tasayasarısı yazar profili

sezon sonuna doğru işler hafifleyince bir uğradım da eski tadı yok. yılbaşı da geldi işler açılır artık.

ağlamak lazım bazen dostlar. böyle hönküre hönküre içimizdekileri dökmek lazım. insan ağlama gereksiniminin geldiğini anlayabilir mi peki? yani bu aralar ağlamam lazım çok doluyum diyebilir mi? elbette diyebilir fakat bunu anlamanın başka başka yolları vardır. ben mesela derin nefes alırken nefesim katlanmaya başlar. kesik kesik dolar yani ciğerlerime. bir öküz vardır içimde tabiri caizse. göğüs kafesinin altında seni hayatta tutan organlar varken bu his nerede diye aramaya başlıyorsun ve eyvah diyorsun. çünkü bu hissin ne zaman geçeceğini ve o normal günlerin nasıl olduğunu bilmiyorsun.

uykuların kaçıyor sonra. yorgun uyandığın günlerin çetelesini tutmaya başlıyorsun. bir de gitmek istediğin bi iş ve mezarlık var yanı başında. işte ananı ağlatırlar, mezarlık seni ağlatır. mezarlık yaşadığınızı ve yaşamanız gerektiğini hatırlatır.
ayrıca fazla arabesk olacak ama gözyaşlarınızla toprağı sulamak rahma romantik şekilde yaklaşmanızı da sağlıyor. ve mezarlıklarda herkes ağlıyor.
peki insan kaybettiği herhangi bir şeyin kendisine mi ağlar?
yoksa kaybettiği şeyin kalan hayatındaki eksikliğine mi?
mevzu sadece bir cenaze değil.

içinize yüklenmenin bedeninizden muhakkak çıktığını unutmayın.
ama gözyaşı…
ama ruh…
ağlıyoruz.
kaybediyoruz.
tşk.

hadi ordan. biz bekletmiyoruz birbirimizi.*

külliyen yalan. birine on saatte laf anlatacağıma zeki olsun ama gerekirse beni darlasın.

beklentileri sıfırlayınca gelecek olanlar sürpriz olur.
tabi bok da gelebilir o ayrı. beklentileri sıfırlayın. mutlu olun.
hem ne demiş bir kızılderili atasözü?
beyaz oldu siyah adam. hacibici bokke. cicbokke.
bicibokke.

zafere ulaşmanın ya da elde etmenin hatta varmanın anlamını kaybetmesiyle gelen boşvermişliktir.
vezgeçersen kaybedersinci biri olmadım hiç bir zaman. bazen kazanmaktır vazgeçmek.
belki zaman
belki yepyeni bir insan
belki de yepyeni bir sen kazanmaktır.

öteki tarafta kralsın be olum.

çok kendi halinde bir yazarımız. yer yer ibretlik tesiptleri de var.

içim şişiyor arkadaşlar. uyku uyuyamıyorum ve bu beni gün içinde çok etkiliyor. bokumla kavga edecek kadar sinirli hale geliyorum ve sigarayı bıraktığımdan beri kendimi iyi hissetmiyorum. gözlerimden uyku akıyor. özellikle trafikte sinir kat sayım artıyor. bir de kalıcı bir amaç eksikliği var sanırım hayatımda. öyle laylaylom yaşamaktansa biraz daha amaca hizmet etmek daha anlamlı olmalı değil mi? düzenli zamanlarımı özledim sanırım. çok fazla hareket de etmiyorum. iyice ev adamı oldum sanırım. neyse kendinizce iyi bakın.

arabası kırmızı
abim at hırsızı
hortumu bağlamış
bas
bas bas

ben bu aralar uyanamıyorum.
sonra gün içinde on onbeş defa uyanıyorum.

bu aralar çok göz önünde basına sunuluyor kesin bir bok olacak.

şu an bir kadının dırdırını dinliyorum. evet kadın.

yasa tasarısı

megavat

bu memleket benim
içimden geçti.

bu memleket öyle bir hale geldi ki;
her şey kötüye giderken kimsenin gıkı çıkmıyor.*
kuş kadar maaş zammı yapılıyor ama o anasını saatığımın maaşı da açlık sınırının altında.
zam kararı verenler 230 bin maaş alıyor o ayrı.
anasını sattığımın sarayında birileri bey gibi yaşıyor ama kimseninsiniri bozulmuyor.
kel bir evlat çıkıp güzel günler, zor kazanılır diyor ama otuz yaşında milyonluk yatlara binmiş oluyor.
koca ülke bölünüyor. kimsenin haberi olmasın diye bokkodan bir takım başkanının yediği haltlar ortaya çıkıyor. bizene onlardan yanına koyduğumun çocukları.
koca ülkeyi hiç ettiniz.
sesimiz de çıkmadıkça daha da hiç olacağız orası kesin.
çok güzel ülkeydik.

kesinlikle katılıyorum. bodoslama yaş soranlar falan allah korusun evlerden ırak.

şükredin anasını satayım sanki yirmi bine düşürdüm dese itiraz edeceksiniz.