coup de grace yazar profili

iki bana yetmez ama yaz +1. tabii zaten listede değilsem.

#3846370
ya ne diyeceğimi bilemedim, çok teşekkür ederim ve bilmukabele.
yüzüm yandı okurken, pembe pembe oldu..:d
sen de çok kıymetli bir insansın. :3

çocuklarımıza öyle afili, iddialı, köklü, taşıyamayacakları isim koymamalıyız.
berke can'dan, ece'su'dan, lila'dan devam.

dünyanın en iyi dizisi olduğunu düşünmüyorum ama oldukça iyi bir dizi.
dünyanın en iyi dizisi kızılcık şerbeti bir kere!!!

muazzam bir durumdur çoğu zaman. özellikle bizimki gibi ülkelerde bir lüks olarak değerlendirilebilir.
neden muazzam bir durum olduğunun cevabı da yine içinde yaşadığımız toplumun ön yargıları ile ilişkilidir. toplum kadına her zaman ve her durumda "idare eden/etmek zorunda olan" rolünü biçtiği için, bir kadın yalnızlığını kaç kişi ile paylaşıyor ya da gölgeliyorsa*, o kadar parçaya bölünüyor bu algı sebebi ile. eş, çocuk, anne-baba, kardeş... kimler söz konusu olursa olsun, kadından beklenen fedakarlık her zaman çok daha fazla oluyor. "yuvayı dişi kuş yapıyor" zira...

öte yandan, cinsiyetten bağımsız olarak, kişilerin ihtiyaç duyduğu yalnızlığı yaşayacak alan bulamaması da zamanla içine itilmiş bir yalnızlıkla sonuçlanıyor. fiziken yalnız olmadığı bir hayatta, zihnen ihtiyaçları susturulmuş ve adanmış bir hayat ile farkında olmadığı bir görünmezlige mahkum oluyor. dolayısıyla yalnızlığın en korkunç hâli olan, kendisi tarafından bile fark edilmeme evresinde sürüklenerek devam ediyor hayata.

ilk tanimdaki referans verilen görsele gelince, burada da komik bir durum ya da "şımarıklık" olarak değerlendireceğiz bir durum pek yok bana kalırsa.
yalnız kalmayı istemediği halde yalnız kalan insan, sırf böyle olmasın diye ayağına dolaşan bütün saçma sapan insanları taşıyacak diye bir şey söz konusu değil. bunu tercih etmeyebilir ama aynı zamanda yalnız kalmak istemeyebilir de insan. onun yalnızlığı, zihin uyumu yakalamayı isteyip henüz başaramamış bir noktadadir belki de...

edit: ilk tanimda referans verilen görsel:

anonim sözlük olabilir.
sözlüğe kendi fotoğrafını atan üyelerin süresiz uzaklaştırma aldığı minik sürprizlerle dolu bir kurallar silsilesi.

vikingler, paganizm, mayhem.

kendi bedeni, kendi kararidir ama modlar bunu affetmez bence. dolayısıyla kendi bedeni ama modlarin kararidir. meme çatalı var diye bir hanımı da* zorbaladilar çünkü. dekolteyi nasıl taşıdığınız ile alakalı bence. tanrılar görsel şölen istiyor!!!!

zaman zaman benim de dahil olduğum, derin takip çukuruna düşen insanlara söylenir. tehlikelisinden allah muhafaza ama benim gibi masum stalkerler ile de irtibatı koruyun derim.

mesela dün bir ara bilinçsizce aktif olan bu yeteneğim sayesinde sözlük yararına çok önemli işler başardım. editörler bunu hiç unutmasın. nasıl borcunuzu ödersiniz bilmiyorum ama önemli olan aklınızda bulunması.*
önce sözlük, sonra editör ekibinin itibarı korundu bu stalk ile djbdjdjd.

asiyedir.
adam cebunde taşır.

genellikle; ortak sektör haberleri, apartman yönetiminin açtığı gruplar, çalışılan işletmede kısım için açılan grupların dışında açılan ikinci bir kısım grubu, örneğin; "olive mutfak team" diye bir grup varken, sivri zekalı vardiya şefinin açtığı "olive sıcak/ızgara" gibi... göt kadar mutfakta, hepi topu dört kişilik sıcak ekibi olarak, soğuk kısımdan neyi gizliyoruz abicim? manyak mısın?
örnekler çoğaltılabilir.
bu grupların en sinir bozucu tarafı, iflah olmaz bir görev aşkı, baş edilemez bir öne atılma dürtüsü ve benim kadar olmasa da sürekli fotoğraflı belgelerle alnımıza şakkadana vurduğu farkındalıkla bizi bildirim manyağı yaparken,galerimizin de içinden geçen en az iki üyesi olmasıdır.
bu grupların önünde sonunda ulaşacakları mertebe, nifak tohumlarının ekildiği verimli toprak olmaktır.

istisnalar göz ardı edildiğinde, şüphesiz ki sabah duş almak sizin için çok daha daha hayırlıdır. allah çok bağışlayıcıdır, çok affedicidir.

yayıncılar her hafta yayın yaparken, kaçak radyo açarken falan krize girip saçını başını yolan, kendini döven sözlük üyeleri neden bu boş geçen zamanlarda yayın açıp, ağzımızın payını vermiyor diye merak edilmektedir.

michael corleone.

lennie, atlanacak yazar değil.

(bkz: ben aslında yoğum)

nickaltımda yazıyor bir bir.
sizin hükmünüzden sual etmem.

teyzoş cıldırdııı!!!
geç kesfettigim bir lezzet. yeğenimi şımartmak için pizza yapmayı teklif ettim ve olaylar gelişti. gerçi o sucuklu ve mısırlı istedi ve ona dört peynirli, sucuklu yaptım. kendime de dört peynirli ve ıspanaklı. benim ıspanaklı pizzamin yarısını da o yedi. "bu daha güzel olmuş" diyor. bu gen alfa ile baş etmek mümkün değil.


bu da onun sucuklu pizzası. bunu da yedi utanmadan ki niye utansın ona yaptım...

yanlış yol izlediğimizin kanıtıdır, hatta herhangi bir yol izlemedigimiz ve akıntıda sürüklendigimizi de ortaya koyabilir ama arama eylemi de işlevseldir kendi çapında, bir şekilde zaman geçmiştir.
önce videoya karar verip sonra yemeye başlamak bu gibi durumların önüne geçebilir.

bugün abimin ölüm yıldönümü. 2016 yılbaşı günü beyin kanaması geçirdi ve 8 ocak'ta vefat etti. beklenmedik ve ani bir ölümdü dolayısıyla etkisi katlanarak yerleşti boğazımıza.
benim için de büyük bir kırılmadır bu olay. hem hayata bakış açımı hem de öfke kontrolüm konusundaki becerilerimi geliştirdi. o dönem, her şeye ve herkese çok öfkeliydim. özellikle de en yakınlarıma. öznesi abim olmayan birçok öfkem vardı. bu olaydan önce abimle en son konuşmamızda bütün hırsımı omdan çıkarmıştım. çünkü dinliyordu, çünkü nazım geçiyordu. insan tuhaf bir canlı. kimse kendisini dinlemediginde bütün öfkesi ile birlikte kendi ekseni etrafında dönerken, bir dinleyen ve hatta ilgilenen olduğu zaman, o kişi de dahil her şeyi ateşe vermeye çok yatkın olabiliyor. eline fırsat geçiyor zira.
ben de öyle yaptım. yaşadığım bütün olumsuzlukların ve eksik kalan duygusal yanlarımın faturasını sadece abime kestim, çünkü o vardı karşımda. sorumlusu o olmasa bile onu da ateşe attım ve sivri dilimi silah olarak kullanıp kırdım onu, beni dinlediğine pişman ettim.
son konuşmamız buydu. haberini alır almaz apar topar memlekete gittim. bir hafta boyunca yoğun bakımda kaldı, bir kere görme şansım oldu. hiç kendine gelmedi. yalvardım bir kere gözünü açması için. olmadı. özür dileyemedim, her şey paramparça kaldı. duzeltemedim hicbir şeyi. kimseyle de paylaşamadım bunu. düğüm gibi boğazımda taşıdım.
insan, sevdiği birinin ölmesine hiçbir zaman hazırlıklı değildir ama bu şekilde olanını asla hayal bile etmeyecek kadar aymazdır da...

aslında ofkemde haklıydım. hâlâ da haklı olduğumu düşünüyorum ama bununla ilgili eylem anlayışım önemli ölçüde değişti. haklı olmak her zaman işe yaramıyor, haklı olmak bunu haykırmak zorunda olmak anlamına da gelmiyor. değişmesi pek de mümkün olmayan durumlarda ise insanın ne olduğunun dahi bir önemi yok. boğazımdaki bu düğüm ölünceye kadar bana bunu hatırlatmak üzere orada duruyor.

bu yüzdendir ki, ne kadar öfkelensem de muhatabım ailemden ya da sevdiğim bir insan ise tepki gösterirken o düğümün filtresinden geçiyor. belki daha çok yoruyor beni, belki daha başka haksızlığa maruz kalıyorum ama yeni bir düğüm istemiyorum.

dilden çıkanın geri dönüşü kolay değildir çoğu zaman da yoktur. bu demek değil ki her şeyi sineye çekip oturmak gerek ama bir şekilde dengeyi kurmak zorundayız. kuramadığımızda zaman öğretiyor ve zaman en acı yoldan öğretiyor.