türkiye'de ruh sağlığı

bilinenin aksine herhangi bir psikiyatrik sorunla boğuşan insan sayısı bir hayli yüksektir. bir kaç rakamla durum şu şekildedir*

nüfusun %18'i yaşam boyu en az bir ruhsal hastalık geçiriyor. çocuk ve ergenlerde bu oran %11.

2 milyon bipolar bozukluk, 3.2 milyon depresyon, 300 binden fazla şizofreni hastası var.

ülkemizde hala akıl ve ruh sağlığı konularında destek almaya karşı ön yargılar mevcut.
akıl ve ruh hastalığı yaşayan kişiler deli değildir.
anksiyete yaşayan kişiler kaba değildir.
depresyondaki kişiler tembel değildir.
intihara meyilli kişiler ilgi arayışında değildir.
bu kişilere “biraz pozitif düşün, silkelen kendine gel, bu kadar zayıf olma!” demek bacağı kırılmış birine “biraz kalsiyum al ve güçlü ol, pozitif düşün, kendiliğinden iyileşir” demek gibidir.

kaynak ve devamı için: buradan

(bkz: 404 not found).

şuan herkesin pandemiden dolayı psikolojileri tamamen bozuk insanlar la dolu türkiye . inatla kurallara uymayan özgür olmak istiyoruz biz özgürüz diye sokağa elinde bir poşet çıkan insanlar

(bkz: müteahhide 61 milyar tl kur farkı ödenmesi)

herhangi bir psikiyatrik hastalığa sahip olmak ülkemizde toksik olarak kabul edilmenize davetiyedir. sokakta biri öfke patlaması yaşasa kınayıcı bakışlarla bakarız lakin ayni kişi kalp krizi geçirse yardımına koşarız. bu bana biraz iki yüzlü geliyor. ikisinin de hastalık olduğunu kabul etmemiz gerektiği kanaatindeyim.

birinin ruhsal olarak hasta olması onu kötü bir insan yapmaz. onu kötü yapanın, toplumun ona karşı takındığı tavırdır diye düşünüyorum. yaptığımız genellikle onu kötü olmaya itmektedir. dışlayıcı ve toksik olarak adlandırıp kendilerini öldürmelerini istiyoruz. bana göre sadece sevgi ve ilgiye ihtiyaçları var. tabi bireycilik önemli kendinizi düşünmelisiniz. bu durumda tavsiyem eğer hayatınızda böyle biri varsa iyi edemiyorsanız bırakın daha kötü olmasın. siz doktor değilsiniz. yardımcı olamıyorsanız zarar vermeyin başka istedikleri bir şey yok sizden.

yeri gelince kendini öldürmek istemelerinin nedeni yine hassas ruhlarıdır. kimseye zarar vermeden geçip gitmeyi istemektedirler.

ruh sağlığı alanında uzmanlık sahibi olmayan kişi fikirlerinin daha değerli olduğu varsayılır. pdr-psikoloji kavgalarıyla meşhur olan alandır aynı zamanda da.

sokakta gördüğümüz, neredeyse her 2 kişiden 1'i depresyonda zaten. ruh ve sinir rahatsızlıklarının birer hastalık olduğunu pek benimsememiş bir yerde yaşadığımızdan kimisi farkında değil belki de. ama ülkedeki yaşam standartları olması gerekenin çok çok altındayken, bu kadar adaletsizlik içinde yüzerken, ekonomik sıkıntılar yüzünden her gün ülkemizde ortalama 9 kişi intihar ederken, bir de üstüne bunların hiç önemi yokmuş gibi halkın aklı küçümsenerek yaratılan ütopik bir evren varken pek şaşırtıcı değil. insanlara çaresizliği öğretiyorlar. günler geçtikçe daha berbat koşullara maruz bırakılıyoruz ama ne şaşırabiliyoruz ne de mücadele edecek gücü kendimizde bulabiliyoruz.

(bkz: mavi ekran)

-yasası yoktur.
-meslek gruplarının hizmetleri ayrışmamıştır.
-üniversiteleri, hocaları pek yetkin değildir. (yetkin hoca bulmak zordur)
-parayla yüksek lisans yapıp hiçbir şey anlamadan ünvan kazanan çalışanları vardır.
-bu alanda prof ünvanı alan bazı hocalar twitter'daki ay animasyonunu gerçek zannetmektedir.
- kısa yoldan bilgi satalım, kitap basıp zengin olalım, bu işte para varmış, diyerek bu alanda çalışmaya giren bir sürü bireyi barındırır. birçoğu da alakasız-farklı bölümlerin lisansından mezundur.

ve saire...

bütün bunlara rağmen gelişmesini istediğimiz, ne halk ne yönetim tarafından pek de önemsenmeyen bu alan ancak ve ancak toplumdaki eğitim ve refah seviyesinin artmasıyla değeri anlaşılabilecek bir alandır. çünkü parası olmayan adamın ruh sağlığı hizmeti aklına en son gelen seçeneklerden biridir.