köşe yastığı yazar profili

yine kimin getir götürünü yapıyoruz.

iş var okul var ama çıkışta yazlığa ve de denize damlamayı planladım.

hoş geldin yaren leylek pardon erkek.

istediğim yere gidebilir, yerleşebilir, yaşayabilirim. hiç çalışmadım* ama ev almışlığım var. gitmek gezmek tatil yapmak çok güzel ama en güzeli evime dönmek. vatanımı seviyorum, anadilimde konuşmak yazmak yaşamak bambaşka, bizim insan -defolarına ve son dönem değer kaybına rağmen- bizim işte yaşayageldiğimiz, bildiğim alıştığım sevdiğim düzeni neden değiştireyim. neden onların benim için fazla soğuk coğrafyasına, katı çalışma sistemine, yüzeysel resmi ilişkilerine, tuhaf prizlerine olmayan mutfaklarına niye uyum sağlayayım. denemek, seyretmek başka şey öyle yaşamak zorunda olmak bambaşka ve ben bunun insanı özgürleştirdiğini hiç sanmıyorum. bu mecburiyeti ya da umutsuzluğu biraz da üzücü buluyorum. her neyse.
memnun olduğum bir hayatım, yeterli sosyo-ekonomik koşullarım var. kuş değilim, ağacım. köklerim var. gitmem baska yere.

özlemiş ve biraz unutmuşum. buradayken evden; çayyolu ümitköy hattından pek çıkmadığım için kopuyorum.iki gündür ankara'dayım hatırladım. üstelik hastane ortamı, hayata ve halka karışmak için çok uygun. hava serin, yağışlı olduğundan mütevellit gökyüzü parlak ışıklı bir gri. la gardaş herkes sıraya girmiş. dolmuşlarda değişen bir şey yok. ayrıca ankaralıların hakkı yeniyor. herkes gayet kibar ve yardımsever.tıkır tıkır gidiyor işler. şehir temiz, hastane temiz. her yerde iyi hizmet alıyoruz. insanlar ciddi, small talk falan yok. lüzum varsa konuşuyoruz yoksa boş yapmıyoruz. diğer yandan her tarafta sohbet var. kimse sessizce karşıya bakmıyor, deniz olmadığından herhalde. bolca siyaset konuşuluyor. kulak misafiri olduğum bir sohbette meclis dedikodusu duydum ve bir başka sohbetten tl'nin aslında ülkemizde basılmadığını, darphanede sadece hologramların basıldığını öğrendim. ankara böyle işte; yeni bir şey öğrenmeyeyim, gelişmeyeyim diyemezsin bu şehirde. sonuç olarak özlemişim hem sehri hem bebelerini.

bunun için yetiştirilenler var. onlara göre bu bir marifet, bu bir başarı; ailelerine göre de bu bir marifet, bu bir mürüvvet.

mekanı cennet olsun, allah sabır versin.

deveye biner arkadaki piramite giderdik.

annem ve kızlarımla olmak isterdim.

deniz ve mehtap sordular seni... neredesin...

olma kardişim sende de var.

şu an 3-0 fenerbahçe'nin lehine olan maçtır.

gündüz deli deli esen rüzgar, maçtan sıkılıp kaçmış gitmiş herhalde. yaprak kımıldamıyor .... yüreğim öyle susmuş....

maç umurumda değil de devre arasında selami şahin çalıyorlardı onu kestiler, canım sıkıldı.

ne dersem diyeyim dinlemez ki haspam. illa burnunun dikine gidecek. her şey kendi zamanında gerçekleşecek.

şu anda gök gürlüyor. inanamıyorum. gök de delinse sıcaklık 10 derece de düşse yarın o denize girilecek.

hep bı iddialar, yanlış yer göstermeler, adres tarif edememeler falan.

üzücü bir duygu. bununla birlikte değersizlik, ardından da kendine acıma ve öfke gelir dalga dalga. bir yerden sonra öğrenilmiş çaresizlik kendini gerçekleştiren kehanete dönüşür. insan da insanlıktan çıkıp mekanik bir şeye dönüşür. duygusuz, künt, sakil bir şey olur. yazık. çalışan bir kalp ve beyin ama içi bomboş.

koyu maviler ve açık maviler.

konya yolundayım.