1.
robin wright'ın hem yönetmenliğini hem de başrolünü üstlendiği 2021 yapımı filmdir.
robin wright, dünyadaki en güzel kadınlardan biri olabilir ve "mal sahibine çekmese haramdır" sözünü doğrulayan cinsten bir filme de imza atmış.
edee, yaşadığı acı bir olaydan sonra (travma kelimesinden artık sıkıldım) ciddi anlamda varoluş sorunları yaşamaktadır. ilk hedefinde de insanların birbirlerine sağır dilsiz kaldığı, olanca gürültü ve stresi de cabası olan modern kent yaşamıdır. doğal olarak şairin dediği minvalde bir şahan gibi doğanın yücesinde bir yerlere kurar dumanlı sevdaların yörük çadırını.
yalnız bir sorun vardır. edee, kaldığı orman kulübesinde sürdürebileceği yaşama hiç de aşina değildir ve feci sıkıntılar yaşar. fakat bu sıkıntılar; insan, telefon, sosyal ağ, gündelik sıkıntılara yine de şükrettirecek cinsten olduğu için edee, orada kalmakta ısrarcıdır.
film, bir doğa filmi ama hiç de doğadaki yalnız bir kadının, orada rastladığı yalnız bir adama sarılma klişesine düşmüyor.
birbirimiz hakkında bilmek istediklerimiz, aslında ne kadar da gereksiz ve kaçımız bu sınırı saygıyla gözetiyor?
yıllardan beri yaptığımız seyahatlerde, rastlantısal karşılaşmalarda, içinde bulunduğumuz istemsiz sosyal yığınların hepsinde nereli olduğumuz, ne iş yaptığımız, anamız babamıza kadar, maruz kaldığımız özel hayat teşhir ve tacizine yönelik karşılaştığımız soruların hepsinin insanların konuşmak için illa ortak nokta yaratma çabalarından kaynaklandığını düşünüyorum. yani büyük bir kabızlık sorunu.
oysa anı paylaşmak, başlı başına bir müştereklik değil midir? dağdan gelen için de bayırdan gelen için de paylaşılacak tek şey, üzerinden fikir ve gözlem edinilebilecek, aradaki yakınlık veya uzaklığı tanımlayabilecekleri tek nokta, rastlaştıkları kavşak ve sonrasıdır.
insan elbet yaşadıklarıdır ancak rastladığımız insanların her biriyle bu toplam, sürekli değişir. yani bugüne kadar bir şeydik ama başkalarıyla da başka bir şey olacağımız kapısı hep gözardı ediliyor ve bir şekilde herkes, geçmişteki başarılarının, kötü anılarının ya da hatalarının yapışkan tuzağına kapılıp gidiyor. kabullenmek, yadırgamamak, saygıyla bazı sınırları gözetmek ve belki yükün bir tarafını omuzlanmaksa insanın insana yapabileceği en büyük iyiliklerinden biri olabilir. çünkü akşama kadar fiziksel bir temas arzusuyla gerim gerim gerinen bir ergenin, dalga geçtiğimiz bu ihtiyacı, yetişkinlikteki ruhsal temas arayışıyla yine kendini ve bizi takip etmeyi sürdürüyor.
film, yabanda uyuyamayan bir kadının uykusuzluğu üzerinden aslında herkesin uykusuzluğuna dokunan, doğa manzaraları ve sade psiko dramıyla güzel bir film. izlenilesi.
robin wright, dünyadaki en güzel kadınlardan biri olabilir ve "mal sahibine çekmese haramdır" sözünü doğrulayan cinsten bir filme de imza atmış.
edee, yaşadığı acı bir olaydan sonra (travma kelimesinden artık sıkıldım) ciddi anlamda varoluş sorunları yaşamaktadır. ilk hedefinde de insanların birbirlerine sağır dilsiz kaldığı, olanca gürültü ve stresi de cabası olan modern kent yaşamıdır. doğal olarak şairin dediği minvalde bir şahan gibi doğanın yücesinde bir yerlere kurar dumanlı sevdaların yörük çadırını.
yalnız bir sorun vardır. edee, kaldığı orman kulübesinde sürdürebileceği yaşama hiç de aşina değildir ve feci sıkıntılar yaşar. fakat bu sıkıntılar; insan, telefon, sosyal ağ, gündelik sıkıntılara yine de şükrettirecek cinsten olduğu için edee, orada kalmakta ısrarcıdır.
film, bir doğa filmi ama hiç de doğadaki yalnız bir kadının, orada rastladığı yalnız bir adama sarılma klişesine düşmüyor.
birbirimiz hakkında bilmek istediklerimiz, aslında ne kadar da gereksiz ve kaçımız bu sınırı saygıyla gözetiyor?
yıllardan beri yaptığımız seyahatlerde, rastlantısal karşılaşmalarda, içinde bulunduğumuz istemsiz sosyal yığınların hepsinde nereli olduğumuz, ne iş yaptığımız, anamız babamıza kadar, maruz kaldığımız özel hayat teşhir ve tacizine yönelik karşılaştığımız soruların hepsinin insanların konuşmak için illa ortak nokta yaratma çabalarından kaynaklandığını düşünüyorum. yani büyük bir kabızlık sorunu.
oysa anı paylaşmak, başlı başına bir müştereklik değil midir? dağdan gelen için de bayırdan gelen için de paylaşılacak tek şey, üzerinden fikir ve gözlem edinilebilecek, aradaki yakınlık veya uzaklığı tanımlayabilecekleri tek nokta, rastlaştıkları kavşak ve sonrasıdır.
insan elbet yaşadıklarıdır ancak rastladığımız insanların her biriyle bu toplam, sürekli değişir. yani bugüne kadar bir şeydik ama başkalarıyla da başka bir şey olacağımız kapısı hep gözardı ediliyor ve bir şekilde herkes, geçmişteki başarılarının, kötü anılarının ya da hatalarının yapışkan tuzağına kapılıp gidiyor. kabullenmek, yadırgamamak, saygıyla bazı sınırları gözetmek ve belki yükün bir tarafını omuzlanmaksa insanın insana yapabileceği en büyük iyiliklerinden biri olabilir. çünkü akşama kadar fiziksel bir temas arzusuyla gerim gerim gerinen bir ergenin, dalga geçtiğimiz bu ihtiyacı, yetişkinlikteki ruhsal temas arayışıyla yine kendini ve bizi takip etmeyi sürdürüyor.
film, yabanda uyuyamayan bir kadının uykusuzluğu üzerinden aslında herkesin uykusuzluğuna dokunan, doğa manzaraları ve sade psiko dramıyla güzel bir film. izlenilesi.
devamını gör...