bir erkek arkadaşım vardı bundan yıllaaar öncesinde. bir gün bana demişti ki, "ben seninle yürürken annemle yürüyor gibi hissediyorum." ne kadar güzel ve temiz bir çıkarım tebrik ediyorum. doğru. aşırı anaç biriyim. ama karşındaki buna uygun mu değil mi bu önemli olan. biri de mesela şöyle demişti, "sen yönlendirebileceğin bi erkek olabileceğini mi sanıyorsun? öyle bişey yok"
eşim de bu huyuma bayılıyor mesela. ama yönlendirme demeyelim, koruma içgüdüm var. tamam o erkek olabilir ama içgüdüsel bu.
mesela önce bir adım geride bekliyorum kavga edecek gibi olduğunda, sonra eğer iş ciddiye binecek gibi olursa onu geriye çekip ben atılıyorum çünkü iki erkeğin kavga etmesi kötü yerlere gidebilir. bana da karşımdaki ne yapabilir? karşımda iğrenç pislik bir böcek varmışcasına bakarak bağırıyorum ve olayı kapatıyorum. bazen polise veya savcıya da uzanabiliyor ama olsun. kimse kocama bağıramaz!
bu hafta sık sık düşündüğüm anlardır.
kızım anaokuluna başladı bu hafta ve ilk kez dün benden ayrı sınıfa girip vakit geçirdi.
bir düşündüm de, annemden ilk ayrı kaldığım gün yaşadığım kaygılar mı ağırdı, yoksa kızımdan ayrı kalacağım ilk günlerin kaygıları mı?
kesinlikle ikincisi...
beni özler mi? yüzü düşer mi? yalnız hisseder mi? bana ulaşamayacağını düşünüp korkar mı? çıkınca beni bulamayacağı kaygısına kapılır mı? türlü türlü endişeler. o küçük lokma suratını uzaktan izledim içimde hem sevinç hem kaygı dolu kalbimle...
kızım, bebeğim. seni çok seviyorum, seviyoruz. ileride okursun belki bu satırları. biliyorsun, kullanıcı adımı bile senin komik telaffuz hatan üzerine kurdum burada. kötülerden, kötülüklerden, kötü kalpli insanlardan hep uzak ol inşallah.
normal sözlük'ü kullanarak 3. parti dahil tarayıcı çerezlerinin kullanımına izin vermektesiniz.
Daha detaylı bilgi için çerez ve
gizlilik politikamıza bakabilirsiniz.
online yazar listesini görmek için lütfen giriş yapın.