ruh sağlığı

* 2004 tarihli who * tanımına göre: bireyin sahip olduğu yetenekleri kullanabilmesini, yaşamda olağan zorlanmalı durumlarla baş edebilmesini, üretken ve verimli çalışabilmesini, içinde yaşadığı topluma verimli olabilmesini sağlayan bir iyi olma hali olarak tanımlanmaktadır.

ani vefatlar nedeniyle her ne kadar tepki veremesem hatta ağlayamasam bile korumaya çalıştığım sağlık durumum.

bedenin değil aklın sahip olduğu bütünlük..
eğer ruhumuzda bir çatlak varsa sızıyoruz yavaş yavaş.

daha ilginç bir şey varsa o da insanın bu çatlağın farkında olmasıdır sanırım.
kimdi hatırlamıyorum ama şöyle nokta atışı bir tespit yapmış;
"kendinize itibar kaybı ya da depresyon teşhisi koymadan önce çevrenizdekilerin alçak olmadığından emin olun"

bu olay gerçekten bu şekilde işliyor. dışardan bir etken olmadıkça ruh kabuğu içerden çok nadir kırılıyor.
daha garibi çatlağı fark etmek, çatlağı oluşturan şeyi fark etmek amma ve lakin çatlağı onaramamak.

aniden her şeyi boş vermiş, hayat ona güzel denilebilecek bir kafada oluyorum. sonra bir anda bir depresyon çöküyor üzerime. ne gülesim, ne konuşasım geliyor. öylece susup otursam, kimse karışmasa, uyusam ya da sussam, kitap okusam ama yalnız kalsam. bilmiyorum neyim var. henüz çözülemedi de. neyse ya. bugün böyle çökük bir gündü işte sözlük.

tescilsiz deliler şu an bile aramızdalar.

neler yapmadım ki gerçekten iyi hissetmek için. ya ben beceriksizim ya da genetik bir hastalık bu ;)

bu zamanda korumak çok zor

çok önemlidir. işin kötüsü asla gerçekten sorunlu olanlar bu konuda destek almazlar. onların delirttiği insanların ruh sağlığı tehlikededir.

bir kere kaydıktan sonra asla iyileşebildiğine inanmadığım mevzu

ruh sağlığına toplumumuzda maalesef gereken ihtimam gösterilmiyor. bir kişinin ayağı ağrısa hemen hekime başvurur ama ruhumuz acıdığında, ruhumuz hastalandığında ne biz ne de çevremiz buna gereken önemi veriyor. halbuki ruh sağlığı insanın sağlıklı olabilmesi, hayatını idame ettirebilmesi ve kişinin hayat kalitesi için en önemli bileşenlerden biri.

örneğin majör depresyona girmiş hasta yataktan çıkmak istemez, elini yüzünü yıkamaya dahi güç bulamaz, sonsuza dek uyumak ister ve belki de intiharı düşünür. ancak bilinçli olmayan yakınındakiler "yataktan kalk, hiçbir şeyin yok, gün boyu yataktasın, şımarıksın" gibi laflarla hastayı anlayamaz, onu daha da kötü hissettirir. depresyon gibi diğer ruhsal hastalıklarda da benzer şeyler ruhsal acı çekenin başına gelir maalesef.

bunun için ne yapabiliriz? öncelikle ruhsal hastalıkların varlığını kabul edip, onlar hakkında görüş için uzmana danışabiliriz, bu konuda kitaplar okuyabiliriz, ruhsal hastalıkla boğuşanlarla empati yapmaya çalışabiliriz.

unutmayalım ki hepimiz belli derecelerde ruhsal acı çekiyoruz. hayat gerçekten zor. dolayısıyla ruh sağlığına artık gereken değer verilmesi dileklerimle.

toplumca kompleksli olmamızdan kaynaklı üzerine düşülmez ruh sağlığının, iktidarsızlık bir, bu iki kesinlikle kimsede yoktur zaten, suç hep dış etmenlerdedir. konuyu ucundan kıyısından açsan "deli miyim ben ya sen git çok istiyorsan" moduna girer bu kompleksli tipler genelde. delilik nedir bilse bir de içim yanmayacak. delilik çok güzel lan ilk çöktüğünde zor geliyor ama sonra alışıyorsun.

en son 7 gün önce cips yemişim. 7 gündür cips yemediğim için çok kötüyüm. belki de 7 gün önce çok mutlu olduğum içindir bilmiyorum, bilemiyorum.

yarın 2 paket cips yiyerek bunu test edelim.

#3742010 entrye ek olarak söylemek istiyorum. patlayacak bomba gibiyiz,insanlar çok kolay birbirini kırabiliyor. bu durumun düzelmesi için hastaneye gidiyorsun ssri verip şutluyorlar. konuşacak adam arasan herkes kendi derdinde. dinleyecek uzman arasana paran kadar dinleniyorsun.

ruh değil akıl, zihin sağlığıdır.

kuran'da insanların ruhları/hayaletleri yoktur:

emre1974tr.blogspot.com/201...