promet yazar profili

kendime sinirli olduğum zamanlarda daha çok bakma fırsatım oluyor, nasıl görünüyorum kendimi ne kadar kontrol edebiliyorum, sinirimi dışarıya yansıtıyor muyum... çünkü kontrol manyağı birinin de en zayıf olduğu noktalar vardır ve ben sinirlendiğimde gerçekten bunu yaşamayı seviyorum. diğer yandan insanların tepkilerini de okuyorum, hayret ediyorum bazen hem bu kadar dağılıp hem de bu kadar farkında olduğuma. daha hayret edici olan kısım ise kendime onların gözünden bakabiliyor olmam. yani kendimle empati kurmak için onları seyrediyorum. kendime dışarıdan bakıyorum onlarla beraber. utancımdan uyuyamıyorum sonra tabii..

çaresizliğimi inkar ediyorum,genelde bundan haberim de olmuyor.

hiçbir kış o kadar ürpertmemişti içimi, üşütmemişti...
belki yaşamadık ama unutmamız da mümkün değil. acı hepimizin, başımız sağ olsun.

post sevdasıdır. böyle daha çok nefes alıyor.

vay gidene!

yok bana bu cihanda bir yer.

bu sıcaklarda dışarıya çıkmama kararı aldım. hem cebim yanıyor hem içim hem de başıma güneş geçiyor.

şehit aileleri bir toplanıp ayağa kalksa yeter. bu ülkenin güzel evlatları kimin için kurban oluyormuş? ne için tertemiz insanların ocağına ateş düşüyormuş?..

eskiden uzatıyordum, şimdi bir an önce eve gitme fikrinden başka bir şey düşünemiyorum. güvenli alanıma girdikten sonra overthinkliyorum.

bir şeyler yapmaya karşı sessiz bir başkaldırı olabilir. hiçbir şey yapmamakta bir şeydir, bir durumdur, bir ruh halidir, bir niyettir esasında.
yani çok insani...

bu tabirle kimi küçümsüyoruz erkekleri mi kadınları mı? "erkek dediğin şöyle olur'"un günümüz versiyonu değil mi bu da?
kadınlıkla özdeşleştirilen özellikleri olumsuzlaştırarak erkeğe yükleme anlamı taşıyor. kadınla özdeşlestirilen şeyleri de toplum belirliyor, erkek üzerinden yine kadına yüklenilen misyon aşağılanılıyor.
tam bir çifte standart.

takıldığı taşı kaldırıp başkası takılmasın diye kenara çekmeyen, çekmeye tenezzül etmeyen insanların beklediği olağanüstü güçler değildir muhtemelen.

herostratik şöhret yani kötülükle gelen unutulmazlık.
m.ö. 356 yılında, efes’teki artemis tapınağı ,antik dünyanın yedi harikası’ndan biri... bilinçli bir şekilde kundaklandı.
yakalanan failin adı: herostratus.
kendisine sorulan tek soruya verdiği cevap, tarihe geçti:
“adımı duyurmak için yaptım.”

efes halkı, bu amaca hizmet etmemek için onun adını anmayı yasakladı. ancak tarihçilerin bu yasağı not etmesiyle, herostratus’un ismi ölümsüzleşti.

bugün “herostratik şöhret” kavramı, kötülükle, yıkımla ya da aşırılıkla kalıcı olma arzusunu tanımlar.
iyilikle, emekle veya anlamla var olamayan birey, kendini negatif iz yoluyla gerçekleştirmek ister.

psikolojik olarak bu durum, narsisistik kişilik bozukluğu, antisosyal eğilimler veya aşırı görünürlük ihtiyacı ile ilişkilendirilir.
böyle bireyler, toplumda “iyi hatırlanmak” için değil, sadece “unutulmamak” için eylemde bulunurlar.

sosyal medya çağında bu durum giderek daha görünür hale geldi.
skandal videolar, zorbalık içeren içerikler, ahlak dışı davranışların normalleştirilmesi...
tüm bunlar birer “modern herostratus” örneğidir.

felsefi açıdan ise bu durum, insanın “varoluşsal iz bırakma kaygısı”yla ilgilidir.
sartre’ın deyimiyle insan, “kendini tanımlar”; ama bazıları bu tanımı kötülük üzerinden kurar.

“insan, dünyaya fırlatılmış bir varlıktır. kendi anlamını kendisi yaratır.”
ama bazıları, anlam yaratmayı başaramayınca yok ederek, anlamsızlıkla var olmaya çalışır.

edebiyatta raskolnikov, sinemada joker, tarihte birçok aşırıcı figür…
herostratik şöhretin temsilcileridir.

oysa unutulmamak uğruna yakılan her tapınak, insanlık hafızasında kara bir leke olarak kalır.
adını duyurmak uğruna yapılan kötülük, er ya da geç insani değerlerle hesaplaşır.

yarınki sınavdan yüzümün akıyla çıkmak.

her söylediğinin dokunduğu insanlardan daha iyidir kanımca. dokungaçlılar da vardır onlar daha beter... velhasıl dokunmayın dokundurtmayın, ben kelimelerle temas etmekten yanayım fiziksel temasa tahammülüm yok.

bu insan çok huzurlu görünüyor aynı benim gibi!

iletişimde internet tabanlı uygulamaları kullanmamız için ricada bulunmuş gsm operatörüm. hayatıma maksimum katkısı bu herhalde, aylık 700 -800 ödeme yaptığımız operatörler, acil durumlarda bizi ücretsiz uygulamaları kullanmamız konusunda yönlendiriyor. ne boka yarıyorsun peki en acil durumda iletişim kuramayacaksam?

deprem sırasında metrodaydım, aracı biri tutup sallayıp bıraktı sanki. değişik bir histi, kısa bir süre de olsa deprem riskini unuttuğumdan ilk aklıma gelen deprem olmadı. otobüstekilerin çığlıklarıyla attık kendimizi dışarıya. gideceğim yerden geri döndüm, döndük...
bu gece uyku yok bize... neyse herkese geçmiş olsun. umarım daha kötüsü yaşanmaz.

stresten kaynaklı bir durum genellikle. gün içinde fark etmeden devamlı yaptığım eylem. soğuk havalarda da aslında üşümüyor olsam da dişlerimi sıkmaya başlıyorum. bedenim istemsizce kasılıyor, dişlerim de bundan nasibini alıyor işte.

felsefe kesin yargılar vermek, herhangi bir ideolojiyi dikte etmek değildir. ezberlenmesi gereken bilgi yığını da değildir.