gece gelen yok olma hissi

gece olunca her şey sessizleşiyor. sokak lambalarının soluk ışığı, duvarlara yaslanmış gölgeler… hepsi sanki benden daha gerçek. zaman yavaşlıyor gibi değil de, tamamen duruyor sanki. dış dünya bir tiyatro sahnesi, ben ise seyircisi bile olmayan bir figüran.

insan kalabalığının çekildiği saatlerde, içimde bir boşluk büyüyor. derin, sessiz ve dipsiz bir boşluk. bir varmışım gibi değil de, hiç olmamışım gibi... hiçbir iz bırakmadan geçip gidiyormuşum gibi hayattan. geriye dönüp bakınca, ne dokunduğum bir kalp ne de kıymet görmüş bir anı kalıyor aklımda.

geceyle birlikte gelen bu hissin adı yok belki ama etkisi tanıdık. sanki içimde küçük bir ölüm var. her gece yeniden doğmayan, sadece biraz daha solan… gündüz rol yapıyorum, gece ise kostüm düşüyor üzerimden. kalıyorum, olduğum gibi. eksik, yorgun, fazlalık gibi.

yok olma hissi bazen bir düşünce, bazen bir şarkı, bazen de sadece duvara yansıyan silik bir gölgeyle çöküyor üstüme. o an, bütün dünya uykuda, ama ben tetikteyim. var olup olmadığımı tartıyorum. cevap hep aynı: bilmiyorum.

karanlıkla dost olmak zorunda kaldım. çünkü gündüzde yerim yoktu. gecede ise en azından yalnızlık bile beni anlıyor gibi.