dahlvier yazar profili

(bkz: mütevazılık dersi vermek)
(bkz: mütevazılığın kitabını yazmak)
(bkz: mütevazılıkta herkese ama herkese tur bindirmek)

başlıklarından sonra geldiğim noktadır. artık galaktik mütevazılık şampiyonalarına katılmaya hazırım ve bana kainatta bu konuda meydan okumaya yeltenebilecek en kral uzaylının bile alnını karışlarım! alnı yoksa da dokunaçlarını falan avuçlarım artık. *

(bkz: mütevazılık dersi vermek)
(bkz: mütevazılığın kitabını yazmak)
(bkz: mütevazılıkta herkese ama herkese tur bindirmek)

gibi başlıkları açan biri olarak kendimi elbette hiç övmem. anlatmama gerek yok, görüyorsunuz. *

(bkz: çizemiyorsan anlat hareketi)

tdk:

nedense çok sevdiğim bir kelimedir ve yine nedense çok da sık kullanmıyorum galiba. demin advent şarkısını tanıtırken aklıma geldi de kullandım neyse ki. bundan sonra daha sık kullanabilirim sanırım.

tıpkı amorphis'in tuonela albümü gibi üniversiteye başladığım 1999 senesinde tanıştığım ve hala favori albümlerimden olan opeth imzalı morningrise'ın mükemmel açılış şarkısıdır; arada bir fark var tabii, amorphis'in ilgili albümü zaten 1999 çıkışlıyken opeth'in bu 2. stüdyo albümü 1996 çıkışlı ama işte ben 1999'da keşfetmiştim. iki albümü birbiriyle benzetmiyorum, ki benzemiyor da sayılırlar zaten müzikal tarz olarak ama işte ikisi de beni gençliğimde şekillendiren sanat eserlerinden.

morningrise'ın cidden çok ağır fanıyım ve hem entelektüel bakımdan sofistike hem de çok ruhlu, hem sade hem gösterişli, hem mistik hem de alabildiğine çıplak, hem karanlık hem de aydınlık, hem vahşi hem de duygusal bazda derin, hem statik hem de dinamik buluyorum bu albümü; dikotomik bağlamda eşsiz bir yapıtla karşı karşıyayız yani. bu da albümün tüm bunları yansıtan harbiden nefis açılış şarkısıdır.

nightwish'in 2011 çıkışlı imaginaerum albümünde yer alan pek güzel şarkıdır. bu grubun çeyrek asırdan fazladır fanıyımdır ve tarja turunen'li dönemlerini efsane görsem de oceanborn'dan sonra en sevdiğim albümleri bu, ana vokallerde anette olzon'un olduğu imaginaerum albümü galiba. işin tuhafı şimdiki vokalistleri floor jansen en beğendiğim kadın metal vokalidir ama bu isimle çıkardıkları albümleri bir türlü pek sevemedim. ha, bu birliktelik hem gruba hem de birçok kişiye yaradı ama bana maalesef hitap ettiğini söyleyemem. şurada bahsetmiştim galiba bunlardan ve fazlasından: (bkz: nightwish vokalistleri)

imaginaerum cidden nefis bir albüm bence. başlığın konusu olan scaretale de albümdeki en iyi çalışmalardan biri bana göre. marco hietala'nın müthiş tiyatral ve dramatik ses kullanımından bahsetmiyorum bile. bakın, nasıl da bahsetmedim. bir de bahsetsem nasıl olacaktı acaba. haha. bu videoyu da ilk kez demin izledim. pek hoşmuş, çok hoşmuş.

amorphis albümleri arasında favorim olan 1999 tarihli tuonela'da yer alan mistik, eksantrik ve süper bir parçadır. grubun fanlarını ikiye bölen bir albümdü bu ve ben sevenler tarafının en önde bayrak sallayanlarından biriyimdir. haha. yani çıktığı senenin sonbaharında üniversiteye başlamıştım ve o zaman almıştım, o gün bugündür tam manasıyla manyağıyım bu albümün. genel bağlamda da en sevdiğim birkaç albümden biridir.

kamelot grubunun çok sevdiğim bir şarkısıdır ve ilk "ciddi" albümleri the fourth legacy'de yer alır. yani grup bundan öncesinde pek de profesyonel bakmıyormuş olaya ve 90'ların en sonlarının da sonlarında çıkan bu albümleriyle ilk kez büyük oynamışlar ve sonra alıp yürüdüler, meşhur ve elit bir grup oldular zaten. ben bu 90'ların sonları ve 2000'lerin başlarındaki kamelot'u çok ayrı seviyorum ya. kesinlikle kalburüstü bir power metal grubuydular. son birkaç albümleriyle birlikte gruba olan ilgim maalesef ortadan kayboldu. roy khan gibi sihirli sesli bir vokalistleri yok artık ama asıl sebep bu değildi gruptan soğumamda zira tommy karevik'li ilk albümleri silverthorn'u da çok beğenmiştim. sonra kadim büyüleri, arkaik gizemleri terk edip über teknolojili fütüristik temalara eğildiler ve müzikleri de eskisi kadar albenili gelmemeye başladı bana.

başlığın konusu olan ve alttan dinleyebileceğiniz parça gibi nefis eserleri için gene de çok teşekkür ederim kamelot'a. cidden benim açımdan özel bir müzikal miras bıraktılar geriye ve gençliğimin vazgeçilmez müzikal topluluklarından biriydiler.

favori müzik grubum olan symphony x'in en sevdiğim parçalarından biridir. 1996 tarihli the divine wings of tragedy albümlerinin kapanış şarkısı olan muhteşem bir yarı ballad'dır; yarı ballad diyorum zira epey hızlandığı yerleri, bayağı aksaklı, karanlık ve karnavalesk (ikisi bir arada) bir pasajı falan da var. cidden muhteşem bir sanat eseridir. ne kadar övsem az.

dream theater'ın progressive metal kimliğini tam oluşturduğu ve bu türde belki de en ilham verici eser olan images and words albümündeki çok sevdiğim şarkısıdır. bir prog metalci olarak bu albümü pek sevmiyor oluşum birçok kişiyi dumur etse de durum cidden böyle: * bundan bir sonraki albümleri awake'e taparken i&w'yu ise pek o kadar sevmem. bu şarkısını seviyorum gene de işte. sadece labrie'nin fazla dik vokalleri beni yer yer irite ediyor. awake'teki dik sesleri ise hemen hemen hiç etmiyor hakikaten.

bu tabii ki bir ballad. yani grup bu albümüyle prog metal kimliğini oturtsa da bu parçalarında soft/slow bir kaçamak yapmışlar. haha.

o kadar da sevmediğim çikolata. 90'larda çok moda olmuştu ve ben de çoğu kişi gibi reklamlarından canım çekip yemiştim ama o kadar da bayılmamıştım. hele beyaz çikolata olanını hiç sevmemiştim. en sevdiğim çikolatası çilekli yoğurtlu olanıydı. geçen hafta bir tane alayım da bakalım eskisi gibi sevecek miyim gene dedim ve severek yedim. ama işte en sevdiğim bu çeşidi bile favori çikolatalarım arasına girmez.

^ tek başlık yüzünden sözlükten soğumak da iyiymiş. başlık engelleme diye bir şey var diye biliyorum ben.

beni soğutan başlıklar... bir ara biri gelip lokasyon başlıkları açarak sadece koordinat verilerini yazıyordu ve sol frame'in ebesini belliyordu. ilk aklıma bu geldi.

herkese kötü örnek olan birisi...

hep bu başlığı açmak istemişimdir. şaka şaka, şu anda bir anda aklıma geldi.

burada bol bol birbirimizi aşağılayabiliriz, övüyorsak da üstteki yazarı sevmiyoruz demektir. *

döndüğüne sevindiğim helenistik abim.

mesela aşağıdaki görseldekiler bunların bir bölümünü kapsar.

gerçek ismi jens massel olan alman senking'den 2011 tarihli bayağı tuhaf, tekinsiz ama etkileyici bir elektronik müzik parçası. asfalt yollardaki falan gizli buzlanmaya ingilizcede black ice, yani siyah buz deniyor. şu alttaki görselde görüyoruz bunu mesela. böyle tekinsiz bir ortamdaki bir korku/gerilim filmi sahnesinde böyle bir müzik gayet de kullanılabilir kanımca.

bence abd'yi vuran kar fırtınası hadisesini bu şekilde de yorumlayabiliriz. yani halklar olarak her türlü savaş tekniklerine hakim değiliz sonuçta. yaşasın komplo teoriciliği. *

o halde şeker ezelim ve bu sene de bekar gezelim, şeklinde devam ettirilebilecek, kamyon arkası sözü olabilitesi olan şeydir.

coğrafya dersi denince aklıma "bitki örtüsü makidir" ile birlikte ilk gelen şeylerden biri. üniversite dışında akdeniz iklimi içerisinde okuduğumdan da bunların sürekli altı çizilirdi. haha.