reha muhtar yazar profili

10 adet entry girdim, artık o kadar da normal biri değilim...

edit: bu da 11.

ahmed arif'in leyla erbil'e 1954-1957 yılları arasında yazdığı mektupların adı. insanın birine duyduğu özlemin, aşkın ve çaresizliğin kâğıda dökülmüş hali. karşılık bulup bulmadığından bağımsız, bir insanın başka bir insana ne kadar derinden bağlanabileceğini gösteriyor.

bazı insanlar hayatına girer, bazılarıysa hayatına hiç tam olarak giremediği halde ömrünün bir köşesinde kalır. ahmed arif'in leyla erbil'e yazdıkları da biraz böyle. insan okurken yalnızca bir aşk hikâyesine değil, yıllarca içinde taşınmış bir bekleyişe de tanıklık ediyor.

en acısı da bazen insanın söyleyecek bu kadar çok şeyi olup bütün bunları söyleyebileceği kişiye hiçbir zaman gerçekten ulaşamaması.

insanlık medeniyet kurmak için binlerce yıl uğraştı, sonunda ayakkabıdan şampanya içmeye karar verdi.

tsk denince akla gelen klasiklerden biri. mg3'ün o kendine has sesini duyan zaten ne olduğunu anlar. yüksek atım hızı, 7.62 mühimmatı ve ortaya çıkardığı ateş gücüyle yıllardır türk silahlı kuvvetleri envanterinde kendine yer bulmuş bir makineli tüfek.

teknoloji gelişti, yeni nesil silahlar çıktı ama mg3 hâlâ sahada karşımıza çıkıyor. tabii mühimmat tüketimi ve namlu ısınması gibi dezavantajları da var. yine de yıllardır kullanılmasının bir sebebi var. bazı silahlar eskir ama kolay kolay hafızalardan silinmez.

insanın gece boyunca kendi kafasının içinde rehin kalması. gündüz olsa bu kadar üzerinde durmayacağın şeyler, gece saat üçte hayatının en büyük meselelerine dönüşüyor. geçmişte yaptığın saçmalıklar, gelecekte yapamadıkların, bir türlü unutamadığın insanlar ve keşke diye başlayan cümleler sıraya giriyor.

uyumak istiyorsun ama beynin sanki yıllık değerlendirme toplantısı yapmaya karar vermiş. üstelik toplantının ne bir gündemi var ne de ne zaman biteceği belli.

sabah olunca da bütün gece düşündüğün meselelerin çoğunun aslında o kadar önemli olmadığını fark ediyorsun. tabii akşam olunca aynı döngü yeniden başlıyor.

oğlum beni yazar yapın lan. sikko entryler girmeye başladım zorla tanım yapacağım diye.

bir girip iki başlık okuyayım diye açıp kendini hiç tanımadığın insanların hayatlarını düşünürken bulduğun sözlük. kimi zaman gereksiz bir tartışma, kimi zaman gece üçte yazılmış varoluşsal bir entry, kimi zaman da hiçbir yerde karşılaşmayacağın insanların iç dünyasına açılan küçük bir pencere.

iki tarafı da okuyan, tadımlayan biri olarak normal sözlük birkaç level daha yukarıda. kapatın buraya gelin.

insanın bazen durup kendi hayatına yabancılaşması. şu an olduğun kişi, yaşadığın şehir, kurduğun ilişkiler, verdiğin kararlar... hepsi başka türlü olabilirdi. bir gün başka bir okula gitseydin, o gün evden biraz daha erken çıksaydın ya da hiç tanımadığın birine o mesajı atmasaydın belki de bambaşka bir hayatın olacaktı.

en garibi de o yaşanmamış hayatların hiçbir zaman gerçekten var olup olmadığını bilemeyecek olmak. belki çok daha mutlu olacaktın, belki de bugünkünden beter bir yerde olacaktın.

insan bazen yanlış hayatı yaşadığını düşündüğü için değil, yaşayabileceği diğer hayatları asla öğrenemeyeceği için üzülüyor.

insanın kendi zevklerini sandığı kadar iyi tanımadığının kanıtı. yıllarca nasıl birinden hoşlanacağını tarif edersin, sonra biri çıkar ve bütün kriterlerini çöpe attırır. en kötüsü de ne biliyor musunuz, o kişiye neden aşık olduğunu mantıklı bir şekilde açıklayamamak. normalde hoşlanmayacağın özellikleri bile onda görünce güzel gelmeye başlıyor.

meğer bir tipin yokmuş, sadece henüz o kişiye denk gelmemişsin.

tanrıdan gelen mesajı yanlış anlayınca başına gelebilecek en kötü şeylerden biri. adamcağız bütün hayatını isa'ya adamış, isa da yukarıdan inmiş. literal anlamda.

dinler tarihine geçecek olay. insanın aklına ister istemez “acaba rahip o sırada ne düşünüyordu” sorusu geliyor. ez cümle allah'ından bulmuştur.

uzun boylu erkek merakının altında yatan şeyin sadece fiziksel çekim olmadığını düşünüyorum. mesele biraz da yanında kendini küçük hissetmek değil, onun yanında küçük kalmayı istemek. güven, koruma içgüdüsü, toplumsal algı, ne ararsan var.

180 altı erkeklerin boyunu açıklamak zorunda kaldığı bir dünyada, 190 üstü adamların hiçbir şey yapmadan karizma puanı toplaması da ayrı bir sosyolojik vaka.

işin komik tarafı, 190 boyundaki adamın karakteri yerlerde sürünse bile boyunun bir süre bunu telafi edebilmesi. 170 boyundaki adamın ise karakter sınavına daha kapıdan girmeden alınması.

tabii her kadını aynı kefeye koymamak lazım ama boyun erkekler için bir tercih kriterinden çıkıp eleme kriterine dönüşmesi insanın canını sıkıyor.

genetik piyango diye bir şey varsa bazıları daha doğmadan ilk turu geçmiş demektir.

bedük'ü sevimli göstermeyi başarmaktadırlar.