18 yaşında olup aşka olan inancını kaybeden insan

içinde bulunduğum durum. memati gibi hissediyorum kendimi*.

hızlı yaşayıp genç ölmüştür fakat hala hayattadır.

len daha ne yaşadınız 18 yaşına kadar? şöyle bi gelin 25-30lu yaşlara kadar bir şeyleri umut ederek. ondan sonra daha iyi bir şekilde inancınızı kaybedeceksiniz zaten.

ulan daha dur babacım ya. daha senin karşına ne leylâ'lar, ne kerem'ler ne eyşan' lar çıkacak.

hani bak herkes sarhoş filan der, bukowski amcam yapmış aşkın tanımını.

ben daha aşktan yana mutlu olan görmedim. o böyle mutlu çift gibi gezen arkadaşların, o evlenip halay çekenler filan. bak iki rekat sonra o onu aldatıyor, öbürü işim var hayatım deyip eve gitmiyor filan. yaşıyoruz kardeşim bunları. gözümüzün önünde oluyor her şey. tasvip etmiyoruz, bize de bok yemek düşer.

depresyondayım diyor kendimi mutlu etmem lazım. kız sen daha 3 sene önce evlenmedin mi yav? ah şu ilgisiz koçcalar. aralarda nokta yok estağfurullah. direkt koç.

zaman çok kötü. 60'lar aşkı filan filmlerde kaldı. bir de benim profilimde.

insan yaşadığıyla şekilleniyor hissediyor. yirmi sekizimde on sekizinde kendime de bir başkasına da tavsiye dağıtmak kolay. böyle hissediyorsa gerçekten sebebini irdelemek ve ruhu iyileştirmek lazım. çünkü hisler ve ruh sağlığımız yaşa bakmıyor.