dahlvier yazar profili

emrah - bizi kimse ayıramaz

çok seviyorum bu şarkıyı. bir ankara-kuşadası otobüs yolculuğumda otobüsteki playlist'te vardı ve öyle keşfetmiştim. hala ara ara açıp dinlerim. nedense beni çok duyguandırır. emrah öyle kendisini parçalamaz, inanılmaz seslere falan çıkmaz ama işte adam çok duygulu yorumlamış. şarkının başlığını açıp sevgimi ifade etmiştim zaten diye hatırlıyorum.

akmıyor çünkü chpyor. burdayız be burdayız. bur-da-yız!!!

ben seneleeeer önce demiştim: önüme ufo inse ve içinden uzaylılar çıksa bile acaba abd'nin gizli bir teknolojisi olabilir mi, uzaylı görünümlü şeyler de gizli teknoloji harikası insansı robotlar olabilir mi diye düşünürüm. ayrıca yapay zeka halka inmeden evvel de birtakım derin organizasyonların ellerinde de nasıl manipülasyon teknolojileri olduğunu bilemeyiz halklar olarak.

ezcümle, ben bu tarz bir şüpheciliği edineli çoook zaman oluyor. yani çeyrek asırdır falan böyle şüpheci bile olabilirim. mesela ufo videosu olduğu iddia edilen bir videoyu star wars filmlerinin özel efekt uzmanına izletmişlerdi ki bu anlatacağım şey de 20 küsur senelik falan. adam, "benim bildiğim ve sahip olduğum hiçbir teknolojiyle böyle bir video hazırlanamaz. bu ya gerçek bir ufo ve biri görüntülemiş, ya da benim bilmediğim bir teknolojiyle hazırlanmış. ben böyle bir video hazırlayamam" demişti. yani bu alanda en önde gelen kişilerden biriydi bu uzman ama işte cıa'in falan teknolojilerini biz halklar olarak bilemeyiz. ki şu anda çin'in de mesela gizli "advanced" teknolojileri vardır bence.

(bkz: girift meselelerde bugün)

kendini de inandırdığın bahaneler.

fin metal grubu nightwish'in bana göre en iyi albümü olan, 1998 çıkışlı oceanborn'da yer alan harika şarkıdır. yoksa replika mı demeliydim?.. bunda bence senfonik metali tam manasıyla ilk gerçekleştiren topluluk olan isveçli therion'un cults of the shadow'una net öykünme mevcut. buna rağmen harika bir replika cidden. yani resmen araklamışlar parçanın önemli bir kısmını ama nightwish'in bu "araklı" şarkısını yine de çok sevmeye devam edebiliyorum. ahahaha. en alta therion'un şarkısını da koyuyorum ki siz de hırkıslığı görün. :p iki parçanın da başlarında vokaller girince bu aşırı benzerliği siz de fark edersiniz diye düşünüyorum.

aslında abd vizesi denmesi gerekir zira amerika, avrupa gibi bir kıtanın ismi. başlığı değiştirmiyorum elbette zira allaha şirk koşarken dalağı şişen ateist biladerim havacılık sektöründe olduğundan bu işi biliyordur dedim, nitekim haklı çıktım ve google'da aratınca buna gayet de amerika vizesi dendiğini gördüm. bence yanlış ama kabul görmüş işte bir şekilde. haha. abd vizesi başlığı da var ama ikisinin de olması iyi bence zira insanlar iki türlü de bilip aratabilir sözlükte sonuçta.

öncelikle güzel türkçemizdeki anlamlarına bakalım:

tdk:

(bkz: fire vermek)

şimdi de gavurcaya geçelim.

ilk akla gelen türkçe karşılığı ateş olan ingilizce sözcüktür. ateş (etmek) veya kovmak (mesela işten çıkarmak) manalarına da gelebilir. başka da vardır da işte bu kadar türkçe karşılık yeterli.

bruce dickinson'ın 1994 tarihli balls to picasso albümünden de güzel bir parçanın ismidir. bu albümle ergenken, 1997 senesinde tanışmıştım. hoş, çıktığı 1994 senesinde de ergendim ama işte 1997'de de henüz ergenlikten çıkmamıştım. bu, bruce baba'nın solo albümleri arasında favorilerimden olmasa da karakterimin şekillenmesinde en önemli rolü oynamış olan sanat eseridir. yani benim açımdan ne kadar özel olduğunu buradan da anlayabilirsiniz. fire da bu albümdeki favorilerimden biri değildir ama gene de çok sıkı bir hard rock parçası.

orijinali:


orijinalinin karakterinin bozulmadığı, güzel bir yeni versiyonu:

28 ocak 2026 altın kuru başlığını görünce aklıma gelendir. böyle sloganlı bir reklam vardı eskiden, işte bebek bezi reklamı.

altın stoklamış insanların da keyfi yerindedir bence ayrıca.

bugün uefa şampiyonlar ligi'nde gece 23:00'te şu maçlar var ve işte bu da ingilizler vs türkler oluyor: galatasaray malum, karabağ da azeriler, kairat da kazakistan takımı ve onlar da türk diye biliyorum. valla iyi denk gelmiş. maçların hepsi de ingiltere'de. valla böyle denk gelme olmaz. haha.

sözlük sahibi olmak manasına gelebileceği gibi ben biraz farklı bir şeyden bahsedeceğim...

ben bence "sözlüklendim" ya. yani sık sık sözlükleniyorum. mesela sosyal medyaya yazılan şeylere "tanım" dediğim oluyor bazen. telegram kanallarına "başlık" da diyebiliyorum. sözlük jargonu beni ele geçirdi sanırım.

tebrikler, sözlüklendiniz! *

(bkz: mütevazılık dersi vermek)
(bkz: mütevazılığın kitabını yazmak)
(bkz: mütevazılıkta herkese ama herkese tur bindirmek)

başlıklarından sonra geldiğim noktadır. artık galaktik ve sonra galaksiler arası mütevazılık şampiyonalarına katılmaya hazırım ve bana kainatta bu konuda meydan okumaya yeltenebilecek en kral uzaylının bile alnını karışlarım! alnı yoksa da dokunaçlarını falan avuçlarım artık. *

(bkz: mütevazılık dersi vermek)
(bkz: mütevazılığın kitabını yazmak)
(bkz: mütevazılıkta herkese ama herkese tur bindirmek)

gibi başlıkları açan biri olarak kendimi elbette hiç övmem. anlatmama gerek yok, görüyorsunuz. *

(bkz: çizemiyorsan anlat hareketi)

tdk:

nedense çok sevdiğim bir kelimedir ve yine nedense çok da sık kullanmıyorum galiba. demin advent şarkısını tanıtırken aklıma geldi de kullandım neyse ki. bundan sonra daha sık kullanabilirim sanırım.

tıpkı amorphis'in tuonela albümü gibi üniversiteye başladığım 1999 senesinde tanıştığım ve hala favori albümlerimden olan opeth imzalı morningrise'ın mükemmel açılış şarkısıdır; arada bir fark var tabii, amorphis'in ilgili albümü zaten 1999 çıkışlıyken opeth'in bu 2. stüdyo albümü 1996 çıkışlı ama işte ben 1999'da keşfetmiştim. iki albümü birbiriyle benzetmiyorum, ki benzemiyor da sayılırlar zaten müzikal tarz olarak ama işte ikisi de beni gençliğimde şekillendiren sanat eserlerinden.

morningrise'ın cidden çok ağır fanıyım ve hem entelektüel bakımdan sofistike hem de çok ruhlu, hem sade hem gösterişli, hem mistik hem de alabildiğine çıplak, hem karanlık hem de aydınlık, hem vahşi hem de duygusal bazda derin, hem statik hem de dinamik buluyorum bu albümü; dikotomik bağlamda eşsiz bir yapıtla karşı karşıyayız yani. bu da albümün tüm bunları yansıtan harbiden nefis açılış şarkısıdır.

nightwish'in 2011 çıkışlı imaginaerum albümünde yer alan pek güzel şarkıdır. bu grubun çeyrek asırdan fazladır fanıyımdır ve tarja turunen'li dönemlerini efsane görsem de oceanborn'dan sonra en sevdiğim albümleri bu, ana vokallerde anette olzon'un olduğu imaginaerum albümü galiba. işin tuhafı şimdiki vokalistleri floor jansen en beğendiğim kadın metal vokalidir ama bu isimle çıkardıkları albümleri bir türlü pek sevemedim. ha, bu birliktelik hem gruba hem de birçok kişiye yaradı ama bana maalesef hitap ettiğini söyleyemem. şurada bahsetmiştim galiba bunlardan ve fazlasından: (bkz: nightwish vokalistleri)

imaginaerum cidden nefis bir albüm bence. başlığın konusu olan scaretale de albümdeki en iyi çalışmalardan biri bana göre. marco hietala'nın müthiş tiyatral ve dramatik ses kullanımından bahsetmiyorum bile. bakın, nasıl da bahsetmedim. bir de bahsetsem nasıl olacaktı acaba. haha. bu videoyu da ilk kez demin izledim. pek hoşmuş, çok hoşmuş.

amorphis albümleri arasında favorim olan 1999 tarihli tuonela'da yer alan mistik, eksantrik ve süper bir parçadır. grubun fanlarını ikiye bölen bir albümdü bu ve ben sevenler tarafının en önde bayrak sallayanlarından biriyimdir. haha. yani çıktığı senenin sonbaharında üniversiteye başlamıştım ve o zaman almıştım, o gün bugündür tam manasıyla manyağıyım bu albümün. genel bağlamda da en sevdiğim birkaç albümden biridir.

kamelot grubunun çok sevdiğim bir şarkısıdır ve ilk "ciddi" albümleri the fourth legacy'de yer alır. yani grup bundan öncesinde pek de profesyonel bakmıyormuş olaya ve 90'ların en sonlarının da sonlarında çıkan bu albümleriyle ilk kez büyük oynamışlar ve sonra alıp yürüdüler, meşhur ve elit bir grup oldular zaten. ben bu 90'ların sonları ve 2000'lerin başlarındaki kamelot'u çok ayrı seviyorum ya. kesinlikle kalburüstü bir power metal grubuydular. son birkaç albümleriyle birlikte gruba olan ilgim maalesef ortadan kayboldu. roy khan gibi sihirli sesli bir vokalistleri yok artık ama asıl sebep bu değildi gruptan soğumamda zira tommy karevik'li ilk albümleri silverthorn'u da çok beğenmiştim. sonra kadim büyüleri, arkaik gizemleri terk edip über teknolojili fütüristik temalara eğildiler ve müzikleri de eskisi kadar albenili gelmemeye başladı bana.

başlığın konusu olan ve alttan dinleyebileceğiniz parça gibi nefis eserleri için gene de çok teşekkür ederim kamelot'a. cidden benim açımdan özel bir müzikal miras bıraktılar geriye ve gençliğimin vazgeçilmez müzikal topluluklarından biriydiler.