lazer bülbül yazar profili

futbol... semtimizde çok fazla çocuk vardı. her sokak başında her boş alanda futbol oynayan çocuklar görürdünüz. her bir alanda komşu olan 6-7 çocuğun oluşturduğu futbol takımları vardı. semtte bulunan en az 12-13 takımdan bahsediyorum. her takımın top oynadığı yer farklıydı. biz ''top sahası'' adı verilen dümdüz bir beton zeminde oynardık. hemen aşağımızdaki çıkmaz sokakta da bir takım vardı. pazar yeri, toprak saha, okulun bahçesi, boş arazi hepsi bir takıma tahsisli gibiydi. kafana göre gidip başka bir takımın sahasında oynayamazdın. özellikle hafta sonları ve tatillerde eline topunu alır bir başka takımın sahasına maç teklifine giderdin. eğer takımlarındaki herkes hazır ise kabul ederlerdi. hayatımda futbolu hiçbir zaman eğlence ile bağdaştıramadım. bunun sebebi de işte semtte bu futbol kültürüydü. bu maçlar resmen bir onu şeref meselesiydi. ağır bir yenilgi alırsan diğer çocuklar bunu duyar ve makara konusu olurdun. sadece ve sadece itibar için çıkardık o maçlara bu yüzden canımızı dişimize takardık. bazen biz deplasmanlara giderdik bazen onlar bizim beton sahamıza gelirlerdi. ama en nihayetinde itibarımızı korumaya çalışırdık. semtin en iyi takımı pazar yerinde oynayan takımdı. onları 1 kere olsun yenebilmek için canımı bile verirdim o vakitlerde ama bu hiç nasip olmadı. derbimiz ise çıkmaz'daki çocuklardı. en sık onlarla oynar en çok onlardan nefret ederdik. bizim takımın kalecisi bendim. kollarım bacaklarım paramparça dönerdim eve. annem baya kızardı hemen buz koyardı yasaklamaya çalışırdı bana bu maçları. babam bu halimi görür ''kazandınız mı lan?'' diye sorardı. ''evet baba'' dediysem iyi aferin, ''hayır'' dersem de ''o yaraların hakkını veremediniz yani'' der dalga geçerdi. zamanın amatör futbolunun tozunu yutmuş biri olarak içimdeki heyecanı anlardı. hiçbir şey yapmıyorsak bile çocuklarla toplanır diğer takımların maçlarını izlemeye giderdik. şayet bana bir şans verseler o maçlardan birinde tekrar bulunmak için her şeyimi feda edebilirdim. güzel semtimin hırslı çocukları, hepinize gelecekten selamlar... sizi ve onları çok özledim.

dipnot: semtte top koşturduğum o güzide takım ile hala birlikteyiz. artık halı saha turnuvalarında boy gösteriyoruz. birbirimizle futbol oynama aşkımızdan 20 küsür senedir hiçbir şey kaybetmedik. izmir'de olan başka dostlarım varsa günün birinde seve seve rekabet edebiliriz. :))

bazen gecenin bu saatlerinde aklıma geliyor. internet tarihinde vakit geçirebileceğiniz en güzel ortamdı. liseliydim o zamanlar fakat bu, inci sözlük için ayıp bir şeydi. aslında yaşıtım çok kişi vardı fakat bunu gizlerdik. fikirlerimize itimat edilmezdi yoksa. yeri gelir elemanın birinin mabadından sıktığı uydurma bir hikayenin devamı için saatlerce sayfayı yeniler yeri gelir yalnızca 30 kişinin izlediği yerel tv kanallarına salça olurduk. inci sözlüğün en güzel yanı da kimse kendini pazarlamak için uğraşmazdı. ne kadar salak ne kadar ucube rolü oynarsan o kadar iyiydi. hemen hemen aynı sınıftan orta halli ya da gariban ailelerde büyümüş gençlerdik. olmayanlar da iyi adapte olurlardı. arkadaşlarım bazen inci sözlükten çıkma bir görseli bir hikayeyi bana gösterirlerdi, ''kanka biz ona 2 hafta önce gülüp bitirdik'' diyemezdim. vaktin inci sözlük yazarları, sosyal hayatlarında inci'den bahsetmezlerdi ya da yazar olduklarını söylemezlerdi. ustalarımızdan böyle görmüştük aynen uygulardık. kendimize ait bir dilimiz vardı en çok da o hoşuma giderdi o zamanlar. sonraları her şey gibi inci de yozlaştı, bir şeylere ayak uyduramadı ve internet tarihinin en güzel yerlerinden birine yerleşip uykusuna geçti. sitesi halen açık, geçen girdiğimde gördüm 1-2 eski yazarı hala oralarda fakat metruk bir bina halinde. bizi inci'den çıkarabilirler fakat inci'yi bizden çıkaramazlar. eğer varsa sözlük kültürüne buralarda devam eden dostlarım, hepsine bin selam olsun. son olarak;

altını şer, incisi k...

bir insanın karakter gelişimindeki en büyük dönüm noktalarından biri askerliğin ilk günüdür. bu kadar travmatik ve bu kadar kasvetli bir anım daha olmamıştı. farkında olmadığım kalıcı psikolojik hasarlar bıraktığını düşünüyorum.

affettim

kıyafet

dünyadaki en alt form yiyecektir. insana kendini ucube gibi hissettirir. 4 dakika önce attım fırına. pişmesini beklerken bu satırları yazıyorum. buzlukta 3 adet daha var. onları da daha yıkık günler için sakladım.

#4046774

fazla sloganik söylemler bunlar. ben de müslümanım fakat biraz inandığınız şeyi bilin. ''bidat'' kavramından haberdar olun. slogan atmaktan ileri gidemiyor maalesef insanlarımız. atalardan dedelerden ne duyduysanız onun üzerine devam ediyorsunuz. acaba ben neye inanıyorum diye sorgulamak ve öğrenmeye çalışma çabası sıfır. allah, bu bakış açısında olanlar için harika bir ayet indirmiş.

kandil günleri islam dinine sonradan girmiş ritüellerdir. peygamber döneminde kandil gecesi diye bir uygulama yoktu. kandil ismini koyan kişi bizzat 2. selim. tamamı özel olduğu saptanan günlerde halkın kendi kendine uydurduğu kutlamalardır. bu günleri özel kabul edip kutlama yapmak, hz. peygamberin bu dini yarım bıraktığını iddia etmektir. şayet kandil günü gibi bir şey mevcut olsaydı, hz. muhammed ümmetini bu hayırdan esirgemez ve faydalanmalarını isterdi. peygamber ve sehabesinden daha mı imanlıyız ki onların yapmadığı bir ibadet günü uyduruyoruz? peygamberin bize bildirmediği ritüelleri biz bu dine sokuyoruz. diğer islam coğrafyalarına bakarsanız zaten kutlamadıklarını göreceksiniz. sadece türklere özgü bir şeydir. hz muhammed'in bu gibi uygulamalara olan bakışı sabittir;

kötü hikayelere sahip çocuklar.

20'li yaşlarda sevdiğiniz bir şeyi 60'larınızda da seveceğinizi düşünüyor musunuz

nickime övgü gelince saçma bir mutluluk oluyor... teşekkürler

gece kulübüne gitmek

eşkıya ve the intouchabless

(bkz: cennetin krallığı)

2-1 beşiktaş galibiyeti ile sonuçlanacak maçtır. başarılar kartal

iyi bir adamdır heralde

kitabı, internetteki (bu başlıkta da mevcut) abartı yorumlara kanarak aldım. evet hikayesel anlamda güzel fakat bence bir aldatmaca mevcut. kapakta yer alan ''1998 nobel edebiyat ödülü'' ibaresi kitaba değil yazara verilmiş bir ödül. gelelim kitaba; küçük prens, simyacı, 1984'ten sonra şişirilmiş balon kitaplar listeme 4. sıradan giriş yapıyor körlük. insanların gözleri kör olmuş ama bu ahlaki körlük aslında ehehe diye saçma bir metaforu mevcut. betimlemeleri o kadar edebi değil o kadar içi boş ki; bu kitabın diline edebi diyenler hayatlarında kitap okumamışlar bence. hasan ali toptaş size bir betimleme yapsın da okuyun bakalım nasıl oluyormuş bu işin edebiyatı orada görürsünüz. kurduğu metaforik bağlam tamamen klasikti. hele o kilisedeki heykel kısmı... bu kadar mı basit anlatılır. ara bölümleri hızlı hızlı okuyarak geçseniz bile hiçbir şey kaybetmezsiniz. 50 sayfada anlatılacak şeyi tamamen boş anlatılarla kasarak uzatmış. kör oluyorsun ya kanki, hani ahlaki körlük. hani kulağın duymasa çevrene duyarsızlık hani. mesela nefes alamasan; insanları umursamazsın hani oksijen falan. hadi bi s git be abi

aynısını alırdım