norma rae

yönetmen koltuğunda martin ritt'in oturduğu, 1979 yapımı dram filmidir. sendika organizatörü crystal lee sutton'ın gerçek hayattından esinlenmiştir film.

baş oyuncumuz olan sally field oscar'da en iyi kadın oyuncu ödülünü, ıt goes like ıt goes şarkısı ise en iyi özgün şarkı ödülünü almıştır. müziği de bırakayım şöyle.


tekstil işçisi olan iki çocuklu bekar norma karakterinin kötü şartlar altında çalışması ile başlıyor film. sonrasında fabrikaya görevli olarak gelen sendika görevlisi reuben ile tanışması ve sonrasından norma'nın da fabrikayı sendikalaştırma sürecinde yaşadığı tehlikekleri, zorlukları görüyoruz.

işçi sınıfını anlatan izlediğim ilk film. daha önce de izlediysem hatırlamıyorum. insanların tüm zorluklara, kötü koşullara rağmen direnişini bence güzel anlatmış film. değişim bazen tek bir kişinin yeter demesiyle bile başlayabiliyor. yeter ki bazı şeylerin farkında olunabilsin ve de umudun yitirilmemesi bence. norma karakterinin de asla vazgeçmemesi, tüm zorluklara rağmen en sonunda kazanması bunun en net örneği.

konu bağlamında çok uzak bir yere bakmamak da gerek aslında. şimdi türkiye'nin güncel manzarasında da aynı profili görebiliriz. toplumsal eşitsizlik olsun, ekonomik krizler olsun, güvencesiz bir çalışma ortamı falan olsun her şeyiyle birebir benzer. tek fark, insanların haklarını istedikleri zaman önlerine çıkan engeller, baskılar... ortada cesaret falan bırakmıyorlar yani. sonuç olarak da umutlarını yitirmiş milyonların çıplak yarası kalıyor. neyse çok uzun ve üstünde fazlasıyla konuşulacak bir mesela. kısaca ne demek istediğimi umarım anlamışsınızdır.

beğenerek izledim filmi. fazlasıyla da da düşündürdü bazı sert, acı gerçekler. ilginiz varsa izleyin derim.