there is no one else yazar profili

komplike değildir. psikoloji okuyan biri sosyoloji ile çift anadal yapabilir ve bunu yaparken şaşırtıcı bir biçimde, hunharca müzik de dinleyebilir.

sabit olduğu sanılan şeylerin, aslında yalnızca yeterince zorlanmadıkları sürece aynı kaldığını fark etmekle başlayan süreçtir. insanlar, fikirler, değerler, öncelikler; hepsi bağlama, zamana ve bilgiye bağlı olarak değişebilir, değişmelidir. değişmeyen şeyler çoğu zaman güçlü oldukları için değil, henüz sorgulanmadıkları için aynı kalır.
bu yüzden “her şey değişebilir” demek bir iddia değil, basit bir gözlemdir. nitelikli olan değişim, yönsüz savrulma değil; yeni koşullar karşısında eski yargılardan vazgeçebilme cesaretidir.
bunun tutarsızlıkla karıştırılması ise daha çok,
değişmeyene atfedilen suni bir erdemle ilgilidir.
örneğin, bertrand russell’ın hayatı boyunca farklı dönemlerde farklı fikirler savunması, eleştirildiği üzere bir tutarsızlıktan ziyade, düşüncenin donmadığının açık bir göstergesidir. benzer bir şey, çok daha sade bir örnekle; sertab erener'in "eskiden taptığımı bugün taşlamam gerek!" şarkı sözü, yeniliğe ve değişime açık olmanın önemini ziyadesiyle vurgulamaktadır.

bir sözelci ritüeli. sayısal derslerde pek fayda sağlamayan eylemdir zira. şanslı iseniz ya da derse pamuk prenses giriyorsa, 10 sorulu bir matematik sınavında diyelim ki 2 tanım sorusu var; 0 almazsın da 20 alırsın. her türlü otur, sıfır!

edit: türkçede de pek çalışmaz; sözel gibi dursa da dilbilgisinin kendi içinde matematiği vardır.

üç harflidir.
bir varlığa duyulan aşırı güçlü bağ olarak tanimlanabilse de, herkes için tanımı faklı olabilir.
üç harflidir.

(bkz: kulüp)
sanırım bir kulüp.

kimliği belirsiz insanların onayını almaya çalışmak gibi tuhaf ve fazlasıyla abartılmış bir çaba. gerçek hayatta bir karşılığı olmadığı için fazla ciddiye alınmış bir yan uğraş. şaka be şaka; aldım, kabul ettim, 777.

hayat boyu karşılaşacağımız 10 insandan 9'unun, konuya gayet hakim olmasindan mütevellit "bilim" olarak degerlendirilmemesi gerekir.
"ay sen balık burcu musun? yazık" diyen herkesi söz sahibi yapan bilim olur mu hiç?

bunlardan biri hayal kuramamaktır. hayal kuramamak demek aslında "isteyememek" demektir. isteğe dair inancı kalmamış bir insan, onu harekete geçirecek hayalleri de kuramaz. hareketsizlik de bu döngüyü besler ve paradoks başlar. bu eşiği fark etmek önemlidir.

sadece depremden etkilenen kesimin değil, ülkenin tamamının dolaylı olarak depremzede olduğu bir felaket. sadece binaların değil, toplumsal çöküşün de en derinden hissedildiği olaylara tanık olduk. '99 depreminden aşina olduğumuz organizasyon eksikliği ve fırsatçı kimliklerin yanında; dönem dönem yaşadığımız olaylarla pamuk ipliği ile tutunan umudumuzu ve güvenimizi de yerle yeksan etmiştir. gezi parkı olayları ile polislere, 15 temmuz ile askere duyulan güven eksikliği, 6 şubat depremlerinde vakıflar ve dernekler üzerinden şekillenen bir güven boşluğuyla tamamlanmıştır. sosyal medyadaki etkileşim odaklı dramatik paylaşım kirliliği de çürümüş bir tat bırakmıştır. yıkım, verilerin çok çok ötesindedir.
başta birebir yaşayan vatandaşlar ve hala bir çatısı olmayanlar olmak üzere herkese geçmiş olsun.

bir şarkı ile ve bu şarkının yarattığı etkiden sebep yediği reha muhtar ayarı ile akıllarda yer etmiştir. geri kalan bütün kariyeri bu çıkışın gölgesinde kalmış olsa da, 2000'lerin duygusal aşırılığına iyi bir referanstır. yine yanlış hatırlamıyorsam prodüktörü ile yaşadığı bir "soğan tarlası" polemiği vardı. istediğin kadar rocker ol, çapa yaptığın soğanlar her daim ayağına takılıyor işte.

mucizeler, çoğu zaman tanrı’nın varlığını kanıtlamaktan çok, insanın kuşkusunu yatıştırmak için anlatılır. inanç, süreklilik ister. insan zihni ise belirsizlikle uzun süre baş edemez. bu yüzden mucize, aklın tıkandığı yerde devreye giren bir anlatıdır. olağanüstü olan, kutsal metinlerde çoğu zaman açıklama değil; ikna aracıdır. çünkü inanmak, her zaman görmekle değil; bazen görmeden devam edebilmekle ilgilidir. mucize de tam olarak bu boşluğu doldurur.

bireysel bir istisna değil, toplumsal bir sonuçtur. bunun en belirgin sebebi de toplumsal normların oluşturduğu evlilik gerekçeleri. evlilik, zorunlu ve nihai bir son olarak kabul edildiği sürece yanlış eşleşmeler; yanlış eşleşmeler devam ettiği sürece de birbirini sevmeyen eşler varlığını sürdürecektir. bu sevmeme hâli bir süre sonra da alışkanlık olacağı için, düzeltilmesi mümkün olmayan çarpık bir iletişimin sürekliliğini besleyecektir. ortak amaçlar birlikteliğin temelini oluşturacaktır; çocuk, maddi kaygı, "elalem ne der?" gibi.
oysa sağlıklı bir evlilikte bağ, zorunluluktan değil; dostluktan beslenir.

komedinin genel kültür ile doğru orantılı olduğu gerçeğinin açık bir örneğidir. genel kültürü mizaha yedirmek ve bunu altını çizmeden yapmak da üst düzey bir şey bence. birkaç sezonunu oflayıp poflamadan izledim, akıp gidiyor zira. umarım aynı keyifle devam eder.