şehit haberi almak

ateş düştüğü yeri yakar deyiminin gerçekten anlaşıldığı, anlaşılmasına sebep/vesile olan hadise.

bir abim vardı, kendisi öz abim değildi ama mahalle kültürü işte. bildiğim çoğu şeyi öğrendiğim, kendinden küçükleri hep sayan ve seven biriydi. aşçılık okudu, çalışkan da bir insandı. dersleri iyi değildi ama hayata erken atıldı, hep çalıştı. çalışmaktan hiç kaçmadı. efendi biriydi. bir gün bir sevda meselesiyle hayatı bok batağına girdi. şöyle ya da böyle o yoldan biraz arınıp bir düzen tutturdu. sonra asker oldu, ankara'da mutfakta görev yapmaktaydı. ben askerim paşalara rakı sofrası hazırlamak bıktırdı beni artık diyerek gönüllü olarak doğuya gitti. hafiften de deli bir mizaca sahip olduğu için herhalde iyi bir asker oldu. takdirler aldı falan. bir gün x şehit olmuş diye bir mesaj aldım. çocukluk arkadaşım da askerdeydi, anlamadım başta ne olduğunu. sonra arkadaşım mı diye düşündüm. baktım o değildi, x yazıyordu orada.

hayatta her alanda etki bırakan insanlar vardır ya hani, o insanlar gidince her alanda o insanlardan iz bulunur. bu nedenle her alanda üzüntü duyarsınız, hep onların yokluğu tokat gibi çarpar suratınıza. bir gün, düştüğü yeri yakan ateşi hissettim, o günden beridir hep üzüntülü ve yarım gibiyim her alanda.

ruhun şad, mekanın cennet olsun abim.