dahlvier yazar profili

hedefi 12'den vuramadım ama şans çarkı kullanmadığım için karma puanı sıralamasında 12. sıraya düşmüşüm, diye serzenişte bulunmak istediğim başlıktır.

yok lan, şaka. bana ne. isterse ilk 200'den düşeyim. yeter ki siz değerli yazarların gözünden düşmeyeyim, diye de bir popülistlik yapmak istediğim başlıktır.

bu da şaka. benim hakkımda ne düşündüğünüz umurumda bile değil.

bu şaka değil ama yarı-gerçek. yani tabii ki umurumda da o kadar da aşırı umurumda değil. haha.

kaset ve cd döneminde aldığımız albümleri bazen "zorla severdik".

şimdi elinin altında milyor tane albüm var: 10 saniye dinle, beğenmezsen diğerine geç...

kaset ve cd'lere para veriyorduk. yani bazı yerlerde önceden albümleri biraz dinleyip fikir edinme şansımız oluyordu satın alıp almamaya karar vermeden evvel ama bu her zaman da olmuyordu.

evet, bazı satın aldığımız albümleri başta pek tutmasak da işte sınırsız albüm alamadığımızdan da dinleye dinleye sevebiliyorduk.

zaten sevdiğimiz bir albüm çıkarsa o albüm bizim için çok değerli oluyordu. kitapçıklarında sözleri varsa evire çevire sözlerini takip ede ede dinlerdik falan.

yalnız, eskiden sanatçılar da çıkardıkları albümlerden ciddi para kazanıyorlardı bu satışlar sayesinde. evet, asıl parsayı plak şirketleri alıyordu ama sanatçılar da iyi kazanabiliyordu gene.

sonra en büyük gruplar, en meşhur sanatçılar bile albümlerden pek para kazanamamaya başladı. yani bazı metal grupları, "yeni turne teklifleri almak için albüm çıkarıyoruz" falan gibisinden şeyler bile dedi. ya da işte tişört, kahve kupası gibi merchandise işinden para kazanabilmek için...

bu aslında bayağı acı bir şey. her grup konser vermek istemeyebilir ama artık bu işten para kazanabilmek için turlamanız şart ve yeni turne teklifleri alabilmeniz için de belirli aralıklarla albüm çıkarmanız gerekiyor. bu, şu yönden de acı bir şey: bir yerden sonra gruplar yeni albümleri için eser üretirken, bunların canlı performansta nasıl tınlayacağını da gözetmeye başladı. yani mesela şurası seyirciyi coşturur, şu nakarata seyirciler eşlik eder gibi... bu, bence sanatsal bağlamda da müziğe zarar verdi. yani albüm sanatçısı olayım, insanlar evlerinde veya işte kulaklıklarla sokaklarda bu albümü dinlesinler diye müzik yaparsanız bugün bu işten para kazanabilmeniz çok zor. konser sevmeyen biri olarak beni epey rahatsız eden bir şey bu. yani bana göre albüm bir sanat eseridir ve bunlara konan şarkılar albüm için yapılmalıdır. konserlerde iyi gider diye yapılan şarkıları da net sanat eserleri gibi göremiyorum ben bu yüzden.

mp3'e de ayrı parantez açmak lazım tabii... yani zaten spotify'dan önce de sanatçıların albümlerden kazanabildiği para miktarı epey düşmüştü. spotify'dan da doğru dürüst para kazanamıyor sanatçılar diye biliyorum. yani kendim bilmiyorum da bu konudan şikayetçi sanatçı basın açıklamalarına rastlamışlığım var.

bu akşamdan...

izmir - lozan meydanı

zugra ile coffee time vol. 2

benimki dehleyiver şeklinde bizde. diko abim yaklaşmış. *

alamanya'da nasıl? işte şurada açıklığa kavuşturmuştum. telaffuz edip ses kaydını bile aldım. merak edenler için, şu başlıkta: sözlük yazarlarının nick'lerinin okunuşları

bende gerçekleşmeyecek şoktur. çünkü favori rengim buz mavisi zaten. ehehe.

(bkz: nestle 1927 özel serisi)

kötü bir marka diyemesem de daha iyilerini gördüm, dediğim bilhassa kulaklıklarıyla tanınan marka. 3 tane kulaklık modelini kullanmıştım sanırım. grado, en azından benim daha çok dinlediğim tarzlar için daha iyi bir tercih diyebilirim. gerçi ben çok sene önce kulaklıkla müzik dinlemeyi bıraktım. şu anki piyasa için konuşamam yani.

bu başlıkta iki kere tweety demişim. bir kere daha diyeyim: tweety.

ben kimseyi arayıp sormadığımdan beni arayıp soranlar da çok azaldı artık. muhabbetinden hoşlandığım kimseyi terslemiyorum aslında ama taaa icq/msn zamanlarından beri başkası başlatmazsa sohbet başlatan kişi olmazdım hiç. yani yüz yüze sohbetlerde çok girişkenimdir, yazılı sohbette ve telefonla sohbette ise hiç değilim. birilerini terslemiyorsam onların muhabbetinden memnunumdur ama ben arayıp sormadıkça onların çoğunun da bir yerden sonra beni arayıp sormamasını da doğal karşılıyorum elbette. gene de var ya hala arayıp soranım, çok şükür. az ama hala var. ahaha.

30'larıma kadar falan epik kavgalar ederdik babamla. aslında 20'lerimin ortalarından sonra falan azalmaya başlamıştı diyebilirim. 30'larımda epey azaldı kavgalarımız. 40'larımda ise çok daha azaldı. hala bitmiş değil ama cidden çok azaldı artık ve eskisi kadar şiddetli olmuyor. fiziksel şiddet zaten hiç olmadı da bayağı ağır sözlü kavgalar ediyorduk eskiden. sonuçta ikimiz de bundan memnun değildik. insanın mizacını değiştirmesi zordur ama bu bir gereklilikse de bu yönde gayret göstermek iyidir. bunu ikimiz de yaptık sanırım ve artık aramız çok daha iyi babamla.

ingiliz metal devi iron maiden'ın, bruce dickinson vokalleri devralmadan önceki en sevdiğim şarkılarından biridir. topluluğun 2. albümü, 1981 tarihli killers'ta yer alır. burada vokalleri üstlenen paul di'anno'nun (r.i.p.) sesine de çok yakışan bir parça bu elbette.

diş ağrısından beter olan şeyler vardır elbette de diş ağrısı da yabana atılacak şey değil. insanın neresi ağrıyorsa canı oradadır, gibi bir laf vardı ya. işte ileri düzeylerdeki diş ağrıları da insanın tüm benliğini ele geçiriyor, geçene kadar. benim açımdan karın ağrısı daha berbat olsa da diş ağrısını da hafife alamam. 110 kilodan 69-70 kiloya şimşek hızında bir rejimle inmiştim. bundan sonra, fazla yemek yediğimde oluşan karın ağrılarım başladı ve bu artık hep böyle. yani saatlerim, bazense 1-2 günüm berbat geçiyor böyle fazla yersem, karın ağrılarım yüzünden. neyse ki ölçüyü kaçırmamayı büyük oranda öğrendim artık. buna biraz da mecburdum zira o karın ağrıları çok fena oluyor.

konuya dönersek... katılmadığımdır. yani abartanlar da olabilir ama diş ağrısı denen şey de yabana atılamaz sonuçta.

oturmak ve osurmak arasında sadece tek harf farkı var arkadaşlar. burası çokomelli.

kibarlığım tuttuğudan g.te popo dediğim başlıktır. * ekleme: aynı organ dediğim organ işte popo, muhtar. haha.

sessizce oturan bir tipseniz size "ne kadar da efendi bir çocuk" derler, ama sessizce osuran bir tipseniz ise herkes sizden kaçar. işte bir harf değişince insanların size bakışı ne kadar da farklılaşabiliyor, görüyorsunuz. *

domatesi tek başına hiç sevmem. yani şeftali yer gibi domates yiyenler var ya, bunu hiç yapmam. en kötü tuz döküp yiyebilirim de onu da tercih etmem. kahvaltıda peynirle, sandviç içinde falan nefis oluyor tabii domates yemek.

geçen sene dev bir avrupa kulübü tutmayı bıraktığımı açıklamıştım. yani internaziole milano'yu tutmuyorum artık mesela.

şöyle bir liste yapayım, yani bunları tutuyorum 5 büyük ligden:

ingiltere: newcastle united
ispanya: valencia
italya: fiorentina
almanya: köln
fransa: lorient

fiorentina'yı 90'lardan beri tutardım zaten de diğerlerini şu anda belirledim. ahaha.

(bkz: ön yargı ve yargıyı birbirine karıştırmak)