the fault in our stars

ağlamaklı film izleyesim geldiğinde kardeşimin önerisi üzerine izlemiştim. kardeşim ağlamak istediğinde hep kanser konulu filmler izler.
o kadar yoğun kötü şeyler üzerine odaklı ki buna takılıp ağlayamamıştım. çünkü film özetle şöyle;
bakın bu kızımız; ne kadar güzel, ne kadar iyi, ne kadar masum ve ne kadar harika değil mi?
bakın bu da oğlumuz; ne kadar komik, ne kadar tatlı, ne kadar düşünceli ve ne kadar harika değil mi?
bakın bu da üzücü gerçeğimiz; ne kadar dokunaklı değil mi? değil. o yüzden şimdi napıcaz biliyor musunuz? bu mükemmel kombinasyonda yeterince üzücü durum olmadığı için olabilecek her şeyi oldurarak daha da üzücü yapacağız. bu tatlı kızımızda olduğu gibi berbat bir hayatınız varsa daha da berbat olabilir, size bundan bahsedeceğiz.
bir de liseli/yeni liseden mezun karakter üzerinden dönen; hayat çok zor ama en çok da gençler için temalı filmleri sevmiyorum. off ne kadar üzücü çok genç birisi, yaşıtları hayatı öğreniyor, dünyayı geziyor, canı ne isterse yapıyor; ama bu yapamıyor, diye açık açık söyleyen yapımları sevemiyorum. bence bu insanların hayatta yaptığı büyük hatalardan biri. kendine, yakınlarına ve çevresine karşı. kötü bir olay yaşamışsa -diyelimki bebekken- ailesi ve çevresi tarafından ya "ama sen bunu yaşadın" ya da "off ama nasıl da atlattın bunu" diye büyütülüyor. yani ya mağdur yapıyorlar ya kahraman. olabilir, herkesin başına her şey gelebilir demiyorlar. bu filmde de karakterlerimiz aynen böyle mağdur ya da kahraman psikolojisinde. daha çok mağdur. çünkü satması lazım, dram satar.