eraserhead

1977 yapımı bir david lynch şaheseri. charles bukowskinin hayatım boyunca izlediğim en iyi film ikinci bir film adı veremem size diyerek övdüğü filmdir ayrıca lynch üstadın ilk uzun metraj filmidir. film sizi içine çekerek gerçeklik algılarınızı alır uzaklaştırır. klasik bir sonradan baba olacağını öğrenip kadını yanına alma hikayesi olarak başlasa da çok farklıdır ortaya çıkan bebek bir yaratıktır konusu ama film resmen bir sürreal şölen yaşatır size düş mü gerçeklik mi anlayamazsınız bile. stanley kubrick bile bu film için arkadaşlarna muhakkak izleyin demiş ve filmde olan bebeğin nasıl yapıldığını öğrenmek için para teklif etmştir ama lynch'tan bir cevap alamamıştır. sağlam bir sabır çelik gibi bir irade ve güçlü bir mide isteyen bu filmin içerisinde klasik lynch dokunuşlarını hemen farkediyorsunuz. her filminde olduğu gibi bu filmde de baştan aslında mesajları veriyor lynch ama biz tabii ki çok sonradan anlıyoruz. imgesel dokunuşları bu kez fazlasıyla hissettiğimiz için sanki bir silgi ile beynimizi siliyor yönetmen filmin içerisinde 1977 yılında klasik sinema kurallarını altüst edip üstüne birde ayaklarının altına alıp çiğnemiştir. zamanın çok ötesinde oyunculuklar, senaryo ve makyaj ile. john nance nasıl oyunculuktur o.

az önce izlediğim film. david lynch yapımlarını severim ama size önerim bu filmi izleyecekseniz benim gibi bir şeyler tıkınırken izlemeyin. harbi midem bulandı ve yalan söyleyemeyeceğim izlerken korktuğum kısımlar oldu ki ben korku filmlerinden hiç korkmam mesela. ama bu film genel itibariyle korku filmi değildi deyip david lynch'i bir kez daha takdir ediyorum..

bir david lynch filmidir.

filmin senaryosunu da yönetmen david lynch yazmıştır. filmde jack nance, charlotte stewart, allen joseph, jeanne bates, laurel near, jack fisk ve jean lange rol almıştır.

david lynch filmleri izlemek her zaman zordur. daha zoru ise bu filmler hakkında bir şeyler konuşmak, bir şeyler yazmak ya da çıkarımlarda bulunmaktır. belki yanlış bir görüş olacak ama ne zaman bir david lynch filmi izlesem kendimi şiddet dozu artırılmış bir franz kafka öyküsünün içine düşmüş gibi hissediyorum.

henry spencer bir matbaada çalışan, hayatı çok da kolay olmayan bir adamdır. ve başına ne geldiyse uzaydaki adam yüzünden gelmiştir. elbette radyatörün içindeki kadının varlığı, yumruk büyüklüğündeki tavukların pişmemiş olması, tepesi silgili kalemlerin imalatı da etkilemiştir onu. ama en büyük sorunu uzaydaki adam ve erken doğan bebeğidir.

filmde birçok konuya değinilmiş olabilir ama bu film ancak bir insanın kabusudur bence. bebeğin kesintisiz ağlamaları bence fiziksel görünüşünden çok daha korkutucu idi.

birçok insanın aksine benim izlediğim en iyi film değildi. hatta film beni neredeyse her sahnesi ile rahatsız etti. ancak filmin nasıl başlayıp bittiğini anlamadım bile. sanki yönetmenin çekirdek aile kabusuna ortak oldum.