pazar sabahı aile ile yapılan kahvaltı

yerimi aldığım kahvaltıdır

öff kıskandım.
kıskandım ulan başlığı...

mutfak benim için sadece yemek yapılan bir yer değil; düzenin, sakinliğin ve kontrolün olduğu dokunulmaz bir alan. her şeyin bir yeri var ve o yerler keyfine göre değişmiyor. pazar sabahı bile... o yüzden pazar kahvaltısını hazırlama işinin evin erkeğine devredilmesi, kulağa ne kadar hoş gelse de, mutfağın kaderi açısından ciddi bir risktir.

iyi niyetle başlar her şey. “sen otur, ben hallederim” cümlesiyle erkek mutfağa girer. beş dakika sonra tezgâh ekmek kırıntılarıyla kaplanmıştır, peynirler ambalajıyla vedalaşıp ortalığa yayılmıştır, çay yapılırken ocak ıslanmış, yumurta kırılırken üç tabak kirlenmiştir. kahvaltı masası fena değildir belki ama mutfak geride sessiz bir felaket alanı olarak kalır.

asıl mesele kahvaltının kendisi değil zaten. mesele, o dağınık ve pis mutfağa katlanma beklentisidir. çünkü erkek için kahvaltı bir an, bir etkinliktir; kadın içinse başı, sonu ve sonrası olan bir süreç. “sonra toplarım” cümlesi mutfakta en çok duyulan ama en az gerçekleşen vaattir. o “sonra” gelmeyince, pazar sabahının huzuru lavabodaki tabaklara gömülür.

ben mutfağın dokunulmazlığına inanıyorum. giriliyorsa özenle girilmeli, çıkılıyorsa iz bırakmadan çıkılmalı. pazar sabahı kahvaltıyı erkeğe devretmek güzel bir jesttir ama mutfak eski hâline dönmeden tamamlanmış sayılmaz. yoksa kahvaltı keyfi değil, mutfak sabrı test edilmiş olur.

çok uzun süredir hasret kaldığım kahvaltı.
özledim.

mutlu başlayıp kavga dövüşle biten pazar kahvaltıları mı? büyük dilim kaşarı tam ağzına atmışken şahsına yapılan saldırıyı adeta plevne kahramanı gazi osman paşa edasıyla püskürtmek için söylenen anlamsız kelimelerle birlikte ağızdan masaya ve bilimum aile üyelerinin suratlarına sıçrayan şarapnel etkili kaşar parçalarıyla zenginleşen pazar kahvaltıları özlenmez mi?

bizde böyle değildi. bir arkadaşımdan duydum. onlarda öyleymiş.

gerginliğin eksik olmadığı kahvaltı. o kahvaltı masasında oturacağıma taş yerim daha iyi.