkü nedendir bilinmez yollar uzun zamandır kapalı. bu tuhaf durum elbette bizi meraklandırdığı kadar akpınar köylüsünü de meraklandırıyor. allahtan zabun lütfü var da köylüye neler olup bittiğini anlatıyor.

zabun lütfiye göre ülke yeni bir darbe mağduru olmuş ve askerler köylüye çok kızgın olarak geri dönmüşler. biz onlara demokrasi verdik, onlara koşa koşa menderes’e gittiler, bu sefer ümüklerini sıkacağız, derler.

sonra köyü alır bir telaş. camiyi yıkmayı düşünmeye kadar gider kendilerini kurtarma planları. herkes kendi bildiğince yol gösterir, çözüm önerir, kafa patlatır. ama yollar da açılmaz bu arada. asker ha geldi ha gelecek. ha güldü ha geçecektir.

mutlaka okunması gereken, hacimsiz ama dev bir kitaptır.

ben de olabilirim. gececi degilim aslinda da, yasadigim ulkenin saat farkindan kaynakli bu saatlerde girebiliyorum cogu zaman.sozlugu bana emanet edebilirsiniz yani ,bakarim ben...

iki ay sonrasinda edit: istedim ve oldu evet...

ailelerin cenaze törenindeki ağlayan ve perişan durumları, tabutun arkasından yürüyen eşleri, tabuta dokunan, öpüp koklayan çocuklarının görüntüleri, insanın içini cız ettiriyor. burada istediğimizi söylesek ve yazsak da boş. giden geri gelmiyor, ateş düştüğü ocakları yakıyor. şurada 4 gün sonra biz başka gündemlerle döneceğiz ama o ailelerin o hüznü, acısı, özlemi sürüp gidecek.

ölen kişiye üzüldüm yakınlarının tekrar başı sağ olsun ama bir futbol müsabakasını bu kadar hayatının ortasına koymak, kalp krizi geçirebilecek kadar değer vermek ne derece doğrudur orası tartışılır.



link

çalışmak istemiyorum.
iş yerimden nefret ettim.
sabah dolunay varken(ona sabah denmez bildiğin geceyken hala yani)işe geliyor olmaktan nefret ettim.
mobbingten nefret ettim.
takıntılı patronumdan nefret ettim.
yalnız çalışıyor olmaktan nefret ettim.
günde 10 saat çalışıp(1 saat de yol ekleyin, etti mi 11 saat),yaşayacak zamanım kalmamasından nefret ettim.
imalardan nefret ettim.

ya ben emekli olmak istiyorum.

blog, web-login kelimelerinden türemiştir ve insanlara fikirlerini, isteklerini, ilgilerini paylaşmanın en kolay yolunu sunar. günümüzde blogger ve wordpress gibi birçok ücretsiz blog yazma mecrası bulunmaktadır.

blog yazarlığı ise yapması şu anda oldukça zor olan, kimilerinin yazmak için, kimilerinin ise para kazanmak için yaptığı bir eylemdir. şahsım türkiye'deki blog yazarlığı yapan binlerce kişiden biridir. bu işte yeniyim ancak oldukça güzel olduğunu söyleyebilirim. gündeme, siyasete, edebiyata vs. dair her türden fikriniz özgürce yazabiliyorsunuz. yazılarınız arasına resimler ekleyip kendi dijital defterinizi oluşturuyorsunuz bir nevi.

adsense ile reklam alabilir, aylık bir kazanç sağlayabiliriz. blogunuz büyüdükçe kazancınız da büyür. tabii, bunca artının yanında zorluğu da vardır. okunmak için ciddi reklama veyahut sabra ihtiyacınız var. aklınızda soru işaretleri varsa benimle veya işin uzmanlarıyla görüşebilirsiniz ancak şunu söyleyebilirim ki; denemekten ne zarar gelir? *

genç kardeşlerimiz ilk geldiklerinde türkiye'de her şeyin güzel olduğu, fiyatların uygun olduğunu belirttikten sonra, artık hayat iyice zorlaştı, yok efendim 10 tl verdiğim sigaraya 20 tl veriyorum minvalindeki isyanları. bu kardeşlerimiz bir an önce almanyaya geçmek istiyorlarmış. bu ülkede yaşam standartları iyice düşmüş vesaire.

link

öyle yıkma kendini,
öyle mahzun, öyle garip…
nerede olursan ol,
içerde, dışarda, derste, sırada,
yürü üstüne üstüne,
tükür yüzüne celladın,
fırsatçının, fesatçının, hayının…
dayan kitap ile
dayan iş ile.
tırnak ile, diş ile,
umut ile, sevda ile, düş ile
dayan rüsva etme beni.

gör, nasıl yeniden yaratılırım,
namuslu, genç ellerinle.
kızlarım,
oğullarım var gelecekte,
herbiri vazgeçilmez cihan parçası.
kaç bin yıllık hasretimin koncası,
gözlerinden,
gözlerinden öperim,
bir umudum sende,
anlıyor musun ?

uzak doğu karate filmleri. bir dönem abiyi kardeşe kırdıran, uçan tekme denemelerine sebebiyet veren filmler.

sen istediğine inan açıklamakla uğraşmayacağım.

"param olsada ben alsam" şeklinde bir serzenişte bulunmama sebep olan kur. 10 tl'yi rahat geçecek yaza kadar.

"xxxxxx allahın var mı senin?"

kadın adamın geldiğini görmemişti, onun gelmesini beklediği tarafa doğru bakıyordu, adam ise her zamanki tersliğini ispatlar gibi tamamen alakasız yönden gelip oturan kadının yanına ilişti ve bu cümle çıktı ağzından.

" xxxxxx allahın var mı senin?"

2 saat öncesi...

adam uyandı, kafasının içinde her sabah uyandığında olduğu gibi çalan bir şarkı vardı, ne söyleyeni ne de sözlerini yazan adamı seviyor ama o şarkıyı çok seviyordu adam. "uzaktaa çok uzakta güneydeee "diye diye ite kaka çalışan telefonunu zor bela açtı, küfrederek telefonun aklının başına gelmesini bekledi. sonra ondan gelen mesajı gördü, daha çok küfretmeye başladı, içindeki öfke ve kırgınlığı karşı tarafın üstüne yıktı, tam gemileri yakmak üzereyken telefonu çaldı, arayan o idi.

adam şaşırdı, belki de aylar sonra biri ona "gel" diyordu, adamın olduğu yere yürüyerek yaklaşık yarım saatte varılacak bir yerde buluşma teklif etmişti. adam teklifi kabul etti, aklında binlerce iyi ve kötü senaryo ardarda uçuşurken şaşkınlık içinde yola çıktı, kadının dediği yere yürüyerek gitti. kadının yanına nefes nefese ilişti ve o cümleyi kurdu.

kadın adama bi baktı, ne olduğunu anlayınca adamı süzdü, adamın hali, üstü başı o kadar perişandı ki sanırım adamın halini az buçuk bilse bile kafasında bir haftadır yazıştığı adamın imajına pek oturtamadı. hemen yan taraftaki bir cafeye oturdular, kadın adama "ne içersin?" diye sordu, "kahve, sade, büyük" dedi adam zor bela, bir buçuk aydır kahveye hasretti, kadının masada bırakıtığı sigaradan yaktı.

kadın masaya döndüğünde ikisi de o ilk şaşkınlığı biraz üzerinden atmıştı, adam konuşmaya başladı, adam aylardır kanlı canlı, kendisini dinleyecek birini bulmanın telaşı içinde kadına neredeyse hiç söz hakkı vermeden içinde ne varsa, kendine ait, geçmişine ait ne varsa kadının üstüne kustu. saçmaladı, daldan dala atladı, içinden kendine "sus be adam, biraz da o konuşsun" dese de susmadı susamadı.

kadın çok yorgun gözüküyordu, tipi, havası, konuşması tam da adamın hayalinde olduğu gibiydi. ama rahattı, en azından o an için adama karşı, kendine karşı rahattı, bu hal adamın hoşuna gitti.
güldüler, gülüştüler, laf soktular ve en önemlisi birbirlerini anladılar.

zaman neydi, ne kadar sürede bir saat geçerdi önemli değildi, kadın gitmek zorundaydı, kalktılar, tam ayrılacakları zaman adam kadının omzuna gayri ihtiyari dokundu, bu dokunuş ilk ve son olacak gibiydi, bu fırsatı kaçırmak istememiş, güzel bir saatin üstüne bir de dokunuş eklemişti.*

adam karşıya geçti, dönüp arkasına bakmadı, sonra fark etti ki dudaklarında yine o şarkı var, gülümsedi.
gülümsedi.
gülümsedi.



tanım da bırakayım, silinmesin.

"insana bambaşka bir dünyanın kapılarını açan üstün yaşam formu"

tahtakale de eğitimini tamamlayan biri olarak, ve 36 yıldır ticaretin içinden biri olarak, bir kişiyi tanımam en çok bir saatimi alır. iddialıyım bu konuda, özelikle dolandırıcılar konusunda.

robert de niro'nun sempatikliği ve anne hathaway'in kalpleri yerinden oynatan güzelliğiyle yeri gelir duygulandıran yeri gelir güldüren 2015 yapımı film. özellikle bilgisayardaki epostayı silmek için jules'in annesinin evine gizlice gitme anları oldukça hoş. diğer yandan bizim emeklilerimizin ne kadar boş yaşadıklarını da hissettiriyor. adam emekli oluyor hala yaşama azmi var. bir seyleri başarmak istiyor. işe yaradığını hissetmek istiyor. bizimkilerse erkek kahvehanede kadın torunlara bakma derdinde. bir de günlerde.

pinhani çok güzel demiş ya,

içinden geleni söyle
kalırsa yazık olur
hayata küsüverirsin
hüzünler seni bulur
bi şeyler yapabilirsem
güzel gözlerin için
başından geçeni anlat
masaldır benim için

muhtemelen “tanrı benimle konuştu” söylemi.

onların yaptıkları şey kendi duyguları, düşünceleri ve tahminleriyle boşlukları doldurmak, sizinkiyle çok az ilgisi olan
yepyeni bir yaşam yaratmak, böylece artık güvendesiniz. siz istemedikçe kimse size dokunamaz. yalnızca kibar olmak, gülümsemek, paranoyakça düşünceleri kafalarından uzak tutmak gerek,
çünkü ne tür bir oyun oynarsanız oynayın sizin hakkınızda konuşacaklar, bundan kaçamazsınız ve zaten siz de aynısını yapardınız.

per petterson | at çalmaya gidiyoruz