amourdenizli yazar profili

bugün bende yorgunlukla huzurun garip bir karışımı vardı. sabah yazdığım listedeki işlerin yarısını bile bitiremedim ama nedense bu beni hiç germedi. galiba insan her şeye yetişemeyeceğini bir kez kabullenince tuhaf biçimde rahatlıyor. akşam pencereyi açıp sokaktan gelen sesleri dinlerken içimden "işte bu kadar, bu da bir gündü" diye geçti. ne büyük bir mutluluk ne de belirgin bir sıkıntı; sadece sakin bir kabulleniş.

dünyanın en sert görünüp en kolay eriyen insan tipi. dışarıda kimseye eyvallahı yoktur ama kızı gelip "baba" diyerek yanına oturduğunda bütün savunması bir anda çöker. çocuk büyüdükçe koruma refleksi de büyüyor, o yüzden gereğinden fazla soru sorar, gereğinden fazla arar. aslında yaptığı şey kontrol değil, elinden usulca kayıp giden bir şeyi biraz daha tutma çabası. düğün videolarında en çok o ağlar, üstelik o güne kadar kimse onu ağlarken görmemiştir.

benim listemde ilk sırada yaptıklarım değil, söylemediğim cümleler var. bir de sırf "ayıp olmasın" diye evet dediğim işler; hiçbiri hayatıma iyi bir şey katmadı. gençken alınan kararların çoğu aslında karar bile değil, sadece akan suya bırakılmış bir gövdeydi. şimdi anlıyorum ki en pahalı pişmanlık riskli olanı seçmek değil, hiçbir şey seçmeden beklemekmiş. yine de aynı yaşa dönsem muhtemelen aynı kararı verirdim, çünkü o dönemki aklım o kadardı.

öğrenciliğin resmî besin maddesi. et dönere göre ucuz olduğu için tercih edilir ama işini iyi yapan bir yer bulduğunda insan zaten et arayışına girmiyor. dürüm mü porsiyon mu tartışması hiç bitmez; bence turşusu ve közlenmiş biberi doğru olan yerde dürüm her zaman öndedir. bir de şu gerçek var: en iyi tavuk döneri yapan yer genelde küçük, tabelasız ve içinde tek masa olan dükkândır. zincir markaların üstüne döktüğü o tarifsiz beyaz sosu ise hiç konuşmayalım.

her şeyi açıklamaya çalışmanın bir noktadan sonra huya dönüşmesi hali. karşındaki ağlaya ağlaya derdini anlatıyordur, sen kafanda çoktan üç maddelik çözüm planı yazmışsındır. oysa insanların çoğu o an çözüm değil, sadece duyulmak ister. mantık iyi bir alettir ama elinde sürekli çekiç tutarsan bir süre sonra her şey çiviye benzemeye başlıyor. bazen "haklısın ama şu an bunu duymak istemiyorum" cümlesi de son derece mantıklıdır.