dahlvier yazar profili

hep bu başlığı açmak istemişimdir. şaka şaka, şu anda bir anda aklıma geldi.

burada bol bol birbirimizi aşağılayabiliriz, övüyorsak da üstteki yazarı sevmiyoruz demektir. *

döndüğüne sevindiğim helenistik abim.

mesela aşağıdaki görseldekiler bunların bir bölümünü kapsar.

gerçek ismi jens massel olan alman senking'den 2011 tarihli bayağı tuhaf, tekinsiz ama etkileyici bir elektronik müzik parçası. asfalt yollardaki falan gizli buzlanmaya ingilizcede black ice, yani siyah buz deniyor. şu alttaki görselde görüyoruz bunu mesela. böyle tekinsiz bir ortamdaki bir korku/gerilim filmi sahnesinde böyle bir müzik gayet de kullanılabilir kanımca.

bence abd'yi vuran kar fırtınası hadisesini bu şekilde de yorumlayabiliriz. yani halklar olarak her türlü savaş tekniklerine hakim değiliz sonuçta. yaşasın komplo teoriciliği. *

o halde şeker ezelim ve bu sene de bekar gezelim, şeklinde devam ettirilebilecek, kamyon arkası sözü olabilitesi olan şeydir.

coğrafya dersi denince aklıma "bitki örtüsü makidir" ile birlikte ilk gelen şeylerden biri. üniversite dışında akdeniz iklimi içerisinde okuduğumdan da bunların sürekli altı çizilirdi. haha.

o zaman yaz ve kitap kazan.



reklamları dinlediniz, esen kalın.

aklıma şey geldi. ortaokulda mine diye bir sınıf arkadaşım vardı. bunun anne ve babası sınıfa geldi bi gün, derste. işte kendilerini de tanıttılar falan nedense. ikisinin de diş hekimi olduğunu öğrenmiştik ve kızın isminin nereden geldiğini de elbette...

valla olayım şudur: (bkz: dört göz olmayı tam olarak benimsemek)

çirkin bulanın da gözü bozuktur. gözüne gözlük taksın. *

4'te 3'ü olmadığından artık sadece biraz şey olduğu hakikatidir.

grönland ayaklarına geldi. *

izmir, ilçe de şehir olduğundan spesifik olaraksa buca.

ben hala kullanıyorum ama %99 okurum sadece. kırk yılda bir şeyler yazıyorum veya retweet'liyorum yani.

musk tırtına rağmen hala iyi bir platform bence.

bence de caydırıcı ceza elbette önemli olsa da, esas mühim olan bir insanda kendisinden fiziksel olarak daha güçsüz birinin hayatına son verebilme hadsizliği doğuran dürtüleri elimine etmektir. bunun da aileden geldiğini düşünüyorum. benim mesela babam, anneme bir tokat bile atmamış. yani ben de böyle bir ailede büyüdüğümden öyle bir dürtüm hiç olmadı. hani mesela annesi evcil olan kedilerin yavruları da insancıl oluyor ya, paralel bir şey sanırım. artık aile psikoterapisi mi uygulanır, ne yapılacaksa aileleri düzeltmek lazım önce. dediğim gibi, caydırıcı cezanın önemini yadsımıyorum ama ailelerin erkek evlatlarına örnek olması ve onları düzgün yetiştirmesi, gerekirse psikoterapi alması, böylece de bazı erkeklerin "sevgilimi/karımı ezerim, döverim, gerekirse öldürürüm" dürtülerinin hiç belirmemesi en gerçek çözümdür derim ben.

kenya, hanya, konya veya patagonya istikametlerinden birine ilerlemekte olabilir diye spekülasyonların çevrilmekte olduğu zat. *

yoksa patagonya ayağına mı geldi?..

her şekilde iyi olmuş. alaniaris abi, sonra patagonyalı. dönüşleri sevinme sebebi olan yazarlardır. hoş gelmişler.

kendisi sanırım frodo'nun gollum gibi olmuş hali.

forunfal dedim çünkü benimki obsesyon seviyesinde arkadaşlar. beyond twilight'ın son albümü, 2006 tarihli for the love of art and the making'i ben diğer tüm albümlerle birlikte tüm sanat eserlerinden de ayrı tutuyorum. (bkz: yazarların favori sanat eseri)



bu albümü çoğu zaman günde birkaç defa dinliyorum. ha, bazen 1-2 hafta dinlemediğim dönemler falan olmuştur da genel tablo itibarıyla sürekli dinliyorum harbiden, 20 senedir. beni hiçbir zaman baymayan tek albüm.

herhalde birçok insanın en az birkaç favorisi vardır böyle. benim de başka favori albümlerim var elbette. ancak bu eser benim açımdan çok ayrıksı ve özel işte.

albümü sürekli dinlememin bir zararı olduğunu da düşünmüyorum. yani bu mesela bir film olsa zaman kaybı olabilir, konsantrasyonunuz filme odaklı olacağından. ama bu bir albüm olunca, misal internette takılırken arkada çalıyor, biraz uzanayım da dinleneyim derken açıyorum falan... bu bakımdan da iyi ki başka bir şeye değil de bir albüme böyle takmışım diyorum. haha.

bu nisan sonlarına doğru ilgili albüm çıkalı tam 20 sene dolacak. bu nisanda, 25. yıl dönümünde (çeyrek asır sonuçta) ve işte ömrüm yeterse 50. yıl dönümünde (yarım asır) de albümü saygı duruşuyla, sevgi çemberime de alıp anmayı planlıyorum. hatta bakarsın ölümsüzlük bulunur, 100. yıl dönümünde (tam 1 asır) de anabilirim. ahaha.

milleti bıktırmamak için böyle zamanlarda anacağım sadece ama. sonuçta albüm beni hiç baymasa da albümü sürekli anmam sizi bayabilir. *

bazen diyorum, ne kadar mükemmelim. bu hiç hoş değil. bunu her zaman demeliyim. bunu bastıra bastıra her zaman ve her yerde vurgulamalıyım.

şaka şaka.

işte böyle zırvalıyorum sık sık. bugünkü öz eleştirim de bu olsun. haha.

o halde sıradaki şarkı tüm kendini mükemmel görenlere gelsin:

(bkz: iyisin)