1.
deniz temiz derneği , merkezi istanbul'da, rahmi koç'un kurucu başkanlığında, deniz ticaret odası ve bazı gönüllülerin desteği ile 8 nisan 1994 yılında kurulan bir sivil toplum hareketidir.
"yaşasın deniz!"*
- turkish marine environment protection association -
buradan
1995'te yayımlanan -denizleri koruma deklarasyonu-, bm çevre programı, imo, isc and iucn, the club of rome ve unep organizasyonları tarafından desteklenmiştir.
ne iş yapar bu turmepa?
turmepa, deniz kirliliğini önlemek amacıyla program yürüten bir stk'dır. atık alım istasyonları, atık alım tekneleri, doğayla barışık deterjan üretimi gibi birçok adımları vardır.
mavi kart dediğimiz bir belge ile üye olunur ve turmepa'ya verilen atıklar bu karta işlenir. böylece deniz kirliliğine sebep olup olmama konusundaki davranışlar kontrol edilebilir bir hâle gelir. *
önceleri bu karta sahip olmak ve atık vermek isteğe bağlıydı. yani bir tekne, atığı isterse turmepa'ya, isterse de marpol'lün belirlediği koşullarda olmak sureti ile denize bosaltabiliyordu *.
teknenin ya da geminin seyir defterine göre kontrol edilen bu sistemde, eğer uzun süre liman dışı aynı yerde demirlemiş * bir tekne, boyuna, tank kapasitesine, faal durumuna göre değerlendirilip, atık atma işlemini nasıl gerçekleştirdiği takip edilebilirdi. işte bu işlem subanda mavi kart kaydı ile yapılıyor.
günümüzde mavi kart sahibi olmak her tekne için sorumluluk haline geldi ve koyda demirlemiş teknelerin atıkları turmepa'ya vermesi zorunlu hale getirildi. eskiden ücretsiz hizmet olan bu işlem, şu anda ücretli *.
üstte yazdığım "yaşasın deniz!" sloganının neden havada ve tırnak içinde kaldığını yazabilecek kadar genel bilgi verdim. saç diplerini yakacak, damarları gerecek ve gözlerinizi yakarak ağlamak veya okkalı bir zincirleme küfür tamlaması ile anlık rahatlama arasında kalacağımız türkiye gerçeklerine gelelim.
türkiye. hiçbir iş yoktur ki savsaklanmasın, hiçbir kural yoktur ki bir açığını bulup suistimal edilmesin. hukuk sistemi dahil her şeyin bir açığı var. çünkü türk olmak bunu gerektirir, çünkü birini "enayi" yerine koymadan günümüz rast gitmez!
turmepa ve hizmetlerine rağmen, koylarımızı hâlâ bok götürüyor. bunun çeşitli sebepleri var ama hepsinin ortak birleştiği nokta, türk toplumunun, sahtekarlık ve tembellik söz konusu olduğunda çok yaratıcı ve bu konuda zirveyi görme isteğidir.
o sebepler *
-turmepa'nın ücretli olması,
-kaptan tembelliği *
-kaptan yalakalığı *
-devlet kurumlarının işini yapmaması *
-turmepa çalışanlarının işgüzar olması *
-sermayenin el değiştirmesi ve artık medeniyetten önce para ile tanışmış kişilerin tekne alabilecek kadar zenginleşmesi.
-altyapı yetersizliği.
düşündükçe birçok toplumsal, kültürel ve maddesel sebepler bulabilirim ama düşündükçe saç diplerim yanıyor.
özellikle pandemiden sonra karşılaştığım armatör ve kaptanların etkisi ile mesleği bırakma kararı aldım. iki yıl da direndim aslında. iki yıl yeni bir hayat kurup bu şeylerin bir parçası olmamak için istanbul'a taşındım ve çabaladım.
her şeyde olduğu gibi burada da toplumsal algı bariyerine takıldım ve cvmin laneti ile sıfırdan başlamak için çok yaşlı kabul edildim *.
geldiğimiz ekonomik ve sosyal koşullar da göz önüne alınınca çok sevdiğim mesleğime * tekrar döndüm.
yani kısacası, bu ülkede paranız, tanıdığınız, gücünüz varsa, hukuk sistemini delebildiginiz kadar her sistemi delebiliyorsunuz. türkiye'nin en güzel koyları eskisinden daha çok tehdit altında.
saygılar(!)...
edit: bu ülkede her şey politik. çevre kirliliği de, orman katliamı da, taciz- tecavüz de, hayvan işkencesi de, işsizlik de, tembellik de...
saygı duyulacak gibi değil.
foto link
foto link
"yaşasın deniz!"*
- turkish marine environment protection association -
buradan
1995'te yayımlanan -denizleri koruma deklarasyonu-, bm çevre programı, imo, isc and iucn, the club of rome ve unep organizasyonları tarafından desteklenmiştir.
ne iş yapar bu turmepa?
turmepa, deniz kirliliğini önlemek amacıyla program yürüten bir stk'dır. atık alım istasyonları, atık alım tekneleri, doğayla barışık deterjan üretimi gibi birçok adımları vardır.
mavi kart dediğimiz bir belge ile üye olunur ve turmepa'ya verilen atıklar bu karta işlenir. böylece deniz kirliliğine sebep olup olmama konusundaki davranışlar kontrol edilebilir bir hâle gelir. *
önceleri bu karta sahip olmak ve atık vermek isteğe bağlıydı. yani bir tekne, atığı isterse turmepa'ya, isterse de marpol'lün belirlediği koşullarda olmak sureti ile denize bosaltabiliyordu *.
teknenin ya da geminin seyir defterine göre kontrol edilen bu sistemde, eğer uzun süre liman dışı aynı yerde demirlemiş * bir tekne, boyuna, tank kapasitesine, faal durumuna göre değerlendirilip, atık atma işlemini nasıl gerçekleştirdiği takip edilebilirdi. işte bu işlem subanda mavi kart kaydı ile yapılıyor.
günümüzde mavi kart sahibi olmak her tekne için sorumluluk haline geldi ve koyda demirlemiş teknelerin atıkları turmepa'ya vermesi zorunlu hale getirildi. eskiden ücretsiz hizmet olan bu işlem, şu anda ücretli *.
üstte yazdığım "yaşasın deniz!" sloganının neden havada ve tırnak içinde kaldığını yazabilecek kadar genel bilgi verdim. saç diplerini yakacak, damarları gerecek ve gözlerinizi yakarak ağlamak veya okkalı bir zincirleme küfür tamlaması ile anlık rahatlama arasında kalacağımız türkiye gerçeklerine gelelim.
türkiye. hiçbir iş yoktur ki savsaklanmasın, hiçbir kural yoktur ki bir açığını bulup suistimal edilmesin. hukuk sistemi dahil her şeyin bir açığı var. çünkü türk olmak bunu gerektirir, çünkü birini "enayi" yerine koymadan günümüz rast gitmez!
turmepa ve hizmetlerine rağmen, koylarımızı hâlâ bok götürüyor. bunun çeşitli sebepleri var ama hepsinin ortak birleştiği nokta, türk toplumunun, sahtekarlık ve tembellik söz konusu olduğunda çok yaratıcı ve bu konuda zirveyi görme isteğidir.
o sebepler *
-turmepa'nın ücretli olması,
-kaptan tembelliği *
-kaptan yalakalığı *
-devlet kurumlarının işini yapmaması *
-turmepa çalışanlarının işgüzar olması *
-sermayenin el değiştirmesi ve artık medeniyetten önce para ile tanışmış kişilerin tekne alabilecek kadar zenginleşmesi.
-altyapı yetersizliği.
düşündükçe birçok toplumsal, kültürel ve maddesel sebepler bulabilirim ama düşündükçe saç diplerim yanıyor.
özellikle pandemiden sonra karşılaştığım armatör ve kaptanların etkisi ile mesleği bırakma kararı aldım. iki yıl da direndim aslında. iki yıl yeni bir hayat kurup bu şeylerin bir parçası olmamak için istanbul'a taşındım ve çabaladım.
her şeyde olduğu gibi burada da toplumsal algı bariyerine takıldım ve cvmin laneti ile sıfırdan başlamak için çok yaşlı kabul edildim *.
geldiğimiz ekonomik ve sosyal koşullar da göz önüne alınınca çok sevdiğim mesleğime * tekrar döndüm.
yani kısacası, bu ülkede paranız, tanıdığınız, gücünüz varsa, hukuk sistemini delebildiginiz kadar her sistemi delebiliyorsunuz. türkiye'nin en güzel koyları eskisinden daha çok tehdit altında.
saygılar(!)...
edit: bu ülkede her şey politik. çevre kirliliği de, orman katliamı da, taciz- tecavüz de, hayvan işkencesi de, işsizlik de, tembellik de...
saygı duyulacak gibi değil.
foto link
foto link
devamını gör...