imera fera yazar profili

insanın aklına hayaline gelmeyecek düzeyde mevzuların döndüğü ve değil görmeye varlığını bilmeye bile tahammül edemeyeceği şeylerin sürekli olarak ortalığa saçıldığı dava.

yanyamlık, sapıklık, bebek mezarları, türlü türlü hikayeler, işkenceler, paranoya içeren paylaşımlar.

dünyanın çivisi zaten söküktü de biz bayağı normalleştirmişiz bir şeyleri artık sanırım, n’oluyor ya.

34 (ismimin sessiz harfleri) *61

bence güzel kodladım. *

çünkü bizim müge anlı’mızın olması sorunsalı.

dexter şok,
hannibal ağlamaklı,
freddy; beni bu mention’dan çıkarın.

konu böyle şeyler olunca öyle lüzumsuz kafa açıp öyle acayip kıyaslar yapıyorlar, öyle birinin yüzüne söylenemeyecek laflar ediyorlar ki, gerçekten etrafına bu denli alelade sallayabilen insanların, yaşını başını almış ve bu toplumda bir konuma sahip insanlar olmasına fazlasıyla şaşırıyorum.

üniversiteye kadar kafeye giden, bir şeyler yiyeyim içeyim oturayım insanı olmadım. üniversitenin birinci sınıfında bir arkadaşın doğum günü için ilk kez çoklu bir insan grubuyla sosyalleşeyim diye katılmayı kabul ettim. oldukça da hoş ve büyük bir restorandı. velhasıl, öğle namazı vakti geldi. ben de aşırı doz çekingen biri olarak vakit biraz daha ilerledikten sonra zar zor birine mesciti sorabildim, ki öyle büyük bir yerde olmama ihtimalimi düşünmedim açıkçası. yok olduğunu öğrendiğimde oturup bir video çekip mağdur oldum demedim hatta bunu aynı masada oturduğum birine dahi bir şikayet olarak söylemedim. ancak, kalktım ve oraya oldukça uzak bir yerdeki camiye kadar koşturarak gitmek zorunda kaldım. hakikaten o günkü sıkıntı hissimi çok az şey de yaşadım.

ha, bu olaydan sonra hayatımda ne değişti, öncelikle alelade sosyalleşmeye çalışmaktan vazgeçtim. ibadetime dikkat edemeyeceğim ortam ve insanlarla birlikte dışarı çıkmamaya karar verdim. ki bunu öyle içselleştirdim ki bu sosyalleşememe hali uzun yıllar sürdü diyebilirim. dolayısıyla bir kafenin açık alanında kılınmak istenen namaza laf söylemek için camide başka aktiviteler yapma üzerine laf söylemek yerine, bahsi geçen durumun elbette ki makul bir istek olamayacağını ancak bu tarz mekanlarda bir ibadet yerinin bulunması gerektiğini birlikte savunabildiğimiz gün bir şeyler sahiden değişir.

gerisi lafı güzaf,
hep aynı terane, sıkıcılık, iş bilmezlik.

bugün ilk misafirimi ağırladım.

çaydanlık küçük olduğu için gün boyu tam dört kez çay demledim.
kişiyi kahvaltı için çağırmışken kendimi öğle yemeği yapıp sofrayı kurarken buldum.
artık yatıya ayarlayacağım pijamayı dahi düşünmeye başlayacakken akşamüstü olaysız dağıldık.

müthiş bir ev ortamımız var biliyorum da hani abartmasak mı,
yenge hanım was here. *

taktik maktik yok, bam bam bam. *

herkesle iyi anlaşan insan.

çok rahat, çok profesyonel.
dakika durmadan kaçın.

ben sırf biri bana çay getirsin diye evlendim.

ne kocalar var,
aman ya rabbi.

iyiden iyiye delirdiğini hissediyordu.
tekrar sokağa attı kendini yağmura aldırmadan,
eliyle saçlarını yolup bir yandan da tarağı olan var mı diye bağırarak koşmaya başladı.

etraftakiler olan biteni izliyor, gecenin bu vakti polisi aramak için tetikte bekliyorlardı.

hepsinin yiyecek çeşidi olduğuna dair söylentiler olan liste.

bir trabzonlu olarak bu yazarla benzer fikirlerde olamam,
lütfen şu başlığa el atsın biri. *

neredeyse 3-4 aylık aradan sonra hızlı bir tempoya giriş yapacağım.

emekli hayatına alışmıştım aslında.
insanlarla yüksek dozda iletişim kuracak mentaliteyi tekrar kazanmak ne kadar sürer acaba,
stres katsayım yükselmekte, bu gülücüklerim hep yalan.

kalabalık içinde sıkılmak daha sıkıcı geliyor bana.
senelerdir daha az sıkıcı bir sıkıcılıkla sıkılarak sıkıntılı günler geçirmeye alıştım o yüzden.

küçük bir yerde;
attığım taş bazen kurbağa ürkütüyor, bazen suda halkalar oluşturup kayboluyor.
kontrollü olan şeyleri de seviyor olabilirim.
bitirmeyin o yüzden sözlüğü, öf.

her halinizle size kendinizi aşırı güzel hissettirmesi.

(bkz: doğrusunu bildiğimiz yalanlar) *

aile evinde on tane vardı bunlardan, komşuluk ölmüş aktivitesi.

kendi borcamımı kendim aldım,
tek başıma satın aldım,
giremiyorum havaya.

aramızdan birilerinin hayali olduğu aşikar durum.

(bkz: kod adı: koala)

açlık perilerinin kanat seslerini dinliyorlardır gözleri buzdolabı ışığında.

aşırı romantize edilen bir aktivite.

ha ama tadı güzel mi güzel,
kıymetli mi kıymetli,
büyük konuşmayın.*

tıbbi olarak en ideali muhtemelen 23:00-07:00.
benim için en ideali 00:30-07:30.
aslında olan 01:30- 07:20.

psikolojik sınırlarım var benim.
altı buçuk mesela suikast planı gibi bir şey bünyem için.
gerisine adapte olunur bir şekilde.

yapmak istediğim işi tamamlamak için başkasına ihtiyacım olması ve bu işin belli bir süresinin olması ve o kişinin de aşırı meşgul olması ve benim artık japon selamı çakıp harakiri yapma düşünceleriyle dolup taşmam ve ve ve.

bu kadar.