1.
dilimize vanya dayı adı ile çevirilen anton çehov'un oyunudur.
bilir misiniz, karanlık gecede ormanda yürürken, uzakta bir ışıkçığın parladığını gördüğünüzde, artık ne yorgunluğu, ne karanlıkları, ne de yüzünüze çarpan dalları hissedersiniz. bu bölgede benim kadar çalışan kimse yok, biliyorsunuz. yazgım beni yerden yere vurmaktan vazgeçmiyor hiç. dayanılmaz acılar çekiyorum kimi zaman ve uzakta bir ışıkçığım yok kendim için bir şey beklediğim yok artık, insanları da sevmiyorum çoktandır sevmiyorum hiç kimseyi.
bilir misiniz, karanlık gecede ormanda yürürken, uzakta bir ışıkçığın parladığını gördüğünüzde, artık ne yorgunluğu, ne karanlıkları, ne de yüzünüze çarpan dalları hissedersiniz. bu bölgede benim kadar çalışan kimse yok, biliyorsunuz. yazgım beni yerden yere vurmaktan vazgeçmiyor hiç. dayanılmaz acılar çekiyorum kimi zaman ve uzakta bir ışıkçığım yok kendim için bir şey beklediğim yok artık, insanları da sevmiyorum çoktandır sevmiyorum hiç kimseyi.
devamını gör...
2.
sonya'ya 'güzelim boş yapma, işine gücüne bak, sal beni' demesini bekledim hep vanya dayımın. ama dayımızın profesöre olan nefreti her şeyden önce geliyor haklı olarak. gerçi ropromantik sonyamızın şahsına böyle denilmesi yakışmaz, ama ne bileyim bu kadar umut dolu olmasın o da. ben olsam derdim doğrusu. sonuçta kimse tam olarak normal halktan değil, profesörün etrafında toplanan orta ve orta üstü halk. onlara yakışmaz. biz bağcılar çocuğuyuz bu tiyatroda yerimiz yok..
vanya dayımızın kafasının 40'lı yaşlarda açılması kendisi açısından büyük bir yıkım. öfke çok kötü bir his.
astrov: öyle... on yıl içinde başka biri olup çıktım. neden, biliyor musun? çok çalıştım dadı. sabahtan akşama kadar durup dinlenmeden, bütün gün ayaktayım.. geceleri de, şimdi gelip hastaya çağıracaklar korkusuyla uyuyabilirsen uyu. seninle tanıştığımızdan bu yana bir tek özgür günüm olmadı. yaşlanmaz mı insan? zaten yaşam dediğimiz şeyin kendisi de öylesine sıkıcı, aptalca ve kirli ki... yutuyor insanı. çevren tuhaf kişilerle dolu, baştan aşağı tuhaf kişilerle. onlarla birkaç yıl birlikte yaşayınca da, farkına varmadan tuhaflaşıyorsun sen de. kaçınılmaz bir yazgı bu (kaytan bıyıklarını burarak) şu pala bıyıklara bak. ancak bir ahmak böyle bıyık bırakabilir. dadı, tuhaf bir adam olup çıktım ben de... gerçi bunamasına bunamadım daha, tanrıya şükür, aklım yerinde, ama gel gör ki duygularım köreldi sanki. canım hiçbir şey çekmiyor, hiçbir şeye gereksinim duymuyorum, kimseyi sevmiyorum... sevdiğim bir sensin belki. (alnına bir öpücük kondurarak) çocukluğumda tıpkı sana benzeyen bir dadım vardı..
vanya dayımızın kafasının 40'lı yaşlarda açılması kendisi açısından büyük bir yıkım. öfke çok kötü bir his.
astrov: öyle... on yıl içinde başka biri olup çıktım. neden, biliyor musun? çok çalıştım dadı. sabahtan akşama kadar durup dinlenmeden, bütün gün ayaktayım.. geceleri de, şimdi gelip hastaya çağıracaklar korkusuyla uyuyabilirsen uyu. seninle tanıştığımızdan bu yana bir tek özgür günüm olmadı. yaşlanmaz mı insan? zaten yaşam dediğimiz şeyin kendisi de öylesine sıkıcı, aptalca ve kirli ki... yutuyor insanı. çevren tuhaf kişilerle dolu, baştan aşağı tuhaf kişilerle. onlarla birkaç yıl birlikte yaşayınca da, farkına varmadan tuhaflaşıyorsun sen de. kaçınılmaz bir yazgı bu (kaytan bıyıklarını burarak) şu pala bıyıklara bak. ancak bir ahmak böyle bıyık bırakabilir. dadı, tuhaf bir adam olup çıktım ben de... gerçi bunamasına bunamadım daha, tanrıya şükür, aklım yerinde, ama gel gör ki duygularım köreldi sanki. canım hiçbir şey çekmiyor, hiçbir şeye gereksinim duymuyorum, kimseyi sevmiyorum... sevdiğim bir sensin belki. (alnına bir öpücük kondurarak) çocukluğumda tıpkı sana benzeyen bir dadım vardı..
devamını gör...